Αυτό που ξεχωρίζει στην εξέλιξη της ρητορικής της Ευδοκίας Τσαγκλή είναι ότι δεν ξεκίνησε ως πολιτικό πρόσωπο ή εκπρόσωπος κάποιου φορέα. Ξεκίνησε ως 
τραυματίας επιζήσασα που περιέγραφε πώς σώθηκε από τα φλεγόμενα βαγόνια και σταδιακά μετατράπηκε σε μία από τις
πιο αναγνωρίσιμες δημόσιες φωνές που αμφισβητούν την επίσημη διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών.
τραυματίας επιζήσασα που περιέγραφε πώς σώθηκε από τα φλεγόμενα βαγόνια και σταδιακά μετατράπηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες δημόσιες φωνές που αμφισβητούν την επίσημη διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών.
1. «Στο τέλος θα φταίμε εμείς που μπήκαμε στο τρένο». Ίσως η πιο γνωστή της φράση. Συμπυκνώνει την αντίληψή της ότι οι ευθύνες μετατοπίζονται από το κράτος και τους αρμόδιους προς τα ίδια τα θύματα.
2. «Ζητώ συγγνώμη από τον κ. Καραμανλή που μπήκα σε ένα τόσο καλό τρένο»
Η πιο αιχμηρή ειρωνική τοποθέτησή της μετά τη συζήτηση στη Βουλή για τα Τέμπη. Αμφισβητεί ευθέως το κυβερνητικό αφήγημα περί επαρκούς λειτουργίας του σιδηροδρόμου.
3. «Απορώ αφού ήταν τόσο καλός, γιατί δεν είναι ακόμη υπουργός;»
Συνέχεια της προηγούμενης δήλωσης, με στόχο την πολιτική λογοδοσία.
4. «Είναι εξευτελιστικό να βλέπεις τη διαδικασία για τα Τέμπη στη Βουλή».
Φράση που δείχνει την απογοήτευσή της για τον τρόπο που εξελίχθηκαν οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες.
5. «Θα έλεγα ότι είναι ξεδιάντροπη η στάση τους».
Μία από τις σκληρότερες δημόσιες κρίσεις της για τον χειρισμό της υπόθεσης από το πολιτικό σύστημα.
6. «Πολλά πράγματα πήγαν λάθος».
Από τις πρώτες φράσεις με τις οποίες πέρασε από την προσωπική μαρτυρία στην αναζήτηση συστημικών ευθυνών.
7. «Πολλοί γνώριζαν και με αποδεικτικά στοιχεία τι πρόκειται να συμβεί».
Εδώ διατυπώνει τη θέση ότι υπήρχαν προειδοποιήσεις πριν από την τραγωδία.
8. «Ένας μαραθώνιος είναι μπροστά μας».
Αναφορά στον μακρύ αγώνα για δικαιοσύνη και απόδοση ευθυνών.
9. «Για πολλούς μήνες είχα χάσει το χαμόγελό μου».
Ίσως η πιο χαρακτηριστική προσωπική της εξομολόγηση για τις ψυχολογικές συνέπειες της τραγωδίας.
10. «Σιγά σιγά έχω αρχίσει να παίρνω τα πάνω μου».
Η άλλη πλευρά της προσωπικής της διαδρομής: επιβίωση και επαναφορά στη ζωή.
11. «Εμείς έχουμε στοιχεία και για ποινικές ευθύνες».
Μία από τις πιο πολιτικά φορτισμένες δηλώσεις της σχετικά με την υπόθεση.
12. «Δεν κρύβεται πίσω από την ασυλία; Τότε ας γίνει Προανακριτική»..
Δείγμα της πίεσης που ασκεί για πλήρη θεσμική διερεύνηση.
13. «Η υπόθεση αυτή έγινε σκοπός ζωής».
Φράση που επανέρχεται σε διάφορες συνεντεύξεις της και δείχνει πόσο έχει αλλάξει η ζωή της μετά το δυστύχημα.
14. «Δεν θα είχα βγει ποτέ».
Αναφορά στις συνθήκες διαφυγής από το βαγόνι και στο πόσο οριακή θεωρεί την επιβίωσή της.
15. «Θα είχα καεί».
Από τις πιο σοκαριστικές περιγραφές της για τη φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση.
16. «Όλα τα θυμάμαι».
Κεντρικό μοτίβο στις συνεντεύξεις της: η μνήμη του δυστυχήματος παραμένει ζωντανή.
17. «Δεν ξεφεύγεις ποτέ».
Περιγράφει το μετατραυματικό αποτύπωμα που αφήνει μια τέτοια εμπειρία.
18. «Δεν φεύγει ο πόνος».
Η φράση με την οποία συχνά περιγράφει την κοινή εμπειρία επιζώντων και συγγενών.
19. «Τον συνηθίζεις».
Μιλώντας για τον πόνο, όχι ως κάτι που θεραπεύεται αλλά ως κάτι με το οποίο μαθαίνεις να ζεις.
20. «Θυμάμαι τις δίδυμες».
Μία από τις πιο συγκινητικές αναφορές της στα θύματα της τραγωδίας, που δείχνει ότι το προσωπικό βίωμα παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μνήμη των νεκρών.
Οι δηλώσεις της Ευδοκίας Τσαγκλή κινούνται σε τρεις άξονες.
Ο πρώτος άξονας είναι το τραύμα του επιζώντα. («Όλα τα θυμάμαι», «Δεν ξεφεύγεις ποτέ», «Δεν φεύγει ο πόνος»).
Η καταγγελία για κρατικές και πολιτικές ευθύνες. («Στο τέλος θα φταίμε εμείς που μπήκαμε στο τρένο», «Πολλοί γνώριζαν»).
Η διεκδίκηση δικαιοσύνης και λογοδοσίας. («Ένας μαραθώνιος είναι μπροστά μας», «Ας γίνει Προανακριτική»).
Αυτή η μετάβαση —από το «πώς σώθηκα» στο «γιατί συνέβη και ποιος θα λογοδοτήσει»— είναι που την έχει καταστήσει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές των επιζώντων των Τεμπών.
