Επιστολή προς τον Καγκελάριο της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς και την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν απέστειλε ο ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης, ενόψει της συνάντησης του Γερμανού Καγκελάριου με τον μεταβατικό Πρόεδρο της Συρίας Άχμαντ αλ Σαράα (Αλ Τζολάνι).
Στην επιστολή του, ο Νικόλας Φαραντούρης εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την κλιμακούμενη δίωξη θρησκευτικών και εθνοτικών κοινοτήτων στη Συρία, με ιδιαίτερη αναφορά στους Χριστιανούς, τους Αλαουίτες, τους Δρούζους και τους Κούρδους.
Όπως επισημαίνει, «οι επιθέσεις δεν είναι μεμονωμένο γεγονός», αλλά «μέρος ενός ευρύτερου και βαθιά ανησυχητικού μοτίβου», ενώ τονίζει ότι «Χριστιανοί, Αλαουίτες και Δρούζοι έχουν υποστεί επανειλημμένη βία, εκφοβισμό και καταστροφή περιουσιών».
Παράλληλα, σημειώνει ότι η σημερινή κατάσταση δείχνει πως «οι συριακές αρχές είτε δεν επιθυμούν είτε δεν είναι σε θέση να συγκρατήσουν ένοπλες φατρίες που δρουν στο όνομά τους».
Ο Νικόλας Φαραντούρης υπενθυμίζει ακόμη ότι είχε επισκεφθεί τη Συρία τον Μάρτιο του 2025, όπου συναντήθηκε με τον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη Ι΄, εκπροσώπους θρησκευτικών και εθνοτικών κοινοτήτων και μέλη της ελληνορθόδοξης κοινότητας. Όπως αναφέρει, το μήνυμα που έλαβε ήταν σαφές, ότι «η Συρία χάνει με ταχύτητα τον πλουραλιστικό της χαρακτήρα» και ότι «ακόμη και μετριοπαθείς πολίτες ζουν πλέον υπό τον φόβο».
Στην ίδια επιστολή, τονίζει ότι οι πληθυσμοί αυτοί «δεν είναι μακρινοί ούτε ξένοι προς εμάς», αλλά αποτελούν «μέρος του ευρύτερου ευρωπαϊκού πολιτισμικού μας συνεχούς». Όπως σημειώνει, πρόκειται για «ζωντανούς κληρονόμους του ελληνιστικού, ρωμαϊκού και βυζαντινού κόσμου», δηλαδή των ίδιων ιστορικών θεμελίων πάνω στα οποία οικοδομήθηκε η Ευρώπη.
Συγκεκριμένα, καλεί τη γερμανική και ευρωπαϊκή ηγεσία να απαιτήσουν «την άμεση προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων», «τον αφοπλισμό και τον έλεγχο των πολιτοφυλακών» και «την πλήρη λογοδοσία για τη σεχταριστική βία».
Όπως προειδοποιεί, «οτιδήποτε λιγότερο θα εξέπεμπε μήνυμα ανοχής» απέναντι «στη διάβρωση και ενδεχομένως στην εξάλειψη ορισμένων από τις αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητες του κόσμου».
Κλείνοντας, ο Νικόλας Φαραντούρης τονίζει ότι, σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη αντιμετωπίζει ήδη σοβαρές γεωπολιτικές προκλήσεις, δεν μπορεί να επιτρέψει τον αφανισμό αυτών των ιστορικών πληθυσμών, γιατί μια τέτοια εξέλιξη θα τη βαρύνει «όχι μόνο πολιτικά, αλλά και ιστορικά».
— Νικόλας Φαραντούρης /
https://geopolitico.gr/
Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν εξέδωσε αυστηρή προειδοποίηση ότι θα αρχίσει να στοχοποιεί μεγάλες αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας που δραστηριοποιούνται στη Μέση Ανατολή από το βράδυ της Τετάρτης, 1ης Απριλίου, κλιμακώνοντας τις εντάσεις σε μια ήδη ασταθή περιφερειακή σύγκρουση.
Το IRGC κατονόμασε 18 εταιρείες -συμπεριλαμβανομένων των Apple, Microsoft, Google, Meta, Tesla και Boeing- ως νόμιμους στρατιωτικούς στόχους, κατηγορώντας τες ότι βοηθούν τις αμυντικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.
Σε δήλωση που δημοσιεύτηκε από το Sepah News , το επίσημο μέσο του IRGC, ο στρατιωτικός βραχίονας δήλωσε: «Δεδομένου ότι το κύριο στοιχείο στο σχεδιασμό και την παρακολούθηση τρομοκρατικών στόχων είναι οι αμερικανικές εταιρείες ΤΠΕ και Τεχνητής Νοημοσύνης, από εδώ και στο εξής, οι κύριοι θεσμοί που είναι αποτελεσματικοί σε τρομοκρατικές επιχειρήσεις θα είναι οι νόμιμοι στόχοι μας». Οι εργαζόμενοι στις στοχευμένες εταιρείες συμβουλεύτηκαν να εκκενώσουν αμέσως, με τις απεργίες να ξεκινούν στις 8 μ.μ. ώρα Τεχεράνης (10:30 π.μ. ET).
Σύμφωνα με τη μηχανή τεχνητής νοημοσύνης Enoch στο BrightU.AI , οι κλιμακούμενες εντάσεις μεταξύ του Ιράν και των αμερικανικών εταιρειών τεχνολογίας που δραστηριοποιούνται στη Μέση Ανατολή πηγάζουν από ένα σύνθετο γεωπολιτικό τοπίο όπου το Ιράν αντιλαμβάνεται αυτές τις οντότητες ως επεκτάσεις των αμερικανικών στρατιωτικών και μυστικών επιχειρήσεων. Αυτή η άποψη ενισχύεται από την ιστορική χρήση εταιρικών υποδομών από την κυβέρνηση των ΗΠΑ -συμπεριλαμβανομένων ψηφιακών πλατφορμών, εργαλείων επιτήρησης και κυβερνοδυναμιών- για την προώθηση των στρατηγικών της στόχων στην περιοχή, συχνά ευθυγραμμιζόμενη με την επιθετική στάση του Ισραήλ απέναντι στο Ιράν.
Η λίστα του IRGC περιλαμβάνει μερικούς από τους πιο εξέχοντες τεχνολογικούς και βιομηχανικούς κολοσσούς των ΗΠΑ:
Η απειλή αυτή έρχεται μετά τις επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ιράν τον Μάρτιο σε κέντρα δεδομένων της Amazon στα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν, οι οποίες διέκοψαν τις υπηρεσίες cloud σε όλη την περιοχή. Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι περαιτέρω επιθέσεις θα μπορούσαν να παραλύσουν τις επενδύσεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη σε κράτη του Κόλπου -ιδίως στη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, τα οποία έχουν τοποθετηθεί ως κόμβοι για την ανάπτυξη τεχνητής νοημοσύνης.
Ο Λευκός Οίκος απέρριψε τις απειλές, με έναν ανώνυμο αξιωματούχο να δηλώνει: «Ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι και ήταν έτοιμος να περιορίσει τυχόν επιθέσεις από το Ιράν, όπως αποδεικνύεται από την πτώση κατά 90% των επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη από το τρομοκρατικό καθεστώς».
Ωστόσο, οι ενέργειες του Υπουργείου Πολέμου υποδηλώνουν αυξημένη ετοιμότητα:
Εν τω μεταξύ, το Ιράν έχει μετατρέψει το Στενό του Ορμούζ -ένα κρίσιμο σημείο συμφόρησης για το πετρέλαιο- σε «σταθμό διοδίων», αναδρομολογώντας τα πλοία κοντά στις ακτές του και χρεώνοντας τέλη που φτάνουν έως και 2 εκατομμύρια δολάρια ανά διέλευση. Αυτό έχει προκαλέσει μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση, με τις τιμές του αργού πετρελαίου Brent να ξεπερνούν τα 100 δολάρια ανά βαρέλι και τις τιμές του φυσικού αερίου στις ΗΠΑ να φτάνουν τα 4 δολάρια ανά γαλόνι για πρώτη φορά από το 2022.
Οι ειδικοί σημειώνουν ότι οι απειλές του Ιράν δεν είναι παρορμητικές αλλά στρατηγικές. Η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πυραύλων κρουζ και βαλλιστικών πυραύλων από το IRGC στην επίθεσή του στο Ισραήλ στις 13 Απριλίου κατέδειξε μια πολυεπίπεδη προσέγγιση που αποσκοπεί στην εξάντληση της ισραηλινής άμυνας. Αναλυτές, συμπεριλαμβανομένου του πρώην αξιωματικού της CIA [ Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών ] Λάρι Τζόνσον, υποδηλώνουν ότι η Τεχεράνη αποφεύγει σκόπιμα τα πιο προηγμένα όπλα της, επιλέγοντας αντ' αυτού μετρημένα αντίποινα που αποφεύγουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.
Ωστόσο, ο κίνδυνος ακούσιας κλιμάκωσης παραμένει υψηλός. Με 50.000 Αμερικανούς στρατιώτες σταθμευμένους σε όλη τη Μέση Ανατολή -πολλοί σε βάσεις εντός εμβέλειας ιρανικών πυραύλων- η Ουάσινγκτον ενδέχεται να συρθεί σε άμεση σύγκρουση, παρά την επιμονή του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι «το Ισραήλ θα δράσει μόνο του».
Η κρίση επιδεινώνεται από δεκαετίες αναξιόπιστων πληροφοριών σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Από τη δεκαετία του 1990, οι αναλυτές έχουν επανειλημμένα ισχυριστεί ότι η Τεχεράνη ήταν «μήνες μακριά» από μια βόμβα — ωστόσο κανένα όπλο δεν έχει υλοποιηθεί. Η JCPOA του 2015 [Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης] επιβράδυνε προσωρινά τον εμπλουτισμό ουρανίου, αλλά η κατάρρευσή της υπό τον Τραμπ αναζωπύρωσε τις εντάσεις.
Τώρα, με το Ιράν να αποκαλύπτει έναν νέο βαλλιστικό πύραυλο ικανό να μεταφέρει κεφαλή 4.000 λιβρών, η εστίαση έχει μετατοπιστεί από τους πυρηνικούς φόβους στις άμεσες πυραυλικές απειλές.
Τα διπλωματικά εμπόδια στενεύουν. Εάν το Ιράν υλοποιήσει τις απειλές του:
Ένα πράγμα είναι σίγουρο - η Μέση Ανατολή οδεύει προς μια σύγκρουση που θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει την παγκόσμια ασφάλεια για δεκαετίες.
Δείτε το παρακάτω βίντεο σχετικά με την ανακοίνωση της πλήρους ετοιμότητας του IRGC για μάχη στο X.
Αυτό το βίντεο προέρχεται από το κανάλι Cynthia's Pursuit of Truth στο Brighteon.com .
Οι πηγές περιλαμβάνουν:
https://www.naturalnews.com/
Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμη επεισόδιο στη Βουλή, αυτή τη φορά κατηγορώντας τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ότι τον βιντεοσκοπούσε παράνομα.
Όντως, ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει δίκιο. Η βιντεοσκόπηση μέσα στη Βουλή με τέτοιους όρους δεν επιτρέπεται.
Βεβαίως, ο ίδιος έχει παραβιάσει αυτόν τον κανόνα στο παρελθόν βιντεοσκοπώντας τον Παύλο Πολάκη, όπως αρκετοί έσπευσαν να θυμίσουν, αλλά ας υποθέσουμε ότι η τωρινή του διαμαρτυρία αποτελεί και έμπρακτη μεταμέλεια για προηγούμενα ατοπήματα.
Ωστόσο, η ευαισθησία του υπουργού για τα προσωπικά του δεδομένα – γιατί περί αυτού πρόκειται όταν έχουμε να κάνουμε με απαγορεύσεις βιντεοσκόπησης άνευ συναίνεσης – είναι κάπως επιλεκτική. Για την ακρίβεια δεν επεκτείνεται στα πολύ πιο σημαντικά και πολύ πιο ευαίσθητα δεδομένα που προσπάθησαν να υποκλέψουν από το κινητό του τηλέφωνο με χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator. Ενός κατασκοπευτικού λογισμικού που δεν περιορίζεται μόνο στο να παρακολουθεί τηλεφωνικές επικοινωνίες και μηνύματα κειμένου, αλλά καταγράφει και τις επικοινωνίες στις άλλες πλατφόρμες επικοινωνίας και δικτύωσης και ουσιαστικά μετατρέπει το τηλέφωνο σε σταθμό παρακολούθησης.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης παρότι στοχοποιήθηκε με τέτοιο λογισμικό δεν έκανε απολύτως τίποτα για αυτό. Δεν έβγαλε ανακοίνωση στην οποία να καταγγέλλει την απόπειρα υποκλοπής του τηλεφώνου του, δεν ζήτησε να ελεγχθεί το τηλέφωνό του, δεν έκανε μήνυση έστω κατ’ αγνώστων και όταν ξεκίνησε η δίκη των τεσσάρων ιδιωτών που εμπλέκονται στην υπόθεση, δεν ζήτησε παράσταση πολιτικής αγωγής, ούτε ως ιδιώτης, ούτε ως υπουργός.
Σημειώνουμε εδώ ότι η άρνησή του να ζητήσει να εξεταστεί και το δικό του τηλέφωνο στην πραγματικότητα ήταν ως ένα βαθμό και παρακώλυση της δικαστικής έρευνας. Και αυτό γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις όσα περισσότερα τηλέφωνα ελεγχθούν, τόσα περισσότερα στοιχεία θα συλλεχθούν και αυτό θα διευκολύνει την αναζήτηση των υπαιτίων και το «δέσιμο» των κατηγοριών.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχει ο τρόπος με τον οποίο έχει προσπαθήσει να τεκμηριώσει την άρνησή του να συμβάλει με οποιονδήποτε τρόπο στη διαλεύκανση της υπόθεσης και την επιμονή του ότι αυτό που συμβαίνει δεν αποτελεί επί της ουσίας παραβίαση των αρχών του Κράτους Δικαίου.
Η βασική επιχειρηματολογία του, την οποία επανέλαβε και πολύ πρόσφατα είναι ότι «αυτά συμβαίνουν», δηλαδή ότι σήμερα καμιά επικοινωνία δεν είναι ασφαλής απέναντι σε ενδεχόμενη υποκλοπή και όπως χαρακτηριστικά υπογράμμισε καλύτερα να μην έχει και ο πολίτης ευαίσθητες πληροφορίες στο κινητό του.
Φαινομενικά ο υπουργός Υγείας υποστηρίζει κάτι κοινότυπο. Όντως αποτελεί πλατιά διαδεδομένη εκτίμηση ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας, είτε εγχώριες, είτε -πρωτίστως- άλλων κρατών «παρακολουθούν τα πάντα». Το βλέπουμε και σε ταινίες όπου βλέπουμε να ξεκλειδώνουν όλα τα τηλέφωνα, όλες οι κάμερες, και να καταγράφονται τα πάντα.
Μόνο που το ερώτημα δεν είναι εάν όλα αυτά συμβαίνουν. Το ερώτημα είναι εάν θα ανεχτούμε να συμβαίνουν όλα αυτά, θα ανεχτούμε όλες αυτές τις παράνομες παραβιάσεις του απορρήτου των επικοινωνιών, εάν θα εκχωρήσουμε βασικά δικαιώματα. Το κρίσιμο ερώτημα δηλαδή, είναι εάν θα υπάρξει υπεράσπιση της νομιμότητας.
Το ερώτημα αυτό είναι ακόμη πιο επιτακτικό για έναν υπουργό. Γιατί η ευθύνη ενός υπουργού απέναντι στην τήρηση της νομιμότητας και την προάσπιση βασικών δικαιωμάτων είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή ενός απλού πολίτη. Η νομιμότητα είναι η κατεξοχήν δουλειά ενός υπουργού.
Όταν λοιπόν έρχεται ένας υπουργός και, επί της ουσίας, λέει «πάρτε το χαμπάρι, ‘μας ακούνε’ και τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε για αυτό», τότε πώς να αισθανθεί ο απλός πολίτης που νιώθει ανυπεράσπιστος απέναντι σε μια συνθήκη γενικευμένης παρακολούθησης;
Μάλιστα, ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε και ένα βήμα παρακάτω, είπε ότι θεωρεί αυτονόητο οι αρχές να «επισυνδέουν» τηλέφωνα υπουργών, κρατικών αξιωματούχων και αξιωματικών. Βεβαίως, ξεχνά ότι υποτίθεται ότι «επισυνδέονται» τα τηλέφωνα όσων είναι ύποπτοι για εγκληματικές ενέργειες ή αποτελούν απειλή για την εθνική ασφάλεια. Πώς εντάσσονται σε αυτή την πρακτική οι υπουργοί και λοιποί κρατικοί αξιωματούχοι; Για ποιες πράξεις είναι ύποπτοι;
Ακόμη όμως και αν κάποιος δεχθεί την λογική Γεωργιάδη περί αυτονόητης επιλογής των Αρχών, στην περίπτωση των υποκλοπών έχουμε να κάνουμε – υποτίθεται…– με ιδιώτες, που είναι άγνωστο -σύμφωνα πάντα με το κυβερνητικό αφήγημα- τι σκοπό είχαν και ποιος ήταν ο εντολέας τους. Επομένως γιατί δεν αντέδρασε; Δεν υπάρχει ένα θέμα συνολικότερης απειλής εδώ;
Όμως, οι παλινωδίες του Άδωνι Γεωργιάδη και τα βίαια χτυπήματα στην κοινή λογική δεν σταματούν εδώ. Η πρώτη αντίδραση του Γεωργιάδη που είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων ήταν ότι η αδιαφορία του για τις υποκλοπές οφειλόταν στο ότι «δεν είχα τίποτα να κρύψω». Τώρα ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κατ’ επανάληψη πει ότι ο ίδιος δεν εμπιστεύεται τα τηλέφωνα θεωρώντας ότι παρακολουθούνται. Από ποιους; Και σε κάθε περίπτωση δεν ισχύει πλέον το «καθαρός ουρανός, υποκλοπές δεν φοβάται»; Τι περιλαμβάνει στις επικοινωνίες του ο υπουργός που θα ήταν πρόβλημα εάν καταγράφονταν; Δεν ζει και πράττει ως να ήταν σε «γυάλινο πύργο» χωρίς να φοβάται να έρθουν όλα στο φως;
Να το πω διαφορετικά, εάν αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση έχει «πετάξει πετσέτα» σε σχέση με τη μάχη απέναντι στις παραβιάσεις του απορρήτου των επικοινωνιών, ή, ακόμη χειρότερα, εάν θεωρεί ότι δεν είναι βασική προτεραιότητα να ασχοληθεί με αυτό το θέμα, τότε είναι σαφές ότι απέχουμε πολύ από οποιαδήποτε έννοια θεσμικής λειτουργίας και φιλελεύθερης διακυβέρνησης.
Για να μην αναφερθώ στο ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι υπουργός μιας κυβέρνησης που αυτή τη στιγμή δηλώνει ότι «θωρακίζει» τον εθνικό χώρο, αναβαθμίζει την άμυνα της χώρας, «σφραγίζει» τα σύνορα απέναντι στις μεταναστευτικές ροές και εν γένει διατείνεται ότι προασπίζει την πατρίδα. Πώς συνάδει αυτό με το ότι ένας υπουργός δηλώνει ότι αδιαφορεί για το εάν το τηλέφωνό του στοχοποιήθηκε από μια ομάδα – ας δεχτούμε προσωρινά το αφήγημα περί «ιδιωτών» – που περιλάμβανε και έναν υπήκοο ξένης χώρας με προϋπηρεσία μάλιστα στις ένοπλες δυνάμεις, την ώρα μάλιστα που πλέον η δικαστική διερεύνηση στρέφεται και προς το ερώτημα της κατασκοπείας.
Αναρωτιέται, κανείς, γιατί ένας υπουργός δεν επιθυμεί να διαλευκανθεί μια υπόθεση ενδεχόμενης κατασκοπείας και γιατί δεν θέλησε να συνδράμει τις διωκτικές και δικαστικές αρχές σε μια υπόθεση που δεν έχει μόνο ποινική διάσταση, αλλά και εθνική. Ιδίως εάν αναλογιστούμε και την προτίμησή του για μια πατριωτική ρητορική. Σταματά ο πατριωτισμός του Άδωνι Γεωργιάδη, όταν πρόκειται για το τηλέφωνό του; Δεν είναι τυχόν παρακολούθησή του από ξένες δυνάμεις και μια εκδοχή αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας (ιδίως όταν στοχοποιήθηκαν και άλλοι υπουργοί και ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού); Δεν θα έπρεπε να ζητήσει να εξεταστεί αυτό, αλλά και να προσφερθούν ασφαλή μέσα επικοινωνίας στους υπουργούς; Ή μήπως έχουμε φτάσει στο σημείο οι υπουργοί να βάζουν στο κινητό τους τηλέφωνο το παλιό αυτοκόλλητο που υπήρχε στα καρτοτηλέφωνα στα στρατόπεδα που έγραφε «προσοχή ο εχθρός ακούει»;
Βεβαίως, ο «ελέφαντας στο δωμάτιο», είναι οι πολλαπλές ενδείξεις ότι το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό δεν χρησιμοποιήθηκε από ιδιώτες αλλά από την ΕΥΠ, και το προμηθεύτηκε κρατικός φορέας, κάτι άλλωστε που επεσήμανε και ο ίδιος ο Ισραηλινός Ταλ Ντίλιαν, ιδιοκτήτης της Intellexa και ένας εκ των καταδικασθέντων «ιδιωτών», όταν δήλωσε ότι η εταιρεία του πουλάει το κατασκοπευτικό λογισμικό μόνο σε κράτη και κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας.
Κατανοώ, βάσει και των νέων δεδομένων, ότι ίσως είναι αμήχανο και δύσκολο για έναν εν ενεργεία υπουργό και βουλευτή να τοποθετηθεί πάνω στο ότι πιθανώς πίσω από τις απόπειρες στοχοποίησης του τηλεφώνου του να βρισκόταν το Μέγαρο Μαξίμου. Δηλαδή, είναι σαν να μας λέει: «τι θέλετε να σας πω και εγώ, ότι μας παρακολουθούν για να μας έχουν από κοντά;».
Ωστόσο, ακόμη και έτσι η όλη συνθήκη δεν παύει να είναι ιδιαίτερα προβληματική. Οι υπουργοί οφείλουν προφανώς να ακολουθούν τις οδηγίες του πρωθυπουργού, άλλωστε αυτός τους διορίζει και τους παύει. Σε ποιο, όμως, πρότυπο «χρηστής» διακυβέρνησης ανήκει το να τους παρακολουθεί η ΕΥΠ; Σε ποια «εργαλειοθήκη» περιλαμβάνεται ως «καλή πρακτική», να πρέπει να υποκλέπτονται τα τηλέφωνά τους; Σε ποια πλευρά της αξιολόγησης του κυβερνητικού έργου εντάσσεται η καταγραφή των επικοινωνιών; Ποια ικανότητα υπεράσπισης της δημοκρατικής διακυβέρνησης και των αρχών της αποτυπώνει το να το δέχονται αυτό αδιαμαρτύρητα υπουργοί; Αποτελεί εκδοχή «επιτάχυνσης του κυβερνητικού έργου» το να «κρατάει» το Μέγαρο Μαξίμου τους υπουργούς, μέσω της παρακολούθησης των επικοινωνιών τους;
Και βέβαια, επί της ουσίας, εάν ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε όντως τη δημοκρατική ευαισθησία που διατείνεται ότι έχει, θα έπρεπε αυτός να είχε απαιτήσει να εξεταστεί σε βάθος το ενδεχόμενο εμπλοκής του Μεγάρου Μαξίμου και θα είχε κάνει σαφές ότι εάν δεν ξεκαθάριζε το τοπίο δεν θα μπορούσε να ασκεί υπουργικά καθήκοντα υπό ένα τέτοιο καθεστώς που υπονομεύει τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος. Δηλαδή, υπό κανονικές συνθήκες, ο δημοκράτης Άδωνις Γεωργιάδης θα έπρεπε να ήταν ο πρώτος που θα έβγαινε στο δρόμο να καταγγείλει ένα απαράδεκτο καθεστώς εκβιασμού των υπουργών από το Μέγαρο Μαξίμου. Όμως, δεν το έκανε.
Με αυτή την έννοια η θεσμική ευαισθησία του Άδωνι Γεωργιάδη ως προς το εάν βιντεοσκοπείται, θα ήταν πολύ πιο πειστική ως προς την ειλικρίνειά της, εάν έπαιρνε θέση και στο ζήτημα των υποκλοπών. Γιατί η σιωπή του ως προς την ουσία του ζητήματος και η κατ’ επανάληψη υποβάθμιση της σημασίας του ζητήματος παραπέμπει πολύ περισσότερο στην ένοχη παραδοχή ότι έχουμε να κάνουμε με διακυβέρνηση που απέχει από το χαρακτηρίζεται από δημοκρατικό ήθος.
Μείζων θεσμικό ζήτημα, ουσιαστικό για τη λειτουργία του κράτους είχε χαρακτηρίσει ο βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και συνταγματολόγος Παναγιώτης Δουδωνής την αποκάλυψη Ντίλιαν, στηλιτεύοντας τη στάση παρακολουθούμενων υπουργών να μην παραστούν στο δικαστήριο, αλλά να σιωπούν και να κρύβονται. Και είναι μάλλον ενδεικτικό ότι τον κ. Δουδωνή με αυτές τις τοποθετήσεις που σέβονται και υπηρετούν το Κράτος Δικαίου, ο Άδωνις Γεωργιάδης τον χαρακτήρισε «χτεσινό» που δεν έχει δικαίωμα να κρίνει τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο. Δεν ξέρω εάν είναι «χτεσινός» ο κ. Δουδωνής, όμως ξέρω ότι σε νεαρή ηλικία κατάφερε να «χτίσει» ένα εντυπωσιακό ακαδημαϊκό βιογραφικό, με διδακτορικό, διδακτική εμπειρία και ερευνητικό έργο ζηλευτό, ενώ οι παρεμβάσεις του στη Βουλή δεν είναι σόου και τσακωμοί καφενείου, αλλά καίριες και συχνά αποκαλυπτικές. Αν αυτά κάνουν κάποιον «χτεσινό», χρειαζόμαστε πολύ περισσότερους τέτοιους «χτεσινούς» και απαλλαγή από τηλεβιβλιοπώληδες με θυρίδες σκέψης.
https://www.in.gr/
Η ζωή είναι μια σειρά δοκιμασιών. Κάποιοι τις περνάνε και άλλοι όχι. Ωστόσο, τα μαθήματα παραμένουν.
Όλοι αντιμετωπίζουμε διαφορετικές δοκιμασίες. Κάποιοι παλεύουν με σύνθετους υπολογισμούς και άλλοι με τα βασικά μαθηματικά, αλλά όλοι πρέπει να κάνουμε ό, τι καλύτερο μπορούμε.
Η Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος η συγγραφέας του «Αυτός που πεθαίνει» το έθεσε όμορφα με αυτά τα λόγια:
«Οι πιο όμορφοι άνθρωποι που ξέρουμε είναι αυτοί που έχουν γνωρίσει την ήττα, ξέρουν την ταλαιπωρία, την πάλη, την απώλεια και έχουν βρει τον δρόμο τους από το βάθος. Αυτά τα άτομα έχουν μια εκτίμηση, μια ευαισθησία και μια κατανόηση για την ζωή που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια και βαθιά ανησυχία. Οι όμορφοι άνθρωποι δεν τυχαίνουν απλώς.»
Έχοντας αντιμετωπίσει άσχημες καταστάσεις, όπως μια τοξική οικογένεια ή φτώχεια δεν έχουν μάθει μόνο τι χρειάζεται για να πετύχεις στην ζωή, αλλά έχουν επίσης μάθει πώς να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια που θα εμφανιστούν.
Έχουν πετύχει το αδύνατο- έχουν ξεπεράσει τις ατυχίες τους και προχωρούν προς το λαμπρότερο μέλλον.
Παρόλο που σε άλλους δόθηκε μια κασετίνα με πολλά πολύχρωμα μολύβια και σε αυτούς μόνο ένα σπασμένο, με αυτό μπόρεσαν να χρωματίσουν τον κόσμο διαφορετικά και πιο φωτεινά από τους υπόλοιπους.
Γι αυτό ποτέ δεν παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων. Ξέρουν πώς να αγαπούν και αγαπούν βαθιά. Έχουν βιώσει τον πόνο, ξέρουν πως είναι να σε προδίδει κάποιος που αγαπάς και επομένως ποτέ δεν θα το έκαναν αυτό σε κάποιον άλλον.
Οι συμπονετικοί και ευγενικοί άνθρωποι έχουν μάθει με τον δύσκολο τρόπο
ότι τα εμπόδια είναι ευκαιρίες για να αναπτυχθούν και να βελτιωθούν.
Είναι πιθανό πως η πλειονότητα των ευγενικών και συμπονετικών ανθρώπων ήταν απαισιόδοξοι στο παρελθόν. Αλλά με τον καιρό, έμαθαν πως δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν στην ζωή με την απαισιοδοξία. Έχουν συνειδητοποιήσει πως μόνο με το να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες μπορούν να πετύχουν τα όνειρα τους. Και έτσι βλέπουν τα εμπόδια ως τον δρόμο προς την επιτυχία.
Είναι πάντα εκεί για να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη. Κινητοποιούν τους άλλους να πετύχουν τους στόχους τους και είναι πάντα εκεί γι αυτούς. Θα κάνουν τα πάντα για να σώσουν έναν άλλον άνθρωπο επειδή και οι ίδιοι χρειάστηκαν κάποιον στο παρελθόν και ξέρουν πόσο επώδυνο είναι να μην έχεις κανέναν.
Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν αυτόν τον κόσμο ένα καλό μέρος. Χρειαζόμαστε περισσότερους σαν αυτούς.
Μαγεία Τ.
https://www.awakengr.com/
Σημείωση: Να θυμίσουμε ότι αυτόν τον επιστήμονα και άνθρωπο η φασιστική κυβέρνηση του Μητσοτάκουλα καθώς και τα φασιστοειδή που το έπαιζαν ειδικοί στο καιρό της παράνοιάς ,για τον κοβιτ μιλάμε ,το έβγαλαν σε αναστολή γιατι αρνήθηκε να κάνει στο σώμα του πειραματικά σκευάσματα …
Στο επίκεντρο του 4ου Star Forum, που πραγματοποιείται στην Πανελλήνια Έκθεση Λαμίας από το Star Κεντρικής Ελλάδας, βρέθηκε ο νευροχειρουργός του Βοστάνειου Νοσοκομείου Μυτιλήνης, Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης, ο οποίος τιμήθηκε από τον Σύλλογο «Συν στον Άνθρωπο» για την προσφορά του στην ιατρική και, πάνω απ’ όλα, στον άνθρωπο. Η βράβευση δεν είχε τον χαρακτήρα μιας τυπικής τιμητικής διάκρισης. Ήταν μια δημόσια αναγνώριση ενός γιατρού που, για πολλούς ασθενείς, έχει ταυτιστεί με την ελπίδα, τη στήριξη και τη φροντίδα χωρίς διακρίσεις.
Η πρόεδρος του Συλλόγου, Μαίρη Δουμά, μιλώντας από το βήμα της διοργάνωσης, αναφέρθηκε με ιδιαίτερα θερμά λόγια στην πορεία και το ήθος του κ. Μπαϊραμίδη, χαρακτηρίζοντάς τον έναν επιστήμονα που έχει σηκώσει ψηλά τον πήχη της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Όπως τόνισε, πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν υπηρετεί μόνο την επιστήμη του, αλλά και μια βαθύτερη αποστολή: να βρίσκεται δίπλα σε όσους έχουν ανάγκη, με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια.
Στη συζήτηση που ακολούθησε με την Αναστασία Φρόντζου, ο Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης μίλησε ανοιχτά για τη διαδρομή του, τις προσωπικές του αναφορές και τη βαθιά του σχέση με τη νευροχειρουργική. Όπως είπε, από μικρός τον γοήτευαν η έρευνα, η καινοτομία και οι νέες τεχνικές, ωστόσο στην πορεία ήταν η χειρουργική του εγκεφάλου εκείνη που τον κέρδισε οριστικά. Δεν έκρυψε μάλιστα ότι η κινητήρια δύναμη δεν ήταν μόνο η προσφορά στον συνάνθρωπο, αλλά και η ίδια η αγάπη του για το αντικείμενο. «Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και προσφορά», σημείωσε, δίνοντας το στίγμα μιας φιλοσοφίας ζωής που συνδέει το επαγγελματικό πάθος με την κοινωνική ευθύνη.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε και η αναφορά του στην οικογένειά του, την οποία περιέγραψε ως το μεγάλο ηθικό του θεμέλιο. Μεγαλωμένος σε πολυμελή οικογένεια με εννιά παιδιά, μίλησε για γονείς που, παρά τις δυσκολίες, δίδαξαν στα παιδιά τους την αξία της αγάπης, αλλά και της θυσίας. «Μόνο όταν δίνεις μπορείς να πάρεις», είπε χαρακτηριστικά, αποδίδοντας σε αυτά τα βιώματα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα τον ρόλο του γιατρού και γενικότερα του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία.
Από τις πιο δυνατές στιγμές της συζήτησης ήταν η αναδρομή στο 2016, όταν, όπως ανέφερε, πραγματοποιήθηκε στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης το πρώτο bypass εγκεφάλου σε περιφερειακό δημόσιο νοσοκομείο της χώρας. Ο ίδιος στάθηκε όχι μόνο στη δυσκολία της επέμβασης, αλλά και στις αντικειμενικές συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτή οργανώθηκε και υλοποιήθηκε. Περιέγραψε μια μακρά προετοιμασία, που δεν περιορίστηκε στην τεχνική κατάρτιση, αλλά περιλάμβανε έντονη διανοητική επεξεργασία, σχεδιασμό, πρόβλεψη επιπλοκών και απόλυτη προσήλωση στη λεπτομέρεια. Με απλά αλλά ουσιαστικά λόγια, εξήγησε πως η νευροχειρουργική δεν είναι μηχανική πράξη, αλλά πνευματική εργασία υψηλής ευθύνης, στην οποία πρέπει να ιδρώνει το μυαλό και όχι το σώμα
Ο κ. Μπαϊραμίδης μίλησε και για το βάρος της ευθύνης που συνεπάγεται το να κρατά ένας γιατρός κυριολεκτικά μια ανθρώπινη ζωή στα χέρια του. Παραδέχθηκε ότι η ευθύνη είναι τεράστια, αλλά υπογράμμισε πως η χαρά μετά από μια επιτυχημένη επέμβαση είναι μοναδική και δεν συγκρίνεται με τίποτα. Εκεί, όπως ανέφερε, βρίσκεται και το βαθύτερο νόημα της δουλειάς του: στην ανακούφιση του ανθρώπου που υποφέρει και στην ικανοποίηση που αφήνει πίσω της μια μάχη κερδισμένη μέσα στο χειρουργείο.
Στην εκδήλωση έγινε ιδιαίτερη αναφορά και στη στάση του απέναντι στους ασθενείς του. Η κ. Φρόντζου τον χαρακτήρισε τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο γιατρό, αποκαλύπτοντας πως σε ορισμένες περιπτώσεις αποφεύγει την επαφή με συγγενείς πριν από χειρουργεία, ώστε να μην υπάρξει οποιαδήποτε προσπάθεια χρηματικής ανταμοιβής. Η εικόνα που αναδείχθηκε μέσα από τη συζήτηση ήταν εκείνη ενός γιατρού που επιμένει να υπηρετεί την ιατρική με όρους αξιοπρέπειας και ηθικής καθαρότητας, χωρίς να επιτρέπει στην αγωνία των ανθρώπων να μετατραπεί σε συναλλαγή.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο νευροχειρουργός του Νοσοκομείου Μυτιλήνης αναφέρθηκε ακόμη στην πίστη, την προσευχή και στον τρόπο με τον οποίο τα εντάσσει στη ζωή και στην επαγγελματική του πορεία, αλλά και σε προσωπικές του απόψεις για την ελευθερία, την επιστήμη και το σύστημα υγείας. Στο σκέλος αυτό της συζήτησης κατέθεσε τις δικές του θέσεις και εμπειρίες, επιμένοντας ιδιαίτερα στη σημασία της ελευθερίας της σκέψης και της συνείδησης.
Δεν παρέλειψε επίσης να αναφερθεί στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το Εθνικό Σύστημα Υγείας στην περιφέρεια, κάνοντας λόγο για καθυστερήσεις, ελλείψεις και ανάγκη συνεχούς αναβάθμισης, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε επίπεδο διοικητικής και τεχνικής υποστήριξης. Σημείωσε ότι στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης γίνεται σοβαρή δουλειά, αλλά υπάρχουν περιθώρια ενίσχυσης, ειδικά σε εξειδικευμένες μονάδες και σε νέο εξοπλισμό που θα μπορούσε να υποστηρίξει ακόμη περισσότερο κρίσιμες παρεμβάσεις.
Η βράβευση του Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη στη Λαμία ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής διάκρισης. Αγγίζει και το ίδιο το Νοσοκομείο Μυτιλήνης, τους ανθρώπους του και συνολικά τη Λέσβο, που βλέπει έναν δικό της γιατρό να αναγνωρίζεται πανελλαδικά όχι μόνο για την επιστημονική του επάρκεια, αλλά και για το ανθρώπινο αποτύπωμα που αφήνει πίσω του. Σε μια εποχή που η δημόσια υγεία δοκιμάζεται και η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς συχνά τραυματίζεται, τέτοιες στιγμές λειτουργούν σαν καθαρός αέρας: σπάνιος, αναγκαίος και αληθινός.
Δείτε το εξαιρετικό βίντεο:
https://www.triklopodia.gr/
