Το Food Forest 3 στρεμμάτων παράγει γρήγορα τρόφιμα...

 

Φανταστείτε να μπείτε σε μια καταπράσινη όαση, όπου ο αέρας είναι πυκνός με το άρωμα των ανθισμένων λουλουδιών και το έδαφος κάτω από τα πόδια σας σφύζει από ζωή. Ένα μέρος όπου η φύση και η βιωσιμότητα συμπλέκονται, δημιουργώντας μια αρμονική συμφωνία ανάπτυξης και αφθονίας.

Λοιπόν, ετοιμαστείτε να εκπλαγείτε γιατί το Jubilee Organics Project στην Palma Sola, Bradenton, FL πέτυχε το φαινομενικά αδύνατο – ένα τροφικό δάσος 3 στρεμμάτων που παράγει ήδη τρόφιμα μόλις τέσσερις μήνες μετά την εγκατάσταση.

Πώς το έκαναν όμως; Ποια μυστικά κρύβονται μέσα σε αυτό το αξιοσημείωτο επίτευγμα οικολογικού σχεδιασμού; Μείνετε συντονισμένοι, γιατί οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις και πολλά άλλα σας περιμένουν σε αυτό το συναρπαστικό έργο.

Περιεχόμενα άρθρου

Η επιτυχία του Food Forest...

• Η επιτυχία του τροφικού δάσους στην Πάλμα Σόλα, Μπράντεντον, Φλόριντα, καταδεικνύει τις δυνατότητες για ταχεία παραγωγή τροφίμων σε σύντομο χρονικό διάστημα.
• Η εστίαση στην οικοδόμηση υγιούς εδάφους μέσω τεχνικών βιολογικής γεωργίας είναι ζωτικής σημασίας για την ταχεία ανάπτυξη και απόδοση του τροφικού δάσους.
• Η βιοποικιλότητα και μια ποικιλία φυτικών ειδών βοηθούν στον έλεγχο παρασίτων και ασθενειών, προάγοντας την ανθεκτικότητα στο τροφικό δάσος.
• Η συνεργασία με τοπικούς οργανισμούς και εθελοντές διασφαλίζει την αποτελεσματική διανομή και αντιμετωπίζει την επισιτιστική ανασφάλεια στην κοινότητα.

Η ιστορία επιτυχίας του Food Forest

Μετά από μόλις τέσσερις μήνες, το Jubilee Organics Project έχει ήδη επιτύχει αξιοσημείωτη επιτυχία στην παραγωγή ενός άφθονου και ποικιλόμορφου δάσους τροφίμων. Μέσω της συμμετοχής της κοινότητας και της εφαρμογής πρακτικών βιώσιμης γεωργίας, αυτό το έργο έχει καλλιεργήσει την αίσθηση του ανήκειν μεταξύ των συμμετεχόντων.

Το τροφικό δάσος χρησιμεύει ως τόπος συγκέντρωσης, όπου οι άνθρωποι συγκεντρώνονται για να μάθουν, να εργαστούν και να μοιραστούν τις άφθονες σοδειές. Με τη συμμετοχή της κοινότητας στην ανάπτυξη και τη συντήρηση του τροφικού δάσους, έχει δημιουργηθεί ένα ισχυρό αίσθημα ιδιοκτησίας, καλλιεργώντας ένα αίσθημα υπερηφάνειας και σύνδεσης.

Το έργο προωθεί βιώσιμες γεωργικές πρακτικές όπως η περμακαλλιέργεια, η φύτευση συντροφιάς και οι βιολογικές τεχνικές, διασφαλίζοντας ότι το οικοσύστημα παραμένει ισορροπημένο και ανθεκτικό. Αυτή η ολιστική προσέγγιση όχι μόνο παρέχει θρεπτικά τρόφιμα για την κοινότητα, αλλά ενισχύει επίσης μια αίσθηση ενότητας και βιωσιμότητας για όλους τους εμπλεκόμενους

«Το ήξερες; Τα δάση τροφίμων μιμούνται τα φυσικά οικοσυστήματα, παρέχοντας έναν βιώσιμο και αναγεννητικό τρόπο καλλιέργειας τροφίμων, ενώ προάγουν τη βιοποικιλότητα και την οικολογική ανθεκτικότητα».

Πληροφορίες για την ταχεία ανάπτυξη και απόδοση

Μέσω της εφαρμογής βιώσιμων γεωργικών πρακτικών και μιας ολιστικής προσέγγισης στην παραγωγή τροφίμων, το Jubilee Organics Project έχει αποκτήσει πολύτιμες γνώσεις για την ταχεία ανάπτυξη και την υψηλή απόδοση του τροφικού δάσους τους.

Ακολουθούν ορισμένες βασικές πληροφορίες που έχουν ανακαλύψει:

• Η υγεία του εδάφους είναι ζωτικής σημασίας: Εστιάζοντας στην οικοδόμηση υγιούς εδάφους μέσω τεχνικών βιολογικής γεωργίας, όπως η κομποστοποίηση και η καλλιέργεια, το τροφικό δάσος έχει δει σημαντικές βελτιώσεις στην ανάπτυξη και την απόδοση των φυτών.
• Η βιοποικιλότητα προάγει την ανθεκτικότητα: Η ποικιλία των φυτικών ειδών στο τροφικό δάσος όχι μόνο δημιουργεί ένα όμορφο και ζωντανό οικοσύστημα, αλλά βοηθά επίσης στον φυσικό έλεγχο παρασίτων και ασθενειών, μειώνοντας την ανάγκη για επιβλαβή φυτοφάρμακα.
• Οι αναγεννητικές πρακτικές ενισχύουν την παραγωγικότητα: Εφαρμόζοντας αναγεννητικές πρακτικές, όπως η αγροδασοκομία και η αγροοικολογία, το τροφικό δάσος μπόρεσε να βελτιώσει τη γονιμότητα του εδάφους, να εξοικονομήσει νερό και να αυξήσει τη συνολική παραγωγικότητα, με αποτέλεσμα μια βιώσιμη και άφθονη πηγή τροφής.

Αυτές οι γνώσεις υπογραμμίζουν τα οφέλη της βιολογικής γεωργίας και της βιώσιμης παραγωγής τροφίμων, καταδεικνύοντας τη δυνατότητα δημιουργίας ακμάζων οικοσυστημάτων που παρέχουν τροφή τόσο στους ανθρώπους όσο και στον πλανήτη.

Αντίκτυπος στην κοινότητα και διανομή τροφίμων

Το Jubilee Organics Project είχε σημαντικό αντίκτυπο στην τοπική κοινότητα διανέμοντας εκατοντάδες κιλά φρέσκων, βιολογικών τροφίμων σε όσους έχουν ανάγκη.

Μέσω κοινοτικών συνεργασιών και μοντέλων βιώσιμης γεωργίας, αυτό το έργο έχει δημιουργήσει ένα σύστημα που όχι μόνο παρέχει τροφή αλλά και ενισχύει την αίσθηση του ανήκειν και της σύνδεσης.

Συνεργαζόμενο με τοπικούς οργανισμούς και εθελοντές, το Jubilee Organics Project διασφαλίζει ότι το φαγητό φτάνει σε αυτούς που το χρειάζονται περισσότερο.

Η διαδικασία διανομής είναι αποτελεσματική και συστηματική, επιτρέποντας μια σταθερή ροή προϊόντων να παραδίδεται σε διάφορα κοινοτικά κέντρα και τράπεζες τροφίμων. Αυτό όχι μόνο αντιμετωπίζει το ζήτημα της επισιτιστικής ανασφάλειας, αλλά προωθεί επίσης ένα πιο υγιεινό και πιο βιώσιμο σύστημα τροφίμων για ολόκληρη την κοινότητα.

Διδάγματα που αντλήθηκαν και προκλήσεις που αντιμετωπίστηκαν

Καθ' όλη τη διάρκεια του Jubilee Organics Project, αντλήθηκαν πολλά πολύτιμα διδάγματα και αντιμετωπίστηκαν πολλές προκλήσεις στο ταξίδι προς τη δημιουργία ενός ακμάζοντος και βιώσιμου δάσους τροφίμων.

Ακολουθούν μερικά από τα βασικά διδάγματα που αντλήθηκαν και οι προκλήσεις που ξεπεράστηκαν:

• Χτίζοντας ένα ισχυρό θεμέλιο: Η δημιουργία γερών θεμελίων ήταν ζωτικής σημασίας για την επιτυχία του τροφικού δάσους. Αυτό περιελάμβανε σωστή προετοιμασία του χώρου, δοκιμές εδάφους και επιλογή των κατάλληλων φυτών για το οικοσύστημα. Επενδύοντας χρόνο και προσπάθεια στην αρχή, το έργο μπόρεσε να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που ευνοεί την ανάπτυξη.
• Διαχείριση παρασίτων και ασθενειών: Η αντιμετώπιση παρασίτων και ασθενειών με βιολογικό και βιώσιμο τρόπο ήταν μια σημαντική πρόκληση. Το έργο εφάρμοσε φυσικές μεθόδους καταπολέμησης παρασίτων, όπως φύτευση συντροφιάς, προσέλκυση ωφέλιμων εντόμων και χρήση οργανικών ψεκασμών. Αυτή η προσέγγιση βοήθησε στη διατήρηση ενός ισορροπημένου οικοσυστήματος και ελαχιστοποίησε την ανάγκη για επιβλαβείς χημικές ουσίες.
• Νερό και άρδευση: Η εξασφάλιση επαρκούς παροχής νερού και αποτελεσματικών συστημάτων άρδευσης ήταν μια άλλη πρόκληση που αντιμετωπίστηκε. Εφαρμόστηκαν κατάλληλες τεχνικές διαχείρισης του νερού, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής βρόχινου νερού, της στάγδην άρδευσης και της σάπιας φύλλα, για την εξοικονόμηση νερού και την παροχή βέλτιστων επιπέδων υγρασίας για τα φυτά.

«Το ήξερες; Το Jubilee Organics Project έχει εμπνεύσει άλλες κοινότητες να ξεκινήσουν τα δικά τους βιώσιμα δάση τροφίμων, δημιουργώντας ένα θετικό κυματιστικό αποτέλεσμα για το περιβάλλον και τα τοπικά συστήματα τροφίμων».

Έμπνευση για μελλοντικά έργα Food Forest

Το Jubilee Organics Project χρησιμεύει ως ένα ολιστικό μοντέλο για τη δημιουργία ενός ακμάζοντος οικοσυστήματος που όχι μόνο παρέχει άφθονη τροφή αλλά προάγει επίσης την αίσθηση του ανήκειν και της σύνδεσης με τη φύση.

Ενσωματώνοντας στοιχεία όπως διάφορα είδη φυτών, φύτευση συντροφιάς και φυσικές μεθόδους ελέγχου παρασίτων, το έργο αναδεικνύει τις δυνατότητες για βιώσιμες γεωργικές πρακτικές που δίνουν προτεραιότητα στην υγεία του περιβάλλοντος και την ευημερία της κοινότητας.

Χαρακτηριστικά του Jubilee Organics Project	Οφέλη
Διαφορετικά είδη φυτών	Προωθεί τη βιοποικιλότητα και την ανθεκτικότητα
Φύτευση συντροφιάς	Μεγιστοποιεί το χώρο και ενισχύει την ανάπτυξη των φυτών
Φυσικές μέθοδοι καταπολέμησης παρασίτων	Μειώνει την ανάγκη για επιβλαβή φυτοφάρμακα
Συμμετοχή της κοινότητας	Καλλιεργεί την αίσθηση του ανήκειν και της κοινής ευθύνης
Βιώσιμη διαχείριση των υδάτων	Εξοικονομεί υδάτινους πόρους και αποτρέπει τη σπατάλη
Αναγεννητικές πρακτικές εδάφους	Βελτιώνει την υγεία και τη γονιμότητα του εδάφους

Κάντε μια περιήγηση...

Η γενναιοδωρία της οικογένειας Ντάνκαν να μοιράζεται εκατοντάδες κιλά φαγητού με την τοπική κοινότητα είναι πραγματικά εμπνευσμένη. Αυτό το αξιοσημείωτο επίτευγμα χρησιμεύει ως φάρος ελπίδας και πρακτικών λύσεων για όσους θέλουν να δημιουργήσουν τις δικές τους βιώσιμες πηγές τροφίμων. Κάντε μια περιήγηση στο τροφικό δάσος...

Jubilee Farm Tour Μέρος 1...

Jubilee Farm Tour Μέρος 2...

• https://www.ecosnippets.com/
  

Η ευτυχία ως προστάτης του εγκεφάλου: Μια μελέτη 16 ετών αποκαλύπτει τη δύναμη της ευεξίας

• Μια 16ετής μελέτη σε περισσότερους από 10.000 ενήλικες διαπίστωσε ότι τα υψηλότερα επίπεδα ψυχολογικής ευεξίας (ευτυχία, σκοπός, έλεγχος) συσχετίζονται άμεσα με βραδύτερη μείωση της μνήμης στη μετέπειτα ζωή.
• Αυτή η προστατευτική σύνδεση ισχύει ακόμη και όταν λαμβάνεται υπόψη η κατάθλιψη ή η γενετική, και τα δεδομένα δείχνουν ότι η ευημερία επηρεάζει τη μελλοντική απόδοση της μνήμης και όχι το αντίστροφο.
• Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η ολιστική συναισθηματική υγεία είναι ένα ισχυρό, ανεπαρκώς χρησιμοποιούμενο εργαλείο για τη διατήρηση της γνωστικής λειτουργίας, προχωρώντας πέρα από ένα καθαρά φαρμακευτικό μοντέλο που επικεντρώνεται στη θεραπεία της παθολογίας.
• Η προστατευτική ευεξία μειώνει το χρόνιο στρες και τις φλεγμονές, που είναι επιβλαβείς για τον εγκέφαλο, και προάγει πιο υγιεινές συμπεριφορές όπως καλύτερο ύπνο και άσκηση.
• Υποστηρίζει ότι η καλλιέργεια μιας αίσθησης αυτονομίας, σκοπού και ευτυχίας στη μέση ηλικία μπορεί να είναι μια κρίσιμη στρατηγική δημόσιας υγείας για τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης γνωστικής λειτουργίας.

Σε ένα ιατρικό τοπίο όπου η μείωση της μνήμης γίνεται συχνά αποδεκτή ως αναπόφευκτος φόρος της γήρανσης, που συνοδεύεται από συνταγές που προσφέρουν οριακό όφελος, μια πρωτοποριακή έρευνα 16 ετών αποκάλυψε έναν ισχυρό, ανεκμετάλλευτο προστάτη: την ψυχολογική ευεξία. Από το 2002 έως το 2018, μια ομάδα ερευνητών από το University College του Λονδίνου και το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ παρακολούθησε πάνω από 10.000 ενήλικες ηλικίας 50 ετών και άνω σε όλη την Αγγλία. Αυτό που ανακάλυψαν αμφισβητεί ένα βασικό δόγμα της συμβατικής γηριατρικής φροντίδας, αποκαλύπτοντας ότι η αίσθηση ευτυχίας, σκοπού και ελέγχου ενός ατόμου συσχετίζεται άμεσα με τη μακροπρόθεσμη διατήρηση της μνήμης, ανεξάρτητα από την κατάθλιψη ή τη γενετική. Αυτό το εύρημα υποδηλώνει ότι οι ίδιοι οι παράγοντες που η δυτική ιατρική συχνά απορρίπτει ως υποκειμενικούς μπορεί να είναι από τα πιο ισχυρά εργαλεία μας για τη διατήρηση της γνωστικής λειτουργίας.

Μια αλλαγή παραδείγματος στην κατανόηση της γνωστικής έκπτωσης

Για δεκαετίες, η κυρίαρχη προσέγγιση για την απώλεια μνήμης που σχετίζεται με την ηλικία ήταν η φαρμακευτική. Αυτή η νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Aging & Mental Health, θέτει μια ριζική εναλλακτική λύση. Υποδεικνύει ότι το θεμέλιο της μακροπρόθεσμης γνωστικής υγείας μπορεί να χτιστεί πολύ πριν από τη διάγνωση, μέσω της καλλιέργειας συναισθηματικής ανθεκτικότητας και μιας ικανοποιητικής ζωής. Ο διαχρονικός σχεδιασμός της μελέτης - παρακολούθηση των ίδιων ατόμων με διετή check-in για 16 χρόνια - παρέχει ένα σπάνιο και ισχυρό παράθυρο στο πώς αλληλεπιδρούν η ευημερία και η μνήμη με την πάροδο του χρόνου.

Οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε απλά τεστ ανάκλησης λέξεων, έναν τυπικό δείκτη πρώιμου κινδύνου άνοιας και συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια που αξιολογούσαν την ευημερία τους σε τέσσερις τομείς: έλεγχος, αυτονομία, αυτοπραγμάτωση και ευχαρίστηση. Τα αποτελέσματα ήταν συνεπή και αποκαλυπτικά. Τα άτομα που ανέφεραν υψηλότερα επίπεδα ευεξίας ξεπέρασαν σταθερά τους συνομηλίκους τους με λιγότερο περιεχόμενο σε τεστ μνήμης σε κάθε επόμενο σημείο ελέγχου. Κυρίως, αυτή η συσχέτιση παρέμεινε σταθερή ακόμη και αφού οι ερευνητές αφαίρεσαν στατιστικά την επίδραση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων, αποδεικνύοντας ότι το αποτέλεσμα δεν αφορούσε απλώς την απουσία ψυχικής ασθένειας αλλά την παρουσία θετικών ψυχολογικών καταστάσεων.

Το στοιχείο αιτιώδους συνάφειας: Μονόδρομος

Ίσως τα πιο πειστικά στοιχεία προέκυψαν από την ανάλυση της κατεύθυνσης της σχέσης. Τα δεδομένα αποκάλυψαν έναν σαφή, μονόδρομο: η υψηλότερη ευημερία προέβλεπε καλύτερη μελλοντική απόδοση μνήμης, αλλά οι καλύτερες βαθμολογίες μνήμης δεν προέβλεπαν αξιόπιστα μελλοντικές βελτιώσεις στην ευημερία. Αυτό το σήμα κατεύθυνσης είναι κρίσιμο. Υποδηλώνει ότι η ευημερία λειτουργεί ως προστατευτικός παράγοντας ή ασπίδα για τη γνωστική λειτουργία, αντί να είναι απλώς ένα υποπροϊόν ενός κοφτερού μυαλού. Υπονοεί ότι η αίσθηση του σκοπού και της ευτυχίας ενός ατόμου τροφοδοτεί την υγεία του εγκεφάλου του και όχι το αντίστροφο.

Αυτό οδηγεί σε ένα άβολο ερώτημα για το ιατρικό κατεστημένο: Γιατί ένας τόσο σημαντικός, τροποποιήσιμος παράγοντας έχει υποβιβαστεί στο περιθώριο; Οι επικριτές επισημαίνουν ένα σύστημα που υποκινείται από παρεμβάσεις που μπορούν να κατοχυρωθούν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Ένα χάπι μπορεί να κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και να συνταγογραφηθεί. Η καλλιέργεια μιας αίσθησης αυτονομίας ή σκοπού δεν μπορεί. Κατά συνέπεια, οι γιατροί εκπαιδεύονται να διαγιγνώσκουν και να θεραπεύουν την παθολογία, όχι να αξιολογούν ή να συνταγογραφούν τακτικά στρατηγικές για την ενίσχυση της ολιστικής ευημερίας στη μέση ηλικία. Το σύστημα συχνά περιμένει να πάρει φωτιά το σπίτι πριν ενεργήσει.

Οι πυλώνες της προστατευτικής ευεξίας

Λοιπόν, τι συνιστά αυτή την προστατευτική ευημερία; Η μελέτη το μέτρησε μέσω της αίσθησης ελέγχου της ζωής κάποιου, της αυτονομίας να κάνει επιλογές, της επιδίωξης της προσωπικής ανάπτυξης (αυτοπραγμάτωση) και της εμπειρίας της ευχαρίστησης. Αυτές δεν είναι φευγαλέες διαθέσεις αλλά βαθιά ριζωμένες στάσεις για τη θέση κάποιου στον κόσμο. Μιλούν για την ψυχολογική ανθεκτικότητα και την ενασχόληση με τη ζωή. Αυτό ευθυγραμμίζεται με την επιστήμη που συνδέει το χρόνιο στρες - το αντίθετο αυτής της ευεξίας - με απτή εγκεφαλική βλάβη, ιδιαίτερα στον ιππόκαμπο, την περιοχή που είναι απαραίτητη για το σχηματισμό νέων αναμνήσεων.

Ο προστατευτικός μηχανισμός πιθανότατα δεν είναι καθαρά ψυχολογικός αλλά βιολογικός. Η υψηλή ευεξία συνδέεται με καλύτερες συμπεριφορές σωματικής υγείας - βελτιωμένος ύπνος, πιο υγιεινή διατροφή, πιο συνεπής άσκηση - και χαμηλότερη συστηματική φλεγμονή. Η χρόνια φλεγμονή είναι ένας γνωστός εχθρός τόσο της διάθεσης όσο και της νευρωνικής υγείας. Επιπλέον, η ορμόνη του στρες κορτιζόλη, όταν αυξάνεται συνεχώς, μπορεί να είναι νευροτοξική. Επομένως, η κατάσταση της ευημερίας μπορεί να δημιουργήσει ένα πιο υγιές εσωτερικό περιβάλλον, ένα περιβάλλον που είναι λιγότερο διαβρωτικό για τα ευαίσθητα κυκλώματα της μνήμης.

Από τότε που ο Ρενέ Ντεκάρτ διαχώρισε περίφημα το μυαλό από το σώμα, η ιατρική τα αντιμετωπίζει συχνά ως ξεχωριστές οντότητες. Αυτή η μελέτη, όπως και μεγάλο μέρος της σύγχρονης ψυχονευροανοσολογίας, γκρεμίζει αυτό το τείχος. Αποδεικνύει ότι η υποκειμενική εμπειρία - το πώς νιώθουμε για τη ζωή μας - έχει αντικειμενικές, μετρήσιμες συνέπειες για το βιολογικό μας υλικό. Είμαστε ολοκληρωμένα συστήματα όπου η συναισθηματική υγεία είναι αδιαχώριστη από την κυτταρική υγεία.

Ενδυνάμωση έναντι παθητικότητας

Η δύναμη να επηρεάζουμε την υγεία του εγκεφάλου εκτείνεται πολύ πέρα από τα σταυρόλεξα και στη σφαίρα του τρόπου με τον οποίο δομούμε τη ζωή μας, διαχειριζόμαστε το άγχος, καλλιεργούμε σχέσεις και επιδιώκουμε στόχους που έχουν σημασία για εμάς.

«Η υγεία του εγκεφάλου αναφέρεται στη βέλτιστη λειτουργία και ευεξία του εγκεφάλου σε γνωστικούς, συναισθηματικούς και συμπεριφορικούς τομείς», δήλωσε ο Enoch του BrightU.AI. «Περιλαμβάνει την ικανότητα να σκέφτεσαι, να μαθαίνεις, να θυμάσαι και να διατηρείς τη συναισθηματική ισορροπία. Αυτή η κατάσταση υποστηρίζεται άμεσα από επιλογές τρόπου ζωής που προστατεύουν τον εγκέφαλο από την παρακμή και προάγουν την ανθεκτικότητά του».

Το 16χρονο ταξίδι 10.000 ατόμων έχει φωτίσει ένα μονοπάτι που η επικρατούσα ιατρική κρατά εδώ και καιρό στη σκιά. Αποκαλύπτει ότι η προστασία της μνήμης δεν είναι μόνο ένας βιοχημικός γρίφος που πρέπει να λυθεί με ένα χάπι, αλλά μια ανθρωπιστική προσπάθεια που έχει τις ρίζες της στην ποιότητα της εσωτερικής μας ζωής.

Αυτή η έρευνα υποστηρίζει πειστικά ότι η πρώτη γραμμή άμυνας κατά της απώλειας μνήμης δεν βρίσκεται σε ένα φαρμακείο, αλλά στην καλλιεργημένη αίσθηση του σκοπού, του ελέγχου και της ευτυχίας που καθορίζει μια καλή ζωή.

Δείτε αυτό το βίντεο σχετικά με το βιβλίο "The Power of Food: 100 Essential Recipes for Abundant Health and Happiness" του Adam Hart.

Αυτό το βίντεο είναι από το κανάλι BrightLearn στο Brighteon.com.

https://www.naturalnews.com/

Να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δύο φίλους, μία αγάπη

 

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν το κυνηγά

πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)

protagon.gr

Στο Παράπονο ο Ελύτης μιλάει για μια ζωή που κάποιος αναγκάστηκε να ζήσει χωρίς όμως ποτέ να την αγαπήσει, να τη χαρεί και να την κάνει να συμβαδίσει με την προσωπικότητα του.

Ουσιαστικά δέχτηκε παθητικά να ζήσει μια ζωή που δεν του ταίριαζε και μέσα σε αυτή τη ζωή δεν ήταν ποτέ ο εαυτός του.

Έτσι η ζωή που έζησε ήταν ξένη, φορτική. Γιατί αν ο άνθρωπος δεν είναι υπεύθυνος για τις επιλογές που κάνει στη ζωή του τότε η ζωή του θα είναι κενή και ανούσια και θα του προκαλεί αισθήματα πίκρας και απογοήτευσης. Όταν όμως ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει οτι η ζωή που έζησε δεν του ταίριαζε, ίσως τότε να είναι αργά. Γιατί.. «δεύτερη ζωή δεν έχει».

Ας κάνουμε λοιπόν το πέρασμα μας από ετούτη τη ζωή όσο γίνεται καλύτερο, σοφότερο και αξιοπρεπέστερο.

Το παράπονο, μελοποίησε μελοποίησε με τον δικό του μοναδικό τρόπο ο Δημήτρης Παπαδημητρίου κι ερμήνευσε υπέροχα η Ελευθερία Αρβανιτάκη…

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σαν να `μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα `ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

https://www.awakengr.com/

Ο χρυσός, οι BRICS και η μάχη για την κυριαρχία του δολαρίου: Η διαφαινόμενη ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ της ηγεμονίας του δολαρίου

• Η κυριαρχία του δολαρίου ΗΠΑ υποστηρίχθηκε τεχνητά από το σύστημα των πετροδολαρίων, αλλά τώρα η Κίνα, η Ρωσία και η Σαουδική Αραβία διαπραγματεύονται πετρέλαιο σε γιουάν και ρούβλια, παρακάμπτοντας εντελώς το δολάριο. Η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού από τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον το 1971 μετέτρεψε το δολάριο σε ένα νόμισμα fiat βασισμένο στην πίστη - τώρα αντιμετωπίζει υπερπληθωρισμό και κατάρρευση.
• Τα έθνη BRICS ξεφορτώνονται το χρέος των ΗΠΑ, δημιουργούν εναλλακτικά συστήματα πληρωμών (όπως το CIPS της Κίνας) και αποθηκεύουν χρυσό για να υποστηρίξουν ένα νέο εμπορικό νόμισμα. Μόλις οι BRICS οριστικοποιήσουν το σύστημα διακανονισμού που υποστηρίζεται από χρυσό, η παγκόσμια ζήτηση για δολάρια θα εξατμιστεί - προκαλώντας οικονομικό χάος στη Δύση.
• Σε αντίθεση με τα χρήματα fiat, τα πολύτιμα μέταλλα δεν μπορούν να εκτυπωθούν, να υποτιμηθούν ή να κατασχεθούν μέσω κινδύνου αντισυμβαλλομένου (σε αντίθεση με τα ETF). Ιστορικά παραδείγματα (Γερμανία της Βαϊμάρης, Ζιμπάμπουε) αποδεικνύουν ότι ο χρυσός/ασήμι διατηρεί τον πλούτο κατά τη διάρκεια του υπερπληθωρισμού.
• Η βιομηχανική ζήτηση (ηλιακοί συλλέκτες, ηλεκτρικά οχήματα) αυξάνεται ενώ η προσφορά ορυχείων μειώνεται. Η χειραγώγηση της αγοράς χαρτιού (COMEX, LBMA) έχει καταστείλει τις τιμές - αλλά μια φυσική έλλειψη θα μπορούσε να προκαλέσει μια έκρηξη τιμών 10 φορές.
• Διαφοροποιήστε τα δολάρια σε φυσικό χρυσό, ασήμι, γη και ανταλλάξιμα περιουσιακά στοιχεία. Αποφύγετε τις οικονομικές απάτες (πλαστά μέταλλα, αδιάθετη αποθήκευση) και προετοιμαστείτε για κινδύνους κατάσχεσης από την κυβέρνηση (όπως η κατάσχεση χρυσού του FDR το 1933). Η υπεράκτια αποθήκευση (Ελβετία, Σιγκαπούρη) μπορεί να είναι απαραίτητη καθώς το σύστημα καταρρέει.

Φανταστείτε να ξυπνάτε ένα πρωί και να ανακαλύπτετε ότι οι οικονομίες της ζωής σας —κάποτε εκφράζονταν σε δολάρια— τώρα αξίζουν δεκάρες. Τα ράφια στο τοπικό παντοπωλείο σας είναι άδεια, οι τιμές του φυσικού αερίου έχουν εκτοξευθεί στα ύψη κατά τη διάρκεια της νύχτας και οι τράπεζες είναι κλειστές. Αυτό δεν είναι δυστοπική μυθοπλασία - είναι η αναπόφευκτη συνέπεια μιας καταρρέουσας ηγεμονίας του δολαρίου και συμβαίνει πιο γρήγορα από ό,τι συνειδητοποιούν οι περισσότεροι.

Στο «Χρυσός, BRICS και η μάχη για την κυριαρχία του δολαρίου: Ο αόρατος πόλεμος που διαμορφώνει το οικονομικό μας μέλλον», ο συγγραφέας αναλύει σχολαστικά την οικονομική κατάρρευση του δολαρίου ΗΠΑ σε αργή κίνηση και την άνοδο μιας νέας οικονομικής τάξης που υποστηρίζεται από χρυσό υπό την ηγεσία των χωρών BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική). Αυτό δεν είναι απλώς ένα βιβλίο - είναι ένας οδηγός επιβίωσης για την πλοήγηση στην επερχόμενη οικονομική καταιγίδα.

Η πτώση του δολαρίου

Το βιβλίο ξεκινά με ένα απογοητευτικό μάθημα ιστορίας: η κυριαρχία του δολαρίου δεν ήταν φυσική - ήταν κατασκευασμένη. Μέσω της Συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς (1944), οι ΗΠΑ συνέδεσαν το παγκόσμιο εμπόριο με το δολάριο, το οποίο ήταν συνδεδεμένο με τον χρυσό. Αλλά όταν ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον διέκοψε αυτόν τον δεσμό το 1971, το δολάριο έγινε ένα νόμισμα fiat - υποστηριζόμενο μόνο από την πίστη σε μια διεφθαρμένη κυβέρνηση.

Ο συγγραφέας εκθέτει πώς το σύστημα πετροδολαρίων -μια μυστική συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας- ανάγκασε τις συναλλαγές πετρελαίου σε δολάρια, στηρίζοντας τεχνητά τη ζήτηση. Αλλά τώρα, αυτό το σύστημα καταρρέει. Η Κίνα, η Ρωσία και η Σαουδική Αραβία εμπορεύονται πετρέλαιο σε γιουάν και ρούβλια, παρακάμπτοντας εντελώς το δολάριο. Οι επιπτώσεις; Ένα θανάσιμο πλήγμα στην υπεροχή του δολαρίου - και ένας οικονομικός απολογισμός για την Αμερική.

BRICS: Οι αρχιτέκτονες μιας νέας οικονομικής τάξης

Η συμμαχία BRICS δεν είναι απλώς μια γεωπολιτική λέσχη - είναι μια οικονομική επανάσταση. Το βιβλίο περιγράφει λεπτομερώς πώς αυτά τα έθνη ξεφορτώνονται τα ομόλογα των ΗΠΑ (μόνο η Κίνα έχει μειώσει τις συμμετοχές της κατά πάνω από 500 δισεκατομμύρια δολάρια). δημιουργία εναλλακτικών συστημάτων πληρωμών (όπως το CIPS της Κίνας) για την παράκαμψη των κυρώσεων SWIFT και των ΗΠΑ· και αποθήκευση χρυσού σε επίπεδα ρεκόρ για την υποστήριξη ενός νέου εμπορικού νομίσματος BRICS.

Ο συγγραφέας προειδοποιεί ότι μόλις οι BRICS οριστικοποιήσουν το σύστημα διακανονισμού που υποστηρίζεται από χρυσό, η ζήτηση για δολάρια θα εξατμιστεί. Το αποτέλεσμα; Υπερπληθωρισμός, χάος στην εφοδιαστική αλυσίδα και κατάρρευση του αμερικανικού βιοτικού επιπέδου.

Χρυσός και ασήμι: Τα απόλυτα ασφαλή καταφύγια

Ένα από τα πιο επείγοντα μηνύματα του βιβλίου είναι η κρίσιμη σημασία των πολύτιμων μετάλλων. Σε αντίθεση με τα νομίσματα fiat, ο χρυσός και το ασήμι δεν μπορούν να εκτυπωθούν ή να υποτιμηθούν από τις κεντρικές τράπεζες. Δεν έχουν κανένα κίνδυνο αντισυμβαλλομένου - το κατέχετε εντελώς. Και οι δύο είναι επίσης ιστορικά αποδεδειγμένες αντισταθμίσεις έναντι του υπερπληθωρισμού (Γερμανία της Βαϊμάρης, Ζιμπάμπουε).

Ο συγγραφέας παρέχει έναν οδηγό βήμα προς βήμα για την αγορά, την αποθήκευση και την εξασφάλιση φυσικών μετάλλων—δίνοντας έμφαση στην κατανεμημένη αποθήκευση (όπου διαθέτετε συγκεκριμένες ράβδους) έναντι του επικίνδυνου χάρτινου χρυσού (ETF, συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης).

Η συμπίεση του αργύρου: Μια διαφαινόμενη κρίση εφοδιασμού

Ενώ ο χρυσός γίνεται πρωτοσέλιδο, το ασήμι είναι το περιουσιακό στοιχείο που είναι έτοιμο για μια ιστορική έκρηξη. Το βιβλίο εξηγεί:

• Η βιομηχανική ζήτηση (ηλιακοί συλλέκτες, ηλεκτρικά οχήματα, ηλεκτρονικά) εκτοξεύεται στα ύψη.
• Η προσφορά ορυχείων μειώνεται, με τις ποιότητες μεταλλεύματος να καταρρέουν.
• Η χειραγώγηση της αγοράς χαρτιού (μέσω COMEX και LBMA) έχει καταστείλει τεχνητά τις τιμές - αλλά το φράγμα πρόκειται να σπάσει.

Ο συγγραφέας προβλέπει μια βίαιη άνοδο των τιμών - ενδεχομένως 10 φορές ή περισσότερο - μόλις χτυπήσουν οι φυσικές ελλείψεις.

Πώς να επιβιώσετε από την επερχόμενη κατάρρευση

Τα τελευταία κεφάλαια είναι ένα πρακτικό σχέδιο επιβίωσης, που προτρέπει τους αναγνώστες να:

• Διαφοροποιήστε τα δολάρια σε χρυσό, ασήμι και υλικά περιουσιακά στοιχεία (γη, τρόφιμα, εργαλεία).
• Αποφύγετε οικονομικές απάτες (πλαστά μέταλλα, μη εκχωρημένος χώρος αποθήκευσης).
• Προετοιμαστείτε για οικονομίες ανταλλαγής, όπου τα ασημένια νομίσματα (άχρηστο ασήμι) γίνονται απαραίτητα για το εμπόριο.

Το βιβλίο προειδοποιεί επίσης για τους κινδύνους κατάσχεσης χρυσού από την κυβέρνηση (όπως η κατάσχεση χρυσού του FDR [Franklin D. Roosevelt] το 1933) και συμβουλεύει την υπεράκτια αποθήκευση σε σταθερές δικαιοδοσίες όπως η Ελβετία ή η Σιγκαπούρη.

Ένα κάλεσμα για δράση

«Ο χρυσός, οι BRICS και η μάχη για την κυριαρχία του δολαρίου» δεν είναι απλώς μια πρόβλεψη – είναι ένα αποδεδειγμένο ιστορικό μοτίβο. Κάθε νόμισμα fiat αποτυγχάνει και το δολάριο δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα έθνη BRICS χτίζουν το επόμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα και ο χρυσός θα είναι το θεμέλιό του.

Για όσους δρουν τώρα -εξασφαλίζοντας φυσικά μέταλλα, διαφοροποιώντας τα περιουσιακά στοιχεία και απορρίπτοντας την εξάρτηση από ένα διεφθαρμένο σύστημα- η επερχόμενη κατάρρευση δεν είναι καταστροφή. Είναι μια ευκαιρία για οικονομική ελευθερία.

Πάρτε ένα αντίγραφο του «Χρυσός, BRICS και η μάχη για την κυριαρχία του δολαρίου: Ο αόρατος πόλεμος που διαμορφώνει το οικονομικό μας μέλλον» μέσω αυτού του συνδέσμου. Διαβάστε, μοιραστείτε και κατεβάστε χιλιάδες βιβλία δωρεάν στο Books.BrightLearn.AI. Μπορείτε επίσης να δημιουργήσετε τα δικά σας βιβλία δωρεάν στο BrightLearn.AI.

Ο Andy Schectman προειδοποιεί ότι ο πρόεδρος Donald Trump πρόκειται να καταρρεύσει το δολάριο ΗΠΑ για να σώσει την αγορά ομολόγων. Παρακολουθήστε αυτό το βίντεο για να μάθετε περισσότερα.

Αυτό το βίντεο είναι από το κανάλι Health Ranger Report στο Brighteon.com.

https://www.naturalnews.com/

Ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας ξεκίνησε το 2001

 

Σχόλιο τού Avir Desmon

Ο Τραμπ βομβάρδισε τη Βενεζουέλα. Δεν ζήτησε έγκριση από το Κογκρέσο, δεν έχει υποστήριξη από τη βάση του κόμματος και βρίσκεται σε ρήξη με το MAGA. Μία ρήξη που ξεκίνησε από την στήριξη στο Ισραήλ και που φαίνεται να βαθαίνει με την πάροδο του χρόνου. Οι Αμερικανοί πολίτες που ψήφισαν Τραμπ, δεν ήταν όλοι Ρεπουμπλικάνοι. Ένα μεγάλο μέρος τους ήταν πολίτες που δεν ανήκαν σε κόμμα ή ακόμα και απογοητευμένοι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών, που έβλεπαν ότι οι φόροι τους, αντί να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους, χρηματοδοτούσαν ατελείωτους πολέμους «αλλαγής καθεστώτος» και αστυνόμευσης του πλανήτη. Στο Κογκρέσο όμως είναι διαφορετικά τα πράγματα. Εκεί κυριαρχεί το στρατοβιομηχανικό σύμπλεγμα και, ενόψει των δύσκολων ενδιάμεσων εκλογών, ο Τραμπ θα ήθελε να πουλήσει μια μεγάλη επιτυχία στους Γερουσιαστές. Είναι σαφές ότι ολόκληρη η Δύση είναι εχθρική απέναντι στο καθεστώς Μαδούρο και επιθυμεί την ανατροπή του. Έτσι, ο Μάρκο Ρούμπιο και οι νεοσυντηρητικοί έχουν αναλάβει τον έλεγχο της κυβέρνησης, με τον Τραμπ να μετατρέπεται σε ένα όχημα για την εκπλήρωση των νεοσυντηρητικών φαντασιώσεων. Άλλωστε ο Τραμπ δεν έχει άλλη θητεία ώστε να σκέφτεται το πολιτικό κόστος, αυτή είναι η τελευταία του ευκαιρία να χτίσει την υστεροφημία του όπως ο ίδιος επιθυμεί.

Οι τρέχουσες επιθέσεις των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα αποτελούν μέρος μιας εικοσαετούς διαδικασίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και της δεξιάς της Βενεζουέλας για την υπονόμευση του Μπολιβαριανού σχεδίου και της θαρραλέας απόφασής τους να χρησιμοποιήσουν τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας για να βελτιώσουν τη ζωή του λαού της.

Του Vijay Prashad, για peoplesdispatch.org

Οι ΗΠΑ δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τη Βενεζουέλα αυτή καθαυτή, ούτε με τη χώρα ούτε με την πρώην ολιγαρχία της. Το πρόβλημα που έχει η κυβέρνηση των ΗΠΑ και η επιχειρηματική της τάξη είναι με τη διαδικασία που ξεκίνησε η πρώτη κυβέρνηση του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.

Το 2001, η Μπολιβαριανή διαδικασία του Τσάβες ψήφισε έναν νόμο που ονομάζεται Νόμος για τους Οργανικούς Υδρογονάνθρακες, ο οποίος επιβεβαίωσε την κρατική ιδιοκτησία όλων των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, επιφύλασσε τις δραστηριότητες εξερεύνησης και εξόρυξης ανάντη σε εταιρείες που ελέγχονται από το κράτος, αλλά επέτρεψε σε ιδιωτικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων ξένων, να συμμετέχουν σε κατάντη δραστηριότητες (διύλιση και εμπορία).

Η Βενεζουέλα, η οποία έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, είχε ήδη εθνικοποιήσει το πετρέλαιό της με νόμους το 1943 και ξανά το 1975. Ωστόσο, μέχρι τη δεκαετία του 1990, ως μέρος των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που προωθήθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και τις μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, η πετρελαϊκή βιομηχανία είχε ιδιωτικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό.

Όταν ο Τσάβες υπέγραψε τον νέο νόμο, επέστρεψε το κράτος στον έλεγχο της πετρελαϊκής βιομηχανίας (της οποίας οι πωλήσεις στο εξωτερικό αντιπροσώπευαν το 80% των ξένων εσόδων της χώρας). Αυτό εξόργισε τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες, ιδιαίτερα την ExxonMobil και τη Chevron, οι οποίες πίεσαν την κυβέρνηση του προέδρου Τζορτζ Μπους να δράσει εναντίον του Τσάβες.

Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να οργανώσουν ένα πραξικόπημα για την απομάκρυνση του Τσάβες το 2002, το οποίο διήρκεσε αρκετές ημέρες, και στη συνέχεια ώθησαν τη διεφθαρμένη διοίκηση της πετρελαϊκής εταιρείας της Βενεζουέλας να κατέβει σε απεργία για να βλάψει την οικονομία της Βενεζουέλας (στο τέλος, ήταν οι εργάτες που υπερασπίστηκαν την εταιρεία και την κατέλαβαν).

Ο Τσάβες αντιστάθηκε τόσο στην απόπειρα πραξικοπήματος όσο και στην απεργία επειδή απολάμβανε ευρεία λαϊκή υποστήριξη.

Η Maria Corina Machado, η οποία το 2025 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης, ίδρυσε μια ομάδα με το όνομα Sumaté ("Ενωμένοι"), η οποία υπέβαλε την ανάκληση του προέδρου σε δημοψήφισμα. Το 2004, περίπου το 70 τοις εκατό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων πήγαν στις κάλπες και η μεγάλη πλειοψηφία (59 τοις εκατό) ψήφισε υπέρ της διατήρησης του Τσάβες στην προεδρία.

Αλλά ούτε ο Machado ούτε οι Αμερικανοί υποστηρικτές του (συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών εταιρειών) έχουν ηρεμήσει. Από το 2001, προσπάθησαν να αντιστρέψουν την Μπολιβαριανή διαδικασία, για να επιστρέψουν αποτελεσματικά τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες στην εξουσία.

Το ζήτημα της Βενεζουέλας, λοιπόν, δεν αφορά τόσο τη «δημοκρατία» (μια φθαρμένη λέξη, η οποία σταδιακά χάνει το νόημά της), αλλά τη διεθνή ταξική πάλη μεταξύ του δικαιώματος του λαού της Βενεζουέλας να ελέγχει ελεύθερα το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και του δικαιώματος των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών να κυριαρχούν στους φυσικούς πόρους της Βενεζουέλας.

Η Μπολιβαριανή Διαδικασία

Όταν ο Ούγκο Τσάβες εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή τη δεκαετία του 1990, αιχμαλώτισε τη φαντασία της πλειοψηφίας του λαού της Βενεζουέλας, ιδιαίτερα της εργατικής τάξης και των αγροτών.

Η δεκαετία σημαδεύτηκε από δραματικές προδοσίες από προέδρους που υποσχέθηκαν να προστατεύσουν την πλούσια σε πετρέλαιο χώρα από τη λιτότητα που επέβαλε το ΔΝΤ και στη συνέχεια υιοθέτησαν τις ίδιες προτάσεις του ΔΝΤ. Δεν είχε σημασία αν ήταν σοσιαλδημοκράτες (όπως ο Carlos Andrés Pérez de Acción Democrática, πρόεδρος από το 1989 έως το 1993) ή συντηρητικοί (όπως ο Rafael Caldera των Χριστιανοδημοκρατών, πρόεδρος από το 1994 έως το 1999).

Η υποκρισία και η προδοσία χαρακτήρισαν τον πολιτικό κόσμο, ενώ ένα υψηλό επίπεδο ανισότητας (με δείκτη Gini 48,0, ένα απίστευτα υψηλό ποσοστό) κατέκλυσε την κοινωνία. Η εντολή του Τσάβες (ο οποίος κέρδισε τις εκλογές με 56% έναντι 39% για τον υποψήφιο των παλαιών κομμάτων) ήταν ενάντια σε αυτή την υποκρισία και την προδοσία.

Το γεγονός ότι οι τιμές του πετρελαίου παρέμειναν υψηλές από το 1999 (όταν ο Τσάβες ανέλαβε τα καθήκοντά του) μέχρι το 2013 (όταν πέθανε σε ηλικία μόλις 58 ετών) βοήθησε τον Τσάβες και την Μπολιβαριανή διαδικασία. Αφού ιδιοποιήθηκε τα έσοδα από το πετρέλαιο, ο Τσάβες τα χρησιμοποίησε για να επιτύχει εξαιρετικά κοινωνικά αποτελέσματα. Πρώτον, ανέπτυξε μια σειρά από μαζικά κοινωνικά προγράμματα ("misiones") που ανακατεύθυναν αυτά τα έσοδα για να ικανοποιήσουν βασικές ανθρώπινες ανάγκες, όπως η βασική υγειονομική περίθαλψη (Misión Barrio Adentro), ο αλφαβητισμός και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση για την εργατική τάξη και τους αγρότες (Misión Robinson, Misión Ribas και Misión Sucre), η επισιτιστική κυριαρχία (Misión Mercal και στη συνέχεια PDVAL) και η κατασκευή κατοικιών (Gran Misión Vivienda).

Το κράτος μεταρρυθμίστηκε ως όχημα για κοινωνική δικαιοσύνη, όχι ως εργαλείο αποκλεισμού της εργατικής τάξης και των αγροτών από τα κέρδη της αγοράς. Με την προώθηση αυτών των μεταρρυθμίσεων, η κυβέρνηση προσπάθησε να οικοδομήσει τη λαϊκή εξουσία μέσω συμμετοχικών εργαλείων όπως οι κομμούνες (comunas). Αυτοί οι δήμοι αρχικά αναπτύχθηκαν από κοινοτικά συμβούλια (consejos comunales) και αργότερα εξελίχθηκαν σε λαϊκά σώματα για τον έλεγχο των δημόσιων πόρων, τον σχεδιασμό της τοπικής ανάπτυξης, τη δημιουργία κοινοτικών τραπεζών και τη δημιουργία τοπικών συνεταιριστικών επιχειρήσεων (empresas de producción social).

Οι κομμούνες αντιπροσωπεύουν μια από τις πιο φιλόδοξες συνεισφορές της Μπολιβαριανής διαδικασίας: μια προσπάθεια -ακανόνιστη αλλά ιστορικά σημαντική- για την οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας ως βιώσιμης εναλλακτικής λύσης στην ολιγαρχική κυριαρχία.

Ο υβριδικός πόλεμος που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Βενεζουέλα

Το 2013-2014, δύο γεγονότα απείλησαν βαθιά την Μπολιβαριανή διαδικασία: από τη μία πλευρά, ο πρόωρος θάνατος του Ούγκο Τσάβες, αναμφισβήτητα της κινητήριας δύναμης της επαναστατικής ενέργειας στη χώρα, και από την άλλη πλευρά, η αργή και στη συνέχεια σταθερή μείωση των εσόδων από το πετρέλαιο. Ο Τσάβες αντικαταστάθηκε ως πρόεδρος από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών και συνδικαλιστή Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος προσπάθησε να σταθεροποιήσει την κατάσταση, αλλά αντιμετώπισε μια σοβαρή πρόκληση όταν οι τιμές του πετρελαίου, που κορυφώθηκαν τον Ιούνιο του 2014 σε περίπου 108 δολάρια το βαρέλι, μειώθηκαν δραστικά το 2015 (κάτω από 50 δολάρια) και στη συνέχεια τον Ιανουάριο του 2016 (κάτω από 30 δολάρια). Για τη Βενεζουέλα, η οποία εξαρτάται από τις πωλήσεις αργού πετρελαίου στο εξωτερικό, αυτή η πτώση ήταν καταστροφική. Η Μπολιβαριανή διαδικασία απέτυχε να αναθεωρήσει την εξαρτώμενη από το πετρέλαιο αναδιανομή (όχι μόνο εντός της χώρας, αλλά και στην περιοχή, ιδίως μέσω του PetroCaribe). Έχει παραμείνει παγιδευμένη από την εξάρτησή της από τις εξαγωγές πετρελαίου και από τις αντιφάσεις της ως κράτος εισοδηματίας. Ομοίως, η Μπολιβαριανή διαδικασία δεν είχε απαλλοτριώσει τον πλούτο των κυρίαρχων τάξεων, ο οποίος συνέχισε να επιβαρύνει πολύ την οικονομία και την κοινωνία, εμποδίζοντας έτσι την πλήρη μετάβαση σε ένα σοσιαλιστικό σχέδιο.

Πριν από το 2013, οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους και οι ολιγαρχικές δυνάμεις της Λατινικής Αμερικής είχαν ήδη σφυρηλατήσει τα όπλα τους για έναν υβριδικό πόλεμο κατά της Βενεζουέλας. Αφού ο Τσάβες κέρδισε τις πρώτες του εκλογές τον Δεκέμβριο του 1998 και πριν αναλάβει τα καθήκοντά του τον επόμενο χρόνο, η Βενεζουέλα γνώρισε μια επιταχυνόμενη φυγή κεφαλαίων καθώς η ολιγαρχία της Βενεζουέλας μετέφερε τον πλούτο της στο Μαϊάμι. Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος και του αποκλεισμού του πετρελαίου, περαιτέρω στοιχεία φυγής κεφαλαίων αποδυνάμωσαν περαιτέρω τη νομισματική σταθερότητα της Βενεζουέλας. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αρχίσει να θέτει τις διπλωματικές βάσεις για να απομονώσει τη Βενεζουέλα, αποκαλώντας την κυβέρνηση πρόβλημα και χτίζοντας έναν διεθνή συνασπισμό εναντίον της. Αυτό οδήγησε, το 2006, σε περιορισμούς στην πρόσβαση στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Οι οργανισμοί αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, οι επενδυτικές τράπεζες και οι πολυμερείς οργανισμοί αυξάνουν σταθερά το κόστος χρηματοδότησης, καθιστώντας πιο δύσκολη την αναχρηματοδότηση πολύ πριν οι ΗΠΑ επιβάλουν επίσημες κυρώσεις στη Βενεζουέλα.

Μετά το θάνατο του Τσάβες, με την πτώση των τιμών του πετρελαίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν έναν στοχευμένο υβριδικό πόλεμο κατά της Βενεζουέλας. Ο υβριδικός πόλεμος αναφέρεται στη συντονισμένη χρήση οικονομικού εξαναγκασμού, οικονομικής ασφυξίας, πολέμου πληροφοριών, νομικής χειραγώγησης, διπλωματικής απομόνωσης και στοχευμένης βίας, που χρησιμοποιούνται για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή κυρίαρχων πολιτικών σχεδίων χωρίς εισβολή πλήρους κλίμακας. Ο στόχος του δεν είναι η εδαφική κατάκτηση, αλλά η πολιτική υποταγή: να πειθαρχήσει τα κράτη που επιχειρούν αναδιανομή, εθνικοποίηση ή ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική.

Ο υβριδικός πόλεμος λειτουργεί μέσω της στρατιωτικοποίησης της καθημερινής ζωής. Οι νομισματικές επιθέσεις, οι κυρώσεις, οι ελλείψεις, οι αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, η πίεση των ΜΚΟ, οι νομικές ενοχλήσεις (lawfare) και οι ενορχηστρωμένες κρίσεις νομιμότητας έχουν σχεδιαστεί για να διαβρώσουν την ικανότητα του κράτους, να εξαντλήσουν τη λαϊκή υποστήριξη και να κατακερματίσουν την κοινωνική συνοχή.

Η προκύπτουσα ταλαιπωρία παρουσιάζεται στη συνέχεια ως απόδειξη εσωτερικής αποτυχίας, καλύπτοντας την εξωτερική αρχιτεκτονική του εξαναγκασμού. Αυτό ακριβώς έχει αντιμετωπίσει η Βενεζουέλα από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν παράνομα οικονομικές κυρώσεις στη χώρα τον Αύγουστο του 2017 και στη συνέχεια επιδεινώθηκαν από δευτερεύουσες κυρώσεις το 2018. Ως αποτέλεσμα αυτών των κυρώσεων, η Βενεζουέλα υπέστη τη διακοπή όλων των συστημάτων πληρωμών και των εμπορικών καναλιών της, αναγκαζόμενη σε υπερβολική συμμόρφωση με τους κανονισμούς των ΗΠΑ.

Εν τω μεταξύ, οι αφηγήσεις των δυτικών μέσων ενημέρωσης έχουν συστηματικά υποβαθμίσει τις κυρώσεις, ενισχύοντας τον πληθωρισμό, τις ελλείψεις και τη μετανάστευση ως καθαρά εσωτερικά φαινόμενα, ενισχύοντας το αφήγημα της αλλαγής καθεστώτος.

Η πτώση του βιοτικού επιπέδου της Βενεζουέλας μεταξύ 2014 και 2017 δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτή την πολυεπίπεδη στρατηγική οικονομικής ασφυξίας.

Επιθέσεις μισθοφόρων, δολιοφθορά του δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας, δημιουργία σύγκρουσης προς όφελος της ExxonMobil μεταξύ Γουιάνας και Βενεζουέλας, εφεύρεση εναλλακτικού προέδρου (Χουάν Γκουαϊδό), απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης σε κάποιον που υποστηρίζει τον πόλεμο κατά της χώρας του (Machado), απόπειρα δολοφονίας του προέδρου, βομβαρδισμός ψαράδων στα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας, κατάσχεση πετρελαιοφόρων που φεύγουν από τη Βενεζουέλα, συσσώρευση στόλου στα ανοικτά των ακτών της χώρας: καθένα από αυτά τα στοιχεία έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει νευρολογική ένταση στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, οδηγώντας στην παράδοση της Μπολιβαριανής διαδικασίας υπέρ της επιστροφής στο 1998 και, ως εκ τούτου, στην ακύρωση οποιωνδήποτε νόμων για τους υδρογονάνθρακες που υπόσχονται την κυριαρχία της χώρας.

Εάν η χώρα επέστρεφε στο 1998, όπως υπόσχεται η Maria Corina Machado (φωτογραφία), όλη η δημοκρατική πρόοδος που επιτεύχθηκε από τις misiones και τις comunas, καθώς και από το Σύνταγμα του 1999, θα ακυρωνόταν. Πράγματι, ο Machado δήλωσε ότι ένας βομβαρδισμός των συμπατριωτών του από τις ΗΠΑ θα ήταν «μια πράξη αγάπης». Το σύνθημα όσων θέλουν να ανατρέψουν την κυβέρνηση είναι: «Εμπρός στο παρελθόν».

Τον Οκτώβριο του 2025, εν τω μεταξύ, ο Μαδούρο είπε σε ένα ακροατήριο στο Καράκας στα αγγλικά: «Ακούστε με, όχι στον πόλεμο, ναι στην ειρήνη, λαέ των Ηνωμένων Πολιτειών».

Εκείνο το βράδυ, σε μια ραδιοφωνική ομιλία, προειδοποίησε: «Όχι στην αλλαγή καθεστώτος, που μας θυμίζει τόσο πολύ τους ατελείωτους και αποτυχημένους πολέμους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη κ.λπ. Όχι στα πραξικοπήματα που ενορχηστρώνονται από τη CIA».

Η φράση «όχι στον πόλεμο, ναι στην ειρήνη» υιοθετήθηκε στα κοινωνικά δίκτυα και αναμίχθηκε σε τραγούδια. Ο Μαδούρο έχει επανειλημμένα εμφανιστεί σε συγκεντρώσεις και συναντήσεις με δυνατή μουσική, φωνάζοντας «όχι στον πόλεμο, ναι στην ειρήνη» και, σε τουλάχιστον μία περίπτωση, φορώντας ένα καπέλο με αυτό το μήνυμα.

  Ευρω-Συνέργειες