Πόσες φορές σε έχω μνημονεύσει κι ας μη μου δόθηκε η ευκαιρία να σε βιώσω, μάλλον δεν επέτρεψαν τα καθάρματα να έχω μια τέτοια προοπτική. Ούτε εγώ ούτε άλλος κανείς. Βλέπετε, τους χαλάει τα σχέδια, τα κερδισμένα και τα κεκτημένα, τις ισορροπίες μέσα στις ιδιοκτησίες τους, των εχθρών του ανθρώπου.
Γιατί πώς αλλιώς θα μας έλεγχαν, θα μας εξαπατούσαν, θα μας αφαίμαζαν, θα μας οδηγούσαν με σαδιστική μεθοδολογία στην αναξιοπρέπεια; Στη σκόπιμα θανατερή αγωνία να τα βγάλουμε πέρα στον κόσμο έτσι όπως αυτά τα ερπετά τον έχουν στήσει.
Και σε σκέφτομαι κάθε μέρα. Σε φαντασιώνομαι λοιπόν στον ξύπνιο ως αντίδοτο στον ταραγμένο και με διακοπές ύπνο μου.
Πώς θα ήταν να επέλεγα εγώ τον τρόπο ζωής μου, τον τρόπο εξέλιξής μου, αν είχα πρόσβαση σε πραγματικές γνώσεις, σε τεχνολογίες που με ωφελούν κι όχι το άκρως αντίθετο, σε τεχνογνωσία που είναι σε αρμονία με τη φύση και ανεβάζει τις συχνότητες των ανθρώπων. Πώς θα ήταν να είχα πρόσβαση στην πραγματική θεραπεία και όχι στα χημικά δηλητήρια που ακυρώνουν τη θεραπεία και κρατούν τους σκλάβους άρρωστους σε μυαλό και σώμα. Πώς θα ήταν αν διδασκόμουν από παιδί την αξία της συμφιλίωσης με τα λάθη μου για να φτάσω στην αυτεπίγνωση, τη διαρκή ανησυχία της ανακάλυψης και της μάθησης χωρίς παρωπίδες και συγκαλύψεις. Πώς θα ήταν αν ζούσα εισπράττοντας την απόλαυση της δημιουργίας και όχι της μισθωτής δουλείας κάνοντας μάλιστα διαρκείς υποχωρήσεις ελέω ανεργίας και να απολάμβανα τη δημιουργική διαχείριση του χρόνου μου αντί για τη δολοφονία του. Να ήταν ο κανόνας η ουσιαστική επαφή με τον άλλο άνθρωπο. Και ο οπαδικός, ο ιδεολογικός, ο θρησκευτικός φανατισμός να ήταν άγνωστος όρος σε έναν κόσμο που θα τον ένωνε ένα και μόνο κοινό όραμα. Πώς θα γίνεται όλο και πιο βελτιωμένος, πιο λειτουργικός, πιο άξιος για όλους, κάνοντας τους όλους καλύτερους. Και όχι το αντίθετο.
Αχ ζωή που δεν σ' έχω! που δεν σε ακούω, που δεν σε βλέπω πουθενά, όσο μακριά κι αν κοιτάξω. Όμως για να σε έχω εγώ, και όλοι όσοι με καταλαβαίνουν ακούγοντάς με τώρα, ξέρω καλά ότι ευχολόγια και γκρίνιες οδηγούν πιο βαθιά μέσα στα σκατά.
Θα πρέπει να βρεθούμε, να τα βάλουμε κάτω και να σε γυρέψουμε, όσα εμπόδια κι αν μας βάλουν εχθροί και δήθεν φίλοι, η ίδια η κοινωνία. Αυτό δεν έχει να κάνει πια με σπίθα επαναστατική, έχει να κάνει με ανάγκη για φρέσκο αέρα και αυτοσεβασμό.
Ξέφυγε εντελώς η κατάσταση… σύντροφοι κοψοχέρηδες.
Όταν ο Έλληνας υφυπουργός Εξωτερικών λέει ότι αν επεκταθούμε στα 12 μίλια θα μπούμε μέσα στην ξηρά της Τουρκίας, αντιλαμβάνεστε ότι οι διαβόητες Πρέσπες του Αιγαίου έχουν ήδη συμφωνηθεί..και μένει απλώς το… σερβίρισμα.
Εκεί προφανώς αποσκοπεί και η περιβόητη θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Κλιμάκωση της έντασης, πιθανό στημένο θερμό επεισόδιο και νέο… ευχαριστούμε τους Αμερικανούς.
Σε κάθε περίπτωση, όλα θα «κλείσουν» στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία τον Ιούλιο. Ίσως προηγηθεί κι επίσκεψη Τραμπ στην Ελλάδα για να μοιραστεί το απαραίτητο σανό στους χαχόλους.
Και κάπου εκεί θα εμφανιστεί ο… παραλίγο Μωυσής ως σωτήρας λέγοντάς μας: … Είμαι παμμέγιστος, γλύτωσα την Ελλάδα από τον πόλεμο, πάμε τώρα να τα κονομήσουμε παρέα με τα Μεμέτια.
Πώς λέτε άραγε να αντιδράσει το καθημαγμένο – πεινασμένο πόπολο;
Μπλέξαμε… σύντροφοι κοψοχέρηδες και να δούμε πώς θα ξεμπλέξουμε…!!!
Δείτε την αδιανόητη επιχειρηματολογία του Έλληνα(!!!) υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη Λοβέρδου:
Παρακολούθησα χθες τη δημοσκόπηση της Opinion . Θα σταθώ σε δυο σημεία .
Ερώτηση : Θα ψηφίσετε για σταθερότητα ή για διαμαρτυρία.
Προσέξτε . Παραλείπεται το τρίτο και σημαντικότερο σκέλος «ή θα ψηφίσετε για τις προγραμματικές θέσεις των κομμάτων» . Δεν μιλάμε για την παγίδα του Θουκυδίδη αλλά για την παγίδα της γλώσσας
Ερώτηση: Πόσο σημαντικό είναι για σας ποιος πρωθυπουργός θα σηκώσει το τηλέφωνο σε μια κρίση;
Εδώ δηλαδή παίρνουν στα μουλωχτά τη φραση του Μητσοτάκη του οποίου το κόμμα συμμετέχει στις εκλογές και την θέτουν στην κρίση των πολιτών. Γιατί δεν έκαναν ερωτημα φράσεις και άλλων πολιτικών αρχηγών ;
Υ/Γ: Η χειραγώγηση δεν είναι επαρκής λέξη για το στημένο παιχνίδι.
Λάθος ερωτήσεις, βγάζουν και λάθος συμπερασματα
Σ.Σ.: Επειδή κάποιοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, διευκρινίζω ότι οι παρατηρήσεις μου είναι φιλολογικού τ΄ύπου και το πώς παγιδεύονται οι ερωτώμενοι από τον τρόπο διατύπωσης .
Το πιο σημαντικό εύρημα, (αν υπάρχει αξιοπιστία) είναι ότι οι αναποφάσιστοι είναι 2ο κόμμα Με τη γλώσσα των αριθμών να θυμίσω το μεγάλο φιάσκο στο δημοφήφισμα του 15 που όλες οι εταιρείες έβλεπαν ντέρμπι μεταξύ του ΟΧΙ και του ΝΑΙ με ελαφρό προβάδισμα στο ΝΑΙ.
Δεν φοβάμαι, τίποτα, δεν πιστεύω τίποτα είμαι ελεύθερη.
Ο Λέων Τολστόι χρησιμοποίησε την κυψέλη ως μια βαθιά μεταφορά για την ανθρώπινη κοινωνία και την ιστορία. Τα γραπτά του, ιδιαίτερα ο επικός Πόλεμος και Ειρήνη, παρουσιάζουν συχνά μελισσοκομικές παρατηρήσεις, απεικονίζοντας θέματα του ανθρώπινου περιορισμού και της θεμελιώδους ανάγκης φροντίδας κατά την ενασχόληση με άλλους. Το ενδιαφέρον του Τολστόι για τις μέλισσες δεν ήταν μόνο λογοτεχνικό, ήταν βαθιά προσωπικό. Κράτησε εξανθήματα στο κτήμα του Yasnaya Polyana και μελέτησε διεξοδικά τη μελισσοκομία. Η σύζυγός του, Σοφία Τολστάγια, κρατούσε ακόμη και ημερολόγια σημειώνοντας πόσο απορροφημένος έγινε με τη μελισσοκομία του, χόμπι που μερικές φορές έδινε προτεραιότητα σε εμμονικό βαθμό.
Στην Άννα Καρένινα και το προηγούμενο έργο του A Morning of a Landed Proweetor, αναφέρει αναλυτικά τον καθημερινό ρυθμό της μελισσοκομίας. Ο Τολστόι πιστώνεται με την οδυνηρή παρατήρηση: «Δεν μπορεί κανείς να προσεγγίσει τους ανθρώπους χωρίς αγάπη από όσο μπορεί να προσεγγίσει τις μέλισσες χωρίς φροντίδα.
Με φόντο την 29η Μαΐου, ημέρα με βαρύ ιστορικό συμβολισμό για τον Ελληνισμό, ο καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών Κωνσταντίνος Γρίβας παρενέβη στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του Γιώργου Σαχίνη, θέτοντας το ελληνικό ζήτημα στη μεγάλη εικόνα των παγκόσμιων ανατροπών
Ο Κωνσταντίνος Γρίβας υποστήριξε ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια ακραία μεταβατική περίοδο, όπου καταρρέουν παλαιές βεβαιότητες και ανατρέπονται στρατιωτικά, τεχνολογικά και γεωπολιτικά μοντέλα που θεωρούνταν δεδομένα. Κατά την ανάλυσή του, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, διότι τα διλήμματα που αντιμετωπίζει δεν είναι απλώς διπλωματικά ή αμυντικά, αλλά υπαρξιακά.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην κρίση του αμερικανικού τρόπου πολέμου. Όπως ανέφερε, ακόμη και σκληροί αναλυτές του αμερικανικού Πενταγώνου παραδέχονται πλέον ότι το μοντέλο της υπερσυγκεντρωτικής ισχύος, των πανάκριβων πλατφορμών και της συντριπτικής ισχύος πυρός έχει φτάσει στα όριά του. Η εμπειρία της Ουκρανίας, τα φθηνά drones, τα αυτοσχέδια συστήματα, ο κυβερνοπόλεμος και τα όπλα μικρού κόστους αλλά μεγάλης επιχειρησιακής αξίας δείχνουν ότι ο πόλεμος αλλάζει με τρομακτική ταχύτητα.
Σύμφωνα με τον καθηγητή, η Κίνα και η Ρωσία έχουν επενδύσει σε τεχνολογίες και συστήματα που αμφισβητούν την αμερικανική στρατιωτική παντοδυναμία. Η κατάρρευση αυτού του μύθου, ακόμη και σε επίπεδο εικόνας, δημιουργεί ένα τεράστιο κενό στο διεθνές σύστημα. Ο κόσμος δεν γίνεται απλώς πολυπολικός, αλλά κινδυνεύει να γίνει άμορφος και μη πολικός, χωρίς σταθερό κέντρο ισχύος.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο Γρίβας συνέδεσε τις παγκόσμιες εξελίξεις με το ελληνικό πρόβλημα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Προειδοποίησε ότι η Τουρκία δεν κινείται αποσπασματικά, αλλά με μακρόπνοη στρατηγική. Η «Γαλάζια Πατρίδα», ανεξαρτήτως του πώς θα ονομαστεί θεσμικά, αποτυπώνει μια σταθερή τουρκική επιδίωξη: τη μετατροπή του μισού Αιγαίου σε χώρο τουρκικής κυριαρχικής προβολής και την αποκοπή της Ελλάδας από την Κύπρο.
Ο καθηγητής άσκησε σκληρή κριτική στη φοβική ελληνική στάση, τονίζοντας ότι οι πράξεις και οι παραλείψεις των κρατών παράγουν αποτελέσματα στο διεθνές πεδίο. Το επιχείρημα ότι μια τουρκική ενέργεια «δεν παράγει νόμιμο αποτέλεσμα» δεν αρκεί, όταν στην πράξη δημιουργούνται τετελεσμένα. Για τον Γρίβα, η Ελλάδα οφείλει να εγκαταλείψει τη λογική της αδράνειας και να περάσει σε ενεργητική αποτροπή.
Στο στρατιωτικό επίπεδο, υπογράμμισε ότι το Αιγαίο απαιτεί διαφορετική λογική από τις ανοιχτές θάλασσες. Μεγάλα πλοία και μαχητικά υψηλής τεχνολογίας έχουν ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη σύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, όμως το Αιγαίο χρειάζεται μικρά, φθηνά, ευέλικτα και μαζικά συστήματα: drones, θαλάσσια μη επανδρωμένα μέσα, πυραυλικά πλέγματα και δικτυωμένες δομές άρνησης περιοχής.
Το μήνυμα ήταν σαφές: αν η Ελλάδα συνεχίσει να σκέφτεται με παλιές αντιλήψεις, θα οδηγηθεί σε «δομικό αφοπλισμό μέσω εξοπλισμών», δηλαδή θα αγοράζει ακριβά συστήματα χωρίς να αποκτά την επιχειρησιακή αρχιτεκτονική που απαιτεί η νέα εποχή.
Πέρα όμως από τα οπλικά συστήματα, ο Κωνσταντίνος Γρίβας έθεσε και το βαθύτερο εθνικό ζήτημα: τη νοοτροπία. Μίλησε για την άρνηση μεγάλου μέρους των ελληνικών ελίτ να σκεφτούν εθνοκεντρικά, υπέρ του συμφέροντος της χώρας, του έθνους και του ελληνικού λαού. Συνέδεσε την άμυνα με το δημογραφικό, τους θεσμούς, την κοινωνική συνοχή και την ανάγκη αλλαγής εθνικής αυτοαντίληψης.
Με αφορμή την επέτειο της Άλωσης, ο καθηγητής κατέληξε σε ένα μήνυμα ιστορικής αφύπνισης: οι Έλληνες πρέπει να θυμηθούν ποιοι είναι, από πού προέρχονται και τι σημαίνει να υπάρχεις ως έθνος σε μια εποχή όπου η ισχύς, η τεχνολογία και η γεωπολιτική αλλάζουν με καταιγιστικό ρυθμό.
Η Ελλάδα, κατά τον Κωνσταντίνο Γρίβα, βρίσκεται μπροστά σε καθαρό δίλημμα: είτε θα συνεχίσει στον δρόμο της φοβικής αδράνειας είτε θα περάσει σε μια νέα στρατηγική εθνικής αναγέννησης.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΎΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΥΤΉΝ ΤΗΝ ΤΕΡΆΣΤΙΑ ΕΙΔΗΣΗ, ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΌΛΗ ΤΗΝ ΥΦΉΛΙΟ ΚΑΙ ΌΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑ..!!!
ΒΛΕΠΕΤΕ.. ΜΟΝΟ ΑΠΌ "ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΥΣ" ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΙΔΗΣΗ...!!!
Marcia Neira López
4 ημ. ·
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!!
Μεγάλη και πρωτοποριακή απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ
Τα εμβόλια Covid ΔΕΝ είναι εμβόλια.
Ρόμπερτ Φ. Ο Kennedy Jr. κέρδισε την αγωγή του εναντίον όλων των φαρμακευτικών .
Τα εμβόλια Covid-19 ΔΕΝ είναι εμβόλια.
Ο Άρειος Πάγος επιβεβαιώνει στην απόφασή του ότι η βλάβη που προκλήθηκε από τις γονιδιακές θεραπείες RNM κατά του Covid είναι ανεπανόρθωτη.
Καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο είναι το ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν υπάρχει έφεση και έχουν εξαντληθεί όλες οι λεωφόροι έφεσης.
Σε μια δήλωση, ο Robert F. Ο Kennedy τόνισε ότι αυτή η επιτυχία ήταν δυνατή μόνο χάρη στη διεθνή συνεργασία πολλών δικηγόρων και επιστημόνων.
Φυσικά, η απόφαση αυτή δημιουργεί διεθνές προηγούμενο.
Η απόφαση αυτή αναμένεται να έχει ιδιαίτερα αντίκτυπο στην Ελβετία, καθώς η χώρα αυτή κατέχει ιδιαίτερη θέση στο ομοσπονδιακό της σύνταγμα.
Αφενός ο κώδικας της Νυρεμβέργης εμφανίζεται στο άρθρο 118β του Συντάγματος και στην Ελβετία η ακατάλληλη χρήση γενετικής μηχανικής στον άνθρωπο απαγορεύεται στο άρθρο 119 του Ομοσπονδιακού Συντάγματος.
Αυτό συμπληρώνεται από το άρθρο 230α του Ποινικού τους Κώδικα και σημαίνει ότι οι δράστες ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ έως 10 χρόνια φυλάκισης.
Αυτή η ιστορική απόφαση θα πρέπει να κάνει και τον υπόλοιπο κόσμο να προβληματιστεί, διότι ο κώδικας της Νυρεμβέργης έχει διεθνή ισχύ και περιλαμβάνεται στο άρθρο 7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.
Σε περίπτωση ποινικών κατηγοριών, η διακήρυξη θα πρέπει να αναφέρεται στο σκάνδαλο Contergan για να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στη σημασία τέτοιων κατηγοριών.
Ο Γερμανός δικηγόρος Rainer Füllmich και περισσότεροι από 100 άλλοι Γερμανοί δικηγόροι εμπλέκονται ενεργά σε αυτές τις υποθέσεις.
Δεν υπάρχουν αναφορές από τα μέσα ενημέρωσης για αυτό, ούτε στην Ελβετία ούτε στην Ευρώπη.
Δυστυχώς είναι σχεδόν μαθηματικό ότι, σε αυτό το ανησυχητικό θέμα που μπορεί να αλλάξει τα χρηματοοικονομικά σχέδια των ισχυρών ομάδων συμφερόντων του ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ, το κοινό δεν ενημερώνεται. Είμαστε εν μέσω μιας διαφημιστικής εκστρατείας για να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να εμβολιαστούν και στη συνέχεια να εμβολιαστούν ξανά πριν τον επόμενο χειμώνα.
Είναι πιθανόν πολύ αργά για τη διεφθαρμένη ιατρική τάξη, που έχει παραταχθεί με θέσεις φαρμακευτικών λόμπι, να σημειώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πρόοδο στην εκστρατεία εμβολιασμού.
Ως εκ τούτου, καλούμε όλους τους έντιμους και καλή θέληση ανθρώπους να διαδώσουν όσο το δυνατόν ευρύτερα αυτήν την ιστορική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν θα το κάνουν αυτό προς το παρόν.
Για το καλό μας, μα πάνω από όλα για χάρη των παιδιών και των εγγονιών μας, δεν θα επιτρέψουμε στους λομπίστες να καταστρέφουν ανεπανόρθωτα την υγεία μας και να θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας...
Αξιαγάπητη!. Κυρία Καρυστιανού!. Όταν πάρετε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας, από το λαό!
ΘΕΛΕΤΕ?. Να ανανεώνεται συνεχώς το Ελληνικό Κοινοβούλιο?. ,
Τότε :
Αναθεωρείστε ΤΟ ΑΡΘΡΟ 56 του Συντάγματος και κάνετε το ανώτερο όριο των Βουλευτικών θητειών να είναι τρεις (3) και των Πρωθυπουργικών θητειών να είναι δύο (2)!!! (Σήμερα το ανώτερο όριο των Βουλευτικών και Πρωθυπουργικών θητειών είναι απεριόριστο)
ΘΕΛΕΤΕ?. Να μην βλέπετε την αίθουσα της Βουλής συνεχώς άδεια?.
Τότε :
Αναθεωρείστε ΤΟ ΑΡΘΡΟ 57 του Συντάγματος και επαναφέρετε το ασυμβίβαστο μεταξύ του Βουλευτικού Αξιώματος και του Επαγγέλματος! (σήμερα οι Βουλευτές αφήνουν τη Βουλή και τρέχουν να ασκήσουν το Επάγγελμα τους)!
ΘΕΛΕΤΕ?. Η Ελληνική Δικαιοσύνη να είναι Ανεξάρτητη!
Τότε :
Αναθεωρείστε το άρθρο 90 του Συντάγματος, που επιτρέπει την Ηγεσία του Αρείου Πάγου, να την διορίζει η εκάστοτε Κυβέρνηση!
ΘΕΛΕΤΕ?. Ένας Υπουργός όταν υποπίπτει σε ένα ποινικό αδίκημα, να δικάζεται όπως ένας απλός Έλληνας Πολίτης?
Τότε :
Αναθεωρείστε ΤΟ ΑΡΘΡΟ 86 του Συντάγματος και ΚΑΤΑΡΓΕΙΣΤΕ την Υπουργική ΑΣΥΛΙΑ!
ΘΕΛΕΤΕ?. Ένας Βουλευτής όταν υποπίπτει σε ένα ποινικό αδίκημα
να δικάζεται όπως ένας απλός Έλληνας Πολίτης?.
Τότε :
Αναθεωρείστε ΤΟ ΑΡΘΡΟ 62 του Συντάγματος και ΚΑΤΑΡΓΕΙΣΤΕ
τη Βουλευτική ΑΣΥΛΙΑ!
ΘΕΛΕΤΕ?. Ο Λαός να ερωτάται δια δημοψηφισμάτων και για άλλα κοινωνικά θέματα, εκτός από τα εθνικά?.
Τότε :
Αναθεωρείστε ΤΟ ΑΡΘΡΟ 44 του Συντάγματος, που επιτρέπει δημοψηφίσματα, μόνο για Εθνικά θέματα!.
Αξιαγάπητη!. Κυρία Καρυστιανού!. Όταν πάρετε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας, από το Λαό!
ΘΕΛΕΤΕ?. Να μην γίνεται αλλαγή των συνόρων της χώρας ή παραχώρηση εδαφών και εθνικών ονομάτων και συμβόλων, με απλή πλειοψηφία 151 Βουλευτών?.
Τότε :
Καταργείστε ΤΟ ΑΡΘΡΟ 27 του Συντάγματος, που μιλάει για αλλαγή συνόρων, παραχώρηση εδαφών και εθνικών ονομάτων και μάλιστα με απλή πλειοψηφία 151 ψήφων (σε αυτό το άρθρο στηρίχθηκε ο Τσίπρας και ξεπούλησε το όνομα της Μακεδονίας)!.
ΘΕΛΕΤΕ?. Το Σύνταγμα να μην το κάνουν κουρελόχαρτο, οι τυχόν αντιδημοκρατικές Κυβερνήσεις?.
Τότε :
Δημιουργείστε ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, που να προστατεύει το Σύνταγμα, από τους τυχόντες αντιδημοκρατικούς Πολιτικούς Ταγούς της χώρας μας!.
ΘΕΛΕΤΕ?. Τους 300 Βουλευτές να τους μειώσετε σε 200?.
Τότε :
Μπορείτε να το κάνετε, χωρίς αναθεώρηση του Συντάγματος, με μια αλλαγή του εκλογικού νόμου και μία απλή πλειοψηφία 151 Βουλευτών!.
ΘΕΛΕΤΕ?. Τους Βουλευτές του Κινήματος Σας να τους έχετε αφοσιωμένους και προσηλωμένους στο νομοθετικό έργο και Κοινοβουλευτικό έλεγχο της Κυβέρνησης (που αυτά είναι τα καθήκοντα τους)?.
Τότε :
Μην κάνετε ΚΑΝΕΝΑ Βουλευτή Σας Υπουργό ή Υφυπουργό!.
Επιλέξτε εξωκοινοβουλευτικές προσωπικότητες ως Υπουργούς και Υφυπουργούς της Κυβέρνησης Σας και τοποθετείστε τον καθένα σε Υπουργείο, που έχει στενή συνάφεια με το Επάγγελμα τους!
Αξιαγάπητη!. Κυρία Καρυστιανου!. Όταν πάρετε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας, από το Λαό!.
ΘΕΛΕΤΕ?. Τα funds να μην παίρνουν την πρώτη κατοικία και τις περιουσίες των Ελλήνων?
Τότε :
Προστατεύστε την πρώτη κατοικία και τις Περιουσίες των Ελλήνων με άμεση νομοθετική ρύθμιση, καταργώντας τον ηλεκτρονικό πλειστηριασμό, υιοθετώντας και βελτιώνοντας το εξωδικαστικό συμβιβασμό, χωρίς εκβιασμούς από την πλευρά των funds!
ΘΕΛΕΤΕ?. Οι Νέες μας και οι Νέοι μας, να μην μεταναστεύουν σε ξένες χώρες?.
Τότε :
Δημιουργείστε το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΝΕΟΤΗΤΑΣ-ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ και συνδέστε το, με όλους τους παραγωγικούς τομείς και ιδιαιτέρως με τον ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΤΟΜΕΑ, ώστε οι Έλληνες να μην πεινάσουμε ποτέ!!!.
ΘΕΛΕΤΕ?. Ένα Σύστημα Υγείας χωρίς ράντζα και πολύωρες αναμονές?.
Τότε :
Ακολουθήστε τα βήματα του αειμνήστου Γιώργου Γεννηματά!. Ενισχύστε και επανδρώστε τα Κέντα Υγείας με Ιατρικό και Νοσηλευτικό προσωπικό. Βάλτε την ΠΡΩΤΟΒΆΘΜΙΑ ΥΓΕΙΑ στην πρώτη θέση!.
Αξιαγάπητη!. Κυρία Καρυστιανού!. Όταν πάρετε την εντολή διακυβέρνησης της χώρας, από το Λαό!.
ΘΕΛΕΤΕ?. Η χώρα μας να έχει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική?
Τότε :
Επανασυνδέστε τις σχέσεις της Ελλάδας με τη Ρωσία!. Οι σχέσεις της Ελλάδας με τη Ρωσία ήταν πάντα σχέσεις φιλίας και αμοιβαίου σεβασμού και χρονολογούνται από την εποχή του Μεγάλου Διπλωμάτη και Πολιτικού του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ!.
ΘΕΛΕΤΕ?. Η Παιδεία μας, να μην βγάζει μαθητές παραβατικούς αλλά να βγάζει μαθητές Αγγελούδια?.
Τότε :
Διδάξτε στους μικρούς μαθητές μας, με ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ, την απείρου κάλλους διδασκαλία Του Ιησού Χριστού Μας!
Κάντε, Αξιαγάπητη Κυρία Καρυστιανού!. την Παιδεία μας :
Μία Παιδεία,, με Ηθική εν Χριστώ!. Θα Σας ευγνωμονούν όλοι οι γνήσιοι Έλληνες!!!.
Τέλος!
ΘΕΛΕΤΕ?. Το 80% των Ελλήνων να μην λιμοκτονεί και να ζει αξιοπρεπώς?.
Τότε :
. Να φορολογήσετε τα υπέρ-κέρδη των διυλιστηρίων μας (που δεν φορολογούνται)!
. Να φορολογήσετε τα υπέρ-κέρδη των τραπεζών μας (που δεν φορολογούνται)!
. Να φορολογήσετε τα υπέρ-κέρδη των εταιρειών ενέργειας (που δεν φορολογούνται όπως πρέπει)!
. Να φορολογήσετε τα μερίσματα με 15% και όχι 5% που είναι σήμερα!
. Να κάνετε αυστηρό εξορθολογισμό στις δαπάνες του Δημοσίου!.
. Να πείτε ΤΕΡΜΑ στο ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ των απευθείας αναθέσεων!.
. Να πείτε ΤΕΡΜΑ στις ΧΙΛΙΑΔΕΣ μετακλητών Υπαλλήλων!.
Να πείτε ΤΕΡΜΑ στις συμβουλευτικές Εταιρείες, που στοιχίζουν δισεκατομμύρια ευρώ!.
. Να πείτε ΤΕΡΜΑ στις ΠΡΟΩΡΕΣ αποπληρωμές των παράνομων μνημονίων!
Και όλα αυτά τα επί πλέον χρήματα που θα συγκεντρώσετε :
Να μην μοιράσετε ένα μέρος απ' αυτά, σε μορφή επιδομάτων (όπως έκαναν ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης), αλλά να τα διαθέσετε κάνοντας τις εξής μόνιμες οικονομικές ενισχύσεις :
1) Να επαναφέρετε την 13η και 14η σύνταξη σε ΟΛΟΥΣ τους συνταξιούχους (που τις δικαιούνται, αφού μια ζωή πλήρωναν εισφορές και γι' αυτές)
2) Να επαναφέρετε τον 13ο και 14ο μισθό σε ΟΛΟΥΣ τους Δημοσίους Υπαλλήλους (που τους δικαιούνται, αφού πληρώνουν εισφορές γι' αυτούς)!.
3) Να επαναφέρετε το ΕΚΑΣ (των 250 ευρώ το μήνα) σε 300.000 χαμηλοσυνταξιούχους (που τους το έκοψε Η ΤΡΟΪΚΑ των φονικών μνημονίων και το αποδέχθηκαν οι τότε υποτακτικοί Πρωθυπουργοί μας) και από τότε οι 300.000 χαμηλοσυνταξιούχοι ζουν μέχρι και σήμερα (με αυτή την ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ) με 400 ευρώ το μήνα!.
4) Να θεσπίσετε ΙΣΟΒΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗ΄1000 ευρώ για τις ΠΟΛΥΤΕΚΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ, που όλα τα υγιή τέκνα τους, έχουν τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση (η ισόβια σύνταξη των 1000 ευρώ είναι ένα ισχυρό κίνητρο για να φθάσουμε σιγά σιγά στη δημογραφική ανάκαμψη)!.
5) Να καταργήσετε την άδικη ΕΙΣΦΟΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ σε όλους τους συνταξιούχους που υποφέρουν τόσο πολύ!.
6) Να καταργήσετε τον ΕΝΦΙΑ για την ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ μέχρι εμβαδού 120 τετραγωνικά μέτρα!. ΕΝΦΙΑ να πληρώνουν οι πλούσιοι και μάλιστα με υψηλό συντελεστή!.
Αξιαγάπητη!. Και Αξιοσέβαστη!. Κυρία Καρυστιανού!.
Όσα σας εξέθεσα παραπάνω, είμαι βέβαιος ότι θα τα κάνετε!.
Και είμαι βέβαιος ότι θα κάνετε και άλλα ΠΟΛΛΑ, που διαφεύγουν της ταπεινότητας μου, στο περιορισμένο χρόνο που αφιέρωσα γι' αυτό το μικρό πόνημα μου!.
Τα εκατομμύρια των Ελλήνων Πολιτών, Σας αναμένουν με ανυπομονησία, να κατέβετε στην αρένα του πολιτικού στίβου και να δώσετε το "νυν υπέρ πάντων αγώνα"!
Και να πάρετε στα χέρια Σας, το τιμόνι της ευλογημένης χώρας μας!.
Για να καθαρίσετε την "κοπριά του Αυγεία"!
Για να σπάσετε το απόστημα της διαφθοράς και της σαπίλας!
Για να φέρετε : Δικαιοσύνη!. Αξιοκρατία!. Ελευθερία!.
Για να γίνετε η "ΜΑΝΑ" των φτωχών!. Η "ΜΑΝΑ" όλων μας!
Η βασική θέση αυτού του άρθρου είναι: η μη κομμουνιστική σήμερα αριστερά που κάποτε ήταν κομμουνιστική δεν γεννήθηκε από μια αιφνίδια «προδοσία», αλλά από μια μακρά ιστορική μετάβαση. Η μετάβαση αυτή ξεκινά με τον ευρωκομμουνισμό, περνά από την ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά, και καταλήγει σε μορφές κεντροαριστερής, φιλοευρωπαϊκής και συχνά καθαρά διαχειριστικής πολιτικής. Στην Ελλάδα η αλυσίδα αυτή είναι ιδιαίτερα καθαρή: ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, και σήμερα η νέα πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, η Greek Left Alliance (ΕΛΑΣ), Ελληνική Αριστερή Συμμαχία. Ως ιστορική διαδρομή, πρόκειται για τη σταδιακή απομάκρυνση από το κομμουνιστικό στρατηγικό ορίζοντα και τη σταδιακή προσαρμογή σε ένα πλαίσιο κοινοβουλευτικής διαχείρισης του καπιταλισμού. Είναι η καιροσκοπική “αριστερά” που ζητά εξουσία και νομή της. Με την αριστερά τι σχέση έχει;
Οι τρεις βασικές μορφές του ευρωκομμουνισμού στη Δυτική Ευρώπη: Enrico Berlinguer, Santiago Carrillo και Georges Marchais.
Πού διαφοροποιήθηκε αρχικά ο ευρωκομμουνισμός
Ο ευρωκομμουνισμός εμφανίστηκε όταν τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα ήταν ακόμη τυπικά ενταγμένα στον ίδιο ιστορικό κόσμο, αλλά άρχισαν να αμφισβητούν τη σοβιετική ηγεμονία πάνω στη στρατηγική, την ιδεολογία και την εσωτερική τους οργάνωση. Η βαθύτερη αιτία της διαφοροποίησης ήταν ότι το σοβιετικό μοντέλο δεν μπορούσε πια να εμφανίζεται στα μάτια πολλών δυτικοευρωπαίων κομμουνιστών ως πειστικός δρόμος για δημοκρατικό σοσιαλισμό.
Η υποχώρηση της «σκιάς της Σοβιετικής Ένωσης», η τομή του 1968 και η ανάγκη για νέα μαρξιστική πολυφωνία επέτρεψαν στα ευρωκομμουνιστικά κόμματα να ανανεώσουν τη γλώσσα, τα θεωρητικά τους εργαλεία και τελικά τη στρατηγική τους. Αυτό σήμαινε μεγαλύτερη έμφαση στον πλουραλισμό, στον κοινοβουλευτικό δρόμο, στις συμμαχίες και στις πολιτικές ελευθερίες.
Η αρχική διαφοροποίηση, λοιπόν, δεν ήταν δευτερεύουσα· αφορούσε τον ίδιο τον ορισμό της σοσιαλιστικής μετάβασης. Οι ευρωκομμουνιστές έπαψαν σταδιακά να αντιμετωπίζουν τη «δικτατορία του προλεταριάτου» ως αναγκαίο σχήμα, χαλάρωσαν το δόγμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και επιχείρησαν να παρουσιάσουν τον σοσιαλισμό ως εμβάθυνση της δημοκρατίας και όχι ως αναστολή του πολιτικού πλουραλισμού.
Στις ισπανικές, γαλλικές, ιταλικές και ελληνικές εκδοχές, η ψήφος της πλειοψηφίας, η καθολική ψηφοφορία, η ελευθερία έκφρασης και η εσωκομματική πολυφωνία έπαψαν να θεωρούνται «αστικές παραχωρήσεις» και μετατράπηκαν σε στοιχεία της ίδιας της στρατηγικής τους.
Εδώ βρίσκεται και η ιστορική ρίζα της μετέπειτα μετάλλαξης. Ο ευρωκομμουνισμός δεν ήταν απλώς μια «ηπιότερη» μορφή κομμουνισμού. Ήταν ήδη μια διαδικασία μετατόπισης: από την επαναστατική ρήξη στη δημοκρατική μετάβαση, από την κομματική πρωτοπορία στην εθνική-λαϊκή συναίνεση, από τη λενινιστική βεβαιότητα στην προσαρμογή σε εθνικά κοινοβουλευτικά συστήματα. Αυτή η μετατόπιση είχε δημοκρατικά και εκσυγχρονιστικά στοιχεία, αλλά περιείχε και τον σπόρο της μελλοντικής ενσωμάτωσης.
Οι τάσεις που αναπτύχθηκαν μέσα στον ευρωκομμουνισμό
Ο ευρωκομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ ενιαίο δόγμα.Ο ιταλικός δρόμος του PCI ήταν ο πιο στρατηγικός και «κρατικός»: ιστορικός συμβιβασμός, κυβερνησιμότητα, ηθική και διοικητική αξιοπιστία, μεταρρυθμίσεις μέσα στο θεσμικό πλαίσιο, ακόμη και αποδοχή «δίκαιης λιτότητας» σε συνθήκες κρίσης. Ο γαλλικός δρόμος του PCF ήταν πιο αντιφατικός: αποδεχόταν πλευρές του πλουραλισμού, αλλά παρέμενε πιο προσκολλημένος στην κομματική συμπαγότητα, στην κρατική κυριαρχία και στην ιδέα του κόμματος ως συμπαγούς επαναστατικής δύναμης. Ο ισπανικός δρόμος του PCE συνδέθηκε στενά με τη δημοκρατική μετάβαση μετά τον Φράνκο και με μια πολιτική εθνικής συμφιλίωσης και συναίνεσης. Ο ελληνικός δρόμος του ΚΚΕ Εσωτερικού ήταν ο πιο «μειονοτικός», ιδεολογικά εκλεπτυσμένος, ευρωπαϊστικός και εκσυγχρονιστικός, αλλά σημαντικά πιο αδύναμος κοινωνικά και εκλογικά.
Η διαφορετικότητα αυτή έχει σημασία, γιατί δείχνει ότι ο ευρωκομμουνισμός δεν κατέληξε παντού στο ίδιο πράγμα. Ωστόσο, ο κοινός άξονας υπήρχε: μετατόπιση από την επανάσταση στη μεταρρύθμιση, από την ανάληψη εξουσίας ως ρήξη στην ανάληψη εξουσίας ως νομιμοποιημένη κυβερνητική δυνατότητα, από το αποκλειστικό ταξικό υποκείμενο σε πιο πλατείς «λαϊκούς», «δημοκρατικούς» ή «εθνικούς» συνασπισμούς.Από την τάξη στον λαό και από τον λαό στο έθνος.
Με άλλα λόγια, το κομμουνιστικό κόμμα άρχισε να μιλά όλο και λιγότερο ως οργανωτής της ταξικής ρήξης και όλο και περισσότερο ως εθνική-λαϊκή δύναμη διακυβέρνησης.
Από εκεί και πέρα, οι περιορισμοί ήταν αναπόφευκτοι. Όσο περισσότερο τα κόμματα αυτά επιδίωκαν να γίνουν «κόμματα διακυβέρνησης», τόσο περισσότερο όφειλαν να πείθουν όχι μόνο τους εργάτες αλλά και τα μεσαία στρώματα, τους κρατικούς μηχανισμούς, τις ευρωπαϊκές ελίτ, τις αγορές, τους «υπεύθυνους» συνομιλητές του αστικού πολιτικού κόσμου.
Το ιταλικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό: η μετάβαση από το κόμμα της αντιηγεμονικής εκπροσώπησης στο κόμμα της εθνικής διαχείρισης σήμαινε αποδοχή περιορισμών, δημοσιονομικής πειθαρχίας και μιας «ρεαλιστικής» γλώσσας εξουσίας.
Η ελληνική εξέλιξη από το ΚΚΕ Εσωτερικού στον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ
Στην Ελλάδα, ο ευρωκομμουνισμός πήρε τη μορφή του ΚΚΕ Εσωτερικού. Το κόμμα αυτό επιχείρησε να συνδυάσει την αντίθεση στον σοβιετικό δογματισμό με μια δημοκρατική, ευρωπαϊκή και εκσυγχρονιστική αντίληψη της αριστερής πολιτικής. Έβλεπε το κοινοβούλιο ως «πεδίο ταξικής πάλης», αλλά ταυτόχρονα έδινε εξαιρετική βαρύτητα στις πολιτικές ελευθερίες, στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, στον περιορισμό της εκτελεστικής εξουσίας και στην υπεράσπιση ενός πιο πλουραλιστικού δημοκρατικού καθεστώτος στη μεταπολίτευση. Η έμφαση αυτή ήταν γνήσια και όχι επιφανειακή.
Το πρόβλημα ήταν ότι το ΚΚΕ Εσωτερικού δεν κατόρθωσε να μετατρέψει αυτή τη θεωρητική και ηθικο-πολιτική υπεροχή σε μαζική κοινωνική ηγεμονία.
Ήταν ένα κόμμα «μοντέρνο» για τα ελληνικά δεδομένα, με απήχηση σε νεότερες ηλικίες, σε πιο μορφωμένα και αστικά στρώματα, αλλά χωρίς την αναγκαία εκλογική και κοινωνική διείσδυση που θα του επέτρεπε να επηρεάσει καθοριστικά τη διακυβέρνηση.
Στην πολωμένη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ο χώρος που εκείνο οραματιζόταν —σύνθεση, πλουραλισμός, ευρωπαϊκός προσανατολισμός, πολιτισμικός εκσυγχρονισμός— έμεινε μειοψηφικός, ενώ το ΠΑΣΟΚ κάλυψε τον μαζικό ριζοσπαστισμό με έναν πιο λαϊκιστικό και αποτελεσματικό τρόπο.
Η μεγάλη τομή ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Η εσωτερική συζήτηση στο ΚΚΕ Εσωτερικού κατέληξε στην ΕΑΡ, δηλαδή σε μια καθαρή μετα-κομμουνιστική στροφή: πολυκομματικός σοσιαλισμός με ελευθερία και αυτοδιαχείριση, αναγνώριση της «κοινωνίας των πολιτών», αναφορά σε πλουραλιστικό κοινωνικό υποκείμενο, υπέρβαση του κρατισμού, και εισαγωγή ενός όρου που έγινε αργότερα σχεδόν ηγεμονικός: «αριστερός δημοκρατικός εκσυγχρονισμός». Εδώ δεν έχουμε απλώς ανανέωση της κομμουνιστικής στρατηγικής· έχουμε ήδη τη σαφή έξοδο από τον κλασικό κομμουνιστικό ορίζοντα.
Ο Συνασπισμός και αργότερα ο ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμησαν ακριβώς αυτή τη διαδρομή. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκινά, λοιπόν, ως «παραδοσιακό κομμουνιστικό κόμμα». Ξεκινά ως συσσώρευση μεταευρωκομμουνιστικών, ανανεωτικών, κινηματικών, οικολογικών και αριστερών ρευμάτων, που σε μεγάλο βαθμό είχαν ήδη μετατοπιστεί από την κλασική κομμουνιστική πολιτική. Η ραγδαία άνοδός του στην περίοδο της κρίσης τού έδωσε ξανά ένα πιο ταξικό και αντιμνημονιακό λεξιλόγιο, αλλά η ιστορική του μήτρα παρέμενε αυτή της ανανεωτικής, μετακομμουνιστικής αριστεράς.
Από την ταξική πολιτική στην πολιτική δικαιωμάτων και στη διαχείριση
Η μετατόπιση προς τα δικαιώματα δεν είναι από μόνη της «προδοσία». Η αριστερά πάντοτε υπερασπιζόταν ελευθερίες, πολιτικά δικαιώματα, ισότητα φύλων, αντίσταση στον ρατσισμό και κοινωνικά δικαιώματα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτά τα δικαιώματα αποσυνδέονται από την πολιτική οικονομία, από την εργασία, από την αναδιανομή, από τη μορφή του κράτους και από την ταξική σύγκρουση. Τότε, η πολιτική δικαιωμάτων γίνεται εύκολα συμβατή με μια κοινωνία βαθιά άνιση, αρκεί να είναι πολιτισμικά πιο «συμπεριληπτική».
Από τη δεκαετία του 1980 η αποδέσμευση από την κομμουνιστική ταυτότητα είχε ξεκινήσει πριν από το 1989. Η συρρίκνωση της παραδοσιακής εργατικής τάξης, η άνοδος των νέων κοινωνικών κινημάτων, η πίεση του νεοφιλελευθερισμού και η ανάγκη διεύρυνσης του κοινωνικού ακροατηρίου ώθησαν τα κόμματα αυτά προς «νέα πεδία»: οικολογία, ειρήνη, ποιότητα ζωής, οικογένεια, φύλο, σεξουαλικότητα, ατομικότητα, ταυτότητα.
Αυτές οι θεματικές δεν είναι αμελητέες· όμως όταν γίνονται το κέντρο της πολιτικής και η εργασία περνά στο περιθώριο, τότε έχουμε πραγματική αλλαγή παραδείγματος.
Αυτό συνέβη διεθνώς και μετά ελληνικά.
Από το «κόμμα της τάξης» περάσαμε στο «κόμμα των δικαιωμάτων», μετά στο «κόμμα του προοδευτικού κέντρου», και τέλος στο «κόμμα της υπεύθυνης διακυβέρνησης».
Στο επίπεδο του λόγου, η αριστερά συνέχισε να μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη. Στο επίπεδο της στρατηγικής, όμως, το βασικό έγινε η αποτελεσματική, αξιόπιστη και ευρωπαϊκά αποδεκτή διαχείριση του καπιταλισμού.Η κορύφωση αυτής της μετάβασης στην Ελλάδα ήταν η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από τη ρητορική της ρήξης στο κυβερνητικό μνημονιακό συμβιβασμό του 2015. Ο Τσίπρας αναδείχθηκε ως ηγέτης κατά της λιτότητας αλλά τελικά αποδέχθηκε τους όρους διάσωσης που προηγουμένως είχε αντιπαλέψει.
Το καθοριστικό σημείο λοιπόν δεν είναι ότι εγκαταλείφθηκε «μόνο» ο μαρξισμός ως θεωρητική ορθοδοξία. Είναι ότι εγκαταλείφθηκε η ταξική-στρατηγική οπτική ως κέντρο βάρους. Από εκεί και μετά, ακόμη και όπου διατηρήθηκαν αριστερές αναφορές, αυτές μπήκαν στην υπηρεσία μιας πολιτικής που είχε ως ορίζοντα όχι την υπέρβαση του καπιταλισμού αλλά τη διόρθωση ή τον εξευγενισμό του.
Έγιναν τελικά κόμματα του αστικού χώρου και είναι καιροσκοπικά
Αν χρησιμοποιήσουμε ένα κλασικό μαρξιστικό κριτήριο, η απάντηση είναι σε μεγάλο βαθμό ναι. Όταν ένα κόμμα παύει να θέτει στο κέντρο του την ταξική εξουσία, τον έλεγχο των βασικών οικονομικών μοχλών, τη ρήξη με τους υπερεθνικούς μηχανισμούς πειθάρχησης και τον μετασχηματισμό του κράτους, τότε έχει ήδη μετακινηθεί στον χώρο της αστικής πολιτικής — έστω και αν διατηρεί προοδευτική φρασεολογία, ευαισθησία στα δικαιώματα και αναφορές στην ιστορική αριστερά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα είναι ίδιο πράγμα ή ότι οι διαφορές είναι ασήμαντες.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια φιλελεύθερη κεντροαριστερά, σε μια ανανεωτική αριστερά και σε μια πιο ριζοσπαστική μεταμνημονιακή μορφή. Αλλά στο στρατηγικό επίπεδο, η κοινή βάση είναι ορατή: αποδοχή του ευρωενωσιακού πλαισίου, αποδοχή της κοινοβουλευτικής κανονικότητας ως τελικού ορίζοντα, μετατόπιση από την οργάνωση της τάξης στην επικοινωνιακή και εκλογική συγκρότηση «προοδευτικών πλειοψηφιών», και μετατροπή του κόμματος από φορέα κοινωνικού μετασχηματισμού σε φορέα πολιτικής διαχείρισης.
Ο όρος «καιροσκοπικά» έχει επίσης έναν πυρήνα αλήθειας, αν τον χρησιμοποιήσουμε όχι ως βρισιά αλλά ως αναλυτική κατηγορία.
Καιροσκοπισμός υπάρχει όταν η ιδεολογική ταυτότητα γίνεται ευμετάβλητη ανάλογα με το ποιο κοινωνικό ακροατήριο φαίνεται κάθε φορά εκλογικά διαθέσιμο. Καιροσκοπισμός υπάρχει όταν το κόμμα εγκαταλείπει εύκολα τους δικούς του στρατηγικούς πυρήνες για να γίνει αποδεκτό ως «υπεύθυνο», ή όταν η ηγετική προσωποποίηση και η επικοινωνιακή εικόνα υποκαθιστούν τη συλλογική γραμμή και τη σταθερή κοινωνική αναφορά. Με αυτό το κριτήριο, μεγάλο μέρος του μεταευρωκομμουνιστικού χώρουυπήρξε πράγματι καιροσκοπικό — όχι επειδή άλλαζε, αλλά επειδή άλλαζε κυρίως προς την κατεύθυνση της προσαρμογής.
Ο πιο καθαρός ελληνικός δείκτης αυτής της προσαρμογής ήταν το 2015. Ένα κόμμα που ανήλθε στην εξουσία ως φορέας ρήξης με τη λιτότητα μετατράπηκε σε βασικό διαχειριστή του τρίτου μνημονίου. Από εκεί και πέρα η μετάβαση σε μια κανονική κεντροαριστερή μορφή δεν ήταν ατύχημα· ήταν η λογική συνέπεια ενός ήδη μακρού ιστορικού μετασχηματισμού.
Η σημερινή εικόνα στην Ελλάδα από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την ΕΛΑΣ
Η σημερινή ελληνική εικόνα είναι εικόνα διάσπασης, φθοράς και αναζήτησης νέας πολιτικής φόρμουλας. Μετά τις διαδοχικές ήττες του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια το κόμμα πέρασε μια βαθιά κρίση, με διασπάσεις, εσωκομματικές συγκρούσεις και απώλεια της κεντρικής του θέσης στην αντιπολίτευση, καθώς το ΠΑΣΟΚ το ξεπέρασε κοινοβουλευτικά στο πλαίσιο της αποσύνθεσης του χώρου. Η φάση Κασσελάκη επιτάχυνε αυτή την αποσάρθρωση αντί να τη θεραπεύσει.
Η Νέα Αριστερά ήταν η πρώτη μεγάλη απάντηση σε αυτήν την κρίση. Πρόκειται ουσιαστικά για απόπειρα επανίδρυσης της ανανεωτικής-ευρωπαϊκής-δημοκρατικής αριστεράς,χωρίς τον ατσαλάκωτο ριζοσπαστισμό του παλιού ΣΥΡΙΖΑ αλλά και χωρίς τον ακραίο προσωποπαγή εκφυλισμό της περιόδου Κασσελάκη. Με μαρξιστικά κριτήρια, όμως, ούτε αυτό το εγχείρημα επιστρέφει σε κομμουνιστική ή έστω σαφώς αντικαπιταλιστική στρατηγική· κινείται μέσα στον χώρο της μεταευρωκομμουνιστικής, δημοκρατικής αριστεράς. Η ιστορική του καταγωγή είναι προφανής.
Η πιο πρόσφατη φάση είναι η ίδρυση της ΕΛΑΣ, από τον Αλέξη Τσίπρα στα τέλη Μαΐου 2026. Η νέα αυτή κίνηση μπαίνει στο πολιτικό σκηνικό με έμφαση στην καταπολέμηση της διαφθοράς, στη «συμπεριληπτική ανάπτυξη», στην κοινωνική προστασία, στη στέγαση και στην εργασία, ενώ επιδιώκει να μιλήσει ταυτόχρονα σε αριστερούς και απογοητευμένους κεντρώους ψηφοφόρους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό:
η ΕΛΑΣ δεν εμφανίζεται ως επιστροφή στην κομμουνιστική ή ακόμη και στη ριζοσπαστικά αντικαπιταλιστική αριστερά. Εμφανίζεται ως νέο σχήμα προοδευτικής ανασύνθεσης, δηλαδή ως ακόμη μία μορφή της μετακομμουνιστικής κεντροαριστερής πολιτικής οικογένειας.
Από τον ΣΥΡΙΖΑ ως την ΕΛΑΣ, ο χώρος αυτός δεν μοιάζει να επιστρέφει στην αριστερά ως πολιτική της στρατηγικής ρήξης. Μοιάζει να ανακυκλώνει, σε νέες μορφές, το ίδιο ιστορικό υπόστρωμα: ανανεωτική αριστερά, δικαιωματικός προοδευτισμός, ευρωπαϊσμός, θεσμικός ρεαλισμός, και αναζήτηση μιας «υπεύθυνης» προοδευτικής διακυβέρνησης. Με άλλα λόγια: όχι επιστροφή στον κομμουνισμό, αλλά νέα φάση της μακράς μετακομμουνιστικής μετάβασης.
Η ιστορική αλήθεια είναι ότι ο ευρωκομμουνισμός υπήρξε ταυτόχρονα μια δημοκρατική ρήξη με τον σοβιετισμό και η αρχή της απομάκρυνσης από τον κομμουνισμό ως στρατηγική υπέρβασης του καπιταλισμού. Διεύρυνε τον ορίζοντα των ελευθεριών, αμφισβήτησε τον αυταρχισμό, κατανόησε τη σημασία του πλουραλισμού και των νέων κοινωνικών κινημάτων. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό άνοιξε και τον δρόμο προς τη μετάβαση από το «κομμουνιστικό κόμμα» στο «προοδευτικό δημοκρατικό κόμμα», από την ταξική οργάνωση στη δικαιωματική και θεσμική πολιτική, από τη στρατηγική ρήξης στη διαχειριστική κυβερνησιμότητα.
Στην Ελλάδα αυτή η μετάβαση είναι σχεδόν σχολικό παράδειγμα. Το ΚΚΕ Εσωτερικού υπήρξε η μήτρα. Η ΕΑΡ υπήρξε το πρώτο καθαρά μετακομμουνιστικό βήμα. Ο Συνασπισμός υπήρξε η οργανωτική και πολιτική μορφή της ανανεωτικής σύνθεσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε η κρίσιμη ιστορική ευκαιρία του χώρου, που όμως κατέληξε στη μνημονιακή ενσωμάτωση. Η Νέα Αριστερά ήταν σήμερα η καθαρότερη συνέχεια του ανανεωτικού αυτού ρεύματος. Και η ΕΛΑΣ του Τσίπρα φαίνεται, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, ως νέα απόπειρα ανασυγκρότησης της ίδιας οικογένειας με πιο πλατύ, πιο προοδευτικό και πιο κεντροαριστερό ακροατήριο.
Έχουν όλα αυτά σχέση με την αριστερά; Ναι, αλλά όλο και λιγότερο με την αριστερά που όριζε τον εαυτό της από την τάξη, την εργασία, την κοινωνική ιδιοκτησία και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Και όλο και περισσότερο με μια αριστερά-ταυτότητα, αριστερά-δικαιώματα, αριστερά-θεσμούς, αριστερά-διαχείριση. Με ευρύ δημοκρατικό ορισμό, παραμένουν αριστερά. Με κλασικό σοσιαλιστικό ή κομμουνιστικό ορισμό, έχουν πια περάσει σε έναν μετακομμουνιστικό αστικό προοδευτισμό. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το ιστορικό συμπέρασμα που βγαίνει από τη διεθνή πορεία του ευρωκομμουνισμού και από την ελληνική της εκδοχή.
.jpg)
