του
Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Στις 14 Αυγούστου, παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, η πλατεία Κοτζιά (επίσημα πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως), ακριβώς μπροστά από το Δημαρχείο Αθηναίων, στην καρδιά της πρωτεύουσας, γέμισε πράσινο!
Εκατοντάδες μέλη της πακιστανικής κοινότητας γιόρτασαν την 79η επέτειο ανεξαρτησίας της χώρας τους. Φυσικά κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμά τους σε αυτό. Ανάμεσα όμως στις πακιστανικές σημαίες κυμάτιζε και μία διαφορετική, αλλά καθόλου αθώα σημαία, μία πράσινη με λευκές διαγώνιες λωρίδες, ημισέληνο και αστέρι. Αυτή είναι η επίσημη σημαία του Azad Jammu and Kashmir, της διαφιλονικουμένης μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας περιοχή, η οποία δεν αποτελεί διεθνώς αναγνωρισμένο ανεξάρτητο κράτος, αλλά αυτοδιοικούμενη διοικητική οντότητα, υπό πακιστανική διοίκηση, της οποίας το τελικό καθεστώς παραμένει ανεπίλυτο.
Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν τo αναγνωρίζει, υποστηρίζοντας αντί αυτού τον διάλογο Ινδίας-Πακιστάν. Το γεγονός αυτό, που δεν συμβαίνει πρώτη φορά, στο κέντρο της Αθήνας κανείς, μα κανείς, δεν φάνηκε να το νοιάστηκε, να το πρόσεξε…
Στο βήμα της εκδήλωσης μίλησε ο Τζαβέντ Ασλάμ, πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος «Ενότητα». Το άσυλό του είχε ανακληθεί από τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους. Στις 14 Ιουλίου η Επιτροπή Προσφυγών, μετά από προσφυγή του, τον δικαίωσε, ακυρώνοντας την ανάκληση. Ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης έχει ήδη ανακοινώσει προσφυγή του Δημοσίου, κατά αυτής της απόφασης. Επομένως στις 14 Αυγούστου δεν υπήρχε καμία τελεσίδικη υποχρέωση απέλασης, αλλά υπήρχε μια ανοιχτή δικαστική διαμάχη ανάμεσα σε έναν υπουργό, που λέει ένα πράγμα δημόσια και μια ανεξάρτητη επιτροπή που αποφάσισε το αντίθετο!
Δύο εικόνες αλλά ένα το ερώτημα. Τελικά πόσο σοβαρά παίρνει η ελληνική πολιτεία τη δική της στρατηγική τοποθέτηση; Η Ελλάδα έχει επενδύσει τα τελευταία χρόνια σε μια ουσιαστική στρατηγική σχέση με την Ινδία, από το εμπόριο μέχρι τη συνεργασία σε αμυντικό εξοπλισμό. Η Στρατηγική Συνεργασία που οικοδομείται σταθερά, από την Ελλάδα και την Ινδία τα τελευταία χρόνια αποκτά σαφή γεωπολιτική διάσταση. Αυτήν της δημιουργία ενός άξονα σταθερότητας και συνεννόησης που εκτείνεται από τη Μεσόγειο έως τον Ινδικό Ωκεανό . Πολύ πρόσφατα γράφαμε σχετικά με την αναγκαιότητα δημιουργίας τριγώνου Ελλάδας, Ινδίας και Ισραήλ, που η Αθήνα πρέπει να καλλιεργήσει, ακριβώς επειδή το Νέο Δελχί βλέπει με καχυποψία την Άγκυρα, τον δικό μας βασικό αντίπαλο.
Ταυτόχρονα, το Πακιστάν μόλις υπέγραψε με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία τη Συμφωνία της Μέκκας, ως έναν αμυντικό μηχανισμό, όπου επίθεση εναντίον ενός μέλους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων! Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι ο πακιστανικός στρατός θα πολεμήσει την Ελλάδα σε μια ελληνοτουρκική κρίση, γεγονός που δεν το βλέπω απίθανο, αλλά σημαίνει ότι η Άγκυρα, μόλις απέκτησε έναν στενότερο στρατιωτικό εταίρο, ακριβώς την ίδια στιγμή, που η Αθήνα χτίζει δεσμούς με τον βασικό γεωπολιτικό αντίπαλο του διαχρονικού εταίρου της Τουρκίας.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, μια δημόσια εκδήλωση στην καρδιά της Αθήνας, όπου προβάλλεται σύμβολο εδαφικής διεκδίκησης, που η ίδια η Ελλάδα δεν υποστηρίζει, δεν μπορεί να θεωρηθεί ασήμαντη λεπτομέρεια… Το ερώτημα δεν αφορά τα άτομα που συμμετείχαν, αλλά αφορά το κράτος, και το κράτος εδώ έχει ως συγκεκριμένη διεύθυνση τον Δήμο Αθηναίων.
Ο Δήμος διαθέτει δικό του Τμήμα Αδειοδότησης Χρήσης Κοινόχρηστου Χώρου. Καμία μεγάλη συγκέντρωση σε κεντρική πλατεία δεν στήνεται από μόνη της, αλλά χρειάζεται έγκριση, όρους, γνώση του προγράμματος. Ποιος λοιπόν ζήτησε την άδεια; Ποιοι όροι τέθηκαν; Ενημερώθηκε ο Δήμος για τον αναμενόμενο αριθμό συμμετεχόντων, για τον χαρακτήρα της εκδήλωσης, για τα σύμβολα που θα υψώνονταν; Η αρμόδια αντιδήμαρχος επιβεβαίωσε δημόσια, ότι η εκδήλωση είχε την έγκρισή της, χωρίς όμως να διευκρινιστεί δημόσια, αν κάποιος έλεγξε τι ακριβώς θα κυματίζει πάνω από την πλατεία Κοτζιά. Αυτή δεν είναι γραφειοκρατική λεπτομέρεια, αλλά είναι ακριβώς το σημείο όπου η πολιτεία, είτε ασκεί τον ρόλο της, είτε τον εγκαταλείπει σιωπηλά, χορηγώντας τον πιο συμβολικό δημόσιο χώρο της πρωτεύουσας χωρίς να ρωτήσει τίποτα ουσιαστικό!
Εκτιμώ ότι εδώ ακριβώς βρίσκεται το σημείο, όπου η υποκρισία γίνεται πιο έντονη, αφού η ίδια η Ελλάδα ζητά από τον κόσμο, δικαίως, να μην αναγνωρίζει το ψευδοκράτος στα βόρεια της Κύπρου, που αποτελεί ένα μόρφωμα, μια αποσχιστική οντότητα σε κατεχόμενο έδαφος αναγνωρισμένου κράτους και είναι προϊόν πενήντα χρόνων τουρκικής στρατηγικής, που έχει μετατρέψει την παράνομη κατοχή σε διαπραγματευτικό χαρτί. Από εισβολέας έχει καταστεί ισότιμος συνομολητής! Φυσικά παραδέχομαι ότι δεν είναι νομικά ταυτόσημη η περίπτωση με το Κασμίρ, αφού το Κασμίρ είναι διεθνής διαφορά Ινδίας-Πακιστάν, με άλλη ιστορική διαδρομή.
Όμως η αρχή που διακυβεύεται είναι ότι μια χώρα, που επικαλείται σταθερά το Διεθνές Δίκαιο για τη δική της εδαφική ακεραιότητα, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει με πλήρη αδιαφορία την προβολή ξένων εδαφικών διεκδικήσεων στο δικό της έδαφος, ούτε να αφήνει σε δικαστική εκκρεμότητα επί μήνες την τύχη ενός προσώπου, του οποίου η νομιμότητα παραμονής αμφισβητείται δημόσια από τον ίδιο τον αρμόδιο υπουργό.
Δεν είναι στη πρόθεσή μου να σπείρω πανικό, όμως πιστεύω ότι απαιτείται κάτι πολύ πιο βαρετό και τελικά, όπως διαπιστώνουμε, κάτι πολύ πιο δύσκολο, για ένα κράτος σαν το ελληνικό. Η απλή συνέπεια. Να ξέρει ποιος διοργανώνει τι στις πλατείες της πρωτεύουσας. Να υπάρχει μια θέση και να τη διατηρεί, χωρίς τον υπουργό να λέει ένα και επιτροπή να αποφασίζει άλλο. Να αντιμετωπίζει τον σεβασμό στα σύνορα και τη μη αναγνώριση προϊόντων κατοχής, με την ίδια αυστηρότητα, είτε πρόκειται για τη δική μας Κύπρο, είτε για μια πλατεία στο κέντρο της Αθήνας.
Το πρόβλημα δεν είναι η σημαία, αλλά το κράτος, που δεν ξέρει ή χειρότερα ξέρει και προτιμά να μην το πει, τι ακριβώς επιτρέπει, γιατί, και σε ποιον!
Μια χώρα που δεν μπορεί να απαντήσει ποιός έδωσε την πλατεία Κοτζιά για μια βραδιά προβολής ξένων εδαφικών συμβόλων, δεν έχει και πολλά δικαιώματα να μιλά με σιγουριά για Grand Strategy απέναντι στην Τουρκία. Η στρατηγική δεν ξεκινά στο Αιγαίο. Ξεκινά όμως από το αν ξέρεις τι συμβαίνει στη δική σου πλατεία.
https://www.anixneuseis.gr/
Τουρκία.
Αίγυπτος.
Ιράν.
Ισραήλ.
Και η Ελλάδα, ακριβώς δίπλα στην πρώτη γραμμή.
