Η έκθεση από το Sputnik δεν περιελάμβανε ανεξάρτητη επαλήθευση της εκτίμησης του Μιχαήλοφ.
Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι οι επιθέσεις στο Izmail πραγματοποιήθηκαν με όπλα ακριβείας που εκτοξεύονταν από αέρος και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, σύμφωνα με το Sputnik. Ο Μιχαήλοφ δήλωσε ότι οι νυχτερινές επιθέσεις στο Izmail και τον σιδηροδρομικό σταθμό του είχαν ως στόχο να αποκόψουν τον τελευταίο σχετικά άθικτο κρίκο στην αλυσίδα του δυτικού στρατιωτικού εφοδιασμού.
«Το μόνο που απομένει είναι να αποκλειστεί το δυτικότερο τμήμα των συνόρων της Ουκρανίας με την Πολωνία, όπου οι προμήθειες κινούνται ενεργά κατά μήκος των πολωνικών συνόρων», δήλωσε ο Μιχαήλοφ στο Σπούτνικ. Ο ειδικός είπε ότι ο σιδηροδρομικός κόμβος στο Ιζμαήλ χτυπήθηκε για να αποτραπεί η μετακίνηση φορτίου από φορτηγίδες σε τρένα με προορισμό τις μονάδες της πρώτης γραμμής.
Τα στοιχεία των ουκρανικών τελωνείων που επικαλείται ο Μιχαήλοφ δείχνουν ότι έως και το 40% όλων των εισαγωγών στρατιωτικού σκοπού περνούσαν κάποτε μέσω των λιμένων του Δούναβη. Σύμφωνα με τον αναλυτή, έως και το 30% του θαλάσσιου στρατιωτικού φορτίου περνούσε από το Ισμαήλ και το Ρένι. Η δυτική βοήθεια έφτανε στο λιμάνι της Κωνστάντζας της Ρουμανίας, μεταφέρονταν σε φορτηγίδες, κινούνταν προς τα πάνω στον Δούναβη και στη συνέχεια μεταφέρονταν σιδηροδρομικώς για παράδοση στο μέτωπο.
Η σημασία της διαδρομής του Δούναβη αυξήθηκε αφότου η Ρωσία προχώρησε στον αποκλεισμό των λιμένων της Μαύρης Θάλασσας της Ουκρανίας. Μια αξιολόγηση που δημοσιεύθηκε από το Responsible Statecraft ανέφερε ότι η Μόσχα έχει δείξει ότι μπορεί να αρνηθεί την πρόσβαση στο λιμενικό συγκρότημα της Οδησσού της Ουκρανίας χωρίς να καταλάβει ολόκληρη την ακτογραμμή [1]. Μετά τις ρωσικές επιθέσεις στο Ρένι και το Ιζμαήλ, η εκφόρτωση πλοίων μειώθηκε κατά 70% σε 24 ώρες, σύμφωνα με τον Μιχαήλοφ.
Ο Μιχαήλοφ δήλωσε ότι η αποκοπή αυτών των αρτηριών θα μπορούσε να μειώσει τις παραδόσεις του ΝΑΤΟ έως και τα δύο τρίτα και να πνίξει τις εξαγωγές σιτηρών και άλλων υπολοίπων της Ουκρανίας. Υποστήριξε ότι η Ρωσία αποσυναρμολογεί συστηματικά τις εναπομένουσες υποδομές, πάνω απ' όλα τους σιδηροδρόμους. «Καταστρέφοντας τις υποδομές των λιμένων της Μαύρης Θάλασσας, η Ρωσία έχει ήδη αποκόψει την Ουκρανία από τη θάλασσα και τώρα αποσυναρμολογεί συστηματικά τις εναπομένουσες υποδομές - πάνω απ' όλα τους σιδηροδρόμους», είπε.
Η πρόσφατη φάση της σύγκρουσης έχει χαρακτηριστεί ως «πόλεμος φθοράς» από τον αναλυτή Άντριου Κορίμπκο [2]. Οι προηγούμενες ρωσικές επιθέσεις σε ουκρανικές υποδομές ακολούθησαν παρόμοιο μοτίβο: μια αξιολόγηση του Ιουνίου 2024 σημείωσε ότι η Μόσχα εξαπέλυσε μια μεγάλης κλίμακας επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους σε ουκρανικές υποδομές μία ημέρα μετά από μια ουκρανική επίθεση στο Ντόνετσκ [3]. Η προηγούμενη αποχώρηση της Ρωσίας από τη συμφωνία σιτηρών που διεξήχθη υπό τη μεσολάβηση του ΟΗΕ για τη Μαύρη Θάλασσα μείωσε επίσης την εξαγωγική ικανότητα της Ουκρανίας [4].
Σύμφωνα με τον Μιχαήλοφ, η Ρωσία χρησιμοποίησε μη επανδρωμένα αεροσκάφη Geran Seeker μεγάλης εμβέλειας στις τελευταίες επιθέσεις στο Ρένι και το Ιζμαήλ, οι οποίες, όπως είπε, πραγματοποιήθηκαν περίπου 100 μέτρα από το έδαφος του ΝΑΤΟ. Είπε ότι αυτά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μπορούν να φτάσουν στα ρουμανικά σύνορα και πέρα από αυτά, και ότι οι τροποποιημένες παραλλαγές έχουν μεγαλύτερη ταχύτητα και εμβέλεια, με ορισμένες να αναφέρονται να φτάνουν έως και 2.500 χιλιόμετρα. Ορισμένες εκδόσεις είναι αεριωθούμενες, είπε ο αναλυτής, και η βελτιωμένη καθοδήγηση επιτρέπει την ακρίβεια που μετράται σε εκατοντάδες μέτρα.
Περιστατικά με μη επανδρωμένα αεροσκάφη κοντά στα σύνορα του ΝΑΤΟ έχουν συμβεί και στο παρελθόν. Τον Σεπτέμβριο του 2023, εκδόθηκαν συναγερμοί έκτακτης ανάγκης στη Ρουμανία, καθώς ρωσικές επιδρομές στόχευσαν ουκρανικά λιμάνια κατά μήκος του Δούναβη, με τους κατοίκους να λάβουν καταφύγιο [5]. Πιο πρόσφατα, Ρουμάνοι ναυτικοί δύτες κατέστρεψαν δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη που παρασύρονταν στη Μαύρη Θάλασσα κοντά στο έργο φυσικού αερίου Neptun Deep [6].
Ο Μιχαήλοφ δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ επικεντρώνεται στην ενίσχυση της αεράμυνας κατά μήκος των συνόρων της Ουκρανίας, ιδίως στη Ρουμανία. Εικάζει ότι μια γρήγορη ρωσική νίκη θα μπορούσε να «εξουδετερώσει κάθε επιθυμία εμπλοκής». Η έκθεση δεν περιελάμβανε ανεξάρτητη επαλήθευση αυτής της άποψης.
Το ΝΑΤΟ αντέδρασε σε πρόσφατα περιστατικά κοντά σε έδαφος της συμμαχίας. Μετά από ρωσικό αεροπορικό βομβαρδισμό τον Ιούλιο, η πολωνική αστυνομία βρήκε συντρίμμια από ένα άγνωστο αντικείμενο που εξαφανίστηκε από τα ραντάρ στον πολωνικό εναέριο χώρο [7]. Η Πολωνία και η Ρουμανία έχουν επίσης απογειώσει μαχητικά αεροσκάφη καθώς οι ρωσικές επιδρομές πλησίασαν τον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ [8].
Η αξιολόγηση του Μιχαήλοφ παρουσιάζει την τρέχουσα εκστρατεία κατά των λιμένων του Δούναβη της Ουκρανίας ως μια προσπάθεια διακοπής των γραμμών εφοδιασμού που εξαρτώνται από σταθερές υποδομές. Ιστορικές αναφορές στρατηγικών βομβαρδισμών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο περιγράφουν παρόμοιες προσπάθειες για την διακοπή της εφοδιαστικής αλυσίδας του εχθρού μέσω επιθέσεων σε κέντρα επικοινωνιών [9].
Σύμφωνα με τον αναλυτή, ο εναπομείνας διάδρομος εφοδιασμού διασχίζει την Πολωνία και δεν απέκλεισε περαιτέρω επιχειρήσεις με στόχο το κλείσιμό του. Το αν θα πραγματοποιηθούν τέτοιες επιθέσεις εξαρτάται από τις εξελίξεις στο πεδίο της μάχης και από την πορεία της σύγκρουσης, αναφέρει η έκθεση.
https://www.naturalnews.com/
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - esc | 20 Ιουνίου 2023
Έχω ήδη αναφερθεί στο Georgetown και στα σχέδιά του για παγκόσμια παρακολούθηση εδώ.
Επίσης, έχω ήδη αναφερθεί εδώ στην Clare Sullivan, η οποία διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην προώθηση των ψηφιακών ταυτοτήτων.
Αλλά υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ τους; Υπάρχει τρόπος να συνδέσουμε άμεσα τα δύο; Διότι οι ψηφιακές ταυτότητες δεν είναι απλώς απαραίτητες στην προσπάθεια για την καθιέρωση των CBDC (στα οποία θα αναφερθούμε αργότερα), αλλά αποτελούν επίσης βασικό συστατικό στην προσπάθεια για τη δημιουργία ενός κράτους παγκόσμιας επιτήρησης.
-
Για αυτό, πρέπει να επιστρέψουμε στην ομάδα του «Γραφείου του Ανώτερου Αντιπροέδρου Έρευνας» του Georgetown. Δεν χρειάζεται να χάνουμε χρόνο εδώ, ας πάμε στη σελίδα της ομάδας.
Ακριβής επιτυχία. Η Clare Sullivan εργάζεται για την ίδια ακριβώς ομάδα, η οποία επιδιώκει να προωθήσει την παγκόσμια επιτήρηση. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο εργάζεται για αυτήν την ομάδα, αλλά συνεργάστηκε και με τα Ηνωμένα Έθνη το 2016, σε σχέση με την ψηφιακή ταυτότητα και συγκεκριμένα τον Στόχο 16.9 των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ - SDG), που αφορά τη «νομική ταυτότητα για όλους». Διαβάστε την άλλη ανάρτηση σχετικά με αυτό – είναι προφανές ότι αναφέρεται στην «ψηφιακή ταυτότητα».
 |
Το 2016 είναι επιπλέον ενδιαφέρον για διάφορους λόγους. Είναι επίσης η χρονιά που ο Παγκόσμιος Οργανισμός για τη Διακυβέρνηση και την Ανταγωνιστικότητα (WOGC) βρέθηκε στο προσκήνιο. Δεν έχω ακόμη αναφερθεί σε αυτόν τον οργανισμό, αλλά στο πλαίσιο της μετάβασης του Sullivan στον ΟΗΕ για να εργαστεί σε αυτό το πλαίσιο, είναι απολύτως λογικό το γιατί η Κίνα θα προσπαθούσε να εκτροχιάσει αυτή την πρωτοβουλία.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ρητός στόχος της WOGC ήταν η ίδρυση της WADCC, της Παγκόσμιας Επιτροπής Ψηφιακής Κρυπτογράφησης Περιουσιακών Στοιχείων (Global Asset Digital Encryption Committee). Τα ανώτερα στελέχη του ΚΚΚίνας έχουν πλήρη επίγνωση του κινδύνου που ενέχει η υιοθέτηση μιας ψηφιακής ταυτότητας —την οποία ελέγχει η Δύση— η οποία τελικά θα οδηγήσει σε ένα CBDC, το οποίο επίσης θα ελέγχεται από τη Δύση. Είναι απολύτως λογικό.
Είναι πολύ πιο αποδεκτό να ελέγχεις εσύ ο ίδιος το σύστημα, και γι’ αυτό ακριβώς έστειλαν αποστολή στον ΟΗΕ.
 |
Αλλά, ας επιστρέψουμε στο κύριο θέμα μας.
Το Πανεπιστήμιο Georgetown, που ηγήθηκε των εργασιών για το παγκόσμιο δίκτυο παρακολούθησης, απασχολεί ακριβώς τη γυναίκα που εργάστηκε σκληρά για να προωθήσει τις ψηφιακές ταυτότητες – ξεκινώντας από το πρόγραμμα Εθνικής Ταυτότητας του Tony Blair το 2006.
Απομένουν μόνο μερικά ακόμη στοιχεία εδώ – η ενίσχυση της τεχνολογίας των ψηφιακών ταυτοτήτων μέσω του Adam Cooper και του ID2020, καθώς και το πώς όλα αυτά προωθήθηκαν στην ΕΕ από τον Thierry Breton, έναν ακόμη γραφειοκράτη με τον υπέρτατο στόχο να «σε προστατεύσει». Και το πέτυχε, συνεργαζόμενος με το εξαιρετικά επιρροή ζευγάρι της εξουσίας, την Heidi Larson και τον Peter Piot.
Και τέλος, να αναλύσουμε λεπτομερώς την ιστορία του WOGC, επειδή αυτή συνδέεται περαιτέρω με την πρωτοβουλία «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος» της Κίνας και τη γεωστρατηγική της επιταγή.
Του Αθανασίου Πλατιά, Oμ. Καθηγητή Στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Οι νέες τουρκικές αποφάσεις για τη δημιουργία «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» στο βορειοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν συνέχεια της πάγιας τουρκικής στρατηγικής που κωδικοποιήθηκε με το λεγόμενο δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας». Πρακτικά, αυτό σημαίνει τη σταδιακή δημιουργία τετελεσμένων που συρρικνώνουν την ελληνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα. Η Αθήνα απάντησε στη νέα τουρκική πρόκληση με τον γνωστό νομικίστικο τρόπο. Η ελληνική θέση είναι ότι οι τουρκικές ρυθμίσεις δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα επί ελληνικών χωρικών υδάτων. Η θέση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών είναι νομικά ορθή, αλλά αυτό έχει μικρή πρακτική σημασία. Οι τουρκικές κινήσεις παράγουν στρατηγικά αποτελέσματα επί του πεδίου, τα οποία είναι δύσκολο να αντιστραφούν.
Αυτό το έργο το έχουμε ήδη δει πολλές φορές. Το casus belli δεν έχει καμία νομική βάση, αλλά αποτρέπει την Ελλάδα από το να κάνει αυτό που δικαιούται βάσει του διεθνούς δικαίου: να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, πράγμα που θα περιόριζε τις επιπτώσεις του λεγόμενου δόγματος της «γαλάζιας πατρίδας». Οι τουρκικές απειλές έχουν επίσης συμβάλει στην αποτροπή της Ελλάδας από την ανακήρυξη ΑΟΖ και την πλήρη αξιοποίηση του ενεργειακού της πλούτου στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στην Κάσο, η απειλή κλιμάκωσης σταμάτησε στην πράξη την πρόοδο της ενεργειακής διασύνδεσης με την Κύπρο. Οι έρευνες ανεστάλησαν μετά την τουρκική παρέμβαση. Οι τουρκικές κινήσεις, επομένως, παράγουν στρατηγικά αποτελέσματα, ακριβώς επειδή επηρεάζουν την ελληνική συμπεριφορά, αλλά και εκείνη τρίτων κρατών όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά.
Τα θαλάσσια πάρκα ανεβάζουν τον πήχη. Η Τουρκία δεν αρκείται πλέον να αμφισβητεί ελληνικές ενέργειες. Επιχειρεί να δημιουργήσει de facto τη δική της κανονιστική τάξη σε περιοχές όπου η Ελλάδα διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα: να ορίζει ποιος ψαρεύει, ποιος ερευνά, ποιος έχει πρόσβαση και υπό ποιες προϋποθέσεις. Εάν η απειλή τουρκικού ελέγχου οδηγήσει, για παράδειγμα, Έλληνες ή ξένους αλιείς, ερευνητικά σκάφη ή άλλους χρήστες της θάλασσας να αποφεύγουν αυτές τις περιοχές, η Άγκυρα θα έχει πετύχει τη δημιουργία τετελεσμένων και θα έχει υποσκάψει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη πιο υπόγειο και πιο απειλητικό. Εδώ η Τουρκία δανείζεται μια μέθοδο γνωστή από την κινεζική πρακτική στη Νότια Σινική Θάλασσα: δημιουργείς πρώτα τετελεσμένα στο πεδίο, τα επαναλαμβάνεις μέχρι να αποκτήσουν χαρακτηριστικά κανονικότητας και κατόπιν παρουσιάζεις ως αναθεωρητή εκείνον που επιχειρεί να επαναφέρει την προηγούμενη κατάσταση. Έτσι αντιστρέφεται η έννοια του επιτιθέμενου και του αμυνόμενου. Με αυτόν τον τρόπο, η Τουρκία θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την Ελλάδα ως αναθεωρητική δύναμη που επιδιώκει να αλλάξει το status quo!
Η γεωγραφία των νέων πάρκων έχει ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Στο βορειοανατολικό Αιγαίο παρεμβάλλονται σε κρίσιμες θαλάσσιες συνδέσεις ελληνικών νησιών, ενώ στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλορίζου απομονώνουν το Καστελλόριζο από τον υπόλοιπο ελληνικό νησιωτικό χώρο. Η περιβαλλοντική προστασία οπλοποιείται έτσι και γίνεται εργαλείο γεωπολιτικού αναθεωρητισμού.
Γιατί διάλεξε η Τουρκία να κάνει αυτή την πρόκληση τώρα; Επειδή η Άγκυρα θεωρεί ότι διαθέτει πλεονέκτημα κλιμάκωσης σε περίπτωση κρίσης, πράγμα που σημαίνει ότι εκτιμά πως η Αθήνα δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει επί του πεδίου τις τουρκικές αξιώσεις ούτε να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα ούτε να ανακηρύξει ΑΟΖ. Η πεποίθηση αυτή βασίζεται στην εκτίμηση της Άγκυρας ότι έχει επέλθει μεταβολή στη στρατιωτική ισορροπία δυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα η Τουρκία έχει αναβαθμιστεί γεωπολιτικά.
Η ελληνική απάντηση δεν μπορεί να περιορίζεται στις γνωστές νομικές διαμαρτυρίες. Χρειάζεται διαρκής ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, του Λιμενικού και της Ακτοφυλακής και, κυρίως, αυξημένη ελληνική στρατιωτική παρουσία στις περιοχές τις οποίες η Τουρκία προσπαθεί να προσεταιριστεί διά της πλαγίας οδού. Τέλος, ήρθε η στιγμή η Ελλάδα να εξετάσει σοβαρά τη μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ και στη συνέχεια να καλέσει την Τουρκία σε διαπραγματεύσεις για την οριοθέτησή της.
Στη διεθνή πολιτική, η κυριαρχία δεν βασίζεται μόνο στις συνθήκες. Εδράζεται και στο εάν ένα κράτος διαθέτει την ισχύ να την υπερασπιστεί. Διαφορετικά, είναι ένα πουκάμισο αδειανό. Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι εάν τα τουρκικά πάρκα παράγουν έννομα αποτελέσματα. Είναι εάν θα τους επιτραπεί να παράγουν στρατηγικά αποτελέσματα.
https://geopolitico.gr/
