Φαραντούρης στο Geopolitico: Ζητώ από την ελληνική κυβέρνηση να πάρει σαφή θέση για τη συμμετοχή της Τουρκίας στο “Made in Europe”

 

Άμεσες διευκρινίσεις για τις δηλώσεις της τουρκικής κυβέρνησης για την συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα “Made in Europe”, σχετικά με τον νέο ευρωπαϊκό κανονισμό για την επιτάχυνση της βιομηχανικής ικανότητας και την αποανθρακοποίηση στρατηγικών τομέων, ζήτησε με ερώτηση – παρέμβαση που κατέθεσε αργά το βράδυ της Τετάρτης προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο ευρωβουλευτής και μέλος των επιτροπών Προϋπολογισμού και Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νικόλαος Φαραντούρης.

Αφορμή αποτέλεσαν δηλώσεις του Υπουργού Εμπορίου της Τουρκίας Ömer Bolat, ο οποίος υποστήριξε ότι η πρόταση της Επιτροπής αναγνωρίζει στην πράξη την τελωνειακή ένωση ΕΕ–Τουρκίας με τρόπο που επεκτείνει κατ’ αρχήν το καθεστώς «ευρωπαϊκής προέλευσης» σε προϊόντα τουρκικής παραγωγής.

Μιλώντας στο Geopolitico.gr, ο Νικόλαος Φαραντούρης, χαρακτήρισε «απαράδεκτη» την ερμηνεία της Τουρκίας, εκτίμησε πως δεν μπορεί να υποστηριχθεί από κανένα ευρωπαϊκό κείμενο, ζήτησε σαφείς απαντήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να πάρει σαφή θέση και να δράσει στο συμβούλιο υπουργών.

Δείτε την παρέμβασή του:

https://geopolitico.gr/

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

 

●Στέκομαι δίπλα στη Μαρία.

Όχι από υποχρέωση. Από επιλογή.Γιατί έτσι αισθάνομαι.

●Κάποιοι με αποκαλούν “μπράβο με το μούσι”.Η ζωή μου όμως λέει κάτι διαφορετικό.

●Είμαι βετεράνος διεθνής πρωταθλητής στίβου στο άλμα επί κοντώ.

Φόρεσα και τίμησα τη φανέλα με το εθνόσημο.

●Υπηρέτησα για χρόνια ως τραπεζικό στέλεχος και σήμερα, ως συνταξιούχος, παραμένω απλώς ένας άνθρωπος που στάθηκε πάντα δίπλα στον άνθρωπο.

●Στη ζωή δεν μετράει τι γράφουν τα τρολ.

Μετράει τι έχεις κάνει και πώς στέκεσαι απέναντι στους άλλους.

●Η αξιοπρέπεια δεν χρειάζεται εξηγήσεις.

Γιατί ο Τραμπ έχει ήδη χάσει: Ο άκαρπος πόλεμος και η θρυμματισμένη ψευδαίσθηση της αμερικανικής ισχύος

Εισαγωγή: Ένας πόλεμος που χάθηκε πριν κερδηθεί

Πιστεύω ότι γινόμαστε μάρτυρες της τελικής, σπασμωδικής πράξης μιας ετοιμοθάνατης αμερικανικής αυτοκρατορίας. Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε συνεννόηση με το Ισραήλ, ξεκίνησε την Επιχείρηση "AIPAC Fury" - μια μαζική αεροπορική εκστρατεία εναντίον του Ιράν με στόχο την αλλαγή καθεστώτος και την καταστροφή του πυρηνικού του προγράμματος  ^[1] . Η κυβέρνηση το παρουσιάζει αυτό ως ένα αποφασιστικό, απαραίτητο χτύπημα. Αλλά από την οπτική μου γωνία, αυτός ο πόλεμος χάθηκε πριν εκτοξευθεί ο πρώτος πύραυλος. Το αποτέλεσμα, είτε το Ιράν ηττηθεί είτε επιβιώσει, εγγυάται μια καταστροφική διάβρωση της αξιοπιστίας των ΗΠΑ και μια αυτοπροκαλούμενη πληγή στην παγκόσμια οικονομική σταθερότητα από την οποία η Αμερική μπορεί να μην ανακάμψει ποτέ.

Η υπόσχεση ενός «ανίκητου» αμερικανικού στρατού, ακρογωνιαίος λίθος της κομπασμού του Τραμπ, έχει αποκαλυφθεί ως μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Οι αρχικές ιρανικές αντεπιθέσεις, οι οποίες έπληξαν αμερικανικές βάσεις και κρίσιμες εγκαταστάσεις ραντάρ αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων στον Κόλπο, δεν ήταν απλώς αντίποινα  ^[2] . Ήταν ένα αριστούργημα στον ασύμμετρο πόλεμο που κατέδειξε μια βαθιά αλήθεια: η αμερικανική εγγύηση ασφάλειας είναι ένα ψέμα. Τα κράτη που φιλοξενούν τις αμερικανικές δυνάμεις στον Κόλπο βλέπουν τώρα ότι η φιλοξενία αμερικανικών δυνάμεων δεν αποτρέπει την επίθεση, αλλά την προσκαλεί. Αυτή η κλονισμένη αξιοπιστία είναι η πρώτη και πιο θεμελιώδης απώλεια, και είναι μη αναστρέψιμη.

Η Πρώτη Ήττα: Κλονισμένη Αξιοπιστία και το Τέλος του Προτεκτοράτου του Κόλπου

Οι πρώτες ώρες αυτής της σύγκρουσης αποκάλυψαν τον κούφιο πυρήνα της αμερικανικής ισχύος στη Μέση Ανατολή. Τα ακριβέστατα χτυπήματα του Ιράν σε προωθημένα αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία ήταν μια βάναυση επίδειξη αυτού που αναλυτές όπως ο Αντρέι Μαρτιάνοφ περιγράφουν ως την πραγματική επανάσταση στις στρατιωτικές υποθέσεις -- όπου η τεχνολογική ισοτιμία και η τακτική εφευρετικότητα μπορούν να εξουδετερώσουν το συμβατικό πλεονέκτημα μιας υπερδύναμης  ^[3] . Αυτές δεν ήταν τυχαίες τρομοκρατικές ενέργειες. ήταν μελετημένα χτυπήματα κατά των συμβόλων της αμερικανικής προστασίας. Το μήνυμα προς τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και το Κουβέιτ ήταν σαφές: η συμμαχία σας με την Ουάσινγκτον σας καθιστά στόχο, όχι καταφύγιο.

Αυτή η συνειδητοποίηση έχει προκαλέσει έναν γεωπολιτικό σεισμό. Τα θεμέλια δεκαετιών της επιρροής των ΗΠΑ, που βασίζονται στις πετροδολαρίων και στις συνεργασίες ασφαλείας, ραγίζουν. Η παραδοχή του Τραμπ ότι ουσιαστικά «παρασύρθηκε σε αυτόν τον πόλεμο από το Ισραήλ» μόνο βαθαίνει την προδοσία που γίνεται αισθητή στις πρωτεύουσες του Κόλπου  ^[4] . Όταν εγκαταλείπεις τους συμμάχους σου, όπως δείχνουν οι αναφορές, για να δώσεις προτεραιότητα στην «απόκτηση περισσότερων πυρομαχικών για το Ισραήλ», καίς διπλωματικό κεφάλαιο με ένα μόνο χτύπημα  ^[5] . Το αποτέλεσμα είναι ένα στρατηγικό κενό. Όπως έχει αναλύσει λεπτομερώς ο καθηγητής Ιλάν Πάπε, το Ισραήλ εδώ και καιρό βλέπει τις συγκρούσεις του ως «ασύμμετρο πόλεμο στη μάχη των ιδεών»  ^[6] . Σε αυτόν τον πόλεμο, η ιδέα που καταστρέφεται είναι η πίστη στην αμερικανική αξιοπιστία. Τα κράτη του Κόλπου υπολογίζουν τώρα ένα μέλλον όπου πρέπει να ασφαλίσουν τα στοιχήματά τους, κοιτάζοντας προς το μπλοκ BRICS και άλλα κέντρα ισχύος, μια κίνηση που υπονομεύει άμεσα την ηγεμονία του δολαρίου.

Η Δεύτερη, Βαθύτερη Απώλεια: Ο Οικονομικός Πόλεμος του Ιράν και η Αχίλλειος Πτέρνα του Πετροδολαρίου

Η στρατηγική ευφυΐα του Ιράν, κατά την εκτίμησή μου, δεν έγκειται στο να αντιστοιχίσει την αμερικανική βόμβα προς βόμβα, αλλά στο να χτυπήσει την πραγματική πηγή της αμερικανικής παγκόσμιας κυριαρχίας: το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στοχεύοντας στις υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου και απειλώντας το Στενό του Ορμούζ - από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου - η Τεχεράνη παίζει ένα καταστροφικό παιχνίδι οικονομικού σκακιού 5 διαστάσεων. Δεν πρόκειται για απλή κινητική μάχη. Είναι μια άμεση επίθεση στο σύστημα των πετροδολαρίων, τον μηχανισμό που στηρίζει το δολάριο ΗΠΑ ως το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα εδώ και δεκαετίες.

Η ευθραυστότητα του πετροδολαρίου δεν είναι μια νέα έννοια. Όπως έχω συζητήσει σε προηγούμενες αναλύσεις, το σύστημα άρχισε να διαλύεται τον Ιούνιο του 2024, όταν η Σαουδική Αραβία επέλεξε να μην ανανεώσει την αποκλειστική συμφωνία δολαρίου έναντι πετρελαίου  ^[7] . Οι τρέχουσες ενέργειες του Ιράν αποτελούν τη λογική, βίαιη επέκταση αυτής της παρακμής. Με την οπλοποίηση των παγκόσμιων ενεργειακών ροών, η Τεχεράνη πυροδοτεί μια άμεση οικονομική κρίση. Οι παρεχόμενες πηγές ειδήσεων περιγράφουν λεπτομερώς πώς αυτό έχει ήδη εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και απειλεί να βυθίσει την Ευρώπη, η οποία ήδη υποφέρει από μια κρίση αποβιομηχάνισης λόγω του σαμποτάζ του Nord Stream, σε μια βαθύτερη ύφεση  ^[8] .

Εδώ είναι που ο πόλεμος γίνεται πραγματικά αδύνατος για τον Τραμπ. Ο οικονομικός πόνος δεν θα περιοριστεί στο Ιράν ή τη Μέση Ανατολή. Θα επηρεάσει τη Γερμανία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα -- βασικούς συμμάχους των ΗΠΑ των οποίων οι οικονομίες εξαρτώνται από σταθερές εισαγωγές ενέργειας. Αυτά τα έθνη θα μετατραπούν γρήγορα από υποστηρικτικούς εταίρους σε εσωτερικά σημεία πίεσης εντός της Δυτικής συμμαχίας, παρακαλώντας την Ουάσιγκτον να σταματήσει έναν πόλεμο που τα χρεοκοπεί. Αυτή η στρατηγική μετατρέπει μια περιφερειακή στρατιωτική σύγκρουση σε έναν παγκόσμιο οικονομικό κλοιό που η Αμερική δεν μπορεί να σπάσει χωρίς να καταστρέψει το δικό της σύστημα συμμαχιών  ^[9] . Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε ένα ματ: η συνέχιση του πολέμου καταρρέει την παγκόσμια οικονομία που ηγούνται, ενώ η υποχώρηση παραδέχεται στρατηγική ήττα.

Η ψευδαίσθηση της ασφάλειας καταστρέφεται: Οι ανθρώπινες και πολιτικές επιπτώσεις

Πέρα από τη μεγάλη στρατηγική βρίσκεται μια πιο άμεση, ανθρώπινη φρίκη που διαβρώνει περαιτέρω τη θέση της Αμερικής. Η στόχευση πολιτικών κόμβων από το Ιράν - τα λαμπερά ξενοδοχεία, τα αεροδρόμια και τα λιμάνια του Ντουμπάι και της Ντόχα - ήταν σκόπιμη. Στόχος του ήταν να διαλύσει την ψευδαίσθηση του «ασφαλούς καταφυγίου» που έχει προσελκύσει παγκόσμιο κεφάλαιο και ταλέντα στον Κόλπο για μια γενιά. Όταν πύραυλοι προσγειώνονται κοντά σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, το κεφάλαιο φεύγει, οι άνθρωποι εκκενώνουν και το ίδιο το μοντέλο σταθερότητας που στήριζε αυτά τα καθεστώτα που συμμαχούν με τις ΗΠΑ αρχίζει να καταρρέει.

Αυτό δημιουργεί μια αλληλουχία εσωτερικής αστάθειας. Οι άρχουσες οικογένειες στον Κόλπο, που ήδη αντιμετωπίζουν δημογραφικές πιέσεις, πρέπει τώρα να αντιμετωπίσουν έναν τρομοκρατημένο πληθυσμό που αμφισβητεί τη φαουστική συμφωνία τους με την Ουάσινγκτον. Η πιθανότητα εσωτερικής εξέγερσης ή σοβαρής πολιτικής αναταραχής είναι πραγματική, αποδυναμώνοντας περαιτέρω την ήδη παρακμάζουσα περιφερειακή θέση της Αμερικής. Επιπλέον, η οπλοποίηση κρίσιμων υποδομών επεκτείνεται σε μονάδες αφαλάτωσης και αλυσίδες εφοδιασμού τροφίμων. Όπως περιέγραψε με ανατριχιαστικό τρόπο μια συνέντευξη σχετικά με τη Γάζα, η μηχανική δημιουργία έλλειψης νερού και τροφίμων είναι ένα ισχυρό εργαλείο για την πρόκληση ανθρωπιστικής καταστροφής και μαζικών δεινών  ^[10] . Στο πλαίσιο ενός πλήρους πολέμου με το Ιράν, αυτή η ευπάθεια γίνεται στρατηγικό όπλο, μετατρέποντας μια στρατιωτική εκστρατεία σε μια πιθανή γενοκτονία μέσω αντιπροσώπου, την οποία ο κόσμος θα κατηγορήσει για την αμερικανική κλιμάκωση.

Οι πολιτικές επιπτώσεις είναι ήδη ορατές στο εσωτερικό. Ο πόλεμος, ο οποίος έχει ήδη κοστίσει πάνω από 5 δισεκατομμύρια δολάρια και έχει στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον τρία μέλη των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, αντιμετωπίζει διακομματικό σκεπτικισμό στο Κογκρέσο  ^[11] [12] . Νομοθέτες όπως ο Thomas Massie προωθούν ψηφίσματα για τις εξουσίες πολέμου για να περιορίσουν την προεδρική εξουσία, σηματοδοτώντας μια βαθιά απώλεια πολιτικής συναίνεσης για αυτήν την περιπέτεια  ^[13] . Ακόμη και πρώην επιρροές της MAGA χάνουν την πολιτική τους επιρροή καθώς η βάση αρχίζει να διασπάται λόγω αυτού του «πολέμου επιλογής»  ^[14] . Τα εσωτερικά θεμέλια για συνεχή σύγκρουση εξαφανίζονται.

Τα δύο χαμένα σενάρια: Ένα στρατηγικό ματ για την Αμερική

Ας είμαστε απερίσκεπτοι: δεν υπάρχει σενάριο νίκης για τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή τη σύγκρουση. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δύο δρόμους, οι οποίοι οδηγούν και οι δύο στον ίδιο προορισμό, τη μειωμένη ισχύ. Στο Σενάριο Ένα, οι ΗΠΑ «νικούν» με την πιο συμβατική έννοια. Μέσω της συντριπτικής αεροπορικής ισχύος, καταστρέφουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και ανατρέπουν το καθεστώς. Αλλά τι έχουν κερδίσει; Έχει επικυρώσει κάθε φόβο των κρατών του Κόλπου, αποδεικνύοντας ότι η ευθυγράμμιση με την Αμερική οδηγεί σε καταστροφικό πόλεμο στην πόρτα τους. Η εμπιστοσύνη έχει χαθεί. Όπως υποστηρίζουν οι παρεχόμενες βιβλιογραφικές πηγές σχετικά με τη σύγκρουση συμπεριφοράς, η πραγματική δύναμη στον σύγχρονο πόλεμο βασίζεται στον έλεγχο των αφηγήσεων και των κινήτρων  ^[15] . Η αφήγηση εδώ θα είναι η αμερικανική απερισκεψία. Η παρακινημένη αντίδραση από τις περιφερειακές δυνάμεις θα είναι μια γρήγορη, αποφασιστική στροφή μακριά από την εξάρτηση από το δολάριο και προς πολυπολικές συμμαχίες, επιταχύνοντας το τέλος του συστήματος Bretton Woods II που οι μελετητές έχουν αναλύσει εδώ και καιρό  ^[16] .

Το Δεύτερο Σενάριο είναι ακόμη πιο ταπεινωτικό για την κυβέρνηση Τραμπ: Το Ιράν επιβιώνει. Ένα μόνο, επιτυχημένο πλήγμα που θα καταρρίψει ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο ή έναν σημαντικό αριθμό αεροσκαφών θα κατέρριπτε τον μύθο της αμερικανικής στρατιωτικής αήττητης που στηρίζει την εξωτερική πολιτική της από τον Ψυχρό Πόλεμο. Όπως σημειώνει μια ανάλυση του ασύμμετρου πολέμου, ένα τέτοιο γεγονός θα αποτελούσε μια μορφή «πολιτικού ζίου-ζίτσου», όπου η δύναμη του αντιπάλου στρέφεται εναντίον του  ^[17] . Θα ενθάρρυνε τους αντιπάλους παγκοσμίως, από την Κίνα έως τη Ρωσία, και θα σηματοδοτούσε ότι η εποχή της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής στρατιωτικής κυριαρχίας έχει τελειώσει. Και οι δύο δρόμοι συγκλίνουν σε μια κατάρρευση της φήμης των ΗΠΑ και την άφιξη ενός τεράστιου, παγκόσμιου οικονομικού λογαριασμού που οι αποξενωμένοι σύμμαχοι της Αμερικής θα αναγκαστούν να πληρώσουν, καλλιεργώντας δυσαρέσκεια για μια γενιά.

Συμπέρασμα: Ο αναπόφευκτος απολογισμός και η τρέλα της αλαζονείας

Κατά την άποψή μου, ο πόλεμος του Τραμπ με το Ιράν δεν είναι μια πορεία προς την «ενεργειακή κυριαρχία» ή την ανανέωση του αμερικανικού μεγαλείου. Είναι μια πολιτική σπείρα αυτοκτονίας που χάθηκε από τη στιγμή που ξεκίνησε. Οι αρχιτέκτονες αυτής της σύγκρουσης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην κυβέρνηση Νετανιάχου που χειραγώγησαν ανοιχτά τις ΗΠΑ σε αυτή τη μάχη, σύντομα θα επανεξετάσουν την πραγματικότητά τους καθώς το πραγματικό, καταστροφικό κόστος γίνεται αναμφισβήτητο για το αμερικανικό κοινό  ^[5] . Η αρχική αναταραχή στην αγορά και οι επικείμενες ενδιάμεσες εκλογές πιθανότατα θα επιπλήξουν δριμύτατα το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που επέτρεψε αυτή την ανοησία.

Αυτή η καταστροφική επιχείρηση αποδεικνύει μια διαχρονική αλήθεια που οι αλαζονικές αυτοκρατορίες πάντα ξεχνούν: η αληθινή, διαρκής δύναμη δεν έγκειται μόνο στην ικανότητα να ρίχνεις βόμβες, αλλά στην εμπιστοσύνη, τη σταθερότητα και τη βιώσιμη οικονομική τάξη που χτίζεις. Ο Τραμπ, παρασυρμένος από την ψευδαίσθηση της γρήγορης, αποφασιστικής δύναμης, έχει ήδη καταστρέψει αυτή την εμπιστοσύνη. Έχει αποκαλύψει την αδυναμία του πετροδολαρίου, έχει καταδείξει την ευαλωτότητα των αμερικανικών προωθημένων βάσεων και έχει ενώσει τις μεγάλες οικονομίες του κόσμου με τον φόβο της οικονομικής καταστροφής που υπόσχεται ο πόλεμος. Η αναμέτρηση είναι αναπόφευκτη. Η αυτοκρατορία, στην τελική, ασταθή πράξη της, καταναλώνει τον εαυτό της. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι πόσες ζωές θα καταστραφούν στη διαδικασία και πόσο γρήγορα ο αμερικανικός λαός θα συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι ο ηγέτης του τον έχει ήδη οδηγήσει σε μια βαθιά, στρατηγική ήττα.

https://www.naturalnews.com/

Αλεξανδρούπολη, έμαθες τα νέα από την Κύπρο;

Τα γεγονότα στην Κύπρο με το κτύπημα του ιρανικού drone τύπου Shahed

στη βρετανική βάση στη Δεκέλεια και οι έκτακτες συνθήκες που βιώνει έκτοτε

το νησί, δημιούργησαν εύλογους συνειρμούς για την Αλεξανδρούπολη λόγω

της αμερικανικής βάσης στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αλλά και του

οικονομικού ανταγωνισμού ΗΠΑ - Ρωσίας με τη δημιουργία του Κάθετου

Άξονα που εκτοπίζει το ρωσικό φυσικό αέριο προς όφελος των αμερικανικών

συμφερόντων. Η σοβαρότητα της απειλής για την Κύπρο έγινε περισσότερο

αντιληπτή καθώς ο ταξίαρχος Ιμπραήμ Τζαμπάρι, διοικητής των Φρουρών της

Επανάστασης, φέρεται να δήλωσε ότι «οι Αμερικανοί έχουν μεταφέρει το

μεγαλύτερο μέρος των αεροσκαφών τους στην Κύπρο και θα εκτοξεύσουμε

αρκετούς πυραύλους εναντίον της Κύπρου για να τους αναγκάσουμε να

αποχωρήσουν από εκεί». Κατέρρευσε δηλαδή το επιχείρημα ότι οι ξένες

βάσεις προστατεύουν την κυριαρχία μας έναντι εχθρών. Αντίθετα η

εγκατάσταση ξένων βάσεων στη χώρα, μας μεταβάλλουν σε πεδίο

σύγκρουσης τρίτων δυνάμεων. Και αν στην Κύπρο η εγκατάσταση των

βρετανικών βάσεων στο Ακρωτήρι ήταν αναπότρεπτη διότι συνδέονται άμεσα

με τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω των Συνθηκών της

Ζυρίχης και του Λονδίνου, στη χώρα μας η παραχώρηση βάσης στην

Αλεξανδρούπολη έγινε από την Αθήνα με διθυράμβους με το έωλο επιχείρημα

ότι οι ΗΠΑ θα μας διασφαλίσουν από την τουρκική απειλή. Να θυμίσω ότι ο κ.

Δένδιας τον Μάιο του 2022 στην Επιτροπή Άμυνας και Εξωτερικών

Υποθέσεων της Βουλής, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την «κύρωση

του δεύτερου πρωτοκόλλου τροποποίησης της Συμφωνίας Αμοιβαίας

Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και των ΗΠΑ» (Καθημερινή

10/5/2022) είπε για την Αλεξανδρούπολη: «Θέλαμε τη στρατιωτική παρουσία

του ΝΑΤΟ στην περιοχή και στη Θράκη. Ένα κύριο σημείο ήταν το θέμα της

Αλεξανδρούπολης. Θέλουμε (τη) στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ. Ναι δεν

θέλουμε να είναι εμπορικό το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης». Το επιχείρημα; Η

τουρκική απειλή η οποία δεν υφίσταται για την Αλεξανδρούπολη και για τη

Θράκη. Ο Παναγιώτης Κονδύλης στο βιβλίο "Θεωρία του Πολέμου"

επισημαίνει την υπεροχή της χώρας μας στο Έβρο έναντι της Τουρκίας, λόγω

της ορεινής μορφολογίας του εδάφους στο νομό και του πεδινού χαρακτήρα

του εδάφους στην Ανατολική Θράκη. Μάλιστα αναφέρει ότι: «Μια γρήγορη

προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στην Ανατολική Θράκη, την οποία

ευνοεί το πεδινό έδαφος και οι περιορισμένες αποστάσεις, θα μπορούσε να

αποφέρει στην Ελλάδα το σημαντικότερο πιθανό αντίβαρο απέναντι σε

οποιεσδήποτε εδαφικές απώλειες σε άλλες περιοχές».

Στην προκειμένη μάλιστα περίπτωση η Αλεξανδρούπολη δεν πρόκειται να

απειληθεί από το Ιράν ή την Χεζμπολάχ, όπως συνέβη στην Κυπριακή

Δημοκρατία αλλά από τη Ρωσία. Να θυμίσουμε τη δήλωση της Μαρίας

Ζαχάροβα εκπροσώπου του ρωσικού ΥΠΕΞ τον περασμένο Νοέμβριο με

αφορμή την απόφαση της χώρας μας για την συμπαραγωγή θαλάσσιων

drones με την Ουκρανία κατά την επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα: «Η Ελλάδα,

είπε, ακολουθεί μία προκλητική, συγκρουσιακή πολιτική έναντι της Ρωσίας και

προβαίνει σε εχθρικές ενέργειες», διαμηνύοντας ότι η Ρωσία θα δώσει την

κατάλληλη απάντηση στην Ελλάδα. Η Αλεξανδρούπολη αποτελεί τον

προφανή στόχο λόγω του ρόλου της. Αλλά και η μετατροπή της

Αλεξανδρούπολης σε πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG εκτοπίζοντας το

ρωσικό φυσικό αέριο μεταβάλλει την περιοχή σε πεδίο σύγκρουσης και των

οικονομικών συμφερόντων ΗΠΑ - Ρωσίας χωρίς ουσιαστικά οικονομικά οφέλη

διότι το φυσικό αέριο διερχόμενο μέσω αγωγών προς Βορρά δεν δημιουργεί

πλούτο, καθίσταται όμως πεδίο αντιπαράθεσης.

Προς επίρρωση αυτών χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του Διευθύνοντα

συμβούλου της Gastrade Κωνσταντίνου Σιφναίου στο insider.gr: Ερωτηθείς

για το FSRU της Αλεξανδρούπολης για την αντιμετώπιση των απειλών λόγω

της γεωστρατηγικά ευαίσθητης θέσης του και το πώς προστατεύονται τέτοιες

υποδομές, διευκρίνισε: «Το θέμα της ασφάλειας, ιδιαίτερα μάλιστα λόγω της

χωροθέτησης του σταθμού και της στρατηγικής που υπηρετεί, πρέπει να

αντιμετωπίζεται με ευαισθησία από την πλευρά του κράτους. Ένα

ιδιώτης....δεν μπορεί να διαθέτει μέσα επιτήρησης και αποτροπής όπως

σκάφη του λιμενικού ή στρατιωτικούς μηχανισμούς ασφάλειας. Αυτό είναι

ζήτημα Εθνικής ασφάλειας και πολιτικής» (Η ΓΝΩΜΗ 3/4/2026). Μάλιστα έχει

δρομολογηθεί με απαίτηση των ΗΠΑ και η εγκατάσταση δεύτερου FSRU

εγγύτερα των ακτών και πλησιέστερα της Αλεξανδρούπολης. Είναι προφανές

ότι μία υβριδική επίθεση κατά του FSRU θα ακυρώσει τον τουριστικό

χαρακτήρα της Αλεξανδρούπολης η οποία λόγω της εγκατάλειψης του νομού

θα αναζητά τρόπους επιβίωσης.

Ποιό είναι το οξύμωρο εν προκειμένω; Όταν πέρυσι τον Φεβρουάριο

κατά τη συνάντησή του με τον Γάλλο πρόεδρο ρωτήθηκε ο Ντόναλτ Τραμπ

από δημοσιογράφο αν προτίθεται να κλείσει τη βάση στην Αλεξανδρούπολη,

υπήρξε μεγάλη ανακούφιση στην Αθήνα με τη διάψευση από τον αμερικανό

υπουργό Πολέμου! Η διάλυση της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας

ρευστοποίησε σε τέτοιο βαθμό τη γεωπολιτική ώστε να θεωρείται σώφρον το

κράτος που διασφαλίζει τα σύνορά του με συμφωνίες στα πλαίσια του

διεθνούς δικαίου και όχι το κράτος που εμπλέκεται σε συμμαχίες με κράτη με

ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις σε ελάσσονα μάλιστα ρόλο .

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη - κιν. 6947-771412

Πολιτισμός χωρίς Θεό

 

Πίτερ Τούρτσιν

Σε μια πρόσφατη ανάρτησή του , ο Arnaud Bertrand υποστήριξε ότι η Κίνα, σε αντίθεση με την Ευρώπη, είχε χτίσει έναν εκλεπτυσμένο πολιτισμό χωρίς τη θρησκεία στο επίκεντρο της πολιτικής της ζωής. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα θέση, η οποία προφανώς έχει πυροδοτήσει πολλές συζητήσεις.

Από τη μία πλευρά, είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια βαθιά διαφορά μεταξύ των θρησκευτικών τοπίων στα ανατολικά και δυτικά άκρα της Αφρο-Ευρασίας. Στη Δύση, είμαστε πολύ εξοικειωμένοι με την ιδέα ενός παντοδύναμου και παντογνώστη Θεού, ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν και τιμωρεί τις ανθρώπινες παραβάσεις.

Τέχνη από ChatGPT

Αυτή η συγκεκριμένη ιδέα, πράγματι, δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη της Κίνας.

Από την άλλη πλευρά, είναι λάθος να λέμε ότι η θρησκεία ήταν ασήμαντη στην Κίνα. Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και πολύ πιο ενδιαφέροντα. Μπορώ να μιλήσω με κάποια αυθεντία για αυτό το θέμα, χάρη σε ένα πολυετές πρόγραμμα Seshat στο οποίο συμμετείχαν δεκάδες ιστορικοί, αρχαιολόγοι και θρησκειολόγοι.

Αυτό το έργο ξεκίνησε ως ένας τρόπος εμπειρικής δοκιμής μιας σημαντικής ιδέας στην πολιτισμική εξέλιξη, γνωστής ως Θεωρία του Μεγάλου Θεού. Με απλά λόγια, οι μεγάλης κλίμακας πολύπλοκες κοινωνίες απαιτούν ένα ορισμένο βαθμό συνεργασίας (και όσο περισσότερη, τόσο το καλύτερο) για να λειτουργήσουν καλά χωρίς να καταρρεύσουν. Η συνεργασία είναι δύσκολο να επιτευχθεί επειδή είναι ευάλωτη στο πρόβλημα των «λαθραίων» — εκείνων των μελών της κοινωνίας που χαίρονται να απολαμβάνουν τους καρπούς της συνεργασίας, αλλά αρνούνται να πληρώσουν το κόστος της. Η συνεργασία απαιτεί επιβολή. Συγκεκριμένα, οι «λαθραίοι» πρέπει να τιμωρούνται, ώστε να συνεισφέρουν το μερίδιό τους.

Σε μικρής κλίμακας κοινωνίες, όπου όλοι γνωρίζουν — και παρακολουθούν — όλους τους άλλους, είναι σχετικά εύκολο να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν οι εγωιστές φαύλοι καβαλάρηδες. Αλλά ποιος σας παρακολουθεί σε μια μεγάλης κλίμακας «ανώνυμη» κοινωνία; Οι υποστηρικτές της Θεωρίας των Μεγάλων Θεών (ΘΘ) υποστηρίζουν ότι αυτή η δουλειά γίνεται από έναν υπερφυσικό παρατηρητή/τιμωρό. Ο Θεός στις Αβρααμικές θρησκείες (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ) ταιριάζει απόλυτα σε αυτόν τον ρόλο.

Αυτή είναι μια πολύ έξυπνη ιδέα, αλλά όπως κάθε επιστημονική θεωρία, η BGT πρέπει να δοκιμαστεί με δεδομένα. Και αυτό ακριβώς ξεκίνησε το έργο Seshat , ξεκινώντας πριν από 10 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, διοργανώσαμε πολυάριθμα εργαστήρια, συμβουλευτήκαμε δεκάδες ειδικούς για τις ανθρώπινες κοινωνίες του παρελθόντος σε όλο τον κόσμο και σε διάστημα πολλών χιλιάδων ετών.

Επειδή η «θρησκεία» μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους, επικεντρωθήκαμε σε μια πιο συγκεκριμένη έννοια, την «ηθικοποιητική θρησκεία», η οποία αναφέρεται σε «συστάδες πεποιθήσεων και πρακτικών που υποδηλώνουν ένα σύστημα υπερφυσικής τιμωρίας και ανταμοιβής για ηθικά σημαντική συμπεριφορά, όπου τέτοια συστήματα ασχολούνται κυρίως με τον τρόπο που οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με άλλους ανθρώπους, παρά με τον τρόπο που αλληλεπιδρούν με υπερφυσικές δυνάμεις» ( αναφ. ). Η ηθικοποιητική υπερφυσική τιμωρία (MSP) αναφέρεται στην παρουσία τέτοιων πεποιθήσεων και πρακτικών σε οποιονδήποτε βαθμό.

Μετά από μια τεράστια εργασία κωδικοποίησης αυτής της μεταβλητής σε όλες τις κοινωνίες Seshat, δημοσιεύσαμε μια σειρά ακαδημαϊκών άρθρων που αναλύουν τις αιτιώδεις αλληλεπιδράσεις μεταξύ του MSP και της κοινωνικής κλίμακας και πολυπλοκότητας. Αυτά τα άρθρα, μαζί με σχόλια και απαντήσεις, δημοσιεύθηκαν σε ένα ειδικό τεύχος του Religion, Brain, and Behavior (βλ. Εισαγωγή ενός ειδικού τεύχους σχετικά με τον ρόλο των ηθικοποιητικών θεών στην εξέλιξη της κοινωνικοπολιτικής πολυπλοκότητας ). Συζητώ τα ευρήματά μας και τις επιπτώσεις σε αυτές τις αναρτήσεις στο αρχείο του ιστολογίου μου:

Τι προηγήθηκε: Μεγάλοι Θεοί ή Μεγάλες Κοινωνίες; Δεύτερος Γύρος

Μεγάλοι Θεοί και Μεγάλες Κοινωνίες: Ένα Κλείσιμο

Τα ακαδημαϊκά άρθρα που δημοσιεύσαμε, εκ φύσεως, δεν μπορούν να αποδώσουν πλήρως την ποσότητα του εμπειρικού υλικού που συγκέντρωσε το έργο μας, χάρη στις συνεισφορές έμπειρων ιστορικών και θρησκευτικών μελετητών. Έτσι, στη συνέχεια δημοσιεύσαμε αυτό το υλικό σε μορφή βιβλίου. Μάλιστα, υπήρχαν τόσες πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες που έπρεπε να δημοσιεύσουμε αυτό το βιβλίο σε δύο τόμους:

Η ιστορία της ηθικοποίησης της θρησκείας από τους Seshat: Τόμος 1: Ιστορικές και συγκριτικές προοπτικές

Η Ιστορία της Ηθικοποίησης της Θρησκείας από τους Seshat: ΤΟΜΟΣ 2: Παγκόσμια Επισκόπηση

Και τώρα επιστρέφω σε αυτό με το οποίο ξεκίνησα αυτήν την ανάρτηση: έχει η Κίνα, σε αντίθεση με την Ευρώπη, χτίσει έναν εκλεπτυσμένο πολιτισμό χωρίς θρησκεία; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, θα εξετάσουμε το κεφάλαιο για την Κίνα στον Τόμο II. Να τι ανακαλύπτουμε:

Στην Ύστερη Εποχή Σανγκ (1250–1045 π.Χ.) οι θεότητες δεν είχαν καμία ηθικολογική πτυχή, και συμπεραίνουμε μια παρόμοια απουσία του MSP στις προηγούμενες περιόδους. Ο Ντι, ο «υψηλός θεός» των Σανγκ, ήταν ο θεός της βροχής, του χιονιού, του χαλαζιού, του ανέμου, της βροντής και των καταστροφών.

Η πρώτη εμφάνιση του MSP είναι η Εντολή του Ουρανού (Tian) στους Δυτικούς Zhou (1045–771 π.Χ.). Ωστόσο, το κύριο μέλημα των Δυτικών θεοτήτων Zhou παρέμεινε η τελετουργία. Οι ηθικές πτυχές ήταν περιορισμένες (και μάλλον ασαφείς). Η τιμωρία ήταν αβέβαιη και επιβαλλόταν σε ολόκληρες ομάδες και όχι σε άτομα. Και η αντιμετώπιση του Tian ήταν αποκλειστική αρμοδιότητα του ηγεμόνα.

Κατά τη διάρκεια της Ανατολικής δυναστείας Τζόου, η έννοια του Τιέν εκδημοκρατίστηκε από τους Κομφουκιανούς, αλλά αυτή η εξέλιξη επηρέασε μόνο ένα μικρό τμήμα της εγγράμματης ελίτ. Επιπλέον, υπήρχαν σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ των διαφόρων Κομφουκιανών στοχαστών σχετικά με το Τιέν και την Εντολή του. Επιπλέον, στη μη φιλοσοφική σκέψη, το Τιέν συχνά απεικονιζόταν ως μια ανήθικη θεότητα ή μοίρα.

Η Εντολή του Ουρανού υιοθετήθηκε επίσημα ως κρατική ιδεολογία κατά την περίοδο Χαν. Επικαλέστηκε ρητά από τον Γουάνγκ Μανγκ και αργότερα επικυρώθηκε από τον πρώτο αυτοκράτορα της Ανατολικής Χαν (πρώτος αιώνας μ.Χ.). Παρ' όλα αυτά, ο Τιεν δεν εξελίχθηκε ποτέ σε μια πλήρως ηθικοποιητική υπερφυσική δύναμη/παράγοντα. Σύμφωνα με αντικρουόμενες ερμηνείες, ο Τιεν μπορούσε είτε να τιμωρήσει άμεσα τις παραβάσεις είτε να αφήσει την επιβολή της σε ανθρώπινους παράγοντες, και η τιμωρία μπορούσε να είναι είτε ατομική είτε συλλογική. Επιπλέον, όλες αυτές οι πτυχές του MSP είναι πιο σημαντικές σε επίπεδο κράτους και ελίτ.

Η λαϊκή θρησκεία περιελάμβανε τις δικές της εκδοχές του MSP, οι οποίες επιβάλλονταν από μια ποικιλία πνευμάτων. Όπως και πολλές άλλες θρησκευτικές παραδόσεις που περιγράφονται σε αυτόν τον τόμο, οι τελετουργικές παραβάσεις δεν διακρίνονταν σαφώς από την αντικοινωνική συμπεριφορά.

Η άνοδος του Νεοκομφουκιανισμού περίπου το 1000 μ.Χ. ενθάρρυνε την ανάπτυξη ενός πιο ορθολογιστικού και κοσμικού κράτους. Οι Νεοκομφουκιανοί της δυναστείας Σονγκ υποστήριζαν ότι ο αυτοκράτορας δεν ήταν το κέντρο του σύμπαντος, και ορισμένοι μάλιστα αρνούνταν εντελώς την Εντολή. Ο πρώτος αυτοκράτορας Μινγκ , ωστόσο, σηματοδότησε την επιστροφή σε μια πιο παραδοσιακή προσέγγιση στην Εντολή και τη λατρεία του Ουρανού. Έτσι, η ερμηνεία της Εντολής δεν ήταν συνεπής στην Αυτοκρατορική Κίνα και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις μεταβαλλόμενες ιδεολογίες της αυλής. Μέχρι το τέλος της δυναστείας Τσινγκ, φαίνεται ότι τόσο η τελετουργική συμπεριφορά όσο και η καλή διακυβέρνηση/η βούληση του λαού ήταν καθοριστικής σημασίας για τη διατήρηση της Εντολής.

Η πλήρως ανεπτυγμένη ΜΣΠ έφτασε στην Κίνα με τον Βουδισμό, ο οποίος άρχισε να κάνει διείσδυση κατά τον πρώτο αιώνα μ.Χ., έγινε για πρώτη φορά η επίσημη ιδεολογία γύρω στο 300 μ.Χ. και έγινε μαζική θρησκεία κατά την περίοδο Τανγκ (όγδοος αιώνας).

Υπάρχουν επίσης πτυχές του MSP στον Ταοϊσμό, αλλά δεν ήταν μια συνεκτική θρησκεία ούτε πλήρως ενσωματωμένη στην κρατική λατρεία μέχρι μετά την εισαγωγή του Βουδισμού.

Και αυτή η αφήγηση εστιάζει στις πεποιθήσεις των ελίτ, αν και στοιχεία του MSP ήταν ευρέως διαδεδομένα στην κινεζική λαϊκή θρησκεία. Για παράδειγμα, οι ιστορίες με φαντάσματα είχαν μια βαθιά ριζωμένη σύνδεση με την ιστορία κατά την περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου (770-481 π.Χ.) και χρησιμοποιούνταν για να καταδείξουν ότι οι αδικίες αντιμετωπίζονταν με τιμωρία και ότι η δικαιοσύνη τελικά θριάμβευε. Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα πνεύματα έγιναν ισχυρές οντότητες και λατρεύονταν συχνά σε εκτεταμένες τοπικές λατρείες.

Επομένως, απλώς δεν είναι αλήθεια ότι η θρησκεία δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην ανάπτυξη του κινεζικού πολιτισμού. Δεν υπήρχε «πρακτορική» υπερφυσική οντότητα, όπως ο Αβρααμικός Θεός (εκτός από τους περιθωριακούς πληθυσμούς των Μανιχαίων, των Μουσουλμάνων και των Χριστιανών). Αλλά μη-πρακτορικές υπερφυσικές δυνάμεις, όπως η Τιάν και (αργότερα) το Κάρμα, είχαν μεγάλη επιρροή στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς των ηγεμόνων, των ελίτ και των απλών ανθρώπων. Τέλος, υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ των Αβρααμικών και των Καρμικών ιδεών για την υπερφυσική ανταμοιβή και τιμωρία.

https://substack.com/