Η σιωπηρή σύμπραξη των δύο ηγετών αναδιατάσσει τον πολιτικό χάρτη. Το άρθρο-παρέμβαση από την εφημερίδα «Δημοκρατία» ξεσκεπάζει τη συμμαχία των εκσυγχρονιστών απέναντι στο πατριωτικό μέτωπο – Το παρασκήνιο της συνεννόησης και η εγγύηση του ακαταδίωκτου
Το πολιτικό σκηνικό βιώνει μια πρωτοφανή στρατηγική σύγκλιση ανάμεσα στο Μέγαρο Μαξίμου και την ηγεσία της ΕΛΑΣ. Ο πρώην πρωθυπουργός, μέσα από τη ρητορική του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, φροντίζει να παρέχει ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας προς το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη, επιβεβαιώνοντας τη σιωπηρή συμφωνία αμοιβαίας προστασίας. Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να αποφύγει κάθε αναφορά σε ποινικές ευθύνες ή διώξεις της σημερινής κυβέρνησης προσφέρει την απόλυτη ανακούφιση στο πρωθυπουργικό περιβάλλον. Αυτή η εξέλιξη εξασφαλίζει το πολυπόθητο «ακαταδίωκτο» για τη σημερινή εξουσία, επισφραγίζοντας την άτυπη συμμαχία τους.
Σε αντάλλαγμα αυτής της προστασίας, ο πρωθυπουργός διευκολύνει την ομαλή επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Ο κρατικός επικοινωνιακός μηχανισμός έχει σταματήσει πλήρως τις επιθέσεις προς τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια μελλοντική συγκυβέρνηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει να διατηρεί ανοιχτή την πόρτα της συνεργασίας με την Κεντροαριστερά, στοχεύοντας στην ταυτόχρονη πολιτική εξόντωση της πατριωτικής δεξιάς πτέρυγας και της πλευράς του Αντώνη Σαμαρά.
Η νέα διαχωριστική γραμμή: Εκσυγχρονιστές εναντίον Πατριωτών
Αυτή η προσέγγιση επαναπροσδιορίζει τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Ο παλαιός διαχωρισμός «σύστημα – αντισύστημα» παραχωρεί τη θέση του στη νέα πραγματικότητα: τη σύμπραξη όλων των εκσυγχρονιστών σε ένα ενιαίο, συστημικό μέτωπο, απέναντι στις καθαρές πατριωτικές δυνάμεις. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μανώλης Κοττάκης, μέσα από την αρθρογραφία του στην εφημερίδα «Δημοκρατία», προχωρά σε μια βαθιά, αποκαλυπτική ανάλυση αυτού του νέου πολιτικού συμπαιγνίου, ξεσκεπάζοντας τους πραγματικούς στόχους των δύο ανδρών.
Ακολουθεί αυτούσιο το άρθρο του κ. Κοττάκη:
Πώς ο Τσίπρας εγγυάται το ακαταδίωκτο Μητσοτάκη
Του Μανώλη Κοττάκη (13|09|2026 | 10:57 – Εφημερίδα “Δημοκρατία”)
Το σύστημα – αντισύστημα είναι πλέον παραπλανητικό – Το σωστό είναι: Οι εκσυγχρονιστές με τους εκσυγχρονιστές και οι πατριώτες με τους πατριώτες
Αργά τα μεσάνυκτα της Τετάρτης υποβάλαμε τον εαυτό μας στη δοκιμασία να παρακολουθήσουμε στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής» τη συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ. Νομίζαμε ότι τα είχαμε δει όλα στη διάρκειας δυόμισι ωρών συνέντευξη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, που μιλά πιο αργά και από τον αείμνηστο Γεράσιμο Αρσένη, υπερέβαλε εαυτόν.
Το «τερμάτισε». Μπεν Χουρ. Τρεισήμισι ώρες! Του έλειψαν τόσο πολύ, φαίνεται, τα μικρόφωνα κατά τη διάρκεια της τρίχρονης αυτοεξορίας του, ώστε στη θέα τους εκτονώθηκε. Ο κύριος Τσίπρας το «τερμάτισε» όμως και με τη γλώσσα. Εκεί που πάει να μάθει αγγλικά (κάτι αγγλικούρες τις οποίες «πετά» χάριν εντυπωσιασμού σε αποστροφές του λόγου του – «τα claims των κατασκευαστών», «το fund raising»), άρχισε να ξεχνά… τα ελληνικά! Τον ακούσαμε να λέει «της Διεθνής Εκθεσης», «της ευνομούμενης διεθνής κοινότητας», «το ακριβής μέγεθος της περιουσίας» και άλλα ειδεχθή. Αρνούμαστε να αποδεχθούμε αυτό που μας συμβαίνει: Ο πρωθυπουργός έχει ομολογήσει ότι είναι ανορθόγραφος στα γραπτά του και ο Τσίπρας στα προφορικά του. Η αριστεία στην ηγεσία!
Στην ουσία τώρα. Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, είτε ωρίμασε και άλλαξε πραγματικά είτε υποδύεται έναν άλλον και κρύβει τα πραγματικά του συναισθήματα, είναι προφανές ότι κάνει μεθοδικά δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι πασχίζει για την αποδαιμονοποίησή του ώστε να μη θεωρείται απειλή για το βιος των Ελλήνων. Δύσκολο εγχείρημα. Και ας έφθασε να επιχειρηματολογεί στη διάρκεια της συνέντευξης γιατί είναι «αριστερό» να μην υπόσχεται τη 13η σύνταξη!
Το δεύτερο είναι ότι, σε αντίθεση με το παρελθόν, επιχειρεί να διατηρήσει ανοικτές τις γέφυρες επικοινωνίας με όλους τους πολιτικού αρχηγούς εν όψει διερευνητικών εντολών. Και με τον Μητσοτάκη, και με τον Σαμαρά, ο οποίος δεν του παρέδωσε το Μαξίμου το 2015, και με τον Ανδρουλάκη, τον οποίο χαρακτήρισε «ανταγωνιστή» και όχι «αντίπαλο». Δεν είναι ο πραγματικός στόχος του η πρωτιά και γι’ αυτό, σε αντίθεση με τον δύσκαμπτο σε αυτά Ανδρουλάκη, οριοθέτησε τις επιδιώξεις του έξυπνα. Μίλησε για «στρατηγική ήττα» Μητσοτάκη. Οχι για πρωτιά της ΕΛΑΣ. Το οποίο σημαίνει ότι στόχος του δεν είναι η απώλεια της πρωτοκαθεδρίας της Ν.Δ. στις κάλπες, αλλά η εξουδετέρωση της πρωθυπουργίας Μητσοτάκη στις διερευνητικές εντολές.
Οι προσεκτικοί μελετητές των τεκταινομένων παρατηρούμε ότι ο κύριος Τσίπρας έκανε μετεγγραφή στην ομάδα του έναν από τους θεωρητικούς του σημιτικού εκσυγχρονισμού, τον κύριο Σιακαντάρη. Το ρεύμα έχει πλέον τοποτηρητές παντού στους θεσμούς. Οριζοντίως! Στην καρδιά της εξουσίας στο Μαξίμου, στην αντιπολίτευση, ελάσσονα και μείζονα, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στα ανώτερα κλιμάκια της Δικαιοσύνης και των ανεξαρτήτων Αρχών στα ΜΜΕ.
Παρατηρούμε επίσης ότι σε αντίθεση με τη σχηματισθείσα εντύπωση ότι ο κύριος Τσίπρας «άδειασε» τάχα τον κύριο Σιακαντάρη με την απάντησή του στο κρίσιμο ερώτημα για τις αναρτήσεις του ισχύει ακριβώς το αντίθετο: Οχι μόνο δεν αποδοκίμασε την ουσία των δηλώσεων Σιακαντάρη περί συνεργασίας Ν.Δ. – ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ, αλλά το άφησε ανοικτό με όσα είπε για τις συναινέσεις «αν φθάσουμε στα μη περαιτέρω». Ξέφυγε με την ντρίμπλα ότι ο συγκεκριμένος θεωρητικός δεν είναι μέλος της ΕΛΑΣ, άρα οι απόψεις του δεν τον δεσμεύουν. Οταν όμως γράφει τα μανιφέστα της ΕΛΑΣ, τον δεσμεύουν και τον παραδεσμεύουν.
Παρατηρήσαμε επίσης ότι ο κύριος Τσίπρας ζήτησε να μείνουν εκτός της προεκλογικής ατζέντας τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Πιθανόν για να μη γίνει αντιληπτό στο κοινό ότι οι απόψεις του στα συμμαχικά θέματα μοιάζουν «σαν δύο στάλες βροχής» με αυτές του Κυριάκου, ειδικά για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Απλώς ο Αλέξης υποστηρίζει κομψά ότι κάνει καλύτερο delivery. Παρατηρήσαμε, προς επίρρωσιν, ότι έδωσε συναίνεση στην κυβέρνηση για τον «Θόλο του Αχιλλέα». «Θα τον αγόραζα αν δεν έβρισκα άλλο σύστημα στην Ευρώπη» είπε ο πονηρός. Παρατηρήσαμε, το σημαντικότερο, πως καθησύχασε τον κύριο Μητσοτάκη ότι δεν θα τον κυνηγήσει για να τον βάλει φυλακή, «είναι δουλειά της Δικαιοσύνης τα σκάνδαλα» επανέλαβε.
Οι μόνες αιχμές του ήταν κάποιες αοριστίες για τις «συμβουλευτικές φίλων, κουμπάρων και συμπέθερων», για τις «τιμές Παρισίων και Ελβετίας με μισθούς Βουλγαρίας και Ρουμανίας» και για τις αποζημιώσεις των κατασκευαστικών. Μέχρι εκεί όμως. Από την άλλη πλευρά ,την κυβερνητική, παρατηρήσαμε το εξής: Οτι ο πρωθυπουργός, το Μαξίμου και ο επικοινωνιακός του μηχανισμός δεν επιτίθενται πλέον στον κύριο Τσίπρα.
Γλωσσοδέτης Ο πρωθυπουργός απέφυγε να αξιοποιήσει το ολίσθημα του τομεάρχη της ΕΛΑΣ με τις θυρίδες και τα κοσμήματα. Σε άλλους καιρούς θα το είχαν κάνει σποτ. Οι δημοσιογράφοι του Σκάι παθαίνουν γλωσσοδέτη όταν πρόκειται να σχολιάσουν τον Τσίπρα, εις εκ των φανατικότερων πολεμίων του μάλιστα είπε ξεροβήχοντας -έτσι είναι οι υπάλληλοι όταν κάνουν κυβίστηση, βήχουν- ότι «ο Αλέξης άφησε τις μεγαλοστομίες και έφερε τα πράγματα σε λογαριασμό!».
Γιατί όμως συμβαίνουν όλα αυτά; Η πρώτη εντύπωση είναι επειδή οι θέσεις του κυρίου Τσίπρα για τα 6 μίλια στην καρδιά του Αιγαίου και τα 12 στην Κρήτη για παραπλάνηση, για τις νομιμοποιήσεις μεταναστών (70.000 αλλοδαποί έλαβαν πράσινη κάρτα από τη Ν.Δ. με τον νόμο Καιρίδη που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ), για τον γάμο των ομοφύλων και τους πολλούς τύπους οικογένειας (που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ), για τις Πρέσπες και για τα μειονοτικά της Θράκης τ-α-υ-τ-ί-ζ-ο-ν-τ-α-ι. Σε ελάχιστα διαφέρουν.
Ζούμε πλέον την ένωση των εκσυγχρονιστών, φιλελεύθερων και αριστερών. Πέραν αυτού, όμως, συμβαίνουν γιατί τα αντικειμενικά συμφέροντα των δύο, των κ. Μητσοτάκη και Τσίπρα, παραδόξως συγκλίνουν. Ο κ. Τσίπρας, αποφεύγοντας να πει ότι θα καταδιώξει τον κ. Μητσοτάκη (στον οποίο χρωστά ανταπόδοση που δεν σύστησε εξεταστική εναντίον του για τα capital controls), εγγυάται στον πρωθυπουργό αυτό που πρωτίστως τον ενδιαφέρει: το ακαταδίωκτό του.
Ο πρωθυπουργός προτιμά τον κ. Τσίπρα ως τυχόν μεταβατικό εταίρο σε μια κυβέρνηση συνεργασίας της οποίας θα ηγείτο ένας δικός του «Τζαννετάκης», παρά εταίρο τον Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός, από την πλευρά του, ακολουθώντας την πολιτική του «λάου λάου», ποντάρει στην εξιλέωσή του στα μάτια των κεντρώων ψηφοφόρων. Αν τυχόν καταφέρει και μετάσχει στις δομές μιας κυβέρνησης συνεργασίας, από τελειωμένος με το 17% το 2023 πιάνει νέα επαφή, με τη βοήθεια του Κυριάκου, με τους αρμούς της εξουσίας το 2026. Παλαιές έχθρες, νέες φιλίες για όσο.
Εάν υπάρχει κάποιος που βοηθά στην επιστροφή Τσίπρα στην εξουσία μακροπροθέσμως, λοιπόν, όσο και αν ακούγεται παράδοξο αυτό, είναι ο κύριος πρωθυπουργός. Γι’ αυτό και πρέπει να ηττηθεί. Ας το καταλάβουμε: Οσα συμβαίνουν στο φως της ημέρας είναι η αιτία για τη χάραξη των πραγματικών διαχωριστικών γραμμών. Το σύστημα – αντισύστημα είναι πλέον παραπλανητικό. Το σωστό είναι: Οι εκσυγχρονιστές με τους εκσυγχρονιστές και οι πατριώτες με τους πατριώτες.
https://periodista.gr/
