Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι η επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Μαδούρο ήταν σκόπιμα σκηνοθετημένη ως πολιτικό θέατρο για να καταδείξει τη σκληρή, γρήγορη, χωρίς περιορισμούς προσέγγιση του Τραμπ, σηματοδοτώντας το de facto τέλος των κανόνων του διεθνούς δικαίου υπέρ της ωμής ισχύος και αναγκάζοντας άλλες δυνάμεις να αποδείξουν την κυριαρχία τους μέσω της ισχύος.
Radio Sputnik, Escalation Host: Το πιο πολυσυζητημένο θέμα των πρώτων ημερών του 2026, του οποίου έχουμε ήδη δει, ήταν το απότομο ξεκίνημα της χρονιάς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής: η στρατιωτική τους επιχείρηση στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του ηγέτη της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. Γράψατε ένα εκτενές άρθρο για αυτό το θέμα, για το πώς διαμορφώνεται μια νέα παγκόσμια τάξη. Η ερώτησή μου προς εσάς είναι: γιατί τώρα, στις αρχές του 2026, ο Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να κλιμακώσουν την κατάσταση τόσο απότομα;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Νομίζω ότι η χρονική στιγμή αυτής της επιχείρησης οφείλεται στη διαφημιστική προσέγγιση του Τραμπ στην πολιτική: είναι πολιτική μιμιδίων. Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η ίδια η επιχείρηση, τα κλιπ που γυρίστηκαν, ο τρόπος με τον οποίο ο Μαδούρο οδηγήθηκε στη Νέα Υόρκη - όλα αυτά είναι ένα είδος διαφημιστικού βίντεο. Είναι ένα τερατώδες, τρομακτικό διαφημιστικό, που έχει προγραμματιστεί να συμπέσει με τις διακοπές των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιά, σκοπός του οποίου είναι να δείξει ότι η νέα πολιτική του Τραμπ θα είναι στο εξής ακριβώς αυτό: σκληρή, δυναμική, γρήγορη, νικηφόρα, γρήγορη, τολμηρή και, ταυτόχρονα, ριζικά κυρίαρχη.
Η χρονική στιγμή είναι στρατηγική: αυτή είναι μια περίοδος που τα μυαλά των απλών Αμερικανών είναι όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα από τις καθημερινές ανησυχίες. Σε αυτό το πλαίσιο, εκτυλίσσεται μια παράσταση για έναν εντελώς «ηλίθιο» πληθυσμό μέσα από διαφημιστικά μιμίδια, κλιπ και μουσικά θραύσματα, όπου η πραγματικότητα μετατρέπεται σε στοιχείο παράστασης. Αυτό είναι το πρωτοχρονιάτικο σόου του ισχυρού Τραμπ, ο οποίος καταστρέφει τους εχθρούς του και κερδίζει πολέμους σε μια μέρα. Φυσικά, αυτό είναι ένα μήνυμα και προς εμάς: «Έλυσα όλα τα προβλήματα στην αυλή μου σε μια μέρα, ενώ εσείς παλεύετε εδώ για τέσσερα χρόνια». Αυτό το μήνυμα έχει σκοπό να στείλει σκληρά, αιχμηρά και ξεκάθαρα μηνύματα σε όλους στο πλαίσιο των νέων συνθηκών της πολιτικής πληροφόρησης. Έχουμε να κάνουμε με μια συγχώνευση πραγματικότητας, τεχνητής νοημοσύνης, κλιπ, απομιμήσεων και deepfakes, τα οποία ωστόσο ενώνονται για να σχηματίσουν ένα πολύ σημαντικό μήνυμα.
Αν αποσπάσουμε την προσοχή μας από το φλοιό της σόου μπίζνες - το οποίο από μόνο του θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο σοβαρής ανάλυσης - θα δούμε νέες αρχές πολέμου. Το στοιχείο της υποστήριξης πληροφοριών και η βιομηχανία ψυχαγωγίας πίσω από αυτό παίζουν βασικό ρόλο εδώ. Τα σκόπιμα σκηνοθετημένα πλάνα των ιπτάμενων ελικοπτέρων φαίνονται εντυπωσιακά, αν και οι πολιτοφυλακές και οι στρατιώτες μας από το Ντονμπάς σχολίασαν: εάν μια τέτοια σειρά αργών στόχων εμφανιζόταν στην πραγματικότητα, θα καταρριφθούν αμέσως από drones FPV. Δεν θα κρατούσαν ούτε λεπτό. Αλλά εδώ είναι, πετούν πολύχρωμα. Ίσως δεν πετούσαν καθόλου, ίσως ήταν έργο τεχνητής νοημοσύνης, αλλά το πληροφοριακό στοιχείο εδώ είναι τεράστιο. Δεν μπορείτε απλώς να γελάσετε με αυτό ή να το αγνοήσετε — πρέπει να καταλάβετε ότι αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε τώρα. Μέχρι εκεί φτάνει η παρουσίαση.
Τώρα στην ουσία του θέματος: Ο Τραμπ έχει ουσιαστικά βάλει τέλος στο διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Το άρθρο μου δεν αφορά τόσο το «πώς» έγινε αυτό, αλλά το τι ακριβώς συνέβη αυτές τις πρώτες μέρες του νέου έτους. Τι σημαίνει η εισβολή του Τραμπ στη Βενεζουέλα, χωρίς καμία πραγματική βάση; Τι σημαίνει η απαγωγή του προέδρου μιας κυρίαρχης χώρας; Όπως και στην εποχή των βαρβαρικών βασιλείων, ο Μαδούρο μεταφέρθηκε και παρέλασε στους δρόμους της Νέας Υόρκης σαν αιχμάλωτος εχθρός για τη διασκέδαση του πλήθους.
Πολλοί σημειώνουν ότι αυτό θυμίζει τη Ρώμη στα χρόνια του λυκόφωτος της. Μόνο στην αρχαιότητα, οι κρατούμενοι συνήθως πετούσαν πέτρες, ενώ εδώ τους πετούσαν με προσβολές και απειλές ότι θα τον σκοτώσουν ή θα του επιβάλουν τέσσερις ισόβιες ποινές. Στην ουσία, είναι το ίδιο πράγμα: ένας ηττημένος εχθρός μεταφέρεται σε ένα κλουβί για τη διασκέδαση του κοινού.
Και τι σημαίνουν όλα αυτά; Πίσω από αυτό το σκηνοθετημένο πληροφοριακό αποτέλεσμα κρύβεται ένα πολύ σοβαρό πράγμα: το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον. Η έκκληση στον ΟΗΕ, το αίτημα από τη Δύση να δώσει προσοχή σε παραβιάσεις ορισμένων αρχών, συμφωνιών ή διατάξεων που έρχονται σε αντίθεση με το γράμμα και το πνεύμα του νόμου - όλα αυτά είναι πλέον εντελώς μάταια. Οι συγκεκριμένες, ανούσιες δημόσιες σχέσεις είναι ο μόνος τρόπος για να γίνουν αυτά τα πράγματα. Αν καταλάβουμε ότι πρόκειται απλώς για ψυχαγωγία, ένα είδος εορταστικής συναυλίας ή τελετουργικού κλάματος από Αιγύπτιους πενθούντες, τότε μπορούμε να απευθυνθούμε στον ΟΗΕ και να δώσουμε παραδείγματα για το πώς μας επιτέθηκαν ή πώς τα εχθρικά drones προσπάθησαν να καταστρέψουν τον πρόεδρό μας. «Λοιπόν, προσπάθησαν, και αυτό είναι εντάξει: αν δεν τον κατέστρεψαν, μπράβο τους. Αν το έκαναν, δεν πειράζει επίσης, προφανώς τους διώξαμε», είναι περίπου ο τρόπος με τον οποίο θα απαντήσουν οι Αμερικανοί. Η ιδέα ότι υπάρχουν ορισμένοι κανόνες και κανόνες που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης θα πρέπει να αφεθεί στο παρελθόν μια για πάντα. Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο.
Υπάρχει μόνο ο νόμος της δύναμης. Κατά μία έννοια, ήταν πάντα έτσι — αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Απλώς, σε ορισμένες στιγμές, μετά από κάθε «ανακάτεμα της τράπουλας» και παγκόσμια σύγκρουση, όταν οι σφαίρες επιρροής ανακατανέμονται, οι μεγάλες δυνάμεις διεκδικούν το δικαίωμά τους στην κυριαρχία. Αυτό συνέβη στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν η φασιστική Ευρώπη έγινε ξεχωριστή οντότητα στην παγκόσμια πολιτική, απαίτησε από τον κόσμο να υποταχθεί σε αυτήν. Ο κόσμος επαναστάτησε και αυτή η δύναμη δεν υπάρχει πια. Αλλά κάθε διεθνές δίκαιο είναι πάντα μια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των νικητών. Αυτό είναι το θέμα. Για περισσότερο από έναν αιώνα, τα έθνη-κράτη δεν ήταν κυρίαρχοι παράγοντες που εγκαθίδρυσαν την παγκόσμια τάξη. Οι παγκόσμιες σχέσεις διαμορφώνονται από ιδεολογικά μπλοκ.
Ο Τραμπ δεν είπε τίποτα εννοιολογικά νέο, αλλά de facto απέρριψε την ειρήνη της Γιάλτας, το διπολικό σύστημα, τον ΟΗΕ, ακόμη και την ίδια την ιδέα της παγκοσμιοποίησης μέχρι τώρα. Η θέση του είναι απλή: «Τα συμφέροντά μου είναι τα συμφέροντα του παγκόσμιου ηγεμόνα. Υπάκουσέ με». Πείτε το όπως θέλετε — παγκοσμιοποίηση ή εθνικοποίηση. Αν οι Αμερικανοί δουν «χωρίς ιδιοκτήτη» πετρέλαιο ή ένα καθεστώς που μπορεί να κατηγορηθεί για κάτι (ή ακόμα και όχι), απλώς ενεργούν. Τους βλέπουμε να αναπτύσσουν ελικόπτερα, να χτυπούν και να δωροδοκούν την ελίτ. Χωρίς την προδοσία της ελίτ της Βενεζουέλας, η σύλληψη του Μαδούρο θα ήταν αδύνατη - η πέμπτη και η έκτη φάλαγγα λειτούργησαν τέλεια. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του μονοπολικού κόσμου, η Δύση έχει δημιουργήσει τέτοιες στήλες σε όλες τις κοινωνίες: στη δική μας, στο Ιράν, στη Βενεζουέλα και στην Κίνα. Την κατάλληλη στιγμή, στρατιωτικοί, διπλωματικοί, διεφθαρμένοι και πολιτικοί παράγοντες συγχρονίζονται και συμβαίνει ένα ακριβές χτύπημα.
Με παρόμοιο τρόπο, το Ισραήλ έδωσε ένα συντριπτικό πλήγμα στους εχθρούς του στη Μέση Ανατολή και το Ιράν: σε μια στιγμή, η στρατιωτική ελίτ εξαφανίζεται, ηγέτες απάγονται, τρομοκρατικές επιθέσεις και δολοφονίες λαμβάνουν χώρα. Αυτός είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος, όπου όλοι περνούν τώρα μια τρομερή δοκιμασία πολέμου για το δικαίωμα να αποκαλούνται κυρίαρχοι. Πιστεύαμε ότι το «πνεύμα του Άνκορατζ» και η κατοχή πυρηνικών όπλων μας έκαναν αυτόματα μέλη της λέσχης των μεγάλων δυνάμεων. Αλίμονο, όχι. Για να μας πάρουν στα σοβαρά, πρέπει να κερδίσουμε τον πόλεμο. Πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε απλώς «ικανοί», αλλά να δείξουμε «πώς» το κάνουμε. Χωρίς αυτό, η φωνή της Ρωσίας θα γίνει αντιληπτή μόνο ως ιδιωτική, «προσωπική γνώμη» — έτσι περιγράφονται συνήθως οι άνθρωποι που είναι δυσαρεστημένοι με τη συναίνεση και γκρινιάζουν στο περιθώριο.
Στην πραγματικότητα, η ανθρωπότητα βρίσκεται τώρα σε μια κατάσταση θεμελιώδους ταπείνωσης. Ο Τραμπ απλώς είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Οι παγκοσμιοποιητές συνήθιζαν να απαλύνουν αυτή την ταπείνωση προσποιούμενοι ότι άκουγαν τη γνώμη σας και σας επέτρεπαν να συμμετέχετε στη διαδικασία. Τώρα που τελείωσε η πολυμέρεια, απομένει μόνο το δικαίωμα της βίας, και αυτή είναι μια μη αναστρέψιμη διαδικασία. Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος.
Βρισκόμαστε στη μέση ενός παρατεταμένου, μακροχρόνιου Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου το διεθνές δίκαιο απλά δεν υπάρχει. Θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον, με βάση την έκβαση αυτής της σύγκρουσης. Άλλωστε, ο προηγούμενος νόμος προέκυψε ως αποτέλεσμα προηγούμενων πολέμων: οι νικητές καθιέρωσαν κανόνες και κόκκινες γραμμές που τηρούνταν μέχρι ένα ορισμένο σημείο. Αλλά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, απομακρυνθήκαμε. Γιατί μας εκπλήσσει τώρα; Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο, διότι ένας από τους πυλώνες του, ένα από τα θεμέλιά του, έχει εξαφανιστεί. Διαλυθήκαμε και ποιος θα μας πάρει στα σοβαρά τώρα; Έχουμε ανακηρυχθεί περιφερειακή δύναμη που προσπαθεί απλώς να επιστρέψει στην ιστορία. Ο Πούτιν λέει: έχουμε ήδη επιστρέψει, είμαστε κυρίαρχοι. Ναι, το πιστεύουμε αυτό, αλλά τώρα πρέπει να αποδειχθεί με τη βία.
Το διακύβευμα αυτής της διαδήλωσης είναι εξαιρετικά υψηλό: αν κερδίσουμε, θα καθορίσουμε τις παραμέτρους του νέου διεθνούς δικαίου. Αλλά ο Τραμπ ρίχνει μια αλαζονική πρόκληση: «Αν είστε νικητές, τότε κερδίστε. Όπως εγώ, για παράδειγμα. Πού είναι ο Ζελένσκι σου;» Από αυτή την άποψη, μόνο όταν παρελαύνετε ο Ζελένσκι, ο τρομοκράτης Μαλιούκ, ο τρομοκράτης Μπουντάνοφ ή ο Ζαλούζνι στη Μόσχα σε ένα κλουβί και το πλήθος των «Ρώσων Ρωμαίων», οι κάτοικοι της Τρίτης Ρώμης, τους φωνάζουν «ντροπή, δολοφόνοι», μόνο τότε θα σας μιλήσουν. Ίσως σε κάποια γιορτή: Εργατική Πρωτομαγιά ή Ημέρα Φιλίας των Λαών. Μόνο τότε θα γίνουμε δεκτοί στο κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων. Αλλά προς το παρόν, όχι. Προσπαθούμε να πείσουμε τον Τραμπ με έγγραφα ότι εκατοντάδες ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη ήθελαν να καταστρέψουν τον Ρώσο πρόεδρο και η απάντηση που παίρνουμε είναι κάτι σαν: «Δεν το πιστεύω. Πρώτον, το ρυθμίζετε μόνοι σας. Δεύτερον, είναι κρίμα που δεν λειτούργησε. και τρίτον, ξέρω ότι τα στείλαμε για να μην είναι πολύ γλυκιά η ζωή σου».
Έτσι είναι αυτή η συζήτηση. Τι είδους «πνεύμα του Άνκορατζ» μπορεί να υπάρχει εδώ; Για να υπάρξει πραγματική συμφωνία με τη Δύση, με τον Τραμπ ή με οποιονδήποτε άλλο, χρειαζόμαστε νίκη. Με κάθε κόστος και με κάθε μέσο. Το πώς να το παρουσιάσετε στα μέσα ενημέρωσης είναι ένα δευτερεύον ερώτημα: μπορείτε να κάνετε μια ταινία ή να ζητήσετε από την τεχνητή νοημοσύνη να σχεδιάσει μια εικόνα. Αλλά αν δεν αναγνωριστούμε ως νικητές στην πραγματικότητα, κανείς δεν θα το κοιτάξει. Αυτός είναι ένας διαφορετικός κόσμος στον οποίο ξυπνήσαμε το 2026: η εξουσία κυριαρχεί εδώ και τίποτα άλλο.
Ο Τραμπ έχει διακηρύξει ένα ανανεωμένο «Δόγμα Μονρόε»: η αμερικανική ήπειρος ανήκει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο η Ουάσιγκτον θα καθορίσει ποιος κάνει τι εκεί. Αυτή είναι μια αξίωση για μια αμερικανική αυτοκρατορία στο δυτικό ημισφαίριο. Και δεδομένου ότι η Βενεζουέλα, η Κούβα και η Νικαράγουα ήταν προσανατολισμένες προς τη Ρωσία και την Κίνα, βλέπουμε το λογικό αποτέλεσμα. Η Κούβα αντιμετωπίζει την ίδια απειλή. Μπορείτε να το ονομάσετε άδικη παραβίαση του νόμου, αλλά αυτό είναι ένα τραγούδι για τους αδύναμους. Μπορεί να υπάρξει μόνο μία απάντηση: πού είναι το «Δόγμα Μονρόε» μας για την Ευρασία; Γράφω για αυτό εδώ και 40 χρόνια. Δεν χρειαζόμαστε δηλώσεις, αλλά πράξεις που αγνοούν εντελώς το φανταστικό διεθνές δίκαιο.
Αν εμείς, περιτριγυρισμένοι όχι μόνο από απατεώνες αλλά και από δολοφόνους, παίζουμε με τους κανόνες των έντιμων ανθρώπων, θα χάσουμε διπλά. Παίζουν με σημαδεμένα χαρτιά εναντίον μας. Και όταν καταφέρνουμε να κερδίσουμε ακόμα και κάτω από τέτοιες συνθήκες, αρχίζουν τα πυρά ανοιχτά. Λέμε συνέχεια, «Τα χαρτιά σας ήταν άδικα». Ακούστε: υπάρχει ήδη ανταλλαγή πυροβολισμών στο καουμπόικο σαλούν της παγκόσμιας πολιτικής. Τα μπουκάλια σπάνε, μετατρέπονται σε «τριαντάφυλλα» και όλοι χτυπούν με ό,τι μπορούν. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα.
Έχουμε μια διέξοδο: να υπερασπιστούμε την κυριαρχία που δεν θα μας αναγνωρίσουν. Το ερώτημα αφορά εμάς ως πολιτισμό-κράτος. Πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας στον πόλεμο με τη Δύση, διότι από εκεί προέρχεται η πρωτοβουλία για την ανάκληση του δικαιώματός μας στην κυρίαρχη πολιτική. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις ψευδαισθήσεις για «δυτικούς εταίρους» ή «κοινές αξίες». Ο Τραμπ έχει δίκιο να ρίχνει τη μάσκα της υποκρισίας και της ανοησίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα: γι' αυτόν, η Αμερική έρχεται πρώτη. Είμαστε σε ανταλλαγή πυροβολισμών: πυροβολήστε αλλιώς θα σκοτωθείτε. Ο Τραμπ δεν ξεκίνησε καν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο - απλώς επιβεβαίωσε την ύπαρξή του.
Είμαστε μέσα σε ένα γουέστερν με πολύ σκληρές αρχές και έναν αγώνα όλων εναντίον όλων. Είναι άσκοπο να προσκολληθούμε στη χίμαιρα της ειρήνης της Γιάλτας — τίποτα δεν έχει απομείνει από αυτήν. Η δύναμη κάνει το σωστό. Η Ουκρανία είναι η «κάρτα πρόσβασης» στο κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων.
Είτε είναι δικό μας, και τότε είμαστε μια μεγάλη δύναμη που υπαγορεύει τους κανόνες, είτε δεν είναι — και τότε είμαστε υποτελείς.
Παρουσιαστής: Αν κάνουμε παραλληλισμούς μεταξύ του τρόπου με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν τη Βενεζουέλα και του τι συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία, νομίζω ότι υπάρχει μια σημαντική απόχρωση. Οι Αμερικανοί συνεχίζουν να είναι παρόντες στην Ουκρανία και εξακολουθούν να προμηθεύονται όπλα εκεί. Πώς σκοπεύει ο Τραμπ να συνδυάσει τα φιλόδοξα σχέδιά του, τα οποία περιλαμβάνουν τη Γροιλανδία, την Κούβα, το Μεξικό και μια κατεχόμενη Βενεζουέλα, με περαιτέρω εμπλοκή στην ουκρανική σύγκρουση;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μπορείτε να δείτε ότι ο Τραμπ δεν θεωρεί την ουκρανική σύγκρουση προτεραιότητα — τουλάχιστον, αυτό λέει. Ορισμένες από τις ενέργειές του δείχνουν ότι θα ήθελε πραγματικά να παγώσει αυτό το μέτωπο. Και να το κάνουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χάσουμε, αλλά να σώσουμε την Ουκρανία και να διατηρήσουμε το ναζιστικό καθεστώς (ίσως αντικαθιστώντας τους ηγέτες του) για να επιστρέψουμε σε αυτό το θέμα αν χρειαστεί. Αυτό θα είναι ένα υπέροχο χαλινάρι ριγμένο πάνω μας, μια συνεχής δαμόκλειος σπάθη.
Εάν η σύγκρουση παγώσει, ο Τραμπ θα στρέψει την προσοχή του στο δυτικό ημισφαίριο, προετοιμάζοντας πόλεμο με την Κίνα και υποστηρίζοντας το «Μεγάλο Ισραήλ» στη Μέση Ανατολή, κάτι που πιθανότατα θα οδηγήσει σε πόλεμο με το Ιράν. Το δυτικό ημισφαίριο είναι μόνο το πρώτο βήμα: εάν οι περιπέτειες στη Βενεζουέλα και τη Γροιλανδία είναι επιτυχείς, θα προχωρήσει παραπέρα. Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ θέλει να φέρει τα περιουσιακά στοιχεία των παγκοσμιοποιητών υπό τον έλεγχο της νεοσυντηρητικής αμερικανικής ηγεμονίας. Προηγουμένως, φαινόταν ότι θα επικεντρωνόταν στην εσωτερική πολιτική, όπως υποσχέθηκε στο κίνημα MAGA, αλλά τώρα είναι σαφές ότι αυτά ήταν μόνο εν μέρει εκπληρωμένα συνθήματα. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ ακολουθεί μια πολιτική άμεσης και σκληρής ηγεμονίας, την οποία η φιλελεύθερη ρητορική μόνο εμποδίζει.
Για αυτόν, η Ουκρανία είναι ένα στοιχείο ενίσχυσης της αμερικανικής μονοπολικότητας σε ένα νέο στάδιο. Ο Τραμπ εργάζεται για να απολύσει τον Μαλιούκ και τον Γερμάκ, επιδιώκοντας να απομακρύνει τον Ζελένσκι, ο οποίος είναι καθαρά επικεντρωμένος στους παγκοσμιοποιητές, από το παιχνίδι. Στόχος του είναι να παγώσει τη σύγκρουση μέσω των πρακτόρων του στην Ουκρανία και να μας αναγκάσει να κάνουμε ειρήνη. Αν συμφωνήσουμε σε αυτό (και στο Άνκορατζ έχουμε ήδη, ουσιαστικά, δείξει την προθυμία μας), θα κάνουμε ένα μοιραίο λάθος. Ο Τραμπ δεν θα εγκαταλείψει την Ουκρανία - θα την ενισχύσει. Αλλά δεν θα απαντήσει σε προκλήσεις, καθώς πιστεύει ότι συμφωνώντας σε μια εκεχειρία ακόμη και με τους δικούς μας όρους, αναγνωρίζουμε έτσι την ιδιότητά μας ως υποτελών.
Απευθυνόμαστε στον Τραμπ ως διαιτητή: δέχεται κλήσεις από την Ευρώπη, το Κίεβο και τη Μόσχα, που διαμαρτύρονται ο ένας για τον άλλον. Συμφωνώντας με αυτούς τους όρους, θα αποδεχτούμε αυτήν την κατάσταση και αυτό θα είναι το τέλος μας.
Ο πόλεμος αυτός καθαυτός δεν είναι προς το συμφέρον του Τραμπ αυτή τη στιγμή - θέλει ειρήνη στην Ουκρανία, ώστε να μπορέσει να νικήσει τη Ρωσία με άλλα μέσα. Η ειρήνη μπορεί να είναι ένα μέσο πολέμου: η Συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν ένα άμεσο μέσο στην προετοιμασία για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τραμπ δεν θέλει να μας πολεμήσει άμεσα - είναι πολύ πιο χρήσιμο για αυτόν να «οπλίσει», δηλαδή να μετατρέψει το ίδιο το γεγονός της εκεχειρίας σε όπλο εναντίον μας. Αυτός είναι ένας ψυχρός υπολογισμός: θα ασχοληθεί με άλλα θέματα και η θέση της Ρωσίας στα μάτια του κόσμου θα μειωθεί σημαντικά. Ακόμα κι αν θριαμβεύσουμε επί του Ζελένσκι, δεν θα είναι στρατηγική νίκη. Όλοι το βλέπουν αυτό, ακόμη και στην Αφρική, σημειώνοντας τη συμπεριφορά μας απέναντι στη Συρία, τη Βενεζουέλα ή το Ιράν: δεν υπερασπιζόμαστε τους συμμάχους μας μέχρι τέλους και δεν αποτελούμε πραγματική πρόκληση για την Αμερική.
Μόνο ο πόλεμος αποφασίζει τα πάντα — αυτό είναι το θέμα. Και εδώ τίθεται το ζήτημα των πόρων. Προφανώς, είμαστε πολύ καλύτερα μαζί τους από ό,τι νομίζαμε: κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών πολέμου, ο λαός έχει επιδείξει μια απίστευτη βούληση για κυριαρχία. Αλλά τώρα, στην Ουκρανία, το ερώτημα δεν αφορά τη χρήση της κυριαρχίας, αλλά την απόκτησή της. Μέχρι στιγμής, δεν είναι αρκετό. Κυριαρχία είναι όταν τραβάς κόκκινες γραμμές και τιμωρείς αυτούς που τις ξεπερνούν. Και όταν επιδεικνύουμε τον Μπουρεβέστνικ, τον Ποσειδώνα ή τον Ορέσνικ, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα, παύει να μετράει σε αυτόν τον κόσμο των παραστάσεων και των σύντομων κύκλων.
Έχουμε θέσει τα πάντα σε κίνδυνο - την ύπαρξη της Ρωσίας και του λαού μας - για να αποδείξουμε την κυριαρχία μας. Για να είναι η Ρωσία ένα κράτος-πολιτισμός, πρέπει να κερδίσουμε στην Ουκρανία παρά τον Τραμπ. Δεν μπορούμε να δεχτούμε τους όρους του — πρέπει να κερδίσουμε με κάθε μέσο. Δεν υπάρχουν άλλες κόκκινες γραμμές. Τα πυρηνικά όπλα δεν είναι πλέον αποτρεπτικά: η Αμερική έπληξε ήδη πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν πέρυσι και Ουκρανοί τρομοκράτες επιτέθηκαν στην τριάδα μας. Δεν υπάρχουν κανόνες και οι ηγέτες δεν είναι απρόσβλητοι.
Σε αυτό το παιχνίδι χωρίς κανόνες, η Ρωσία πρέπει να κερδίσει με κάθε μέσο.
Δεν υπάρχουν θέματα ταμπού: μπορούμε να καταργήσουμε το Σύνταγμα, να κηρύξουμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να καταργήσουμε όλες τις συμβάσεις και να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο για να επιβιώσουμε. Αν τηρούμε την ευπρέπεια και χάνουμε, δεν θα μετρήσει υπέρ μας. Αλλά αν τα καταφέρουμε, ό,τι και να γίνει, οι νικητές δεν θα κριθούν. Μόνο οι ηττημένοι κρίνονται: αν γλιστρήσουμε, θα κάνουν νέα δίκη στη Νυρεμβέργη για εμάς.
Αυτή είναι η σοβαρότητα του 2026: είναι έτος πολέμου και έκτακτων μέτρων. Η ειρηνική ζωή διαγράφεται εντελώς, όπως ένα βρεγμένο πανί που σκουπίζει ξεπερασμένες φόρμουλες από έναν μαυροπίνακα. Όλα όσα βασιζόμασταν δεν λειτουργούν πλέον. Βρισκόμαστε σε ένα καουμπόικο σαλούν όπου λαμβάνει χώρα ανταλλαγή πυροβολισμών χωρίς κανόνες ή κανονισμούς.
Παρουσιαστής: Ας προσομοιώσουμε μια κατάσταση: ας υποθέσουμε ότι, κάποια στιγμή, χρησιμοποιούμε πραγματικά το Oreshnik όπως αναφέρατε νωρίτερα σε μαζική κλίμακα στο ουκρανικό έδαφος. Όπως είναι φυσικό, θα ακολουθήσουν μαζικές κατηγορίες κατά της Ρωσίας. Η Ευρώπη θα μπορούσε να αρχίσει να αναπτύσσει τα στρατεύματά της με το πρόσχημα ότι έχουμε απορρίψει εντελώς το διεθνές δίκαιο. Πού θα οδηγήσουν τελικά όλα αυτά;
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πού θα μπορούσε να οδηγήσει; — Σε χτυπήματα στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο, στη χρήση του Ποσειδώνα. Μόνο έτσι και κανένας άλλος. Βλέπετε, μιλάμε ξανά για το διεθνές δίκαιο, αλλά ο Τραμπ δεν συμμορφώνεται με αυτό — και δεν συμβαίνει τίποτα: η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει σιωπηλή. Ο Τραμπ σε αυτό το καουμπόικο σαλούν δεν είναι σερίφης, είναι ληστής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια άλλη συμμορία. Μπορεί να είναι εν μέρει με τον Τραμπ, εν μέρει εναντίον του: θα τον λιντσάρουν ευχαρίστως αν μπορούσαν, αλλά εξακολουθούν να είναι μια συμμορία. Δεν υπάρχουν κανόνες.
Πρώτον: πώς ακριβώς να χρησιμοποιήσετε βία; Το χτύπημα πρέπει να γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μείνει τίποτα από την ουκρανική στρατιωτική ηγεσία. Δεν είμαι αρμόδιος να αποφασίσω πώς να το κάνω αυτό, αλλά φανταστείτε: καταστρέφουμε την ανώτατη ηγεσία και δεν υπάρχει πλέον καμία εξουσία στην Ουκρανία. Το καταδικάζει αυτό η Ευρώπη; Ποιος νοιάζεται. Στέλνει στρατεύματα; Στη συνέχεια χτυπάμε τις τρεις πρωτεύουσες με τον Ποσειδώνα. Τι θα κάνει ο Τραμπ; Είναι άγνωστο. Μπορεί να πει, «Μπράβο, Ρώσοι». Εξάλλου, ο ίδιος κάνει απολύτως εξωφρενικά πράγματα, και όταν τα καταφέρνει, απλώς δηλώνει: «Κοίταξέ με, θα χορέψω για σένα τώρα». Μπορούμε να το κάνουμε και αυτό. Ο Μαδούρο χόρεψε άσχημα και κατέληξε στο Γκουαντάναμο — εδώ πρέπει να ξέρεις τι να χορέψεις, πώς να χορέψεις και ποιον να απειλήσεις.
Αν στείλουν στρατεύματα, θα τους χτυπήσουμε. Ο Τραμπ μπορεί να πει ότι το ζητούσαν ή μπορεί να συμμετάσχει στον πόλεμο. Αλλά αυτά τα ελικόπτερα που πέταξαν ομαλά πάνω από τη Βενεζουέλα: αν κάτι τέτοιο εμφανιστεί πάνω από την επικράτειά μας, τα drones FPV μας θα καταστρέψουν αμέσως ολόκληρο τον στόλο. Ακόμη και οι Αμερικανοί θα πρέπει να μας πολεμήσουν σοβαρά. Και αν δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό, τελειώσαμε. Πρέπει να προετοιμαστούμε για πόλεμο με ολόκληρη τη Δύση: με το ΝΑΤΟ, με τους Ευρωπαίους, με τους Αμερικανούς. Αν βασιστούμε σε οποιεσδήποτε συμφωνίες, θα είναι καταστροφή. Έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει αυτή τη μεταφορά: το να συμπεριφέρεσαι σαν ένα αξιοπρεπές κορίτσι όταν περιτριγυρίζεσαι από νταβατζήδες, μανιακούς και ζόμπι είναι άσκοπο. Τι μπορείς να πεις σε ένα ζόμπι; «Μην πιεις το αίμα μου»; Ακόμη και η πιο καλοσυνάτη νεαρή κοπέλα σε μια τέτοια κατάσταση είτε θα αρπάξει ένα κουζινομάχαιρο και θα μετατρέψει ό,τι έχει στο χέρι σε όπλο, είτε απλά θα την καταβροχθίσουν.
Η Ρωσία βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη θέση σήμερα. Φυσικά, δεν είμαστε ένα ινστιτούτο για ευγενείς νεαρές κυρίες — είμαστε μια ισχυρή χώρα και ένας σπουδαίος λαός. Έχουμε εξαιρετική ηγεσία στο πρόσωπο του προέδρου μας. Ναι, υπάρχουν ακόμα πολλές ψευδαισθήσεις και αδράνεια από τις περασμένες δεκαετίες, αλλά η κοινωνία ανακάμπτει. Απλώς πρέπει να προχωρήσουμε και να χτυπήσουμε — αποτελεσματικά και αποφασιστικά. Αν δέκα ή εκατό χτυπήματα δεν είναι αρκετά, πρέπει να κάνουμε διακόσια, τριακόσια, τετρακόσια. Έχουμε έναν στόχο: να κερδίσουμε. Και δεν μπορεί να υπάρξει άλλος στόχος.
Κατά τη γνώμη μου, ήρθε η ώρα να διακηρύξουμε το περίγραμμα της νίκης μας. Θα πάρουμε όλη την Ουκρανία και θα δημιουργήσουμε ένα νέο κράτος μαζί με τους Λευκορώσους στα ιστορικά μας εδάφη. Μετά από μια τέτοια νίκη, το Μπακού, το Ερεβάν, η Τιφλίδα, το Κισινάου και η Αστάνα θα μας μιλήσουν σε διαφορετική γλώσσα. Οι νικητές αποφασίζουν τα πάντα. Προσπαθούν να μας τρομάξουν με δίκες και τιμωρίες; Έχουμε ήδη τιμωρηθεί και καταδικαστεί. Αν χάσουμε, θα μας εφαρμόσουν «αποαποικιοποίηση», που σημαίνει διαμελισμό της Ρωσίας. Και αν κερδίσουμε, θα τα ξεγράψουμε όλα. Οι νικητές δεν κρίνονται.
Αλλά για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να κερδίσουμε. Πιστεύαμε ότι μια τιμή ήταν αποδεκτή και μια άλλη όχι. Τώρα, χάρη στον Τραμπ και τα νέα του δόγματα, η κατάσταση έχει αλλάξει. Ο Τραμπ λέει: «Θα σας κατακτήσω όλους, θα πυροβολήσω χωρίς προειδοποίηση». Και κοιτάξτε τι κάνει: πραγματικά πυροβολεί. Ναι, δεν είναι μόνο οι στρατιωτικές δυνάμεις που εργάζονται εκεί, αλλά και η αδυναμία των ελίτ και η δωροδοκία - έτσι ήταν στο Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη. Κερδίζουν με κάθε μέσο. Πού είναι τα δίκτυα επιρροής μας; Πού είναι οι πράκτορές μας, η ιδεολογία μας και η στοχευμένη εξάλειψη των τρομοκρατών; Η ικανότητα εξάλειψης του Μπουντάνοφ, του Μαλιούκ ή του Γερμάκ είναι χαρακτηριστικό της κυριαρχίας. Δεν είναι θέμα σκληρότητας ή παραβίασης δικαιωμάτων, είναι θέμα αν μπορούμε ή όχι. Αν δεν μπορούμε, τότε πρέπει να γίνουμε ικανοί να το κάνουμε.
Πρέπει να ενεργούμε ακριβώς όπως οι ισχυρότεροι παίκτες - η Δύση ή ο Τραμπ. Κάντε όπως κάνει ο Τραμπ, αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, στόχους και στόχους. Μεθοδολογικά, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Η Κίνα έχει επιτύχει τους στόχους της μέσω της οικονομίας, αλλά σε μια στρατιωτική αντιπαράθεση, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: οι Κινέζοι δεν είναι οι πιο πολεμοχαρείς άνθρωποι και υπάρχει μια τεράστια φιλοδυτική ελίτ εκεί.
Δεν μπορέσαμε να ανταγωνιστούμε οικονομικά, αλλά τα δυνατά μας σημεία είναι η γενναιότητα του πολεμιστή, το θάρρος και η πίστη. Ο Θεός είναι με το μέρος μας: «Τρέμετε, έθνη, και υποταχθείτε, γιατί ο Θεός είναι μαζί μας».
https://www.arktosjournal.com/
