Το σπίτι των ονείρων μας δεν χρειάζεται να είναι καινούργιο, μεγάλο και γεμάτο πολυτέλεια. Αρκεί να έχει τα απαραίτητα, να είναι ζεστό και να βρίσκεται κρυμμένο στο δάσος ή φωλιασμένο σε κάποιο ορεινό χωριό της Ελλάδας.
Σαν αυτά τα ονειρικά σπιτάκια που θα σας δείξουμε στη συνέχεια
https://www.diaforetiko.gr/
ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΑΚΙ ΜΕ ΖΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΙΝΤΕΝ ΣΤΗΝ ΜONOPOLY TOY ΤRUMP
(και τα λοιπά παίγνια).
Όλα τα συστήματά αυτού του πλανήτη (ενεργειακά, παραγωγής, logistics/μεταφορών, χρηματοπιστωτικά, νομισματικά, άμυνας, διοίκησης/αποφάσεων κλπ) βρίσκονται από το 2021 και μετά σε "μετάβαση".
Αυτό έγινε αναγκαίο μετά την κατάρρευση της αρχιτεκτονικής της προηγούμενης παγκοσμιοποίησης, που στηρίχτηκε στην απόλυτη κυριαρχία για περίπου 55 χρόνια δύο "εργαλείων" της:
Του νεοφιλελευθερισμού, ως μεθόδου οργάνωσης των πάντωνΤου δολαρίου, ως μηχανισμού επιβολής των επιλογών του κυρίαρχου "παίκτη" στο τραπέζι, των ελίτ που κινούν τα νήματα στις εκάστοτε μαριονέτες τους στον Λευκό Οίκο, σε όλα τα πιο πάνω.
Το 21 συνειδητοποίησαν ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν δουλεύει πλέον. Οι δογματικές δοξασίες του, αυτές που είχαν εισαχθεί στην Σύνοδο των τότε G5 με την "Συνεννόηση της Ουάσινγκτον" το 86, κατέρρευσαν. Τα συστήματά άρχισαν να μεταφέρουν ισχύ προς άλλες ελίτ, αυτές που ξεπήδησαν από την οικονομική ανάπτυξη που έφερε το outsourcing σε χώρες του "Τρίτου Κόσμου", με τρόπο μη αποδεκτό.
Έτσι ξεκίνησε ένα "παιχνίδι" διαχείρισης των αλλαγών στα επί μέρους υποσυστήματα που προέκυψαν στην μετα-παγκοσμιοποίηση ένθεν κακείθεν, για να γίνει η μετάβαση τους με τους καλύτερους (για κάθε επί μέρους ελίτ) όρους και στόχους.
Μόνο που οι πολιτικοί (ως μαριονέτες) ξέρουν να παίζουν διαφορετικά επιτραπέζια παιχνίδια στην διαχείριση αυτής της μετάβασης. Έτσι:Ο Μπάιντεν ήξερε μόνο Τέξας poker. Η ανάγκη συμβιβασμού του με τα παίγνια των άλλων οικονομικών του εταίρων στην G7, μετέτρεψαν το παιχνίδι του σε σκάκι, όπου οι κάθε κίνηση προκύπτει από ένα ριξιμο ζαριού. Δεν του βγήκε τίποτα.Ο Πούτιν ξέρει μόνο judo. Δηλαδή το πως να στρέφει με λαβές την δύναμη του αντιπάλου του υπέρ του. Το εφάρμοσε με επιτυχία μετά τις κρυώσεις για την εισβολή του στην Ουκρανία, που φαίνεται ότι ήταν μια καλά μελετημένη κίνηση σκακιού στον νομισματικό πόλεμο που προκλήθηκε σε συνεννόηση με τον "αντίπαλο" από το 18.Στην ΕΕ ξέρουν να παίζουν μόνο το "περνάει περνάει η μέλισσα...". Οπότε εύκολα βρέθηκε ως ο τρίτος παίκτης στην "μέση" σε μια παρτίδα πρέφας ανάμεσά στους ενεργειακούς της προμηθευτές, που της πήραν όλα της τα "καπίκια". Στο σχόλιο #1 πώς αυτό παίζεται.Ο Τράμπ ξέρει μόνο monopoly και ότι έχει να κάνει με το Real Estate ακινήτων. Όπως αυτά στην Γροιλανδία, την Γάζα ή τον Παναμά κλπ. Ως παίκτης και Τραπεζίτης των monopoly money του παιγνίου που θέλει να παίζει, ελπίζει να χρεοκοπήσει και να στείλει στην φυλακή όλους τους άλλους αντιπάλους που θα δεχτούν να παίξουν σε αυτό το τραπέζι παιγνίου.
(Ο κίνδυνος βρίσκεται στο να βρεθεί μόνος του στο παιχνίδι με όλα τα fake money του χωρίς αξία και αντίκρισμα, να μην έχει τι να τα κάνει).Στην Κίνα ξέρουν να παίζουν καλά, αιώνες τώρα, το Γκο. Κάτι σαν την ντάμα, αλλά με στόχο την κατάληψη όσο το δυνατόν περισσότερου χώρου στο ταμπλό. Παιχνίδι υπομονής και πολύ χρονοβόρο.
Έτσι, με τόσα διαφορετικού τύπου παιχνίδια ανεπτυγμένα πάνω στα γεωπολιτικά τραπέζια, αποφάσισαν να ζητήσουν την βοήθειά της Artificial Intelligence στην διεξαγωγή τους. Ο ρόλος της θα είναι, λέει, η αντικατάσταση εκείνης της αόρατης χείρα ρύθμισης των αγορών του νεοφιλελευθερισμού, που "τα έπαιξε".
Η AI όμως, που άρχισε να αναπτύσσεται την δεκαετία 50/60 ως η drosophylla melanogaster (ή μύγα του ξιδιού που χρησιμοποιούν οι βιολόγοι ως πειραματόζωο) για την ανάπτυξης προγραμμάτων παιγνίων σκακιού ανάμεσα στους τότε υπολογιστές των τότε υπερδυνάμεων, συνεχίζει να έχει μεγάλα εγγενή προβλήματα!
Ακόμα τα ΟpenAI και DeepSeek δεν μπορούν να λύσουν απλά puzzle τύπου sudoku, που απαιτούν μια μέτρια ανθρώπινη ευφυΐα, αφού η "γνώση" τους προκύπτει ως σύνθεση/συνισταμένη και των πολλών τόνων ηλιθιότητας και fake news, που κυκλοφορούν εκεί έξω ως αποτέλεσμα των πολιτικών παιγνίων 5-6 BigTech τεχνοφεουδαρχών του διαδικτύου.
"Ποιός θα κερδίσει τελικά?", θα ρωτήσεις.
Σε τέτοιες καταστάσεις πολυπλοκότητας σε παίγνια επί συστημάτων που είναι έτοιμα να καταρρεύσουν, συνήθως κερδίζει όποιος καταφέρει να αλλάξει το πρόβλημα (ποιός νεοφιλελευθερισμός, ο νο1 ή ο νο2 θα επικρατήσει και με ποιού το νόμισμα). Αυτό γίνεται μόνο με την μέθοδο της "αλλαγής παραδείγματος" (paradigm shift στα ελληνικά).
Δηλαδή με την αλλαγή του ίδιου του παιχνιδιού!
Όσο οι προοδευτικοί άνθρωποι (και οι "ηγέτες" της Αντιπολίτευσης του προηγούμενου αιώνα κλπ) αυτό το paradigm shift δεν το τολμούν (ή δεν το καταλαβαίνουν), θα συνεχίζουν να αφήνουν χώρο να κάνει η δεξιά το δικό της παιχνίδι στα ταμπλό όλων των προηγούμενων παικτών ως ο πρόθυμος ηλίθιος εξυπηρέτησης των ελιτ τους. Και ότι της κάτσει.
H εξέλιξη της ΑΙ επί της ανθρώπινης ηλιθιότητας (ως παίγνιο στα χέρια επικίνδυνων ανθρώπων) ΕΔΩ.
https://zeys-elaynon.blogspot.com/
Ο Βορίδης απείλησε χθες ότι θα πάει στα δικαστήρια τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη και τον Νάσο Ηλιοπουλο για....''ηθική αυτουργία σε ψευδορκία μάρτυρα''. Ο Πλεύρης κατηγόρησε συνολικά την Αριστερά, λίγο πολύ, ως συνεργάτες των διακινητών, κοπιάροντας την μετεμφυλιακή ρητορεία περί ''εσωτερικού εχθρού''. Παράλληλα μου επιτέθηκε προσωπικά στο Action, για την επίσκεψη στην Χίο που τους χάλασε το επικοινωνιακό αφήγημα.
Ο Γεωργιάδης διασπείρει ψευδείς ειδήσεις (καθόλου πρωτότυπο) περί ''καθοδήγησης των προσφύγων από ΜΚΟ'' και απαγορεύει σε στελέχη κομμάτων και σε βουλευτές να συνομιλήσουν με επιζώντες του ναυαγίου της Χίου στο νοσοκομείο ''Παίδων''. Ο Μαρινάκης απείλησε με μήνυση δημοσιογράφο στο κυβερνητικό briefing (όντως πρωτότυπο), σε ζωντανή μετάδοση, επειδή δεν του άρεσαν οι ερωτήσεις του. Αυτό είναι ένα συγκεκριμένο μοτίβο αυταρχισμού, καθεστωτισμού και ανελευθερίας.
Με αιχμές και καθαρή γλώσσα σχολίασε ο Σάββας Καλεντερίδης, σε παρέμβασή του στη «Ναυτεμπορική», την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα και τη συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Από την πρώτη στιγμή, έβαλε στο κάδρο το κυβερνητικό «κλίμα ικανοποίησης» και το αποδόμησε ως προσπάθεια πολιτικής διαχείρισης: οι πολιτικοί, είπε, συχνά «καλούνται να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και να δικαιολογήσουν τα δικαιολόγητα».
Ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε τη συνάντηση «μια επίσκεψη που έπρεπε να γίνει χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη σημασία στο περιεχόμενό της», φτάνοντας στο σημείο να τη βαφτίσει «τουριστική». Το επιχείρημά του πάτησε πάνω στο πρωτόκολλο: ανέφερε ότι, παρότι επρόκειτο για επίσκεψη εργασίας (άρα χωρίς κόκκινο χαλί), στην πράξη η τουρκική πλευρά επέλεξε να στείλει για υποδοχή πρόσωπο χαμηλής θεσμικής βαρύτητας — «μας έστειλαν τον… 10ο», όπως είπε, υποστηρίζοντας ότι αυτά μπορεί να φαίνονται «λεπτομέρειες», αλλά στη διπλωματία μετράνε.
Στην καρδιά της κριτικής του έβαλε δύο κινήσεις που, κατά την εκτίμησή του, λειτούργησαν ως «τορπιλισμός» της συνάντησης:
Η NAVTEX 25 (που –όπως είπε– ήταν ακόμη ενεργή), χωρίς να υπάρξει, κατά τον ίδιο, καμία ουσιαστική δημόσια αναφορά στην κοινή παρουσία των δύο ηγετών. Υποστήριξε ότι θα έπρεπε να γίνει τουλάχιστον μια ρητή επισήμανση για αποφυγή ενεργειών που «χαλάνε το κλίμα», ώστε να καταγραφεί ότι το θέμα τέθηκε.
Η προγενέστερη τοποθέτηση του Χακάν Φιντάν, την οποία χαρακτήρισε πολιτικο-διπλωματικά «απίστευτη» και «απαράδεκτη», καθώς —όπως είπε— «παρουσίασε συνεργάσιμους» τον πρωθυπουργό και τον ΥΠΕΞ, ενώ «έδειξε» τον Νίκο Δένδια ως «σκληρό». Ο Καλεντερίδης το ερμήνευσε ως ωμή ανάμειξη στα εσωτερικά, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα όφειλε να απαντήσει με διάβημα πριν από την επίσκεψη.
Σε άλλο σημείο, επέμεινε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να συμπεριφέρεται σαν χώρα που «καταπίνει» προκλήσεις για να μη «χαλάσει το κλίμα». Έφερε ως παράδειγμα τη συζήτηση περί μειονότητας, λέγοντας ότι ο Ερντογάν μιλά με θράσος για «δικαιώματα» ενώ —κατά τον ίδιο— υπάρχει ιστορικό εκκαθάρισης του ελληνικού στοιχείου στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Στο ίδιο πνεύμα, υποστήριξε ότι η Αθήνα πρέπει σταθερά να δίνει «σωστές απαντήσεις», γιατί αλλιώς η Άγκυρα θα επιστρέφει επιθετικότερη σε κάθε κύκλο επαφών.
Ξεχωριστό βάρος έδωσε σε μια ιστορικο-πολιτική λεπτομέρεια, που την παρουσίασε ως ζήτημα ουσίας: επέμεινε ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται τιμητικοί τίτλοι όπως «Ατατούρκ» από ελληνικά χείλη και ότι η σωστή αναφορά είναι οι συμφωνίες Βενιζέλου–Ινονού. Συνέδεσε μάλιστα την επίκληση εκείνης της «πεπατημένης» με την εξέλιξη του ζητήματος της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη, επισημαίνοντας τη μονομερή κατάργηση σχετικών πτυχών το 1964 και την έξωση εγκατεστημένων Ελλήνων.
Στο θέμα του casus belli, εμφανίστηκε ιδιαίτερα κυνικός: τόνισε ότι η Τουρκία θα άρει την απειλή μόνο αν λάβει ισχυρές διαβεβαιώσεις —ιδανικά γραπτές— ότι η Ελλάδα δεν θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα. Άρα, υποστήριξε, όταν το θέτεις χωρίς συνολικό πλαίσιο, κινδυνεύεις να παίζεις στο γήπεδο των «εντυπώσεων» και όχι της στρατηγικής.
Σημαντικό κομμάτι της ανάλυσής του αφορούσε το γιατί η Τουρκία ήθελε τη συνάντηση τώρα. Εκτίμησε ότι η Άγκυρα ανησυχεί για εξελίξεις στην ευρωπαϊκή αγορά (εμπορικές συμφωνίες, προστατευτισμό τύπου “Made in Europe”) που μπορεί να πλήξουν τις εξαγωγές της, και γι’ αυτό επιδιώκει:
επέκταση/αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης,
ρυθμίσεις τύπου “made in Turk / made in Europe”,
προώθηση θεμάτων που —όπως είπε— απαιτούν «πράσινο φως» από Ελλάδα και Κύπρο.
Εκεί έβαλε ένα καθαρό “αντίμετρο”: όσο ισχύουν προκλητικές κινήσεις όπως η NAVTEX, η Ελλάδα θα έπρεπε να δηλώνει ότι δεν συναινεί σε βήματα της Τουρκίας προς την Ε.Ε.
Παρά την κριτική, αναγνώρισε ως θετικό ότι ο Ερντογάν δεν έθεσε ονομαστικά το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών (αν και σημείωσε ότι υπήρχαν σχετικές αναφορές στο ευρύτερο πλαίσιο). Υποστήριξε ότι αυτό ίσως εξασφαλίστηκε στις προπαρασκευαστικές διαβουλεύσεις.
Αιχμηρός ήταν και στη δημόσια επικοινωνία. Υποστήριξε ότι δεν υπήρξαν «επτά συμφωνίες», αλλά κυρίως κοινές δηλώσεις και ένα memorandum of understanding, άρα μιλάμε για κείμενα προθέσεων που δεν ισοδυναμούν με δεσμευτικές διεθνείς συμφωνίες.
Στο κλείσιμο, ο Καλεντερίδης άνοιξε και το θέμα του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, τονίζοντας ότι κινδυνεύει σοβαρά αν επιστραφεί στην Τουρκία, ενώ χαρακτήρισε παράλογο να προβάλλεται ως εμπόδιο η συμμετοχή του στον τουρκικό στρατό, την ώρα που —όπως είπε— έχουν δοθεί άσυλα σε πλήθος επικίνδυνων ισλαμιστών.
Παρακολουθήστε την παρέμβαση Καλεντερίδη:
https://geopolitico.gr/
