30 ανεκτίμητες συμβουλές του Μπουκάι προς την κόρη του

 Υπήρξε μια τρυφερή ανταλλαγή απόψεων μεταξύ του Χορχέ Μπουκάι και της κόρης του. Στην αγκαλιά του αμυδρού φωτός των κεριών, μέσα στον ιερό χώρο του κοινού τους καταφυγίου, ο πατέρας μετέδωσε στο αγαπημένο του παιδί ένα θησαυροφυλάκιο σοφίας που σφυρηλατήθηκε από το χωνευτήρι των μυριάδων εμπειριών της ζωής.

“Να χαίρεσαι τον έρωτα”, ψιθύρισε, με τη φωνή του να είναι ένα απαλό αεράκι που αναδεύει τα φύλλα της ψυχής της. “Γιατί στην αγάπη, θα βρεις παρηγοριά, δύναμη και την ίδια την ουσία της ίδιας της ζωής”.

Και έτσι, με σταθερό χέρι και μια καρδιά που ξεχείλιζε από τρυφερότητα, άρχισε να ξετυλίγει τα νήματα της συμβουλής του, κάθε νήμα μια απόδειξη της ανθεκτικότητας του ανθρώπινου πνεύματος και της απεριόριστης ικανότητας για αγάπη. Από τα βάθη της ύπαρξής του, μίλησε για την αυτοπεποίθηση, το θάρρος και την ανυποχώρητη επιδίωξη των ονείρων μας. Μίλησε για την αντιμετώπιση των φόβων με ακλόνητη αποφασιστικότητα και την αγκαλιά με ανοιχτές αγκάλες για τις αβεβαιότητες της ζωής.

Τελικά, η αγκαλιά του πατέρα διαθέτει μια διαφορετική χροιά στα βάθη της ψυχής μας.

Οι 30 συμβουλές του Μπουκάι προς την κόρη του

1. Να χαίρεσαι τον έρωτα

2. Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

3. Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου

4. Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή

5. Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι

6. Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς

7. Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις

8. Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου

9. Να είσαι φίλη του εαυτού σου

10. Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς

11. Να ξέρεις πως αξίζεις να σ” αγαπάνε

12. Να μιλάς στους άλλους τρυφερά

13. Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό

14. Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου

15. Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου

16. Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων

17. Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων

18. Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα

19. Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός

20. Να δίνεις επειδή το θέλεις και ποτέ επειδή το νομίζεις υποχρέωσή σου

21. Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου

22. Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό

23. Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους

24. Να λες «ναι» μονάχα όταν το θέλεις και να λες «όχι» χωρίς ενοχές

25. Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες

26. Να ρισκάρεις περισσότερο

27. Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου

28. Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό

29. Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν

30. Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη περισσότερο εμένα

https://www.lavart.gr/

Ο Αριστοτέλης είχε ανακαλύψει τη “θεωρία της σχετικότητας” πρίν τον Αϊνστάιν;

 

Αποσπάσματα από τον Αριστοτέλη – «Της των δε ενόντων ρευστήν δύναμιν, εις κραταιάν θέσιν ισοκλίνουσα παν εν τη δομή των σμικρών μορίων πλέγμα ουσίας μέγεθος έστι τάδε: η της μάζης πολλαπλότητα εν διαδοχή, δις, μετά μεγέθους τριών μυρίων μυριάδων τριπλών ποδών προς την μονάδα του χρόνου».

Πράγμα που σημαίνει: Το μέγεθος της περικλειόμενης ενέργειας που συγκρατεί τα μόρια στο πλέγμα της δομής τους είναι: Ο πολλαπλασιασμός της μάζας διαδοχικά δύο φορές, με το μέγεθος τριάντα χιλιάδες φορές το δέκα χιλιάδες (μετρούμενο σε) τρία πόδια προς τη μονάδα του χρόνου.

Δηλαδή: Ε= m: (3: 10.000:10.000) : (3: 10.000:10.000)= m: (3: 10.000:10.000)2 = m; (3: 100.000.000)2=m: (300.000.000)2= m : c2

Όπου 300.000.000 m/sec = c η ταχύτητα του φωτός.

Σχόλια: τριών μυρίων μυριάδων 3 (χ) 10.000 (χ) 10.000 άρα 300.000.000 m/sec.

Η μονάδα μήκους 3 πόδια (=1 μέτρο) = l m.

Η μονάδα του χρόνου είναι το 1 sec. Άρα η ταχύτητα του φωτός c= 300.000.000 m/sec = 300.000 Km/sec, αφού 1 Km (χιλιόμετρο) = 1000 m.

Εδώ έχουμε να κάνουμε πολλά σχόλια με πρώτο το ότι βασιζόμαστε στην έρευ­να των Άγγλων και των Αμερικανών για την αυθεντικότητα του αραβικού κειμέ­νου. Το βασικότερο όμως των σχολίων είναι το «πώς γνώριζε ο Αριστοτέλης ή οι Άραβες τις σύγχρονες μονάδες μέτρησης; Δηλαδή το μέτρο και το δευτερόλεπτο. Μήπως και τις μονάδες μέτρησης τις πήραν οι «πολύμαθοι κλέφτες της αρχαίας ελ­ληνικής γνώσης» από τους αρχαίους μας προγόνους;

Το μεν δευτερόλεπτο έχει κάποια λογική, αφού είναι το 1/60 του λεπτού (min) που είναι το 1/60 της ώρας (h) που είναι το 1/24 της περιστροφής της Γης γύρω από τον εαυτό της.

Το μέτρο όμως ή τα τρία πόδια; Εδώ υπάρχει ένα μυστήριο.

Nα δώσουμε όμως και άλλα χωρία από το κείμενο του Αριστοτέλη για την ταχύ­τητα του φωτός. «Την προς άκραν αύξησιν λόγου μεταβολής χώρου, προς χρόνον, ουκ εά η φύσις εις μη μετρήσιμον προσάγειν: προσάγει γαρ οσονούπω της μάζης το μέγε­θος εις το μη μετρήσιμον».

Πράγμα που σημαίνει: « Την αύξηση του λόγου του μήκους προς το χρόνο (ταχύτητα) προς ακραία τιμή (όριο της ταχύτητας του φωτός) δεν την επιτρέπει η φύση να φθάσει σε μη μετρήσιμη τιμή (άπειρο). Διότι κάνει και το μέγεθος της μάζας να είναι μη μετρήσιμο (άπειρο)».

Ακριβώς, δηλαδή, ότι λέει και η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein (;) που του την εξήγησε και πλήρως διατύπωσε ο Καραθεοδωρή(ς).

Πάμε παρακάτω στο κείμενο του Αριστοτέλη:

«Την δε χρόνου ροήν πάλιν αίφνης εις βραδύτερον προσάγει». Που σημαίνει: «Τη δε ροή του χρόνου την επιβραδύνει άμεσα».

Μιλάμε δηλαδή για τη διαστολή του χρόνου. Όσον αφορά το όριο της ταχύτητας του φωτός ο Αριστοτέλης, όπως τον αντέγρα­ψαν οι Άραβες και όπως πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια απεκάλυψαν οι Άγγλοι, μας λέει-

«Την δε μεταβολήν των θεών νόμος τοιαύτη επιβολή φέρει το μέγεθος μηδέ των τριών μυρίων μυριάδων τριπλών ποδών προς την του χρόνου μονάδα υπερέχειν, μηδέ Ήλιος άλλος αστήρ αντιβαίνειν».

Εδώ έχουμε ένδειξη για το ότι ο Αριστοτέλης έχει διατυπώσει και τη «γενική θε­ωρία της σχετικότητας».

Η μετάφραση είναι: Στη δε μεταβολή (του χώρου προς τον χρόνο, άρα στην ταχύ­τητα), ο νόμος των θεών επιβάλλει να είναι μικρότερη από τριάντα χιλιάδες επί δέκα χιλιάδες επί τρία πόδια (ένα μέτρο) προς τη μονάδα του χρόνου (ένα δευτερόλεπτο) και ούτε ο Ήλιος ούτε άλλο άστρο μπορεί να την κάνει να παραβεί (το νόμο).

Hot Selling Wa

Η τελευταία φράση δείχνει ότι:

1) Γνώριζε ο Αριστοτέλης ότι ο Ήλιος ήταν απλά ένα άστρο όπως όλα.

2) Γνώριζε ότι τις συνθήκες κίνησης τις ορίζουν τα «βαρυτικά πηγάδια» (gravity wells) των άστρων, και ακόμη και ένα μαύρο άστρο (μελανή οπή) με την τεράστια έλξη του δε μπορεί να εξασφαλίσει ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτήν του φωτός.

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι:

1) Οι υποψίες μας για το ότι ο Einstein κάτι έτοιμο πρέπει να βρήκε όταν διατύπωσε τη θεωρία της σχετικότητας επαληθεύονται.

2) Ο Einstein με ειλικρίνεια και εντιμότητα ζήτησε τη βοήθεια του Καραθεοδωρή(ς) που του τα εξήγησε όλα.

3) Στον Αριστοτέλη πλέον μπορούν να αποδοθούν.

α) Ο τύπος E=m:c2 για τη μετατροπή της μάζας σε ενέργεια και αντιστρόφως.

β) Η διαστολή του χρόνου και η συστολή του μήκους .

γ) Το όριο της ταχύτητας του φωτός.

6) Η μέτρηση της ταχύτητας του φωτός.

ε) Η «βαρυτική» θεωρία της γενικής θεωρίας της σχετικότητας.

στ) Η σχέση μάζας – ταχύτητας (όταν απειρίζεται η μία, απειρίζεται και η άλλη).

Τέλος να τονίσουμε ότι ακόμη και αν δεν τα έβγαλε αυτά ο Αριστοτέλης, τότε τα πήρε από κάποια άλλη αρχαιότερη ελληνική πηγή σαν μύστης που ήταν.

Ακόμη και αν οι Άραβες είπαν ψέματα και δεν τα βρήκαν όλα αυτά από τον Αρι­στοτέλη, ας αναρωτηθούμε που τα βρήκανε πριν από εκατοντάδες χρόνια;

Εξάλλου γιατί να μην πάρουν αυτοί τη δόξα; Το πιθανότερο είναι ότι οι Άραβες απλά αντέγραφαν για να σώσουν τη γνώση, χωρίς καν να την κατανοούν.

Αυτούς τους Άραβες αλλά και τους Άγγλους του Imperial College of London τους ευχαριστούμε για τη γνώση που μας έδωσαν και για την αλήθεια που την απεκατέστησαν.

Κάποιοι αντιγράφουν την αρχαία ελληνική επιστήμη και μας την «πλασάρουν» ως δική τους και γεγονός μοναδικό και κοσμοϊστορικό..Ίσως μαθαίνουμε λάθος ιστορία στους νέους…Ίσως πρέπει να αρχίσουμε να μαθαίνουμε αυτά που φοβόμαστε πως θα αλλάξουν όσα έχουμε στο νού μας ως…δεδομένα.

https://www.pronews.gr/

Ουνομπατινίου και Οπίου: Πώς η πολιορκία των σπάνιων γαιών από την Κίνα έχει εξουδετερώσει τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ

Εισαγωγή

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται στο χείλος μιας μη αναστρέψιμης παρακμής. Είναι μια αυτοκρατορία υπό κατάρρευση, στραγγαλισμένη όχι από μια ξένη εισβολή αλλά από τη δική της εσωτερική σήψη - καταστροφικό χρέος, μια κενή βιομηχανική βάση και μια μοιραία εξάρτηση από τον μεγαλύτερο στρατηγικό της αντίπαλο για τα ίδια τα υλικά που τροφοδοτούν τη στρατιωτική της ισχύ.  ^[1]  Αυτό δεν είναι ένα σενάριο μακρινού μέλλοντος. είναι το παρόν που εκτυλίσσεται του 2026. Για δεκαετίες, η άνετη αφήγηση της παγκοσμιοποίησης πουλούσε στο αμερικανικό κοινό και στις βιομηχανίες του την αποτελεσματικότητα της υπεράκτιας παραγωγής, δημιουργώντας μια επικίνδυνη ευπάθεια που τώρα αποκαλύπτεται. Η Κίνα δεν έγινε απλώς το κορυφαίο εργοστάσιο στον κόσμο. εκτέλεσε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για να γίνει το ορυχείο και το διυλιστήριο του κόσμου για τα στοιχεία της σύγχρονης εποχής. Ενώ τα δυτικά έθνη επικεντρώνονταν στα τελικά προϊόντα και την κατανάλωση, το Πεκίνο συστηματικά έχτισε ένα σχεδόν ολοκληρωτικό μονοπώλιο στην επεξεργασία σπάνιων γαιών και κρίσιμων ορυκτών.  ^[2]  Αυτό το μονοπώλιο έχει μετατραπεί σε όπλο οικονομικού πολέμου, μια σιωπηλή πολιορκία που έχει ουσιαστικά εξουδετερώσει την αμερικανική στρατιωτική ισχύ, καθιστώντας την μια σκιώδη δύναμη χωρίς βιώσιμο βάθος πολέμου. Η εποχή της αμερικανικής στρατιωτικής πρωτοκαθεδρίας έχει τελειώσει και η αιτία είναι στοιχειώδης.

Η Σιωπηλή Πολιορκία: Η Υπολογισμένη Οπλοποίηση του Περιοδικού Πίνακα από την Κίνα

Η πολυετής στρατηγική της Κίνας για τον έλεγχο των εξαγωγών κρίσιμων ορυκτών δεν αποτελεί προσαρμογή της αγοράς. Είναι μια σκόπιμη και υπολογισμένη πράξη οικονομικού πολέμου. Αξιοποιώντας την κυριαρχία της στην αγορά ως γεωπολιτικό εργαλείο, η Κίνα έχει εντείνει τους ελέγχους εξαγωγών στα ορυκτά σπάνιων γαιών, τα οποία είναι βασικά για την άμυνα, την τεχνολογία και την πράσινη ενέργεια.  ^[3]  Αυτός ο στρατηγικός κλοιός σφίγγει την αμυντική βιομηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών, εγείροντας σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη μακροπρόθεσμη διαθεσιμότητα υλικών απαραίτητων για την κατασκευή προηγμένου στρατιωτικού εξοπλισμού.  ^[4]

Η αμυντική βιομηχανική βάση των ΗΠΑ εξαρτάται πλέον 100% από τις εισαγωγές για πολλά από αυτά τα στοιχεία που έχουν πλέον αποκοπεί. Όπως σημειώνεται σε έκθεση του Γραφείου Λογοδοσίας της Κυβέρνησης των ΗΠΑ, κρίσιμα υλικά - όπως οι σπάνιες γαίες - είναι απαραίτητα για την κάλυψη των στρατιωτικών, βιομηχανικών και βασικών πολιτικών αναγκών των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια μιας εθνικής έκτακτης ανάγκης και δεν βρίσκονται ή δεν παράγονται σε επαρκείς ποσότητες στις ΗΠΑ  ^[5].  Αυτή η εξάρτηση δεν είναι γεωγραφικό ατύχημα, αλλά αποτυχία πολιτικής, όπου η κεντρική εξουσία και η εταιρική απληστία ανέφεραν την εθνική ασφάλεια σε εξωτερικούς συνεργάτες για βραχυπρόθεσμο κέρδος. Το αποτέλεσμα είναι ένας στρατός που, παρά την τεχνολογική του πολυπλοκότητα, δεν μπορεί να αντέξει σε μια παρατεταμένη σύγκρουση. Είναι ένας «μαχητής με ένα χτύπημα» σε μια μαραθώνια μάχη, μια πραγματικότητα που εκθέτει την επικίνδυνη πρόσοψη της συνεχιζόμενης αμερικανικής κυριαρχίας.

Από το γάλλιο στον γραφίτη: Τα στοιχεία της αμερικανικής ευπάθειας

Το εύρος της αμερικανικής ευπάθειας μπορεί να μετρηθεί σε συγκεκριμένα στοιχεία του περιοδικού πίνακα. Οι περιορισμοί στις εξαγωγές της Κίνας στοχεύουν σε μια καταστροφική σειρά ορυκτών με αναντικατάστατες στρατιωτικές εφαρμογές. Από τον Δεκέμβριο του 2024, η Κίνα έχει απαγορεύσει επίσημα τις εξαγωγές προς τις ΗΠΑ γερμανίου, γαλλίου και αντιμονίου - ορυκτών που χρησιμοποιούνται σε πολυβόλα, οβίδες και προηγμένα ηλεκτρονικά.  ^[6]  Ο γραφίτης, απαραίτητος για μπαταρίες και επενδύσεις φρένων σε στρατιωτικά οχήματα, και το βολφράμιο, κρίσιμο για φυσίγγια που διαπερνούν τη θωράκιση και εξαρτήματα κινητήρων τζετ, βρίσκονται επίσης υπό τον στρατηγικό έλεγχο της Κίνας.

Το μονοπώλιο της Κίνας είναι συγκλονιστικό: ελέγχει από το 48% έως το 100% της παγκόσμιας παραγωγής αυτών των υλικών.  ^[1]  Αυτή η κυριαρχία δίνει στο Πεκίνο αποφασιστικό έλεγχο στις αλυσίδες εφοδιασμού που είναι ζωτικής σημασίας για τον σύγχρονο πόλεμο.  ^[7]  Οι καταστροφικές συνέπειες είναι άμεσες. Χωρίς γάλλιο και γερμάνιο, η παραγωγή προηγμένων συστημάτων ραντάρ, δορυφορικών επικοινωνιών και εξοπλισμού υπέρυθρης νυχτερινής όρασης σταματάει. Η έλλειψη αντιμονίου παραλύει την παραγωγή πυρομαχικών και σκληρυντικών ενώσεων για θωράκιση. Η έλλειψη γραφίτη και βολφραμίου διαταράσσει τα πάντα, από τα ηλεκτρικά οχήματα στις προωθημένες βάσεις μέχρι τους ίδιους τους κινητήρες των μαχητικών αεροσκαφών και τους διεισδυτικούς πύραυλους που έχουν σχεδιαστεί για να καταστρέφουν τα εχθρικά άρματα μάχης. Αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα στην αλυσίδα εφοδιασμού. Είναι μια συστημική αποτυχία που αφήνει κάθε σημαντική πλατφόρμα όπλων των ΗΠΑ - από το F-35 μέχρι το υποβρύχιο κλάσης Virginia - επικίνδυνα ευάλωτη σε ένα μόνο σημείο αποτυχίας που ελέγχεται από έναν στρατηγικό αντίπαλο.

Δυσπρόσιο, Τέρβιο και το τέλος της αμερικανικής αεροπορικής και ναυτικής ισχύος

Ίσως το πιο κρίσιμο σημείο στραγγαλισμού βρίσκεται στον τομέα των μαγνητών σπάνιων γαιών, ειδικά εκείνων που κατασκευάζονται από νεοδύμιο, δυσπρόσιο και τέρβιο. Αυτοί οι μαγνήτες είναι οι σιωπηλές, ισχυρές καρδιές των σύγχρονων οπλικών συστημάτων, επιτρέποντας τη σμίκρυνση και την αποτελεσματικότητα των πάντων, από τα συστήματα καθοδήγησης και τους κινητήρες drones έως τα συστήματα πρόωσης των πολεμικών πλοίων. Η Κίνα κυριαρχεί απόλυτα σε αυτόν τον τομέα, ελέγχοντας το 98-99% της βαριάς επεξεργασίας σπάνιων γαιών.  ^[8]  Κατέχει επίσης σχεδόν μονοπώλιο στην παραγωγή μόνιμων μαγνητών.  ^[7]

Οι απαιτήσεις σε υλικά για τις αμερικανικές πλατφόρμες είναι συγκλονιστικές. Ένα μόνο μαχητικό αεροσκάφος F-35 απαιτεί περίπου 920 λίβρες σπάνιων γαιών. Ένα υποβρύχιο κλάσης Virginia απαιτεί το συγκλονιστικό ποσό των 9.200 λιβρών.  ^[1]  Αυτά τα στοιχεία δεν είναι απλώς στατιστικά στοιχεία. Είναι το ποσοτικό μέτρο της αμερικανικής στρατιωτικής ανικανότητας. Η απώλεια του μονοπωλίου 99% της Κίνας σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κατασκευάσουν τους μαγνήτες που χρειάζονται για να αντικαταστήσουν τα χαμένα αεροσκάφη ή πλοία σε οποιοδήποτε ουσιαστικό χρονικό πλαίσιο κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης. Όπως το έθεσε εύστοχα μια ανάλυση, οι νέοι περιορισμοί της Κίνας ενισχύουν την μόχλευσή της και αυξάνουν τους κινδύνους για τις αλυσίδες εφοδιασμού της άμυνας των ΗΠΑ, περιορίζοντας προϊόντα με ακόμη και ίχνη κινεζικού περιεχομένου.  ^[9]  Το Ναυτικό και η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, επομένως, αγωνίζονται με το απόθεμα που έχουν την πρώτη ημέρα ενός πολέμου, χωρίς βιώσιμο αγωγό για αναπλήρωση. Αυτό μετατρέπει τις πιο προηγμένες πλατφόρμες της Αμερικής σε αναλώσιμα, αναντικατάστατα περιουσιακά στοιχεία.

Μια δεκαετία στην έρημο: Η φαντασίωση των εγχώριων αλυσίδων εφοδιασμού

Η επίσημη αντίδραση από την Ουάσινγκτον, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης Τραμπ, ήταν ένα μείγμα πανικού και υποσχέσεων. Ο Πρόεδρος Τραμπ πρόκειται να δημιουργήσει ένα στρατηγικό απόθεμα κρίσιμων ορυκτών και έχει πιέσει για ένα σχέδιο 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να σπάσει τον έλεγχο της Κίνας.  ^[7]  [10]  Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες βασίζονται σε ένα θεμέλιο «χοπίου» - την ελπιδοφόρα πεποίθηση ότι οι πολύπλοκες, περιβαλλοντικά καταστροφικές και τεχνολογικά εντατικές αλυσίδες εφοδιασμού μπορούν να αναπαραχθούν εν μία νυκτί. Η πραγματικότητα είναι η τεχνολογική και χρονική αδυναμία αναπαραγωγής της τεχνογνωσίας της Κίνας στην επεξεργασία σπάνιων γαιών μέσα σε 10-20 χρόνια.  ^[11]

Η παράλληλη απαγόρευση της Κίνας στην εξαγωγή τεχνολογίας εξόρυξης και διύλισης σφραγίζει την αμερικανική άγνοια, δημιουργώντας ένα κενό γνώσης τόσο μεγάλο όσο και το χάσμα παραγωγής.  ^[1]  Προσπάθειες όπως η επιχείρηση εξόρυξης βαθέων υδάτων ΗΠΑ-Ιαπωνίας κοντά στο νησί Μιναμιτορίσιμα είναι πρωτοποριακές, αλλά απέχουν χρόνια, αν όχι δεκαετίες, από την παραγωγή σε εμπορική κλίμακα.  ^[12]  [13]  Εν τω μεταξύ, οι πανικόβλητες διπλωματικές προσπάθειες του Τραμπ, όπως η απαίτηση για ορυκτά σπάνιων γαιών από την Ουκρανία ή η αναζήτηση ελέγχου των πόρων της Γροιλανδίας, είναι πολύ λίγες, πολύ αργά για οποιαδήποτε επικείμενη σύγκρουση.  ^[14]  [15]  Αυτές είναι οι ενέργειες μιας αυτοκρατορίας σε άρνηση, που αγωνίζεται την τελευταία στιγμή να εξασφαλίσει αυτό που παρέδωσε αδιάφορα μετά από δεκαετίες διεφθαρμένης, συγκεντρωτικής χάραξης πολιτικής που έδινε προτεραιότητα στα κέρδη της Wall Street έναντι της εθνικής κυριαρχίας και της βιομηχανικής ανθεκτικότητας.

Η Τίγρης των Χάρτινων Αποκαλύψεων: Γιατί η αλαζονεία του Τραμπ είναι μια επικίνδυνη πρόσοψη

Η ρητορική του Προέδρου Τραμπ, όπως η ομιλία του στο Νταβός, στην οποία ανακηρύχθηκε η ισχύς των ΗΠΑ και η κατοχή αόρατων όπλων, προβάλλει μια εικόνα ακλόνητης ισχύος.  ^[16]  Ωστόσο, αυτή η κομπασμός αποτελεί μια επικίνδυνη πρόσοψη που καλύπτει βαθιά αδυναμία. Η ανάλυση των εξαντλημένων αποθεμάτων όπλων των ΗΠΑ μετά τις συγκρούσεις στην Ουκρανία και το Ισραήλ αποκαλύπτει έναν στρατό που έχει καταναλώσει τα περιορισμένα, εξαρτώμενα από την Κίνα, αποθέματα πυρομαχικών του.  ^[1]

Η αναλογία «μαχητικών με ένα χτύπημα» είναι εύστοχη: οι ομάδες αεροπλανοφόρων και οι αεροπορικές πτέρυγες των ΗΠΑ μπορούν να πολεμήσουν με άγρια ​​ένταση για μέρες ή εβδομάδες, αλλά όχι για τους μήνες που θα απαιτούσε μια μεγάλη σύγκρουση μεταξύ ομοτίμων. Δεν υπάρχει βιώσιμο βιομηχανικό βάθος πίσω από την πρώτη γραμμή. Αυτή η στρατιωτική αδυναμία συνδέεται άμεσα με την επικείμενη κατάρρευση της παγκόσμιας θέσης του δολαρίου ΗΠΑ. Όπως έχει σημειώσει ο οικονομικός εμπειρογνώμονας Άντι Σέκτμαν, η ικανότητα διατήρησης της κατάστασης του αποθεματικού νομίσματος έχει ένα κόστος και οι ΗΠΑ το πληρώνουν θυσιάζοντας την παραγωγική τους ικανότητα.  ^[17]  Το έθνος προσπαθεί να χρηματοδοτήσει μια πολεμική μηχανή με fiat νόμισμα που εκτυπώνεται από ένα διεφθαρμένο κεντρικό τραπεζικό σύστημα, ενώ τα πραγματικά αγαθά της εξουσίας - οι σπάνιες γαίες και τα κρίσιμα ορυκτά - ελέγχονται από τον πιστωτή και αντίπαλό του. Είναι μια μη βιώσιμη εξίσωση που καταλήγει σε οικονομική και στρατιωτική κατάρρευση.

Έλεγχος Γεωπολιτικής Πραγματικότητας: Ποιος έχει στην πραγματικότητα τα όπλα;

Η γεωπολιτική πραγματικότητα το 2026 παρουσιάζει μια έντονη αντίθεση. Ενώ ο αμερικανικός στρατός αντιμετωπίζει προβλήματα λόγω της αστάθειας της εφοδιαστικής αλυσίδας, οι αντίπαλοί του έχουν δημιουργήσει αναζωογονημένες, κυρίαρχες βιομηχανικές βάσεις. Η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν έχουν επικεντρωθεί στην αυτάρκεια και την καινοτομία σε τομείς όπως η υπερηχητική τεχνολογία και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, τα οποία εξαρτώνται λιγότερο από τα συγκεκριμένα μονοπώλια σπάνιων γαιών που ελέγχει η Κίνα. Η εξάρτηση των ΗΠΑ από πλατφόρμες δεκαετιών που απαιτούν μεγάλη συντήρηση έρχεται σε έντονη αντίθεση με αυτήν την καινοτομία του αντιπάλου.  ^[18]

Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα αυτής της ανισορροπίας είναι σαφές. Εάν οι ΗΠΑ αναγκαστούν να εμπλακούν σε μια παρατεταμένη σύγκρουση την οποία δεν μπορούν πλέον να προμηθεύσουν, το αποτέλεσμα θα είναι η ταχεία επιχειρησιακή ήττα. Όπως το έθεσε συνοπτικά ο αναλυτής Peter Tchir, φανταστείτε να εντείνετε μια οικονομία «σε καιρό πολέμου» όπου τα περισσότερα από τα πράγματα που πυροβολείτε στον εχθρό προέρχονται από τον εχθρό.  ^[19]  Αυτή είναι η αβάσιμη θέση που έχουν δημιουργήσει ο κεντρικός σχεδιασμός και οι παγκοσμιοποιημένες οικονομικές πολιτικές. Τα έθνη που ελέγχουν τα στοιχεία της φύσης - το «ανυπέρβλητο» για την Αμερική - ελέγχουν το μέλλον του πολέμου. Σήμερα, αυτό το έθνος είναι η Κίνα.

Συμπέρασμα: Η πορεία προς τα εμπρός απαιτεί αποκέντρωση και κυριαρχία

Η κρίση των σπάνιων γαιών είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας: της απώλειας κυριαρχίας μέσω της υπερσυγκεντρωτικής πολιτικής και της εξάρτησης από διεφθαρμένους, παγκοσμιοποιημένους θεσμούς. Η λύση δεν έγκειται στο να παρακαλούμε την Κίνα για προσωρινές ανακωχές ή στην κρατικά κατευθυνόμενη αποθήκευση της τελευταίας στιγμής που απλώς αναδιατάσσει τις ξαπλώστρες στον Τιτανικό.  ^[20]  Η λύση έγκειται σε μια θεμελιώδη επιστροφή στις αρχές της αποκέντρωσης, της αυτοδυναμίας και του σεβασμού των φυσικών συστημάτων.

Η αληθινή ασφάλεια προέρχεται από την κυριαρχία επί της τροφής, της ενέργειας και, κυρίως, της βιομηχανικής βάσης κάποιου. Αυτό σημαίνει την απόρριψη των αποτυχημένων μοντέλων κεντρικού ελέγχου -είτε στην ιατρική, στα χρηματοοικονομικά είτε στον εφοδιασμό με ορυκτά- που έχουν φέρει το έθνος σε αυτό το χείλος. Τα άτομα και οι κοινότητες πρέπει να αναζητήσουν γνώση από μη λογοκριμένες πηγές, να προετοιμαστούν για αστάθεια και να υποστηρίξουν πλατφόρμες που υποστηρίζουν την ελευθερία του λόγου και την αποκεντρωμένη γνώση, όπως  το Brighteon.AI  και  το NaturalNews.com . Η εποχή της εξάρτησης από μακρινές, εχθρικές δυνάμεις για τα δομικά στοιχεία της εθνικής επιβίωσης έχει τελειώσει. Το μέλλον ανήκει σε εκείνους που χτίζουν ανθεκτικά, τοπικά και ανεξάρτητα συστήματα, αναγνωρίζοντας ότι οι πιο ειλικρινείς μορφές ασφάλειας, όπως οι πιο ειλικρινείς μορφές χρήματος - ο χρυσός και το ασήμι- δεν έχουν κανέναν κίνδυνο αντισυμβαλλομένου και δεν μπορούν να παραποιηθούν από μακρινές δυνάμεις. Η πολιορκία είναι σιωπηλή, αλλά η προειδοποίηση είναι εκκωφαντική: προσαρμοστείτε, αποκεντρώστε και ανακτήστε την κυριαρχία ή αποδεχτείτε την ουδέτερη ασχετοσύνη.

https://www.naturalnews.com/

Συνταγματική Αναθεώρηση ή Διαχείριση της Δημοκρατίας;

 

ΚΙΝΗΜΑ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ - ΟΞΥΓΟΝΟ

Dimitris Milas ·

Πολιτική άμυνα, ανακύκλωση προσώπων και φόβος απέναντι στο καινούργιο

Γιατί τώρα η συνταγματική αναθεώρηση;

Η συνταγματική αναθεώρηση είναι πάντοτε πολιτική πράξη. Και το ερώτημα που τίθεται σήμερα δεν είναι αν μπορεί να γίνει, αλλά γιατί γίνεται τώρα.

Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι. Κοινωνική δυσαρέσκεια, κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς, η υπόθεση των Τεμπών και η ανάδειξη της Μαρίας Καρυστιανού ως ηθικού συμβόλου δικαιοσύνης, η κινητικότητα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά και η γενικευμένη αποσύνδεση των πολιτών από τα κόμματα, συνθέτουν ένα τοπίο πολιτικής ρευστότητας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αναθεώρηση του Συντάγματος λειτουργεί πρωτίστως ως εργαλείο πολιτικής άμυνας.

Δεν λύνει άμεσα προβλήματα, δεν αποδίδει ευθύνες, δεν αποκαθιστά την εμπιστοσύνη. Αντίθετα, μεταφέρει τη δημόσια συζήτηση από το πεδίο της κοινωνικής σύγκρουσης και της ηθικής απαίτησης της κοινωνίας στο πεδίο του θεσμικού διαλόγου και του μέλλοντος.

Θεσμική συζήτηση αντί πολιτικής απονομιμοποίησης

Η κοινωνική πίεση που γεννήθηκε μετά τα Τέμπη δεν είναι κομματική.

Δεν χωράει εύκολα σε σχήματα εξουσίας ή αντιπολίτευσης. Μιλά για ευθύνη, δικαιοσύνη και ισονομία. Αυτή η πίεση για το σύστημα δεν αντιμετωπίζεται με πολιτικές αντιπαραθέσεις που έχουν καταστεί ρουτίνα.

Αντιμετωπίζεται μόνο με αλλαγή πλαισίου ή μετατόπιση της συζήτησης. Η συνταγματική αναθεώρηση λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης.

Ανεβάζει το επίπεδο της κουβέντας, επιβάλλει χρόνο, διαδικασία και απομακρύνει τη δημόσια σφαίρα από το άμεσο αίτημα λογοδοσίας.

Ρευστό πολιτικό σκηνικό και προληπτική στρατηγική

Η κινητικότητα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα αντικειμενικά δεν μπορεί να ιδωθεί ως «ουδέτερη επιστροφή» ή ως αυθόρμητη πολιτική αναζωπύρωση.

Πρόκειται για έναν πολιτικό δοκιμασμένο και αποτυχημένο στη διακυβέρνηση, ο οποίος επιχειρεί μια ιδιότυπη επανεμφάνιση όχι μέσα από κοινωνικά αιτήματα, αλλά από ψευδές αφήγημα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ο τρόπος αυτής της επανεμφάνισης μέσω της έκδοσης βιβλίου. Στην πολιτική ιστορία, είθισται τα βιβλία να γράφονται μετά το τέλος ενός κύκλου εξουσίας, ως απολογισμός, αυτοκριτική ή ιστορική κατάθεση.

Εδώ συμβαίνει το παράδοξο. Το βιβλίο δεν κλείνει έναν κύκλο, αλλά λειτουργεί ως προθάλαμος επιστροφής. Αυτό με τα συγχωρήσεως δεν είναι αποτίμηση, αλλά εργαλείο επανανομιμοποίησης.

Αυτή η αντιστροφή συνιστά πολιτικό σήμα. Ο πολιτικός που απέτυχε δεν επιστρέφει για να λογοδοτήσει, αλλά για να παρουσιαστεί εκ νέου ως αναγκαία λύση, σχεδόν ως μορφή πολιτικής «ανάστασης». Το μοτίβο αυτό δεν παράγει νέα πολιτική, πέρα από την ίδια την ανακύκλωση προσώπων και προσδοκιών.

Βεβαίως για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Τσίπρας δεν αποτελεί απειλή ως εναλλακτική εξουσία. Αποτελεί παράγοντα ρευστότητας με συγκεκριμένη υπέρ αυτού λειτουργία.

Ο Τσίπρας, ως πολιτικός δοκιμασμένος και αποτυχημένος, έχει αποδείξει εδώ και έξι με επτά χρόνια, και καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να συγκροτήσει ουσιαστική, αποτελεσματική αντιπολίτευση.

Η στάση του όλο αυτό το διάστημα δεν κρίθηκε απλώς ανεπαρκής, θα τολμούσα να πώ πως ήταν και λειτουργικά ευνοϊκή για την κυβέρνηση. Στην πράξη, η αντιπολίτευση που άσκησε δεν απείλησε, πίεσε και ούτε αποσταθεροποίησε ποτέ την εξουσία. Αντίθετα, συνέβαλε στη σταθεροποίησή της.

Τα ανωτέρω δυστυχώς είναι επαναλαμβανόμενα. Και γι’ αυτό ο Τσίπρας δεν καθίσταται «χρήσιμος» μόνο σήμερα, αλλά υπήρξε χρήσιμος σε όλη την περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Υπό αυτό το πλαίσιο, το λεγόμενο “rebranding” Τσίπρα λειτουργεί ως διασπαστικός μηχανισμός. Κόβει πολιτικό χώρο, απορροφά δυσαρέσκεια, επαναφέρει παλιά διλήμματα και εμποδίζει τη συγκρότηση ενός νέου, «μπετοναρισμένου» και απρόβλεπτου πολιτικού πόλου.

Όχι για τι προσδοκά ο ίδιος να κερδίσει, αλλά για να μην κερδίσει το «καινούργιο».

Οι πολιτικές του κινήσεις, τόσο στο παρελθόν όσο και σήμερα, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το αν η λειτουργία του εξυπηρετεί, συνειδητά ή όχι, τη διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος ισορροπιών.

Πρόκειται για πολιτική διαπίστωση βασισμένη στη συνέπεια των αποτελεσμάτων.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η συνταγματική αναθεώρηση συμπληρώνει το παζλ. Θεσμικό πλαίσιο από τη μία, πολιτική ανακύκλωση από την άλλη. Δύο όψεις της ίδιας στρατηγικής σταθεροποίησης.

Την ίδια λογική βέβαια αποκαλύπτουν και άλλες κινήσεις του παλιού πολιτικού συστήματος. Η στάση του Αντώνη Σαμαρά είναι ενδεικτική. Παρά τις προσδοκίες πολλών ότι θα επιχειρούσε αυτόνομη πολιτική κίνηση ή ακόμη και τη δημιουργία νέου κόμματος, επέλεξε να παραμείνει εντός των γνωστών ορίων.

Αυτή η επιλογή δείχνει φόβο. Φόβο απέναντι σε ένα νέο πολιτικό ρεύμα που δεν ελέγχεται, ούτε εντάσσεται και φυσικά δεν μπορεί να αναχθεί σε παραδοσιακούς κομματικούς όρους. Και δεν είναι άλλο από το ρεύμα που εκφράζεται γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού.

Το παλιό κομματικό σύστημα κινείται πλέον σπασμωδικά. Όχι για να συσπειρώσει ούτε για να ανανεωθεί, αλλά για να επιβιώσει με κάθε τρόπο και κάθε κόστος. Και αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια συσπείρωσης αποκαλύπτει ακριβώς το μέγεθος της απειλής που αισθάνεται. Για αυτό και προετοιμάζει έδαφος.

Η κερκόπορτα των συναινέσεων

Η αναθεώρηση του Συντάγματος απαιτεί συνεργασίες. Αυτό βέβαια δεν είναι από μόνο του πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν οι συνεργασίες αυτές λειτουργούν ως ασπίδα απέναντι σε ενδεχόμενες πολιτικές ανατροπές και όχι ως απάντηση σε κοινωνικά αιτήματα.

Η διαδικασία επιτρέπει τη νομιμοποίηση συμπράξεων στο όνομα της «θεσμικής ευθύνης» για να σταθεροποιηθεί το σύστημα. Για να αποτραπεί το ενδεχόμενο μιας μη ελεγχόμενης πολιτικής μεταβολής.

Τι ανοίγει, τι δεν ανοίγει, και γιατί έχει σημασία

Η ουσία κάθε συνταγματικής αναθεώρησης δεν βρίσκεται στις διακηρύξεις, αλλά στα συγκεκριμένα άρθρα που επιλέγεται να ανοίξουν και σε εκείνα που μένουν εκτός συζήτησης.

Στο τραπέζι τίθενται ζητήματα όπως η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, επιμέρους ρυθμίσεις λειτουργίας των θεσμών, και αλλαγές που παρουσιάζονται ως «εκσυγχρονισμός».

Κοινός παρονομαστής τους είναι πως δεν θίγουν τον σκληρό πυρήνα της πολιτικής εξουσίας. Αντίθετα, μετατοπίζουν τη συζήτηση σε κοινωνικές ομάδες που εύκολα στοχοποιούνται ή σε τεχνικές βελτιώσεις που δεν αλλάζουν τις σχέσεις ισχύος.

Αντίθετα, μένουν εκτός ή ακόμα – ακόμα αντιμετωπίζονται με ημίμετρα και διατυπώσεις τύπου «τροποποίησης» ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της κοινωνικής δυσπιστίας όπως:

Η πλήρης και καθαρή κατάργηση της ειδικής μεταχείρισης των υπουργών.
Η αποσύνδεση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία.
Η άμεση λαϊκή νομιμοποίηση του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Η συνταγματική κατοχύρωση ενός σταθερού, καθαρά αναλογικού εκλογικού συστήματος χωρίς μπόνους και τεχνητές πλειοψηφίες.

Αυτές οι επιλογές δεν είναι τυχαίες. Δείχνουν ότι η αναθεώρηση δεν στοχεύει στη ρήξη με το υπάρχον μοντέλο εξουσίας, μα στη διαχείριση και σταθεροποίησή του.

Δεν επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα της δημοκρατικής νομιμοποίησης, αλλά στο πως θα αναδιατάξει το θεσμικό περίβλημα χωρίς να αγγίξει τον πυρήνα.

Δημοκρατία ή διαχείριση της δημοκρατίας;

Η ουσία του προβλήματος είναι πολιτική. Η δημοκρατία δεν εξαντλείται στη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης. Δεν ταυτίζεται με την «κυβερνησιμότητα».

Είναι πρωτίστως εκπροσώπηση, σύγκρουση ιδεών, σύνθεση μέσα από διαφωνίες.

Όταν κυβερνήσεις που εκπροσωπούν μειοψηφίες εμφανίζονται ως πλειοψηφίες μέσω εκλογικών μηχανισμών, μπόνους εδρών και ορίων αποκλεισμού, τότε το πρόβλημα δεν είναι η ακυβερνησία αλλά η παραμόρφωση της ίδιας της λαϊκής βούλησης.

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι το πρόβλημα

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα θεσμικής παραπλάνησης στη σημερινή συζήτηση είναι η παρουσίαση της άρσης ή αποδυνάμωσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων ως «προόδου» και «εκσυγχρονισμού».

Λυπάμαι που εδώ θα σας το χαλάσω, αλλά δεν είναι.

Στα περισσότερα κράτη με ισχυρή διοίκηση και σταθερούς θεσμούς, από τη Γαλλία και τη Γερμανία έως τις σκανδιναβικές χώρες, η μονιμότητα δεν αποτελεί προνόμιο αλλά θεσμική εγγύηση.

Υπάρχει για να προστατεύει τη δημόσια διοίκηση από κομματικές εκκαθαρίσεις, από πελατειακές πιέσεις και από την αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας.

Για να διασφαλίζει τη συνέχεια του κράτους, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά.

Η αποτυχία του ελληνικού κράτους δεν οφείλεται στη μονιμότητα, αλλά στην απουσία σοβαρής, ανεξάρτητης

αξιολόγησης, στην έλλειψη επιμόρφωσης και στην πολιτική χρήση της διοίκησης.

Η κατάργηση ή αποδυνάμωση της μονιμότητας χωρίς θεσμικά αντίβαρα δεν οδηγεί σε αποτελεσματικό κράτος οδηγεί μοιραία σε μεγαλύτερη κομματικοποίηση.

Ακόμη όμως πιο ανησυχητική είναι η κοινωνική νοοτροπία που ζει και βασιλεύει καθώς συνοδεύει αυτή τη συζήτηση. Η χαρά για την απώλεια ενός δικαιώματος από μια άλλη κοινωνική ομάδα.

Το γνωστό «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Λυπάμαι αλλά αυτό δεν είναι υγιές δημοκρατικό αντανακλαστικό αλλά σύμπτωμα κοινωνικής αποσύνθεσης.

Η δημοκρατική πρόοδος δεν επιτυγχάνεται αφαιρώντας κατοχυρωμένα δικαιώματα. Επιτυγχάνεται διεκδικώντας τη διεύρυνσή τους. Το ζητούμενο δεν θα έπρεπε να είναι να χάσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τη θεσμική τους προστασία, αλλά να αποκτήσουν αντίστοιχες εγγυήσεις και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι.

Όχι λοιπόν να κατεβάζουμε τον πήχη, αλλά να τον ανεβάζουμε για όλους.

Συμπέρασμα. Τι πραγματικά διακυβεύεται

Αυτό που εξελίσσεται σήμερα είναι μια μάχη ελέγχου του πολιτικού πεδίου. Η συνταγματική αναθεώρηση, όπως ανοίγει, στοχεύει μόνο το πως θα διαχειριστεί την κρίση νομιμοποίησης του υπάρχοντος συστήματος.

Από τη μία πλευρά, θεσμικές αλλαγές που μετακινούν τη συζήτηση μακριά από τις ευθύνες, τη δικαιοσύνη και τη λογοδοσία. Και από την άλλη, η ανακύκλωση δοκιμασμένων προσώπων και σχημάτων που λειτουργούν ως μηχανισμοί απορρόφησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Και στο βάθος, ο κοινός παρονομαστής.

Ο φόβος απέναντι σε κάθε νέο, άκοπο και μη ελεγχόμενο πολιτικό δυναμικό.

Η πραγματική απειλή για το παλιό σύστημα είναι η αμφισβήτηση των ίδιων των κανόνων του παιχνιδιού. Είναι η απαίτηση για πραγματική αντιπροσώπευση, για ισονομία, για δικαιώματα που δεν αφαιρούνται αλλά διευρύνονται.

Για μια δημοκρατία που δεν λειτουργεί ως μηχανισμός σταθεροποίησης της εξουσίας, αλλά ως χώρος σύγκρουσης, σύνθεσης και κοινωνικής έκφρασης.

Αν κάτι φοβάται σήμερα το υπάρχων πολιτικό σύστημα, δεν είναι η ακυβερνησία αλλά η απώλεια του μονοπωλίου του. Και γι’ αυτό ακριβώς κινείται βιαστικά, σπασμωδικά και αμυντικά.

Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξει το Σύνταγμα. Είναι αν θα αλλάξει με την κοινωνία μέσα ή ερήμην της κοινωνίας.

Και αυτή είναι μια πολιτική μάχη που δεν κρίνεται σε αίθουσες αναθεώρησης, αλλά στο ίδιο το σώμα της δημοκρατίας.