Πέρισυ τον Δεκέμβριον κατέθεσα κάποιες αιτιάσεις μου στην Μητρόπολιν, σχετικώς με θέματα που έθετε σε κηρύγματά του ο ιεροκήρυξ της Μητροπόλεως. Την επομένη απήντησε στο mail μου και αμέσως δημοσίευσα στην Τρικλοποδιά όσα του έθεσα. Την απάντησίν του θα την δείτε στο τέλος του παρόντος άρθρου (προσωπικά δεν μπαίνω στον πειρασμόν να την κρίνω), όπως και παρακάτω θα βρείτε τον σύνδεσμον για όσα έθεσα. Επειδή κοινοποίησε την απάντησίν του στον Μητροπολίτη, θεώρησα πρέπον να απευθυνθώ πλέον σε αυτόν και ιδού όσα του έθεσα.
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Σεβασμιώτατε,
δέξου κάποιους προβληματισμούς μου σχετικώς με την Πίστιν μας, σε σχέσιν με μία προκύψασα πνευματικήν αντιθεσιν, μεταξύ εμού και του ιεροκήρυκος της Μητροπόλεώς μας.
Κάποιες αρχικές διευκρινίσεις :
α) Δεν θα σε έμπλεκα στην κατάστασιν αν δεν σου κοινοποιούσε την φερομένην απάντησιν προς εμέ. Ένοιωσα να μην απαντά στις βασίμους απορίες, που έθεσα και κοινοποίησε την ατελή απάντησιν (;;;) προς εσέ με κρίσεις και επικρίσεις, απαξιών να απαντήσει. Άναρωτιέμαι γιατί.
β) Μην παρεξηγηθείς για τον χρησιμοποιούμενον ενικόν. Θεωρώ απρεπές να απευθύνομαι στον Πατέρα Θεόν στον ενικόν (:Πάτερ ημών, … αγιασθήτω το Όνομά Σου κλπ) και σε κάποιον λειτουργόν Του σε πληθυντικόν. Ο πληθυντικός είναι επιβολή της απεχθούς φραγκοκρατίας/τουρκοκρατίας, αμφοτέρων με σατανικές επιρροές και δεν υπήρχε ούτε στα ένδοξα χρόνια της Ρωμανίας, ούτε στα λαμπρά χρόνια της αρχαίας Ελλάδος. Επομένως γιατί να τον χρησιμοποιούμε; Για να ικανοποιούμε μνημονιακές επιταγές των “σαλταρισμένων” πολεμοχαρών ευρωπαίων;
Τοποθετούμαι λοιπόν :
Ο αρχαίος Ελληνισμός, με την φιλοσοφία του, ανέλυσε πάντα τα θέματα της ζωής μας πλην δυο : της αρχής (γέννησις) και του τέλους (θάνατος). Όλος ο ειδωλολατρικός κόσμος παρέμενε σε μίαν “ολοφυρομένην” κατάστασιν ενώπιον του θανάτου των προσφιλών των προσώπων, θεωρώντας ότι “δεν θα τους ξαναδούν ποτέ”. Ερωτώ : “αυτός ο ολοφυρόμενος πόνος, σε ποιόν απευθυνόταν”; Ήταν ή δεν ήταν μία απεχθής αιωνία διαμαρτυρία προς στον Δημιουργόν των πάντων, ότι δεν τα “έφτιαξε” καλά;
Με αυτόν τον πόνον οι Έλληνες προσέτρεξαν στον Χριστόν, όπως γράφει το Ευαγγέλιον [:Ιω.ιβ’20-21].
Από την άλλην οι εβραίοι, χάρις στην Θείαν φώτισιν των προφητών, κριτών και βασιλέων τους, εγνώριζαν καλώς το θέμα της γεννήσεως των πάντων [:Γένεσις] αλλά αγνοούσαν το μυστήριον του θανάτου, το οποίον ήλθε να μας αποκαλύψει ο Ίδιος ο ενανθρωπισθείς Θεός Λόγος!
Ο Χριστός ήλθε λοιπόν όχι για να αναστηθεί ο Ίδιος αλλά να μας δείξει πως θα αναστηθούμε εμείς. Είναι η νίκη της Ζωής επί του θανάτου, όπως όλοι οι πατέρες της Εκκλησίας αναφέρουν και αυτή είναι η ουσία και ο στόχος της Ορθοδόξου Πίστεως!
Όλοι μας λοιπόν όταν “πεθάνει” κάποιος δικός μας ή και κάποιος από το enfant gâté (τραγουδιστής, χορευτής, pop star, porn star, πολιτικός (μάλλον εκμαυλιστής της Ελληνορθοδοξίας αν είναι Έλλην – σημειώνω ότι τον Καποδίστρια δεν τον κλάψαμε!!!), influencer – τελευταίο φρούτο αυτό – κλπ, λυπούμεθα, θλιβόμεθα, ολοφυρόμεθα (κάτι σαν την Εκάβη). Αυτή υπήρξε η ειδωλολατρική στάσις των ανθρώπων, η μεταπτωτική, την οποία ο Ενσαρκωθείς Λόγος ήλθε να αλλάξει αλλά εμείς παραμένομε προσκολλημένοι στα ίδια.
Η θέσις μου :
Όταν προ 20ετίας, συνάντησα τον πρώτον μου πνευματικόν, σαν ορθόδοξο “στραβάδι” δεν είχα την ορθόδοξον παιδείαν για να κατανοήσω όλα όσα με κατηχούσε. Χάρις όμως στην επιστημοσύνη μου αλλά και την, δόξα τω Θεώ, αρίστη μνήμη μου, τα “αποθήκευσα” και με τον καιρό τα “μηρύκασα”, βοηθεία του σημερινού πνευματικού μου αλλά και της προσωπικής μου πνευματικής ερεύνης. Ένα όμως κύριο θέμα θυμάμαι από τότε, που με είχε συγκλονίσει. Όπως ο μακαριστός γέρων Προκόπιος μου εξηγούσε, η κοσμική σοφία είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με το Θείο Θέλημα. ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ! Αργότερα το ερμήνευσα, αφού ο κόσμος είναι παραδομένος στον διάβολον και η αποστολή μας είναι να ανατρέψομεν αυτήν την κατάστασιν :
Οπότε ερωτώ : ο Τριαδικός Θεός ζητά να υποτάξουμε τους ιχθείς ή τα πάθη μας [Γεν.α’28]; Τί υποσχέθηκε στους αλιείς μαθητάς του; Ελάτε να γίνετε αλιείς ανθρώπων, να υποτάξουν τα πάθη τους και να απαγκιστρωθούν από τον διάβολον, τον οποίον ονομάτισε και κατέδειξε ξεκάθαρα.
Ο γέρων Προκόπιος, ως πνευματικόν τέκνον του μακαριστού Φιλοθέου Ζερβάκου, του “αγίου” γέροντος, μαθητού του Αγίου Νεκταρίου, που τοποθέτησε πρώτον το όνομά του στην ζητηθείσα λίστα των προς εκτέλεσιν Ελλήνων από τους κατακτητές Γερμανούς και το 1930 σε επιστολή του προς τον Μητροπολίτην Αιτωλοακαρνανίας Ιερόθεον ανέφερε : «Έάν όμως αύτήν τήν γνώμην ήκολούθουν πάντες οί Χριστιανοί κατά γράμμα, νά άκολουθούν δηλαδή τούς έπισκόπους είς πάντα, άλλοίμονον τότε, ούτε Όρθοδοξία, ούτε Έκκλησία, ούτε Όρθόδοξος Χριστιανός θά ύπήρχε σήμερον. Έάν οί Όρθόδοξοι Χριστιανοί ήκολούθουν τούς πατριάρχας καί έπισκόπους, Άπολιναρίους, Μακεδονίους, Εύτυχίους, Διοσκόρους, Σαββέλιο-Σεβήρους, Εύσεβίους καί μυρίους άλλους, καί έδέχοντο καί ήσπάζοντο τά φρονήματά των, πού τότε Όριοδοξία;».
Αργότερον, όταν ερωτούσα τον δεύτερον πνευματικόν μου (ταπεινός Αγιορείτης γέρων, που έζησε από κοντά σχεδόν όλους τους συγχρόνους αγίους) διάφορα ορθόδοξα θέματα, μονίμως απαντούσε : “ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός απήντησε αυτό” ή “ο Ιερός Χρυσόστομος συνιστούσε αυτό” κλπ. Όταν κάποια μέρα “απηύδησα” από αυτές τις απαντήσεις, τον ρώτησα επιθετικά (ήμουν ακόμα στραβάδι…) :
– Καλά εσύ δεν έχεις άποψιν; την δική σου ζήτησα, όχι του αγίου…
– Μα αυτή είναι η Ορθοδοξία, απήντησε ήρεμα. Την Θεολογίαν την δίνει ο Τριαδικός Θεός στους χαριτωμένους λειτουργούς Του κι αυτοί μας κατηχούν με τον λόγον τους. Ο ίδιος ο Ενανθρωπισθείς Θεός, δεν είπε ότι “όσα σας λέω είναι λόγια του Ουρανίου Πατρός Μου”;
Και συνέχισε. Όταν ερωτήθηκε ο Μέγας Βασίλειος περί θεολογικών θεμάτων είπε “τί ερωτάτε εμένα, ποιός είμαι εγώ να πω; αυτά τα ερμήνευσαν οι (Άνωθεν φωτισμένοι) Πατέρες της Εκκλησίας (εννοώντας τους Πατέρες της Α’Οικουμενικής Συνόδου). Ήταν αυτός που επόμενες Οικουμενικές Σύνοδοι θεσμοθέτησαν, σχεδόν άνευ “συζητήσεως”, όσα είχε αναφέρει… Οποία ταπεινότης!
Αλλά και όταν ο τότε πραγματικός πλανητάρχης αυτοκράτωρ Θεοδόσιος ζήτησε από τον Άγιον Γρηγόριον Θεολόγον (τον έναν από τους μόλις τρεις Θεολόγους της Εκκλησίας) να συντάξει ένα βιβλίον ερμηνείας των Γραφών, ο άγιος προσευχήθηκε και έλαβε την εξής απάντησιν :
«Καλός είσαι και συ Γρηγόριε, αλλά αυτό το χάρισμα δόθηκε στον Ιωάννη τον Αντιοχέα (Χρυσόστομον)».
Και φυσικά δεν έγραψε τίποτα, ενώ φυσικά μια χαρά θα μπορούσε να επιστρατεύσει την θύραθεν παιδεία και να γράψει κάτι το …θρησκευτικό! Αλλά χωρίς ευλογία τίποτα! Όλη η Θεολογία εξ Ουρανού.
Ο θάνατος προκαλεί την μεγαλυτέρα θλίψιν, ας δούμε λοιπόν τί λέει η Ορθοδοξία για τις θλίψεις :
Ο Κύριος – όπως οι Γραφές και η ιστορία της Εκκλησίας μαρτυρούν –συχνά επέτρεψε θλίψεις στους αγαπημένους Του και συχνά απέτρεψε θλίψεις από αυτούς, σύμφωνα με τις ανεξιχνίαστες βουλές της Θείας Προνοίας.
Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με το Ποτήριο (:θλίψις}, απόστρεψε το βλέμμα σου από τους ανθρώπους που σου το δίνουν• σήκωσε τα μάτια σου στον Ουρανό και πες: «Το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;»
«Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι» [Ψαλμ.115.4]. Δεν μπορώ να αρνηθώ το Ποτήριο, την υπόσχεση του επουρανίου και αιωνίου αγαθού. Ο απόστολος του Χριστού μου διδάσκει την υπομονή όταν λέει: «… δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού» [Πραξ.ιδ΄22]. Πως μπορεί κανείς να αρνηθεί το Ποτήριο που είναι ο τρόπος να κερδίσεις την Βασιλεία και να αυξηθείς μέσα σ’ αυτήν; Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι – τη δωρεά του Θεού.
Το Ποτήριο του Χριστού είναι το δώρο του Θεού…
Ο Κύριος παρέμεινε σιωπηλός (ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΛΑΙΩΝ) ενώπιον του Πιλάτου και του Ηρώδου, δεν έκανε καμία προσπάθεια να υπερασπιστεί τον εαυτό Του ενώ γνώριζε ότι ο θάνατος ερχόταν (άλλωστε το είχε προφητεύσει στους μαθητάς Του). Μιμήσου αυτήν την αγία και σοφή σιωπή Του και πες στο Θεό «Γεννηθήτω το θέλημά Σου».
Ο πρωτομάρτυς Στέφανος τον μιμήθηκε («Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ» Α’Κορ.ια’1) και παρακαλούσε τον Χριστόν να μην τους χρεώσει το “έγκλημα”.
Ο Ιερός Χρυσόστομος περπατούσε μαρτυρικώς προς τον θάνατον λέγων : «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν» και ο Ιωσήφ Ησυχαστής πίστευσε ότι τον “ενέπαιξε” ο Χριστός, όσο καθυστερούσε να έλθει ο προαναγγελθείς θάνατός του την προφητευθείσα ημέραν. Ο Άγιος μάρτυς Αθηνογένης συνέθεσε την προσευχή «Φως ιλαρόν», οδηγούμενος με τον σταυρόν του προς το μαρτύριον!
Ο όσιος Πορφύριος, προς τον ιατρόν του Γεώργιον Παπαζάχον, εκφράζει τον αποτροπιασμόν του προς την «πεθαμενίλα» που υπάρχει, αναφέρων δύο στίχους από Ευαγγέλιον και Απόστολον της νεκρωσίμου ακολουθίας :
«Ἀμήν, ἀμήν, λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν» [Ιω.ε’24] & «εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι ᾿Ιησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ» {Α’Θεσ.δ’14]. Εκφράζει δε τον θαυμασμόν του προς τον Θεόν λέγων :
«Ὁ Θεὸς δὲν θὰ συγκεντρώσει ἐκεῖ πτώματα. Ζωντανοὺς θὰ μαζέψει κοντά Του. Στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀναστήθηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση. Καλά σοῦ τὸ εἶπα: δὲ θὰ δοκιμάσουμε «πεθαμενίλα»… Ἐκεῖ θὰ ὑμνοῦμε τὴν Ἁγία Τριάδα, μὲ τὰ Σεραφεὶμ καὶ τὰ Χερουβείμ, ἀενάως. Ναί, ἑμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀνάξιοι, γιατὶ τόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε ὁ Θεός… Ἡ φωνή του ἔσβηνε σιγὰ σιγὰ ἀπὸ τὴ συγκίνηση… Τί οὐράνια πράγματα εἶναι ἐτοῦτα ποὺ μᾶς δωρίζει ὁ Θεός!»
Και εμείς θα απαντήσουμε με κλάμα θλίψεως στον Χριστόν;
Δεν θέλω να κουράσω με τα άπειρα παραδείγματα του Συναξαρίου με αγίους να γελούν κατά το μαρτύριόν τους (να μην λησμονούμε :«Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ») αλλά θα πάω παραπέρα σε μη αγίων καταστάσεις :
α) η θρυλική ηρωίδα Μπουμπουλίνα είπε : «Εχασα τον σύζυγο μου. Ευλογητός ο Θεός! Ο πρεσβύτερος υιός μου έπεσε με τα όπλα ανά χειρός. Ευλογητός ο Θεός! Ο δεύτερος και μόνος υιός μου, 14ετής την ηλικίαν μάχεται μετά των Ελλήνων και πιθανώς να εύρη ένδοξο θάνατον. Ευλογητός ο Θεός!»
β) Ο 19ετής Κύπριος εθνομάρτυς Ευαγόρας Παλληκαρίδης, πριν την εκτέλεσίν του από τις αγγλικές δυνάμεις έγραψε :
«Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. … Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα.
Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».
Σκεφθείτε ότι αυτοί δεν ήταν ούτε Πατέρες, ούτε ιερείς, ούτε καν μοναχοί… απλώς πιστοί στον Θείον Λόγον!
ΟΠΟΤΕ τί πλέον φυσικό να ερωτήσω τον ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως μας γιατί κήρυττε ότι :
“κάποιοι παριστάνετε τους χριστιανότερους του Χριστού, όταν λέτε ότι δεν πρέπει να κλαίμε όταν πεθάνει κάποιος, γιατί και ο Χριστός έκλαψε για τον θάνατον του Λαζάρου“. Δεν είναι λογικό να αναρωτηθώ γιατί ο Χριστός προ των αναστάσεων του νεανίσκου της χήρας της Ναϊν και της κόρης του Ιάειρου είπε «μην κλαίετε»; Είναι δυνατόν ο Χριστός να αντιφάσκει προς Εαυτόν; Μάλιστα όλα αυτά προ του Πάθους και της Αναστάσεως Αυτού, που εντός 33 ωρών το κλάμα έγινε «χαίρετε!» και «χαίρετε!» και «χαίρεται η Φύσις όλη». Πώς γνωρίζει ο σεβαστός ιεροκήρυξ ότι το “κλάμα” του Χριστού για τον Λάζαρον αναφερόταν στην θλίψιν του θανάτου ή στην θλίψιν Του έναντι της καταστάσεώς μας; («Ιδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν, ὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα» Μτθ.θ’36). Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρει ότι ο Τριαδικός Θεός μας έδωσε τα συναισθήματα, αλλά τα χρησιμοποιούμε λάθος. Εμείς εγωιστικώς κλαίμε που “χάνομε” κάποιον δικόν μας, απαξιώνοντας ότι ο κοιμηθείς πιθανόν ήδη να απολαμβάνει Παράδεισον. Όμως θα χαιρόμασταν αν έφευγε κάποιο “βρωμόσκυλο” αντί να κλαίμε που δεν πρόλαβε να μετανοήσει!
Ο πρώτος μου πνευματικός, έλεγε ότι στις μονές ψέλνουν αναστάσιμα, όταν κοιμηθεί κάποιος μοναχός. Εμείς ολοφυρόμεθα, απαξιώνοντες το σωτηριολογικόν έργον του Θεού, που μόνον Αυτός καθορίζει τον θάνατόν μας, επιλέγων την καλυτέρα στιγμήν της βιοτής μας, ώστε να λάβομε την πλέον ευνοϊκήν τελικήν κρίσιν. Πλέον θετική σκανδαλώδης κρίσις δεν γίνεται. Όχι και να Του γκρινιάζομε, αντί να πούμε “δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν” όπως ο Ιερός Χρυσόστομος!
Τελικώς ερωτώ : Πόσον αλλάξαμε (:μετανοήσαμε) με τον ερχομόν του Χριστού ή παραμένομεν ολοφυρόμενοι ειδωλολατρικώς; Πόσον ενστερνισθήκαμε το «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» [Μρκ.η’34];
2ον ΘΕΜΑ :
Ο ίδιος σεβαστός ιεροκήρυξ ρώτησε το ποίμνιον τί να πει η εκκλησία περί της ομοφυλοφιλίας. Πιστεύω ότι η ερώτησις ήταν αγνή. Του απήντησα να πει ότι έλεγε πάντοτε! Ότι η ομοφυλοφιλία είναι δαιμόνιον και οφείλομε να απαλλαγούμε από αυτό, όπως και από κάθε άλλο δαιμόνιον. Αυτό το γνώριζαν (όχι σαν δαιμόνιον) και οι σοφοί αρχαίοι Έλληνες και αποτυπώνεται στις κορυφαίες νομοθεσίες Λυκούργου και Σόλωνος με σκληρότατες ποινές. Αν αποτυπώνεται σε έργα τέχνης, οφείλεται ότι οι πειρασμοί του διαβόλου υπήρχαν πάντοτε στην ζωή των ανθρώπων. Ο Ιερός Χρυσόστομος, σε λόγον περί ομοφυλοφιλίας, αναφέρει ότι εντρέπεται που αναφέρεται στο θέμαι γιατί θεωρούσε ότι είχε λήξει από αιώνων. «Τον φυσικόν δεσμόν ανδρός και γυναικός τον διέκοψαν, ώστε τω μη σπείρεσθαι, αλλά το ανθρώπινον γένος διαλύσαι, εφʼόσον με σχέσεις “άρσενες επί άρσεσι” το ανθρώπινον γένος στασιάζειν». «Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο κι όχι δικαστήριο των ψυχών», οφείλει να τους δεχθεί στοργικώς, ώστε να τους θεραπεύσει και ποτέ για να μολυνθεί η ίδια από το δαιμόνιον, όπως ζητούν οι πλείστοι εξ αυτών ή επιβάλει η δαιμονική Πολιτεία παγκοσμίως. Θεωρώντας αυτούς ως φυσιολογική κατάστασιν, “αγιοποιούμε” το δαιμόνιον ή θεωρούμε πλανημένους τους αγίους Πατέρες, που μας έδωσαν την Θείαν Φώτισιν. Αλλά πόσοι ομιλούν με τον Χριστόν σήμερον;
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Δεν θα χαρακτηρίσω την απάντησίν του ιεροκήρυκος πέραν της ατυχούς, αφού έκρινε τους αγίους που ανέφερα και όχι εμένα, καθώς προσεπάθησα να ομιλήσω μέσω των λεχθέντων αυτών και όχι του δικού μου σκεπτικού, όπως με κατήχησαν. Δεν με απασχολεί αν ανέφερε ότι δεν έχω θεολογική παιδεία ή τις λοιπές κρίσεις και επικρίσεις του στο πρόσωπό μου και την δημοσίως διατυπωθείσα άποψίν του ότι γράφω με ψευδώνυμον!!! Είναι δυνατόν σε τέτοια θέματα να αναφερόμουν ανωνύμως; Απλώς παρέθεσα όσα ο Χριστός ή Άγιοι μας παρέδωσαν. «Μην κρίνετε ίνα μη κριθείτε», είπε ο Κύριος. Δεν θα παραθέσω γραπτά του από την “Φωνή του Κυρίου”, που αυτοαναιρούν όσα ιεροκήρυξε. Ο Ιερός Χρυσόστομος, ο κορυφαίος των ιεροκηρύκων έγραψε :
«Τα δημοσίως λεγόμενα και πραττόμενα, δημοσίως να ελέγχονται» (ΕΠΕ, 23,393) και εγώ τα έλεγξα όχι βάσει των πεποιθήσεών μου αλλά βάσει Αγίας Γραφής και ρημάτων Αγίων. Ο Άγιος Ιουστίνος Popovic είπε «όταν η Εκκλησία, θα απαγορεύσει στην απλή γιαγιά να ελέγχει τον Επίσκοπό της, τότε θα έρθει και το τέλος της Εκκλησίας». Πιστεύω ότι οφείλει να απαντήσει επί της ουσίας και όχι με ολισθηρές επικρίσεις, που ασμένως τις αντιπαρέρχομαι και τις συγχωρώ. Σε πρόσφατην έκδοσιν της Αποστολικής Διακονίας γράφει ότι ο Όσιος Νικόδημος Αγιορείτης αναφερόταν στα εκκλησιαστικά θέματα πάντοτε με λεπτομέρεια, ώστε και οι μη έχοντες θεολογική παιδεία να κατανοήσουν. Ο σεβαστός ιεροκήρυκας δεν τον μιμείται, απαξιώνων το λειτούργημά του να με διορθώσει αν είμαι στα χάλια που περιέγραψε, αντί να κατακρίνει;
«Το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» & «Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι» [Ψαλμ.115.4
Σεβασμιώτατε παρακαλώ, επισκόπησε το θέμα.
Με πολύ σεβασμόν
ο ορθοδόξως προσπαθών
06 Οκτ.2026
ΥΓ –
Παραθέτω την επιστολή μου (κατάθεσις σε Μητρόπολιν με αριθμ.665-3-12-2025, www.triklopodia.gr/άρης-στεφανίδης-απαντώ-ερωτώ-αλλά-δεν/ – δημοσίευσις στο διαδίκτυο 5 Δεκεμβρίου, την επομένην της απαντήσεως) προς τον σεβαστόν ιεροκήρυκα και την απάντησιν αυτού της 4ης Δεκεμβρίου :
Κύριε Στεφανίδη 4/12/2025
Με κατάπληξη θλίψη και τρομακτική απογοήτευση διάβασα την αιχμηρή επιστολή σας. Δεν θα μπω στον κόπο να αναιρέσω μια προς μια όλες τις ενστάσεις σας στην παρερμηνεία κακοποίηση και διαστρέβλωση αποσπασμάτων των κηρυγμάτων μου που αναφέρετε όχι μόνο γιατί δεν διαθέτετε θεολογική παιδεία και καλή προαίρεση να κατανοήσετε αλλά γιατί αντιλαμβάνομαι ότι παρακολουθείτε κηρύγματα όχι για να ωφεληθείτε αλλά για να κρίνετε να πυροβολείτε και να παγιδεύετε τον γράφοντα. Η υποψία μου ότι μπορεί να είναι μια επικίνδυνη τακτική που θυμίζει εκείνη των φαρισαίων που ακολουθούσαν τον Χριστό με τρομάζει κυριολεκτικά.
Θα ήθελα να σας θυμίσω ότι η ορθόδοξη διδασκαλία και αλήθεια δεν είναι ιδιοκτησία σας ούτε ιδεολογία σας που νομίζετε ότι υπερασπίζεστε εσείς μόνο. Τα δόγματα, οι κανόνες και το Ευαγγέλιο είναι αδιαπραγμάτευτες αλήθειας που εξ όσων γνωρίζω κανένας επίσκοπος η πρεσβύτερος (τους οποίους κατηγορείτε) δεν αμφισβητεί γιατί απλά καθαιρείται. Ο Χριστός όμως κ.Στεφανίδη δεν ανήκει μόνο σε εσάς, ούτε μόνο σε εμένα ανήκει σε όλους, ακόμη και σε αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε και αυτοί πιστέψτε με είναι πάρα πολλοί αφού όλοι οι άνθρωποι είναι εικόνες Θεού. Όσο και αν επικαλείστε πληθώρα χωρίων και εδαφίων της Αγίας Γραφής, των Συνόδων και των Αγίων Πατέρων δεν γίνεστε περισσότερο ορθόδοξος από τους άλλους αλλά ολισθαίνετε στην τακτική των αιρετικών που αποστρέφεστε με βδελυγμία αφού δεν μπαίνετε στον κόπο να ψάξετε το πως και το γιατί, τις συνθήκες τις έννοιες και τις ερμηνείες όρων δογμάτων κανόνων χωρίων, εδαφίων κτλ.
Δυστυχώς βρίσκομαι στην δύσκολη θέση να σας πω ότι το δεικτικό ύφος της καυστικής επιστολής σας δεν εκφράζει το ορθόδοξο ήθος πνευματικού ανθρώπου αλλά μια τοξικότητα εφάμαρτη.
Αναφορικά με την κατάκριση και όσα φαιδρά και ένοχα ισχυρίζεστε επιγραμματικά μόνο σας λέω ότι άλλο είναι οι καταστάσεις αμαρτία, αίρεση, διαστροφή απιστία και πλάνη και άλλο οι άνθρωποι. Οι καταστάσεις καταδικάζονται οι άνθρωποι ποτέ. Αυτό λέω στα κηρύγματα μου, τί δεν καταλαβαίνετε; Οι άνθρωποι είναι πρόσωπα είναι αμαυρωμένες εικόνες Θεού είναι αδύναμοι και άρρωστοι. Αυτούς δεν μπορούμε να τους καταδικάζουμε (όσο και αν σας αρέσει να τους μαστιγώνετε) αλλά να τους βοηθάμε στην μετάνοια και στην θεραπεία. Η πνευματική ωριμότητα είναι η αυτοκριτική και όχι η κατάκριση των άλλων ακόμη και των αμαρτωλών και των αιρετικών. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού.
Όσο για τον θάνατο διευκρινίζω ότι η σκληρότητα δεν είναι πίστη. Βεβαίως δεν κλαίμε για τον θάνατο αφού τον νίκησε ο Χριστός, όμως κλαίμε για τον χωρισμό και αυτό είναι ανθρώπινο και όχι Εκαβες και ολοφυρόμενους και άλλα προσβλητικά που αβασάνιστα γράφετε. Δεν είναι απιστία αυτό το κλάμα. Αυτό τονίζω πολλές φορές αλλά μάλλον και αυτό δεν θέλετε να το καταλάβετε. Δεν είναι κακό να διαβάζετε περισσότερο αν θέλετε να έχετε αντίλογο. Σας παραπέμπω λοιπόν στην επιστολή του Μεγάλου Βασιλείου προς τον Επίσκοπο Σαμοσάτων που εξομολογείται για τον θάνατο της μητέρας του Εμμέλειας όπου δεν ντρέπεται να πει ότι κλαίει και αισθάνεται ορφανός με άσπρα γένια. Σας παραπέμπω στον πόνο, την θλίψη και πολλά κλάματα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου για τον θάνατο πολλών αγαπημένων του προσώπων αλλά και του φίλου του Βασιλείου. Τι έχετε να πείτε γι αυτά τα κλάματα κύριε Στεφανίδη;
Εύχομαι να μην πονέσετε πολύ γιατί θα καταρρεύσετε και τότε θα μαλακώσετε με τρόπο απρόσμενο την εσωτερική σας σκληρότητα και θα ανακαλέσετε την ειρωνεία του «ολοφυρόμενου»
Είναι κρίμα κύριε Στεφανίδη αν έχετε χρόνια στην Εκκλησία να γίνεστε κήνσορας εκκλησιαστικών προσώπων και πραγμάτων γιατί αδικείτε τον εαυτό σας.
Η πνευματική πρόοδος δεν μετριέται με τον έλεγχο και την επικριτική στάση απέναντι στους κληρικούς, τους αιρετικούς και τους αμαρτωλούς. Δεν μετριέται με την παρανόηση κάποιων κηρυγμάτων που σας βασανίζουν, αλλά με την αυτοκριτική και την αυτομεμψία. Σας λέει κάτι αυτό; Αν όχι, έχετε σοβαρό πνευματικό πρόβλημα που πρέπει να σας απασχολεί.
Αρχιμανδρίτης xxxxxxxxxxxx
Ιεροκήρυξ
Κοινοποίηση
Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
[Κατάθεσις στην Μητρόπολιν με αριθμόν 553/06-10-2026]
https://www.triklopodia.gr/
