Σάββατο 13 Ιουνίου 2026
Η Κραυγή των Παιδιών
12 Ιουνίου Παγκόσμια ημέρα κατά της ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Το «The Cry of the Children» της Elizabeth Barrett Browning είναι μια παθιασμένη καταγγελία της παιδικής εργασίας στη βιομηχανική Αγγλία του 19ου αιώνα. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1843 και αργότερα αναθεωρήθηκε πολλές φορές, το ποίημα αποτυπώνει την ανηθικότητα της εκμετάλλευσης των παιδιών ως εργατών και καταδικάζει τόσο τους ανθρώπους όσο και τους κοινωνικούς θεσμούς που υποστηρίζουν την παιδική εργασία ως πρακτική. Το ποίημα επικρίθηκε τότε και εξακολουθεί να θεωρείται μερικές φορές σήμερα ως ένα βαθιά συναισθηματικό έργο, που βασίζεται σε σκληρές ιστορίες για τα βάσανα των παιδιών σε μια προσπάθεια να αγγίξει τις καρδιές των αναγνωστών. Παρ 'όλα αυτά, το ποίημα σημείωσε λαϊκή επιτυχία, καταφέρνοντας όχι μόνο να αποκαλύψει την εκμετάλλευση των παιδιών της εργατικής τάξης, αλλά και να συγκεντρώσει μεγαλύτερη δημόσια υποστήριξη για τις μεταρρυθμίσεις στην παιδική εργασία στη βιομηχανική Αγγλία.
«Φεύ φεύ, τι πρόσδερκεσθε μ όμασιν, τέκνα·»
[[Αλίμονο, αλίμονο, γιατί με κοιτάτε με τα μάτια σας, παιδιά μου;]]—Μήδεια.
Ακούτε τα παιδιά να κλαίνε, ω αδελφοί μου;
Πριν η θλίψη έρθει με τα χρόνια;
Ακουμπούν τα νεαρά τους κεφάλια στις μητέρες τους, —
Και αυτό δεν μπορεί να σταματήσει τα δάκρυά τους.
Τα νεαρά αρνάκια βελάζουν στα λιβάδια.
Τα νεαρά πουλιά κελαηδούν στη φωλιά.
Τα νεαρά ελαφάκια παίζουν με τις σκιές.
Τα νεαρά λουλούδια φυσούν προς τη δύση—
Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Κλαίνε πικρά!
Κλαίνε στην ώρα του παιχνιδιού των άλλων,
Στη χώρα των ελεύθερων.
Ρωτάς τα μικρά παιδιά στη θλίψη,
Γιατί κυλούν έτσι τα δάκρυά τους;
Ο γέρος μπορεί να κλαίει για το αύριο του
Που έχει χαθεί στο παρελθόν —
Το γέρικο δέντρο είναι άφυλλο στο δάσος —
Η παλιά χρονιά τελειώνει στον παγετό —
Η παλιά πληγή, αν χτυπηθεί, είναι η πιο επώδυνη —
Η παλιά ελπίδα είναι πιο δύσκολο να χαθεί:
Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Τους ρωτάς γιατί στέκονται;
Κλαίοντας με λυγμούς μπροστά στα στήθη των μητέρων τους,
Στην ευτυχισμένη Πατρίδα μας;
Κοιτάζουν ψηλά με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,
Και τα βλέμματά τους είναι θλιβερά να τα βλέπεις,
Για την απεχθή θλίψη του άντρα, τραβάει και πιέζει
Κάτω στα μάγουλα της βρεφικής ηλικίας —
«Η παλιά σου γη», λένε, «είναι πολύ θλιβερή».
«Τα νεαρά μας πόδια», λένε, «είναι πολύ αδύναμα!»
Λίγα βήματα έχουμε κάνει, κι όμως είμαστε κουρασμένοι—
Η ανάπαυση του τάφου μας είναι πολύ μακριά να την αναζητήσουμε!
Ρώτα τους γέρους γιατί κλαίνε, και όχι τα παιδιά,
Γιατί η γη έξω είναι κρύα —
Και εμείς οι νέοι στεκόμαστε απ' έξω, μέσα στην αμηχανία μας,
Και οι τάφοι είναι για τους ηλικιωμένους!»
«Αλήθεια», λένε τα παιδιά, «μπορεί να συμβεί
Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!
Η μικρή Αλίκη πέθανε πέρυσι, ο τάφος της έχει διαμορφωθεί
Σαν χιονόμπαλα, μέσα στο χώμα.
Κοιτάξαμε μέσα στο λάκκο έτοιμοι να την πάρουμε —
Δεν υπήρχε χώρος για καμία εργασία στον πυκνό πηλό:
Από τον ύπνο που κοιμάται κανείς δεν θα την ξυπνήσει,
Κλαίοντας, «Σήκω, μικρή Αλίκη! Είναι μέρα».
Αν ακούσεις δίπλα σε εκείνον τον τάφο, στον ήλιο και στη βροχή,
Με το αυτί σκυμμένο, η μικρή Αλίκη δεν κλαίει ποτέ.
Θα μπορούσαμε να δούμε το πρόσωπό της, να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα την αναγνωρίζαμε,
Γιατί το χαμόγελο έχει χρόνο να μεγαλώσει στα μάτια της,—
Και οι στιγμές της νανουρισμένες και ακίνητες περνούν καλά
Το σάβανο, δίπλα στο κουδούνι της εκκλησίας!
«Είναι καλό όταν συμβαίνει», λένε τα παιδιά,
«Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!»
Αλίμονο, τα άθλια παιδιά! τα αναζητούν
Θάνατος στη ζωή, ό,τι καλύτερο μπορεί να υπάρχει!
Δένουν τις καρδιές τους για να μην σπάσουν,
Με μια τελετή από τον τάφο.
Βγείτε έξω, παιδιά, από το ορυχείο και από την πόλη —
Τραγουδήστε δυνατά, παιδιά, όπως κάνουν οι μικρές τσίχλες —
Μαζέψτε τις χούφτες σας από τις όμορφες αγελαδινές πασχαλίτσες
Γέλα δυνατά, για να νιώσεις τα δάχτυλά σου να τα περνούν!
Αλλά απαντούν, «Είναι οι βοσκότοποι σας από τα λιβάδια;»
Σαν τα ζιζάνια μας κοντά στο ορυχείο;
Άφησέ μας ήσυχους στο σκοτάδι των σκιών του άνθρακα,
Από τις απολαύσεις σας, καλό και δίκαιο!
«Γιατί, ω», λένε τα παιδιά, «είμαστε κουρασμένοι,
Και δεν μπορούμε να τρέξουμε ή να πηδήξουμε —
Αν μας ενδιέφεραν κάποια λιβάδια, ήταν απλώς
Να πέσω μέσα τους και να κοιμηθώ.
Τα γόνατά μας τρέμουν δυνατά στο σκύψιμο —
Πέφτουμε με τα μούτρα, προσπαθώντας να φύγουμε.
Και, κάτω από τα βαριά βλέφαρά μας που πεσμένα,
Το πιο κόκκινο λουλούδι θα φαινόταν χλωμό σαν το χιόνι.
Γιατί όλη μέρα σέρνουμε το φορτίο μας κουρασμένοι,
Μέσα από το σκοτεινό σαν άνθρακα, υπόγειο —
Ή, όλη μέρα, οδηγούμε τους σιδερένιους τροχούς
Στα εργοστάσια, γύρω γύρω.
«Όλη μέρα, οι τροχοί μουγκρίζουν, γυρίζουν, —»
Ο άνεμός τους έρχεται στα μούτρα μας, —
Μέχρι να γυρίσουν οι καρδιές μας, — τα κεφάλια μας, με τους σφυγμούς να καίνε,
Και οι τοίχοι γυρίζουν στη θέση τους
Γυρίζει τον ουρανό στο ψηλό παράθυρο και τυλίγεται —
Στρέφει το μακρύ φως που πέφτει κάτω από τον τοίχο, —
Γυρίστε τις μαύρες μύγες που σέρνονται κατά μήκος της οροφής —
Όλοι γυρίζουν, όλη μέρα, κι εμείς μαζί! —
Και όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί μουγκρίζουν.
Και μερικές φορές μπορούσαμε να προσευχηθούμε,
«Ω, εσείς οι τροχοί», (ξεσπώντας σε ένα τρελό βογκητό)
«Σταμάτα! Σώπα για σήμερα!»
Α! Σώπα! Ας ακούσουν ο ένας τον άλλον να αναπνέει
Για μια στιγμή, στόμα με στόμα —
Αφήστε τους να αγγίξουν ο ένας τα χέρια του άλλου, σε ένα φρέσκο στεφάνι
Της τρυφερής ανθρώπινης νεότητάς τους!
Ας νιώσουν αυτή την κρύα μεταλλική κίνηση
Δεν είναι όλη η ζωή που ο Θεός διαμορφώνει ή αποκαλύπτει —
Ας αποδείξουν την ψυχή τους ενάντια σε αυτή την ιδέα
Ότι ζουν μέσα σας ή από κάτω σας, ω τροχοί! —
Ακόμα, όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί προχωρούν,
Σαν η Μοίρα σε κάθε μία να ήταν σκληρή·
Και οι ψυχές των παιδιών, που ο Θεός καλεί προς τον ήλιο,
Συνέχισε να περιστρέφεσαι στα τυφλά στο σκοτάδι.
Τώρα πείτε στα καημένα τα μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Να Τον κοιτάμε ψηλά και να προσευχόμαστε —
Έτσι ο Ευλογημένος, που ευλογεί όλους τους άλλους,
Θα τους ευλογήσει μια άλλη μέρα.
Αυτοί απαντούν: «Ποιος είναι ο Θεός για να μας ακούσει;»
Ενώ ο ορμητικός θόρυβος των σιδερένιων τροχών αναδεύεται;
Όταν κλαίμε δυνατά, τα ανθρώπινα πλάσματα κοντά μας
Περάστε, χωρίς να ακούσετε, ούτε να απαντήσετε ούτε λέξη!
Και δεν ακούμε (για τους τροχούς στον ηχό τους)
Ξένοι μιλούν στην πόρτα:
Είναι πιθανόν ο Θεός, με αγγέλους να τραγουδούν γύρω Του,
Ακούει πια το κλάμα μας;
«Δύο λέξεις, πράγματι, για την προσευχή θυμόμαστε.»
Και την ώρα της κακοτυχίας τα μεσάνυχτα, —
«Πάτερ ημών», κοιτάζοντας ψηλά στην αίθουσα,
Λέμε απαλά για γούρι.
Δεν γνωρίζουμε άλλες λέξεις εκτός από το «Πάτερ ημών».
Και νομίζουμε ότι, σε κάποια παύση του τραγουδιού των αγγέλων,
Ο Θεός μπορεί να τα μαζέψει με τη γλυκιά σιωπή να τα μαζέψει,
Και κρατήστε και τους δύο στο δεξί Του χέρι που είναι δυνατό.
«Πάτερ ημών!» Αν μας άκουγε, σίγουρα θα μας άκουγε
(Γιατί Τον αποκαλούν καλό και πράο)
Απάντηση, χαμογελώντας κατεβαίνοντας τον απόκρημνο κόσμο πολύ αγνά,
«Έλα να αναπαυθείς μαζί μου, παιδί μου.»
«Μα, όχι!» λένε τα παιδιά, κλαίγοντας πιο γρήγορα,
«Είναι άφωνος σαν πέτρα.»
Και μας λένε, της εικόνας Του είναι ο κύριος
Αυτός που μας διατάζει να εργαστούμε.
«Πήγαινε στο!», λένε τα παιδιά, «ψηλά στον Παράδεισο,
Σκούρα, σα τροχοί, περιστρεφόμενα σύννεφα είναι τα μόνα που βρίσκουμε!
Μη μας κοροϊδεύεις· η θλίψη μας έκανε άπιστους—
Αναζητούμε τον Θεό, αλλά τα δάκρυα μας έχουν τυφλώσει.»
Ακούτε τα παιδιά να κλαίνε και να διαψεύδουν,
Ω, αδελφοί μου, τι κηρύττετε;
Διότι το δυνατό του Θεού διδάσκεται από την αγάπη του κόσμου Του —
Και τα παιδιά αμφιβάλλουν για το καθένα.
Και ας κλάψουν τα παιδιά μπροστά σας.
Είναι κουρασμένοι πριν τρέξουν.
Δεν έχουν δει ποτέ τον ήλιο, ούτε τη δόξα
Ποιο είναι πιο φωτεινό από τον ήλιο:
Γνωρίζουν τη θλίψη του ανθρώπου, χωρίς τη σοφία της.
Βυθίζονται στην απελπισία, χωρίς την ηρεμία της —
Είναι σκλάβοι, χωρίς την ελευθερία του Χριστού, —
Είναι μάρτυρες, από τον πόνο χωρίς την παλάμη, —
Φθάνουν, σαν να έχουν γεράσει, αλλά ανεπανάληπτα
Καμία αγαπημένη ανάμνηση δεν θα κρατήσεις,—
Είναι ορφανά της γήινης αγάπης και του ουράνιου:
Ας κλάψουν! Ας κλάψουν!
Κοιτάζουν ψηλά, με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,
Και το βλέμμα τους είναι τρομερό να το βλέπεις,
Γιατί νομίζουν ότι βλέπεις τους αγγέλους τους στις θέσεις τους,
Με μάτια στραμμένα προς τη Θεότητα ;—
«Έως πότε», λένε, «έως πότε, ω σκληρό έθνος,
Θα σταθείς, για να κινήσεις τον κόσμο, πάνω στην καρδιά ενός παιδιού, —
Πνίξε με μια τσαλακωμένη φτέρνα το παλμό του,
Και να προχωρήσεις προς τον θρόνο σου ανάμεσα στην αγορά;
Το αίμα μας πιτσιλίζει προς τα πάνω, ω τύραννοί μας,
Και το μωβ σου δείχνει το μονοπάτι σου.
Αλλά ο λυγμός του παιδιού βρίζει βαθύτερα στη σιωπή
Από τον δυνατό άντρα στην οργή του!
Πριν η θλίψη έρθει με τα χρόνια;
Ακουμπούν τα νεαρά τους κεφάλια στις μητέρες τους, —
Και αυτό δεν μπορεί να σταματήσει τα δάκρυά τους.
Τα νεαρά αρνάκια βελάζουν στα λιβάδια.
Τα νεαρά πουλιά κελαηδούν στη φωλιά.
Τα νεαρά ελαφάκια παίζουν με τις σκιές.
Τα νεαρά λουλούδια φυσούν προς τη δύση—
Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Κλαίνε πικρά!
Κλαίνε στην ώρα του παιχνιδιού των άλλων,
Στη χώρα των ελεύθερων.
Ρωτάς τα μικρά παιδιά στη θλίψη,
Γιατί κυλούν έτσι τα δάκρυά τους;
Ο γέρος μπορεί να κλαίει για το αύριο του
Που έχει χαθεί στο παρελθόν —
Το γέρικο δέντρο είναι άφυλλο στο δάσος —
Η παλιά χρονιά τελειώνει στον παγετό —
Η παλιά πληγή, αν χτυπηθεί, είναι η πιο επώδυνη —
Η παλιά ελπίδα είναι πιο δύσκολο να χαθεί:
Αλλά τα μικρά, μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Τους ρωτάς γιατί στέκονται;
Κλαίοντας με λυγμούς μπροστά στα στήθη των μητέρων τους,
Στην ευτυχισμένη Πατρίδα μας;
Κοιτάζουν ψηλά με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,
Και τα βλέμματά τους είναι θλιβερά να τα βλέπεις,
Για την απεχθή θλίψη του άντρα, τραβάει και πιέζει
Κάτω στα μάγουλα της βρεφικής ηλικίας —
«Η παλιά σου γη», λένε, «είναι πολύ θλιβερή».
«Τα νεαρά μας πόδια», λένε, «είναι πολύ αδύναμα!»
Λίγα βήματα έχουμε κάνει, κι όμως είμαστε κουρασμένοι—
Η ανάπαυση του τάφου μας είναι πολύ μακριά να την αναζητήσουμε!
Ρώτα τους γέρους γιατί κλαίνε, και όχι τα παιδιά,
Γιατί η γη έξω είναι κρύα —
Και εμείς οι νέοι στεκόμαστε απ' έξω, μέσα στην αμηχανία μας,
Και οι τάφοι είναι για τους ηλικιωμένους!»
«Αλήθεια», λένε τα παιδιά, «μπορεί να συμβεί
Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!
Η μικρή Αλίκη πέθανε πέρυσι, ο τάφος της έχει διαμορφωθεί
Σαν χιονόμπαλα, μέσα στο χώμα.
Κοιτάξαμε μέσα στο λάκκο έτοιμοι να την πάρουμε —
Δεν υπήρχε χώρος για καμία εργασία στον πυκνό πηλό:
Από τον ύπνο που κοιμάται κανείς δεν θα την ξυπνήσει,
Κλαίοντας, «Σήκω, μικρή Αλίκη! Είναι μέρα».
Αν ακούσεις δίπλα σε εκείνον τον τάφο, στον ήλιο και στη βροχή,
Με το αυτί σκυμμένο, η μικρή Αλίκη δεν κλαίει ποτέ.
Θα μπορούσαμε να δούμε το πρόσωπό της, να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα την αναγνωρίζαμε,
Γιατί το χαμόγελο έχει χρόνο να μεγαλώσει στα μάτια της,—
Και οι στιγμές της νανουρισμένες και ακίνητες περνούν καλά
Το σάβανο, δίπλα στο κουδούνι της εκκλησίας!
«Είναι καλό όταν συμβαίνει», λένε τα παιδιά,
«Ότι πεθαίνουμε πριν από την ώρα μας!»
Αλίμονο, τα άθλια παιδιά! τα αναζητούν
Θάνατος στη ζωή, ό,τι καλύτερο μπορεί να υπάρχει!
Δένουν τις καρδιές τους για να μην σπάσουν,
Με μια τελετή από τον τάφο.
Βγείτε έξω, παιδιά, από το ορυχείο και από την πόλη —
Τραγουδήστε δυνατά, παιδιά, όπως κάνουν οι μικρές τσίχλες —
Μαζέψτε τις χούφτες σας από τις όμορφες αγελαδινές πασχαλίτσες
Γέλα δυνατά, για να νιώσεις τα δάχτυλά σου να τα περνούν!
Αλλά απαντούν, «Είναι οι βοσκότοποι σας από τα λιβάδια;»
Σαν τα ζιζάνια μας κοντά στο ορυχείο;
Άφησέ μας ήσυχους στο σκοτάδι των σκιών του άνθρακα,
Από τις απολαύσεις σας, καλό και δίκαιο!
«Γιατί, ω», λένε τα παιδιά, «είμαστε κουρασμένοι,
Και δεν μπορούμε να τρέξουμε ή να πηδήξουμε —
Αν μας ενδιέφεραν κάποια λιβάδια, ήταν απλώς
Να πέσω μέσα τους και να κοιμηθώ.
Τα γόνατά μας τρέμουν δυνατά στο σκύψιμο —
Πέφτουμε με τα μούτρα, προσπαθώντας να φύγουμε.
Και, κάτω από τα βαριά βλέφαρά μας που πεσμένα,
Το πιο κόκκινο λουλούδι θα φαινόταν χλωμό σαν το χιόνι.
Γιατί όλη μέρα σέρνουμε το φορτίο μας κουρασμένοι,
Μέσα από το σκοτεινό σαν άνθρακα, υπόγειο —
Ή, όλη μέρα, οδηγούμε τους σιδερένιους τροχούς
Στα εργοστάσια, γύρω γύρω.
«Όλη μέρα, οι τροχοί μουγκρίζουν, γυρίζουν, —»
Ο άνεμός τους έρχεται στα μούτρα μας, —
Μέχρι να γυρίσουν οι καρδιές μας, — τα κεφάλια μας, με τους σφυγμούς να καίνε,
Και οι τοίχοι γυρίζουν στη θέση τους
Γυρίζει τον ουρανό στο ψηλό παράθυρο και τυλίγεται —
Στρέφει το μακρύ φως που πέφτει κάτω από τον τοίχο, —
Γυρίστε τις μαύρες μύγες που σέρνονται κατά μήκος της οροφής —
Όλοι γυρίζουν, όλη μέρα, κι εμείς μαζί! —
Και όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί μουγκρίζουν.
Και μερικές φορές μπορούσαμε να προσευχηθούμε,
«Ω, εσείς οι τροχοί», (ξεσπώντας σε ένα τρελό βογκητό)
«Σταμάτα! Σώπα για σήμερα!»
Α! Σώπα! Ας ακούσουν ο ένας τον άλλον να αναπνέει
Για μια στιγμή, στόμα με στόμα —
Αφήστε τους να αγγίξουν ο ένας τα χέρια του άλλου, σε ένα φρέσκο στεφάνι
Της τρυφερής ανθρώπινης νεότητάς τους!
Ας νιώσουν αυτή την κρύα μεταλλική κίνηση
Δεν είναι όλη η ζωή που ο Θεός διαμορφώνει ή αποκαλύπτει —
Ας αποδείξουν την ψυχή τους ενάντια σε αυτή την ιδέα
Ότι ζουν μέσα σας ή από κάτω σας, ω τροχοί! —
Ακόμα, όλη μέρα, οι σιδερένιοι τροχοί προχωρούν,
Σαν η Μοίρα σε κάθε μία να ήταν σκληρή·
Και οι ψυχές των παιδιών, που ο Θεός καλεί προς τον ήλιο,
Συνέχισε να περιστρέφεσαι στα τυφλά στο σκοτάδι.
Τώρα πείτε στα καημένα τα μικρά παιδιά, ω αδελφοί μου,
Να Τον κοιτάμε ψηλά και να προσευχόμαστε —
Έτσι ο Ευλογημένος, που ευλογεί όλους τους άλλους,
Θα τους ευλογήσει μια άλλη μέρα.
Αυτοί απαντούν: «Ποιος είναι ο Θεός για να μας ακούσει;»
Ενώ ο ορμητικός θόρυβος των σιδερένιων τροχών αναδεύεται;
Όταν κλαίμε δυνατά, τα ανθρώπινα πλάσματα κοντά μας
Περάστε, χωρίς να ακούσετε, ούτε να απαντήσετε ούτε λέξη!
Και δεν ακούμε (για τους τροχούς στον ηχό τους)
Ξένοι μιλούν στην πόρτα:
Είναι πιθανόν ο Θεός, με αγγέλους να τραγουδούν γύρω Του,
Ακούει πια το κλάμα μας;
«Δύο λέξεις, πράγματι, για την προσευχή θυμόμαστε.»
Και την ώρα της κακοτυχίας τα μεσάνυχτα, —
«Πάτερ ημών», κοιτάζοντας ψηλά στην αίθουσα,
Λέμε απαλά για γούρι.
Δεν γνωρίζουμε άλλες λέξεις εκτός από το «Πάτερ ημών».
Και νομίζουμε ότι, σε κάποια παύση του τραγουδιού των αγγέλων,
Ο Θεός μπορεί να τα μαζέψει με τη γλυκιά σιωπή να τα μαζέψει,
Και κρατήστε και τους δύο στο δεξί Του χέρι που είναι δυνατό.
«Πάτερ ημών!» Αν μας άκουγε, σίγουρα θα μας άκουγε
(Γιατί Τον αποκαλούν καλό και πράο)
Απάντηση, χαμογελώντας κατεβαίνοντας τον απόκρημνο κόσμο πολύ αγνά,
«Έλα να αναπαυθείς μαζί μου, παιδί μου.»
«Μα, όχι!» λένε τα παιδιά, κλαίγοντας πιο γρήγορα,
«Είναι άφωνος σαν πέτρα.»
Και μας λένε, της εικόνας Του είναι ο κύριος
Αυτός που μας διατάζει να εργαστούμε.
«Πήγαινε στο!», λένε τα παιδιά, «ψηλά στον Παράδεισο,
Σκούρα, σα τροχοί, περιστρεφόμενα σύννεφα είναι τα μόνα που βρίσκουμε!
Μη μας κοροϊδεύεις· η θλίψη μας έκανε άπιστους—
Αναζητούμε τον Θεό, αλλά τα δάκρυα μας έχουν τυφλώσει.»
Ακούτε τα παιδιά να κλαίνε και να διαψεύδουν,
Ω, αδελφοί μου, τι κηρύττετε;
Διότι το δυνατό του Θεού διδάσκεται από την αγάπη του κόσμου Του —
Και τα παιδιά αμφιβάλλουν για το καθένα.
Και ας κλάψουν τα παιδιά μπροστά σας.
Είναι κουρασμένοι πριν τρέξουν.
Δεν έχουν δει ποτέ τον ήλιο, ούτε τη δόξα
Ποιο είναι πιο φωτεινό από τον ήλιο:
Γνωρίζουν τη θλίψη του ανθρώπου, χωρίς τη σοφία της.
Βυθίζονται στην απελπισία, χωρίς την ηρεμία της —
Είναι σκλάβοι, χωρίς την ελευθερία του Χριστού, —
Είναι μάρτυρες, από τον πόνο χωρίς την παλάμη, —
Φθάνουν, σαν να έχουν γεράσει, αλλά ανεπανάληπτα
Καμία αγαπημένη ανάμνηση δεν θα κρατήσεις,—
Είναι ορφανά της γήινης αγάπης και του ουράνιου:
Ας κλάψουν! Ας κλάψουν!
Κοιτάζουν ψηλά, με τα χλωμά και βυθισμένα πρόσωπά τους,
Και το βλέμμα τους είναι τρομερό να το βλέπεις,
Γιατί νομίζουν ότι βλέπεις τους αγγέλους τους στις θέσεις τους,
Με μάτια στραμμένα προς τη Θεότητα ;—
«Έως πότε», λένε, «έως πότε, ω σκληρό έθνος,
Θα σταθείς, για να κινήσεις τον κόσμο, πάνω στην καρδιά ενός παιδιού, —
Πνίξε με μια τσαλακωμένη φτέρνα το παλμό του,
Και να προχωρήσεις προς τον θρόνο σου ανάμεσα στην αγορά;
Το αίμα μας πιτσιλίζει προς τα πάνω, ω τύραννοί μας,
Και το μωβ σου δείχνει το μονοπάτι σου.
Αλλά ο λυγμός του παιδιού βρίζει βαθύτερα στη σιωπή
Από τον δυνατό άντρα στην οργή του!
https://sioualtec.blogspot.com/
Ο αετός, η αλεπού και η θεϊκή τιμωρία
Η ιδέα ότι η αδικία δεν μένει ποτέ ατιμώρητη είναι μια από τις βαθύτερες και πιο παλιές πεποιθήσεις της ανθρωπότητας. Όπως και να το ονομάσει κανείς -κάρμα, μοίρα, κακή τύχη ή θεία δίκη- και είτε δέχεται είτε απορρίπτει αυτήν την ιδέα υπάρχει μια συμπαντική ισορροπία που, αργά ή γρήγορα, αποκαθίσταται. Εκείνος που επιλέγει να βλάψει τους άλλους, να αδικήσει ή να λειτουργήσει με δόλο, μπορεί προς στιγμήν να νιώθει άτρωτος ή κερδισμένος. Όμως, η ζωή έχει τον δικό της, αθόρυβο τρόπο να κρατάει λογαριασμό. Η αρνητική ενέργεια που σκορπάει κάποιος επιστρέφει πάντα στην πηγή της. Μερικές φορές έρχεται ως μια ξαφνική αναποδιά, άλλες ως μια σειρά από ατυχίες, και συχνά ως εκείνο το βάρος στη συνείδηση που δεν τον αφήνει να ησυχάσει.
«Ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις». Αυτός ο παλιός νόμος της φύσης δεν λαθεύει ποτέ. Η δικαιοσύνη, η οποία συνήθως αργεί, βρίσκει πάντα το μονοπάτι της για να αποδείξει ότι κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της.
Να θυμάσαι ποιος είσαι, γιε μου. Κι αν σε πλακώσει η ξενιτιά, να γυρίσεις. Το σπίτι σου εδώ είναι.
Η Μαύρη Καρδιά του Ξενιτεμένου
Το πρωινό που έφυγε ο Δημήτρης, ούτε τα κοκόρια δεν λάλησαν. Σαν να ντράπηκαν κι αυτά να ξυπνήσουν το χωριό για το κακό μαντάτο.
Στην πλατεία, κάτω απ' την ελιά που έπαιζε μικρός, μαζεύτηκε όλο το σόι. Η μάνα του, η κυρά-Δέσποινα, με το μαύρο μαντήλι δεμένο σφιχτά, του έσφιγγε το χέρι και δεν έλεγε να το αφήσει. Τα δάκρυα της έκαναν αυλάκια στα ρυτιδιασμένα μάγουλα. "Παιδάκι μου, πού πας στην ξενιτιά μονάχος;"
Ο πατέρας του, ο μπάρμπα-Γιώργης, στεκόταν δίπλα της βουβός. Μόνο το μουστάκι του έτρεμε. Του έδωσε ένα τσαλακωμένο εικοσάρικο — ό,τι είχε μαζέψει από τις ελιές. "Να θυμάσαι ποιος είσαι, γιε μου. Κι αν σε πλακώσει η ξενιτιά, να γυρίσεις. Το σπίτι σου εδώ είναι."
Ο Δημήτρης είχε στον ώμο τον παλιό του σάκο και στο χέρι μια δερμάτινη βαλίτσα που του έδωσε ο θείος του από την Αμερική. Μέσα είχε δύο αλλαξιές, μια φωτογραφία της οικογένειας και λίγο χώμα απ' την αυλή, τυλιγμένο σε μια μαντίλα. Να το μυρίζει όταν τον πιάνει το παράπονο.
Δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω. Φοβόταν πως αν έβλεπε τα παιδικά μάτια του ανιψιού του, του μικρού Κωστάκη, ή το καμπαναριό της Αγια-Σοφιάς που βάφτισε όλη τη γενιά του, θα λύγιζε. Θα έριχνε τη βαλίτσα στο καλντερίμι και θα έτρεχε πίσω.
Με μαύρη καρδιά περπάτησε. Κάθε πέτρα στο δρομάκι ήξερε το όνομά του. Αυτή εδώ του είχε ματώσει το γόνατο στα πέντε του. Παραπέρα, σ' εκείνη την πεζούλα, φίλησε πρώτη φορά την Ελένη. Τώρα η Ελένη τον κοίταζε από μακριά, με τα χέρια σταυρωμένα, να μην του κάνει τη φυγή πιο βαριά.
Έφευγε για τη Γερμανία. "Δουλειά στα εργοστάσια", του είπαν. "Λεφτά". Στο χωριό είχε μείνει μόνο πέτρα και χώμα. Τα χωράφια δεν έβγαζαν πια ούτε για το λάδι. Οι νέοι έφευγαν ένας-ένας, σαν τα χελιδόνια πριν το χειμώνα.
Στην άκρη του χωριού, εκεί που τελειώνει το καλντερίμι και αρχίζει ο χωματόδρομος, στάθηκε μια στιγμή. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Μύρισε θυμάρι, ξερό χορτάρι και καπνό από τα τζάκια. Μύρισε πατρίδα.
Έβαλε το χέρι στην τσέπη και έσφιξε το χώμα της μάνας του.
"Θα γυρίσω", ψιθύρισε. Δεν ήξερε αν το έλεγε στο χωριό, στους δικούς του, ή στον εαυτό του.
Και συνέχισε να περπατά. Πίσω του, οι καμπάνες δεν χτύπησαν. Μόνο ο αέρας σφύριξε ανάμεσα στα σπίτια, σαν μοιρολόι.
Χρόνια αργότερα, τα παιδιά στη Γερμανία θα τον ρωτούσαν "από πού είσαι;" Και αυτός, αντί για όνομα πόλης, θα έλεγε: "Από κει που όταν φεύγεις, αφήνεις τη μισή σου καρδιά στο καλντερίμι".
Άννα Δανάλη
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026
«Πήγαμε να δούμε τα παιδιά μας στη γιορτή και πάθαμε σοκ!» Πρωτοφανής πλύση εγκεφάλου σε 10χρονα - Τι τα έβαλαν να φωνάζουν οι δάσκαλοι
Δάσκαλοι μετέτρεψαν την καλοκαιρινή σχολική γιορτή σε πολιτική φιέστα με συνθήματα ανήλικων μαθητών
Το σχολείο αποτελούσε κάποτε το τελευταίο, ιερό καταφύγιο της κοινωνίας, έναν χώρο όπου τα παιδιά όφειλαν να αποκτούν γνώσεις, κριτική σκέψη και ήθος, μακριά από τις πολιτικές έριδες των ενηλίκων. Αυτό που..συνέβη, όμως, σε δημοτικό σχολείο στους Αμπελοκήπους είναι η απόλυτη εργαλειοποίηση ανήλικων, αθώων ψυχών στον βωμό της φτηνής γεωπολιτικής προπαγάνδας.
Οι γονείς, που μετέβησαν γεμάτοι καμάρι για να παρακολουθήσουν την καθιερωμένη γιορτή λήξης της σχολικής χρονιάς, βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκηνικό που θύμιζε περισσότερο κομματική συγκέντρωση ακραίων οργανώσεων. Χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση, η αυλή μετατράπηκε σε πολιτική φιέστα, με τους ίδιους τους δασκάλους να αναλαμβάνουν τον ρόλο του "καθοδηγητή".
Το σύνθημα, οι σημαίες και το ντεκόρ της ντροπής
Αντί για ποιήματα και τραγούδια, οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι πληρώνονται από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου, εμφανίστηκαν κρατώντας παλαιστινιακές σημαίες. Σύμφωνα με τις οργισμένες καταγγελίες των γονέων, οι δάσκαλοι προέτρεπαν ρυθμικά τα μικρά παιδιά να ουρλιάζουν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Η αθλιότητα, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Το σκηνικό της απόλυτης εργαλειοποίησης περιλάμβανε φωτογραφίες του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, μετατρέποντας τον χώρο σε φθηνό προεκλογικό ή ιδεολογικό πάνελ. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε όταν γυναίκες, φορώντας ισλαμικές μαντίλες, εμφανίστηκαν στο πλευρό μαθητών της Πέμπτης και Έκτης Δημοτικού για να σηκώσουν σημαίες, ολοκληρώνοντας μια άψογα στημένη, αλλά απολύτως ανήθικη, σκηνοθεσία.
Ποιος έδωσε το δικαίωμα;
Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε αυτούς τους "εκπαιδευτικούς" να παίζουν με τις ψυχές παιδιών 10 και 11 ετών, τα οποία προφανώς δεν έχουν την ωριμότητα να κατανοήσουν το ιστορικό και αιματηρό βάθος της κρίσης στη Μέση Ανατολή;
Την ώρα που χιλιάδες ελληνικές οικογένειες γονατίζουν από την ακρίβεια και μαθητές πηγαίνουν στα σχολεία υποσιτισμένοι, η Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση βρίσκει πόρους και ενέργεια για να στήνει πολιτικά πανηγύρια;
Η δικτατορία της «ανοχής» και η ένοχη σιωπή του Κράτους
Όταν ορισμένοι γονείς βρήκαν το θάρρος να διαμαρτυρηθούν για αυτή την ύπουλη κατήχηση στα παιδιά τους, η απάντηση του συστήματος ήταν άμεση. Στιγματίστηκαν εν μία νυκτί ως «φασίστες», «ακροδεξιοί» και «γραφικοί».
Έχουμε φτάσει στο επικίνδυνο σημείο όπου ο Έλληνας γονιός τρέμει να μιλήσει στις συνελεύσεις του Συλλόγου Γονέων, υπό τον φόβο της κοινωνικής περιθωριοποίησης από ιδεολογικούς μηχανισμούς που έχουν αλώσει τα σχολεία.
https://www.pentapostagma.gr/
Η Άγκυρα αντιμετωπίζει νέες διπλωματικές προκλήσεις στο Κυπριακό, καθώς διευρύνονται οι περιφερειακές συνεργασίες
Levent Kenez / Στοκχόλμη
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απηύθυνε αυτή την εβδομάδα μία από τις πιο αυστηρές προειδοποιήσεις του για την Κύπρο των τελευταίων μηνών, λέγοντας στους βουλευτές ότι οποιαδήποτε προσπάθεια υπονόμευσης των δικαιωμάτων της Τουρκίας ή των Τουρκοκυπρίων στην ανατολική Μεσόγειο θα προκαλέσει μια «πολύ σαφή» και «πολύ σκληρή» απάντηση.
Οι δηλώσεις έγιναν έπειτα από μια σειρά διπλωματικών, στρατιωτικών και γεωπολιτικών εξελίξεων που έχουν αυξήσει την ανησυχία στην Άγκυρα σχετικά με αυτό που οι Τούρκοι αξιωματούχοι αντιλαμβάνονται ως μεταβαλλόμενη ισορροπία γύρω από την Κύπρο και την ευρύτερη ανατολική Μεσόγειο.
Η άμεση αφορμή ήταν μια συμφωνία αμυντικής συνεργασίας που υπεγράφη μεταξύ της Γαλλίας και της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 8 Ιουνίου 2026. Η συμφωνία επεκτείνει τον στρατιωτικό συντονισμό, τη συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία, τις κοινές ασκήσεις και τις ανταλλαγές προσωπικού μεταξύ των δύο χωρών, εμβαθύνοντας μια σχέση που αναπτύσσεται σταθερά τα τελευταία χρόνια.
Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, στις 11 Ιουνίου 2026, υποστήριξε ότι η συμφωνία κινδυνεύει να μεταβάλει την υφιστάμενη ισορροπία ασφαλείας στο νησί και τόνισε ότι η Τουρκία παραμένει προσηλωμένη στην προστασία των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων ως ένα από τα εγγυήτρια κράτη του νησιού. Το καθεστώς αυτό απορρέει από τις συνθήκες του 1960, οι οποίες έδωσαν στην Τουρκία, την Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο περιορισμένα δικαιώματα και ευθύνες επί της Κύπρου. Ωστόσο, η γαλλοκυπριακή συμφωνία ήταν μόνο η τελευταία σε μια αλληλουχία εξελίξεων που έχουν προσελκύσει την προσοχή της Άγκυρας.
Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου —το ψευδοκράτος, μια αυτοανακηρυχθείσα αποσχιστική οντότητα— περιγράφεται στο πακέτο βοήθειας της Άγκυρας για το 2026 ως προωθημένη θέση στην ευρύτερη περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφαλείας της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων των εντάσεων που αφορούν το Ισραήλ:
Τους τελευταίους μήνες, η Κύπρος έχει επιταχύνει τη διπλωματική της δραστηριοποίηση με χώρες της Κεντρικής Ασίας, τις οποίες η Τουρκία παραδοσιακά θεωρούσε μέρος της στενότερης πολιτικής και πολιτιστικής της σφαίρας. Η τάση αυτή έγινε ιδιαίτερα εμφανής κατά την επίσκεψη του Κύπριου προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη στο Καζακστάν, όπου τιμήθηκε με μία από τις υψηλότερες κρατικές διακρίσεις της χώρας από τον πρόεδρο Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ.
Η τελετή είχε συμβολική σημασία που ξεπερνούσε τις διμερείς σχέσεις. Ο Τοκάγιεφ εξήρε τη διεθνή θέση της Κύπρου και εξέφρασε τη στήριξή του στην επέκταση της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Η επίσκεψη συνέπεσε επίσης με προσπάθειες εμβάθυνσης της διπλωματικής εκπροσώπησης και των οικονομικών δεσμών μεταξύ Καζακστάν και Κύπρου.
Για την Άγκυρα, η εικόνα αυτή ήταν δύσκολο να αγνοηθεί. Οι Τούρκοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής έχουν περάσει χρόνια προωθώντας στενότερο συντονισμό μεταξύ των τουρκικών κρατών και ενθαρρύνοντας τη στήριξη προς τη βόρεια Κύπρο σε περιφερειακούς οργανισμούς. Η ανάδυση θερμότερων σχέσεων μεταξύ αρκετών πρωτευουσών της Κεντρικής Ασίας και της Κύπρου παρακολουθείται, επομένως, στενά από Τούρκους αξιωματούχους.
Το ζήτημα αποκτά πρόσθετη ευαισθησία επειδή ακολουθεί την επιτυχημένη προσπάθεια της Τουρκίας το 2022 να εξασφαλίσει καθεστώς παρατηρητή για τη βόρεια Κύπρο στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών. Από τότε, αρκετές κυβερνήσεις της Κεντρικής Ασίας έχουν ταυτόχρονα ενισχύσει τις επαφές τους με την Ευρωπαϊκή Ένωση και διευρύνει τη συνεργασία τους με τη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου στο κέντρο, ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης αριστερά και ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παραχωρούν κοινή συνέντευξη Τύπου μετά από τριμερή συνάντηση στην Ιερουσαλήμ, στις 22 Δεκεμβρίου 2025.
Η διπλωματική δυναμική δεν περιορίστηκε στο Καζακστάν. Η Κύπρος έχει εντείνει την προσέγγισή της σε όλη την Κεντρική Ασία, επιδιώκοντας να οικοδομήσει πολιτικές και οικονομικές συνεργασίες σε μια περίοδο κατά την οποία και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διευρύνουν την παρουσία τους στην περιοχή. Το αποτέλεσμα ήταν ένα πιο ενεργό κυπριακό διπλωματικό προφίλ σε έναν χώρο όπου η Τουρκία παραδοσιακά απολάμβανε σημαντική επιρροή.
Την ίδια στιγμή, μια άλλη τάση έχει αρχίσει να διαμορφώνεται στην ανατολική Μεσόγειο. Οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου συνέχισαν να εμβαθύνονται μέσω της αμυντικής συνεργασίας, των ενεργειακών έργων και των περιφερειακών πρωτοβουλιών ασφαλείας. Οι τρεις χώρες έχουν αναπτύξει ολοένα και στενότερους στρατηγικούς δεσμούς την τελευταία δεκαετία, διατηρώντας τακτικές πολιτικές και στρατιωτικές διαβουλεύσεις.
Η σχέση αυτή απέκτησε πρόσθετη σημασία μετά τον πόλεμο στη Γάζα και την ευρύτερη περιφερειακή αστάθεια που εμπλέκει το Ιράν και το Ισραήλ. Η Κύπρος έχει αναδειχθεί σε κόμβο υλικοτεχνικής υποστήριξης για ανθρωπιστικές επιχειρήσεις και προσπάθειες περιφερειακού συντονισμού, ενώ ευρωπαϊκές χώρες έχουν αυξήσει τη στρατιωτική τους παρουσία στο νησί.
Οι γαλλικές στρατιωτικές αναπτύξεις στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια αντανακλούσαν αυτή την ευρύτερη μετατόπιση. Το Παρίσι έχει περιγράψει τις δραστηριότητές του ως συμβολή στην περιφερειακή σταθερότητα και ως υποστήριξη των επιχειρησιακών αναγκών στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Ο τουρκικός στρατηγικός σχεδιασμός, ωστόσο, αντιμετωπίζει ολοένα και περισσότερο την Κύπρο μέσα από το πρίσμα ενός ευρύτερου περιφερειακού ανταγωνισμού ασφαλείας. Μια συμφωνία συνεργασίας που υπεγράφη νωρίτερα φέτος μεταξύ της Τουρκίας και της βόρειας Κύπρου αντανακλούσε αυτή τη λογική με ασυνήθιστα ρητούς όρους.
Ο πρόεδρος του Καζακστάν Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ δεξιά απένειμε το Τάγμα Ντοστίκ —Φιλίας— Α΄ Τάξεως στον πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Χριστοδουλίδη, στις 3 Ιουνίου 2026, στην Αστάνα.
Το έγγραφο συνέδεε τις εξελίξεις στο νησί με ένα ευρύ τόξο γεωπολιτικών εντάσεων που εκτείνεται από τη Γάζα και τη Συρία έως το Ιράν, την ανατολική Μεσόγειο και την Κεντρική Ασία. Υποστήριζε ότι η Κύπρος δεν θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια απομονωμένη διαφορά, αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου ανταγωνισμού που αφορά τη στρατιωτική τοποθέτηση, τις θαλάσσιες οδούς, τους ενεργειακούς πόρους και την περιφερειακή επιρροή.
Σχεδόν το ήμισυ του πακέτου τουρκικής οικονομικής βοήθειας που διατέθηκε στη βόρεια Κύπρο για το 2026 προορίστηκε για δαπάνες που σχετίζονται με την άμυνα, γεγονός που καταδεικνύει τον αυξανόμενο ρόλο που διαδραματίζουν οι παράμετροι ασφαλείας στην προσέγγιση της Άγκυρας απέναντι στο νησί.
Η συμφωνία παρουσίαζε επίσης τη βόρεια Κύπρο ως στρατηγικό εταίρο, το μέλλον του οποίου συνδέεται ολοένα και περισσότερο με ευρύτερες περιφερειακές δυναμικές. Το έγγραφο συνέδεε την Κύπρο με συγκρούσεις και ανταγωνισμούς που εκτείνονται από τη Γάζα και το Ιράν έως την ανατολική Μεσόγειο, αντανακλώντας την εντεινόμενη αντίληψη της Άγκυρας ότι το νησί έχει καταστεί μέρος μιας ευρύτερης περιφερειακής αντιπαράθεσης, στην οποία οι εντάσεις με το Ισραήλ αποτελούν ολοένα και σημαντικότερο παράγοντα.
Σε αυτό το πλαίσιο, τα τελευταία σχόλια του Ερντογάν φάνηκαν να έχουν σχεδιαστεί όχι μόνο ως αντίδραση στη γαλλοκυπριακή αμυντική συμφωνία, αλλά και ως απάντηση σε μια ευρύτερη αλληλουχία εξελίξεων που οι Τούρκοι αξιωματούχοι θεωρούν ότι περιορίζουν τα περιθώρια ελιγμών της Άγκυρας γύρω από την Κύπρο.
Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Ερντογάν απέφυγε να κατονομάσει άμεσα τη Γαλλία στις δηλώσεις του, παρά τον χρονισμό της τοποθέτησής του. Η παράλειψη αυτή έρχεται ενώ η Άγκυρα και το Παρίσι συνεχίζουν τις συζητήσεις για πιθανή αμυντική συνεργασία, συμπεριλαμβανομένων ανανεωμένων συνομιλιών που αφορούν το αντιαεροπορικό σύστημα SAMP/T.
Η πιθανότητα προόδου σε αυτό το σχέδιο έχει αναδειχθεί ενόψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα πραγματοποιηθεί στις 7-8 Ιουλίου 2026 στην Άγκυρα, όπου τα μέλη της Συμμαχίας αναμένεται να επικεντρωθούν στις ευρωπαϊκές αμυντικές δυνατότητες, την περιφερειακή ασφάλεια και τις στρατιωτικές προμήθειες. Η δημόσια στοχοποίηση της Γαλλίας ονομαστικά θα κινδύνευε να δημιουργήσει πρόσθετες τριβές σε μια στιγμή κατά την οποία οι δύο κυβερνήσεις διερευνούν πεδία πρακτικής συνεργασίας, παρά τις μακροχρόνιες διαφωνίες τους στην ανατολική Μεσόγειο.
Ο χρονισμός είναι επίσης σημαντικός, διότι η Τουρκία έχει επιδιώξει να αποφύγει μεγάλες αντιπαραθέσεις με συμμάχους του ΝΑΤΟ πριν από τη σύνοδο, ενώ συνεχίζει να υπερασπίζεται τις θέσεις της στο Κυπριακό, στη θαλάσσια δικαιοδοσία και στα ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας.
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν αριστερά αγκαλιάζει τον πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Χριστοδουλίδη κατά την άφιξή του στη στρατιωτική βάση της Πάφου στην Κύπρο, στις 9 Μαρτίου 2026.
Τους τελευταίους μήνες, η Άγκυρα έχει ακολουθήσει μια προσεκτική στρατηγική εξισορρόπησης. Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν διατηρήσει τον διάλογο με Ευρωπαίους εταίρους, έχουν εργαστεί για τη βελτίωση των σχέσεων με αρκετούς περιφερειακούς παράγοντες και έχουν συνεχίσει τις συζητήσεις για την αμυντική βιομηχανία με χώρες των οποίων οι πολιτικές στο Κυπριακό συχνά αποκλίνουν έντονα από τις θέσεις της Τουρκίας.
Στο εσωτερικό, η Κύπρος παραμένει ένα από τα λίγα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής που μπορούν να δημιουργήσουν ευρεία πολιτική συναίνεση. Τουρκικές κυβερνήσεις διαφορετικών πολιτικών καταβολών έχουν ιστορικά αντιμετωπίσει την προστασία των Τουρκοκυπρίων ως βασικό εθνικό συμφέρον, ενώ οι εξελίξεις στο νησί εξακολουθούν να παρακολουθούνται στενά από την κοινή γνώμη.
Το ζήτημα θα μπορούσε να αποκτήσει πρόσθετη πολιτική σημασία καθώς η Τουρκία πλησιάζει σε μελλοντικούς εκλογικούς κύκλους. Θέματα που αφορούν την εθνική κυριαρχία, τα θαλάσσια δικαιώματα και την Κύπρο παραδοσιακά βρίσκουν απήχηση στους ψηφοφόρους πέρα από ιδεολογικές γραμμές.
Οι πρόσφατες συζητήσεις γύρω από τη θαλάσσια πολιτική έχουν προσθέσει ακόμη μία διάσταση. Οι τουρκικές αρχές έχουν καθυστερήσει ορισμένες πρωτοβουλίες που συνδέονται με διεκδικήσεις θαλάσσιας δικαιοδοσίας, καθώς ευρύτερες διπλωματικές προτεραιότητες, συμπεριλαμβανομένων παραμέτρων που σχετίζονται με το ΝΑΤΟ, τίθενται σε προτεραιότητα.
Συνολικά, η γαλλοκυπριακή αμυντική συμφωνία, η διευρυνόμενη εμπλοκή της Κεντρικής Ασίας με την Κύπρο, η τιμητική διάκριση του Χριστοδουλίδη από το Καζακστάν και η συνεχιζόμενη σύγκλιση μεταξύ Ισραήλ, Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση μιας αντίληψης στην Άγκυρα ότι το στρατηγικό περιβάλλον γύρω από το νησί αλλάζει.
https://www.anixneuseis.gr/
Ο Μήνας της Παναγίας και ο Μήνας της Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας
Η ομοφυλοφιλική κατάσταση έχει γίνει πηγή υπερηφάνειας, ένα μετάλλιο ανδρείας. Τίποτα το παράξενο σε έναν πολιτισμό που πεθαίνει από πρόοδο, δικαιώματα και ψεύτικες ελευθερίες.
Η ομοφυλόφιλη, υπερήφανη αυτοκτονία του πολιτισμού, που ήταν δικός μας, προχωρά όλο το χρόνο και φτάνει στο αποκορύφωμά της τον Ιούνιο. Στην προοδευτική, απελευθερωμένη, φιλελεύθερη και ελευθεριακή μεταμοντερικότητά μας, μπορούμε μόνο να προσπαθήσουμε να μείνουμε μακριά...
Τοῦ Roberto PecchioliΔεν υπάρχει αμφιβολία: η πρόοδος προχωρά ραγδαία στην τελική μεταμοντερνικότητα. Πρώτα είχαμε τον Μάιο, τον μήνα των τριαντάφυλλων και της Παναγίας, τώρα έχουμε τον Ιούνιο, τον μήνα της ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας , της ομοφυλοφιλικής και τρανς υπερηφάνειας, και όσο περισσότερες τόσο το καλύτερο. Υπάρχουν δεκάδες σεξουαλικοί προσανατολισμοί, αλίμονο σε όποιον τους αποκαλεί αλλιώς· εξ ου και το σύμβολο + (συν) στο τέλος της LGBT λιτανείας.
Το φετινό επίκεντρο είναι το Τορίνο, και -παρά τον πόλεμο για τον αριθμό των συμμετεχόντων στα βακχικά - η εκδήλωση δεν απογοητεύει. Οι συνήθεις υπερβολές, η επίδειξη κάθε διαστροφής ( συγγνώμη, ένας χαρούμενος τρόπος έκφρασης λιμπιντικών παρορμήσεων), ποικίλες αισχρότητες, προκλήσεις, αλλόκοτες πράξεις, προσβολές, βλασφημίες. Το καταστασιακό συμβάν της κοινωνίας του θεάματος, τώρα μελαγχολικό και επαναλαμβανόμενο, έχει παρόλα αυτά τροποποιήσει το σενάριο με την ένταξη των παιδιών. Οι πρώτες επιπτώσεις της «συναισθηματικής εκπαίδευσης» των ομοφυλόφιλων που έχει φτάσει στα σχολεία, ή η νοσηρή ανοησία ορισμένων γονέων 1, 2, 3, εγκύων ή μη, φυσικών (διόρθωσης, βιολογικών) ή παρένθετων. Ένα αγόρι περίπου οκτώ ετών κράταγε μια ταμπέλα με το σύνθημα του ουράνιου τόξου «περισσότεροι ομοφυλόφιλοι, λιγότεροι φασίστες». Μια διακεκριμένη πολιτική ατζέντα που θα έπρεπε να ανησυχεί ακόμη και την Εθνική Ένωση Ιταλών Παρτιζάνων (ANPI). Σε κοντινή απόσταση, άλλα παιδιά προφανώς παρατηρούσαν με διασκέδαση τις αμφισβητήσιμες επιδόσεις, τις υπερβολές και τα ντροπιαστικά ρούχα ορισμένων μελών της LGBT κοινότητας.
Είναι δυνατόν μόνο ο γέρος γραμματέας να είναι εξοργισμένος από μια τόσο κραυγαλέα παιδική κατήχηση; Κανείς δεν προστατεύει τα παιδιά; Αν κάποιος χρησιμοποιήσει τη λέξη «αδερφός» -ή «γκέϊ»- οι πύλες του ουρανού ανοίγουν, αλλά μπορούν να κάνουν τα πάντα, περήφανοι κήρυκες της ανεστραμμένης μεταμοντερνικότητας. Μια μικρή ομάδα LGBT Καθολικών κατάφερε να φέρει σε δύσκολη θέση τον επίσκοπο της Padova -τον φίλο τους- οργανώνοντας μια «εκδήλωση». Η υπέροχη και προοδευτική τύχη της ανθρωπότητας. Αυτός ο συγγραφέας μελετά το ημερολόγιο των εκδηλώσεων ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (τώρα βιαστικά ονομάζονται « υπερηφάνεια », η κατ᾿εξοχήν υπερηφάνεια, η μόνη που επιτρέπεται), όλες χρηματοδοτούμενες από τον Δήμο, ώστε να αποφευχθεί η σύγκρουση με την αδελφότητα.
Η Γένοβα υπερηφανεύεται που έχει έναν σύμβουλο για θέματα LGBT με προϋπολογισμό 156.000 ευρώ ετησίως. Έχει κάνει όνομα με βίαιες και χυδαίες δηλώσεις εναντίον των αποκρουστικών «ομοφοβικών» και έχει κατηγορήσει την Καθολική Εκκλησία για δολοφονία. Η σιωπή της Curia (κεντρικός διοικητικός μηχανισμός του Βατικανού) ήταν εκκωφαντική. Ήταν καλύτερα να σιωπήσουν παρά να πουν ανοησίες. Όταν η δήμαρχος Silvia Salis ανέλαβε για πρώτη φορά δράση, εγγράφοντας ένα παιδί με δύο μητέρες, ο αρχιεπίσκοπος, όπως οποιοσδήποτε άλλος Don Abbondio, δήλωσε ότι επρόκειτο για αδιαμφισβήτητες αποφάσεις των πολιτικών αρχών.
 |
| φωτό |
Στο Τορίνο, οι θεωρητικοί της υπερηφάνειας θρήνησαν την απουσία ορισμένων «δικαιωμάτων». Ποια από αυτά, παρακαλώ πείτε; Ίσως οι ομοφυλόφιλοι, οι τρανσέξουαλ και το υπόλοιπο queer σύμπαν δεν μπορούν να εργαστούν, να μιλήσουν ή να διαδώσουν τον λόγο τους; Μήπως κάποιος τους διώχνει από τη χώρα; Κάποιες σκέψεις είναι σωστές, ήρεμα αλλά όχι πολύ ήρεμα. Πριν από την ομοφυλοφιλική έκρηξη των τελευταίων είκοσι ετών, ο συγγραφέας δεν είχε τίποτα εναντίον τους. Αποδοκίμαζε αλλά αναγνώριζε την ελευθερία να συμπεριφέρεται κανείς όπως θέλει μεταξύ των ενηλίκων. Αλλά το πολύ είναι πάρα πολύ. Η ομοφυλοφιλική κατάσταση έχει γίνει πηγή υπερηφάνειας, ένα μετάλλιο ανδρείας. Τίποτα το παράξενο σε έναν πολιτισμό που πεθαίνει από πρόοδο, δικαιώματα και ψεύτικες ελευθερίες. Το ηθικό καθήκον της διαφωνίας παραμένει. Ξεκινώντας με τη χρήση των λέξεων. Δεν μετανιώνω για τους χυδαίους ή προσβλητικούς ορισμούς, αλλά απορρίπτω τη λέξη « ομοφυλόφιλος ». Έχοντας γίνει παγκόσμια - όπως όλα τα απεχθή - σημαίνει χαρούμενη, ευτυχισμένη. Για ποιο μυστηριώδη λόγο η κατάσταση του ομοφυλόφιλου είναι ευτυχισμένη και όχι αυτή του σεξουαλικά φυσιολογικού υποκειμένου ( ετεροφυλόφιλος , στα προ- παγκοσμιοποιημένα αγγλικά ) ή, αν έχετε αποδεχτεί την εχθρική Νέα Ομιλία, του ετεροφυλόφιλου ή του cisgender ; Μήπως η πλειοψηφία των ανδρών και των γυναικών είναι λυπημένοι ή σκυθρωποί επειδή έχουν «φυσιολογικές» προσωπικές προτιμήσεις;
Γιατί πρέπει μια συμπεριφορά που μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες θεωρούνταν επίσημα διαταραχή ή παθολογία να επιδεικνύεται ως υπερηφάνεια; Ίσως όχι, αλλά μια κοινωνία δεν μπορεί να συντηρηθεί, μαραίνεται και δικαίως πεθαίνει εν μέσω αμφίβολων, ανεστραμμένων απολαύσεων, οι οποίες έχουν γίνει ο σκοπός της ύπαρξης και κεντρικό στοιχείο της ταυτότητας, αν αγιοποιεί πρότυπα και τρόπους ζωής που αντιτίθενται σε αυτά που έχει καθιερώσει η φύση. Μπορεί, ίσως θα έπρεπε, να τα ανεχτεί για χάρη της ελευθερίας, αλλά δεν μπορεί να τα προτείνει ως πρότυπα, πόσο μάλλον να τα αποκαλεί υπερηφάνεια. Δεν νιώθω υπερηφάνεια που νιώθω έλξη προς το αντίθετο φύλο. Απλώς πιστεύω ότι αντιστοιχώ στο σχέδιο της φύσης, της εξέλιξης ή του Θεού για τη δημιουργία. Αυτό το σχέδιο μας έχει μεταβιβαστεί καθώς διαδοχικές γενιές έχουν γεννήσει νέα μέλη μέσω της συναισθηματικής και σεξουαλικής συνάντησης μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Ίσως είμαι πολύ αδαής για να θεωρήσω την υπερηφάνεια της αναστροφής φυσιολογική (αυτή η απαγορευμένη λέξη...).
Ο όρος ομοφοβία είναι παραπλανητικός, καθώς και ιδεολογικά προκατειλημμένος. Σημαίνει - ή θα έπρεπε να σημαίνει, με γλωσσικούς όρους - τη λέξη για το «όμοιος». Μια απάτη. Εδώ και μερικά χρόνια, η λέξη - η οποία έχει μια επίμονη παθολογική εστίαση, καθώς οι φοβίες είναι νευρικές διαταραχές - έχει συνδεθεί με την τρανσφοβία, την αποστροφή ή τον φόβο για τα τρανσεξουαλικά άτομα, ακόμη και με την αμφιφυλοφιλία, την αντιπάθεια για τα αμφιφυλόφιλα άτομα. Ο συγγραφέας παραδέχεται μια ακαταμάχητη αποστροφή στην προσπάθεια διάδοσης της τρανσεξουαλικότητας σε ανήλικους, ακόμη και σε παιδιά, μέσω της δυσφορίας φύλου, της υποτιθέμενης αναντιστοιχίας μεταξύ του πραγματικού φύλου και της σεξουαλικής αυτοαντίληψης, ενός ακόμη κουβαριού εξαντλημένης μεταμοντερνικότητας.
Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι θα συνηθίσουμε τα γεγονότα του μήνα «αντίστροφα» σε σημείο αδιαφορίας, όπως συνέβη με το έργο του Ennio Flaiano «Ένας Αρειανός στη Ρώμη», αλλά αυτό δεν θα συμβεί. Θα ανεβάζουν συνεχώς τον πήχη και θα συνεχίζουν να βλάπτουν τις νεότερες γενιές, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών που παρελαύνουν, με ταμπέλες ανά χείρας, ρούχα και μερικές φορές συμπεριφορά ασύμβατη με την ηλικία και την κατάλληλη εκπαίδευσή τους. Όχι οι ομοφυλόφιλοι ως τέτοιοι - πολλοί από τους οποίους απεχθάνονται την επίδειξη - αλλά ορισμένοι θεωρητικοί και ακτιβιστές είναι αφόρητοι, αν αυτό μπορεί να ειπωθεί χωρίς να διαπραχθεί έγκλημα μίσους. Ας κάνουν ό,τι θέλουν ανάμεσα σε ενήλικες στα υπνοδωμάτιά τους, αλλά ας αφήνουν τους ανηλίκους και τα παιδιά ήσυχα, και ας μην αποκαλούν τα αγαπημένα τους πράγματα υπερηφάνεια. Σε έναν πολιτισμό που δεν έχει ακόμη σαπίσει, οι συγκεντρώσεις ουράνιου τόξου θα κατακλύζονταν όχι από ηθικολογία αλλά από γελοιοποίηση.
Στην προοδευτική, απελευθερωμένη, φιλελεύθερη και ελευθεριακή μεταμοντερνικότητά μας, μπορούμε μόνο να προσπαθήσουμε να μείνουμε μακριά. Η ομοφυλόφιλη, υπερήφανη αυτοκτονία του πολιτισμού, που ήταν δικός μας, προχωρά όλο το χρόνο και φτάνει στο αποκορύφωμά της τον Ιούνιο. Ο Μάιος ήταν καλύτερος, ανάμεσα σε αρωματικά τριαντάφυλλα, γάμους μεταξύ ανδρών και γυναικών, αφοσίωση στην Παρθένο Μαρία. Σήμερα, Ιούνιος σημαίνει ομοφυλοφιλική υπερηφάνεια , αλλά αύριο θα πάνε στη Μέκκα. Η τιμωρία των αντιποίνων.
https://sxolianews.blogspot.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)