«Βόμβα» Κοβέσι: Επιστολή-φωτιά στην Κομισιόν για την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Ελλάδα!

 

Τι καταγγέλλει η Ευρωπαία Εισαγγελέας.

Επιστολή-φωτιά προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με σφοδρή κριτική για τις πρόσφατες νομοθετικές τροποποιήσεις από τη Βουλή με αποφάσεις «που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ανεξάρτητη και αποτελεσματική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) στην Ελλάδα» έστειλε η Λάουρα Κοβέσι .

Πρόκειται για την εσπευσμένη αλλαγή στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για τους βουλευτές και το «μπλόκο» του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου στην ανανέωση της θητείας των 3 Ελλήνων Ευρωεισαγγελέων.

Η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας αναφέρει στην επιστολή της στην Κομισιόν ότι.

«η βεβιασμένη τροποποίηση του Ελληνικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, η οποία θεσπίζει ειδική διαδικασία για κακουργήματα που διαπράττονται από βουλευτές, έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ικανότητα της EPPO να διερευνά και να ασκεί δίωξη αποτελεσματικά για αδικήματα που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της στην Ελλάδα.

Επιπλέον, η πρόσφατη άρνηση του Ελληνικού Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου να αναγνωρίσει την πλήρη ισχύ της απόφασης που έλαβε το Σώμα της ΕΕΔΠ στις 12 Νοεμβρίου 2025, για την ανανέωση της θητείας τριών Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων για 5 έτη, έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ανεξαρτησία της ΕΕΔΠ στην Ελλάδα».

«Ως εκ τούτου, ο Ευρωπαίος Εισαγγελέας» όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση της ευρωπαϊκής Εισαγγελίας «ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχετικά με αυτές τις εξελίξεις, οι οποίες δημιουργούν σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη συμμόρφωση των ελληνικών αρχών με την υποχρέωση ειλικρινούς συνεργασίας που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 της ΣΕΕ.

Η Εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) είναι η ανεξάρτητη εισαγγελική αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι αρμόδια για τη διερεύνηση, τη δίωξη και την παραπομπή σε δίκη εγκλημάτων κατά των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ.»

Δήλωση σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις που επηρεάζουν την αποτελεσματική και ανεξάρτητη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) στην Ελλάδα.

«(Λουξεμβούργο, 22 Μαΐου 2026) – Σήμερα, η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας απέστειλε επιστολή προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σύμφωνα με την Αιτιολογική Σκέψη 16 του Κανονισμού (ΕΕ) 2020/2092 της 16ης Δεκεμβρίου 2020 σχετικά με ένα γενικό καθεστώς αιρεσιμότητας για την προστασία του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Κανονισμός για την Αιρεσιμότητα), επισημαίνοντας πρόσφατες νομοθετικές τροποποιήσεις και αποφάσεις με δυσμενείς επιπτώσεις στην ανεξάρτητη και αποτελεσματική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO) στην Ελλάδα.

Η εσπευσμένη τροποποίηση του ελληνικού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, η οποία θεσπίζει μια ειδική διαδικασία για κακουργήματα που διαπράττονται από βουλευτές, έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ικανότητα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να διερευνά και να διώκει αποτελεσματικά αδικήματα που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της στην Ελλάδα.

Επιπλέον, η πρόσφατη άρνηση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου της Ελλάδας να αναγνωρίσει την πλήρη ισχύ της απόφασης που έλαβε το Σώμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στις 12 Νοεμβρίου 2025 για την ανανέωση της θητείας τριών Ευρωπαίων Εντεταλμένων Εισαγγελέων για 5 έτη, έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Ελλάδα.

Ως εκ τούτου, η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας ενημέρωσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις εξελίξεις αυτές, οι οποίες εγείρουν σοβαρές αμφιβολίες ως προς τη συμμόρφωση των ελληνικών αρχών με την υποχρέωσή τους για ειλικρινή συνεργασία βάσει του Άρθρου 4 παράγραφος 3 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ).

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) είναι η ανεξάρτητη δημόσια εισαγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι αρμόδια για τη διερεύνηση, τη δίωξη και την παραπομπή στη δικαιοσύνη εγκλημάτων κατά των οικονομικών συμφερόντων της ΕΕ.»

Η επιστολή Κοβέσι έρχεται στον απόηχο των δύο επιστολών που απέστειλε πρόσφατα στον Γιώργο Φλωρίδη, στις οποίες διατυπώνει τις απόψεις τις σε σχέση με διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, αλλά και των δηλώσεων του Έλληνα υπουργού σύμφωνα με τις οποίες η επιτάχυνση της εκδίκασης υποθέσεων που αφορούν πολιτικά πρόσωπα δεν θίγει το πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και ότι η νομοτεχνική βελτίωση που κατατέθηκε καθιστά σαφές ότι «στις υποθέσεις της ευρωπαϊκής εισαγγελίας δεν θίγεται τίποτα απολύτως»...

ORION TOP News

Ζαχάροβα: Όποιος εισβάλει στην Κούβα θα έχει να κάνει μαζί μας – Το ρωσικό τελεσίγραφο στον Τραμπ

 Ένα νέο Κουβανικό 1962;

Η Κούβα ξαναγίνεται η μπίλια στο τραπέζι της παγκόσμιας αντιπαράθεσης. Η Ουάσιγκτον έχει σφίξει τον κλοιό: κατηγορίες για φόνο κατά του πρώην προέδρου Ραούλ Κάστρο, ανάπτυξη του αεροπλανοφόρου Nimitz στην Καραϊβική, και η απειλή ότι ο Τραμπ θα έχει «την τιμή να πάρει την Κούβα» . Απέναντι σε αυτό το σκηνικό, η Μόσχα απαντά με το πιο βαρύ πυροβολικό της: μια δημόσια δήλωση που δεν αφήνει περιθώρια «παρεξήγησης». Και το ερώτημα που παγώνει το αίμα είναι ένα: Είναι η Ρωσία διατεθειμένη να ρισκάρει μια σύγκρουση 9.000 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της, στη «πίσω αυλή» της Αμερικής;

Το μήνυμα της Ζαχάροβα – «Υπέρμετρη υποστήριξη»

Σε μια ασυνήθιστα σκληρή δήλωση, η Ζαχάροβα κατήγγειλε την «αποπνικτική πολιτική» των ΗΠΑ, καταδικάζοντας «οποιαδήποτε προσπάθεια ανάμειξης στα εσωτερικά της Κούβας» . «Θα συνεχίσουμε να παρέχουμε την πιο ενεργή υποστήριξη στον αδελφικό κουβανικό λαό», δήλωσε χαρακτηριστικά .

Το μήνυμα απευθύνεται σε τρεις αποδέκτες ταυτόχρονα: στον Ντόναλντ Τραμπ, για να καταλάβει ότι μια στρατιωτική περιπέτεια δεν θα μείνει αναπάντητη. Στην Αβάνα, για να ξέρει ότι έχει έναν ισχυρό προστάτη. Και στον υπόλοιπο κόσμο, ως υπενθύμιση ότι η Ρωσία εξακολουθεί να διεκδικεί ρόλο υπερδύναμης. Η Ζαχάροβα χαρακτήρισε τις ενέργειες της Ουάσιγκτον ως «κυνική ενσάρκωση της αναβιωμένης Δόγματος Μονρόε» – τη διακήρυξη ότι η Αμερική ανήκει στους Αμερικανούς .

Το αμερικανικό σκηνικό – Το δόγμα Μονρόε με αιχμή

Από την άλλη πλευρά του διαδρόμου, οι ΗΠΑ παίζουν το χαρτί της ισχύος. Αυτή την εβδομάδα, η αμερικανική δικαιοσύνη απήγγειλε κατηγορίες για φόνο εναντίον του Ραούλ Κάστρο, 94 ετών, για την κατάρριψη δύο αεροσκαφών από εξόριστους Κουβανούς το 1996 . Την ίδια ώρα, το Πεντάγωνο ανέπτυξε το αεροπλανοφόρο Nimitz και τα συνοδά του πλοία στη νότια Καραϊβική, μια δύναμη ικανή να εξαπολύσει στρατιωτική επέμβαση.

Οι δηλώσεις του Τραμπ είναι πύρινες. Η Κούβα πρέπει να κάνει μεταρρυθμίσεις, αλλιώς θα «πάρει». Αυτή η απειλή δεν είναι ρητορική. Θυμίζει την επιχείρηση στην Τζάκσον της Βενεζουέλας νωρίτερα το 2026, όπου συνελήφθη ο Νικολάς Μαδούρο. Πολλοί βλέπουν το ίδιο σενάριο να εκτυλίσσεται για την Κούβα . 

Το ρωσικό διακύβευμα – Σύμβολο ή δύναμη πυρός;

Η μεγάλη ερώτηση είναι: Μπορεί η Ρωσία να υποστηρίξει έμπρακτα αυτή την απειλή; Τα συμφραζόμενα είναι κρίσιμα. Ο ρωσικός στρατός αιμορραγεί στην Ουκρανία. Η οικονομία βρίσκεται υπό το βάρος των κυρώσεων. Ωστόσο, τον περασμένο Οκτώβριο, η Μόσχα επικύρωσε μια σημαντική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με την Αβάνα, δημιουργώντας νομικό πλαίσιο για ανταλλαγές στρατιωτικών, κοινές ασκήσεις και συντονισμό στον τομέα της ασφάλειας .

Το σημαντικότερο όπλο της Μόσχας, όμως, είναι το «σύμβολο». Όπως σημειώνουν οι αναλυτές, η Κούβα είναι η «είσοδος της Ρωσίας στον ισπανόφωνο κόσμο» και η ναυαρχίδα της πολυπολικής ρητορικής. Αν πέσει η Κούβα, «το τείχος της πολυπολικότητας γκρεμίζεται» .

Η ανάσα του πολέμου – Τα drones, η Guantanamo και το Florida Keys

Ο φόβος μιας σύγκρουσης δεν είναι θεωρητικός. Τις προηγούμενες ημέρες, δημοσιεύματα των μυστικών υπηρεσιών ανέφεραν ότι η Κούβα φέρεται να απέκτησε περισσότερα από 300 drones από τη Ρωσία και το Ιράν . Συζητήθηκαν ακόμα και σενάρια πλήγματος εναντίον του αμερικανικού στόλου ή της βάσης του Guantanamo.

Στο παρασκήνιο, αναλυτές συζητούν για το πώς η Ρωσία ή το Ιράν θα μπορούσαν να εξοπλίσουν την Κούβα για να δημιουργήσει μια «νέα πραγματικότητα», όπου η Φλόριντα θα απείχε μόλις 90 μίλια από ρωσικές βάσεις .

Προετοιμασία για την απότομη κλιμάκωση

Η εποχή της μονοπολικής αμερικανικής κυριαρχίας τελειώνει. Η Κούβα είναι ένα σύμβολο. Αν η Ρωσία την εγκαταλείψει, η Δύση θριαμβεύει. Αν ο Τραμπ υποχωρήσει, η Ρωσία κερδίζει έδαφος.

Για τον απλό άνθρωπο, η κρίση αυτή μοιάζει μακρινή. Αλλά δεν είναι. Μια στρατιωτική σύγκρουση στην Καραϊβική σημαίνει διακοπές στις διεθνείς μεταφορές, εκτόξευση των τιμών ενέργειας και τρόμου, και πιθανή εμπλοκή του ΝΑΤΟ. Εμείς, από εδώ, έχουμε χρέος να προσευχόμαστε για την ειρήνη, αλλά και να προετοιμαζόμαστε για την αναταραχή που θα ακολουθήσει.

https://www.triklopodia.gr/

ΤO ΝΕΡΟ ΝΕΡΑΚΙ - Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ DATA CENTERS/YΠΕΡΥΠΟΛΌΓΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ

 

Τα σχέδια εγκατάστασης 5 συγκροτημάτων Data Centers (Microsoft, Google, Amazon, Realty, NTT) και του υπερυπολογιστή ΔΑΙΔΑΛΟΣ στην Αττική, θα απαιτήσουν ηλεκτρική ενέργεια ισχυος 55-60MW (που θα την πάρουν σχεδόν τζάμπα από το γκουβερνο, έναντι της δημιουργίας ελαχίστων νεων θέσεων εργασίας)..

Αλλά και συστήματα υδρόψυξης αυτών των υποδομών, που θα φτάσουν να απαιτούν πολλούς Μορνους και 1 λίμνης Μαραθώνα ακόμα, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν! Οπότε ξεκίνησαν ήδη οι περιορισμοί στην κατανάλωση γεωργικού νερού, με την κατάργηση υδροβορων καλλιεργειών, λέει.

Με τον Μόρνο προς αποξήρανση ελλείψει έργων υποδομών για να επιταχυνθεί η ιδιωτικοποιηση του νερού και όχι λόγω ανομβρίας (που κάνει τον κύκλο της σε αυτόν τον τόπο από τα αρχαία χρονια) , ποιο νεοφιλελέ κλεφτόπουλο θα μας πει 

με ποιό νερό θα καλυφθεί η έξτρα ζήτηση του νερού για να λειτουργήσει η Αrtificial Intelligence ηλιθιότητα τους, που τώρα πάλι επιτίθεται στον πρωτογενή μας τομέα?
Και μέσα από ποια διαδικασία διαβούλευσης προέκυψε αυτή η χωροθέτηση, που δεν εκμεταλλεύεται ούτε το θαλάσσιο νερό ούτε τα ποτάμια, εδώ πιο πέρα?

Υ.Γ Αν έβαζαν το μυαλό τους να λειτουργήσει πάνω από τα κέρδη, θα χωροθετούσαν αυτά τα εργαλεία ανάπτυξης της ΑΙ για να μας φτιάχνει πιο πλήρη προφίλ για χειραγώγηση πχ σε τίποτα ξερικό βραχονησίδα στο Αιγαίο ή δίπλα στον Αχελώο. Τώρα τρέχα να πληρώσεις την μεταφορά του Αχελώου στην Αττική, κορόιδο.

«Ελπίδα για τη Δημοκρατία»: Ένα πολιτικό ξεκίνημα που αλλάζει ήδη τις ισορροπίες στη Βόρεια Ελλάδα

 

Το πρώτο δημόσιο αποτύπωμα του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει πως δεν πρόκειται για μια ακόμη συγκυριακή κίνηση διαμαρτυρίας. Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» εμφανίζεται να επιχειρεί κάτι βαθύτερο: να εκφράσει ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, με κεντρικό άξονα την ανάγκη κάθαρσης, δικαιοσύνης και ηθικής αποκατάστασης της δημόσιας ζωής.

Η επιλογή της φράσης «Έγκλημα και Τιμωρία» μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Αποτυπώνει ξεκάθαρα τη στρατηγική πολιτική στόχευση του νέου κόμματος: να συνδέσει την κοινωνική οργή για την υπόθεση των Τεμπών και γενικότερα για την ατιμωρησία της εξουσίας με ένα συνολικό αίτημα πολιτικής και θεσμικής λογοδοσίας.

Παράλληλα, από τις πρώτες κιόλας δημόσιες παρεμβάσεις διαφαίνεται ένα κόμμα με έντονα συντηρητικά και παραδοσιακά χαρακτηριστικά. Η έμφαση στην οικογένεια, στη θρησκεία, στην κοινωνική συνοχή και στις «παραδοσιακές αξίες» δείχνει ότι η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν επιχειρεί να εκφράσει τον χώρο των προοδευτικών δυνάμεων, αλλά έναν ευρύτερο πατριωτικό και κοινωνικά συντηρητικό χώρο που αισθάνεται πολιτικά άστεγος ή απογοητευμένος από τη σημερινή κυβερνητική εικόνα.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον πολιτικό στοιχείο: η ιδιαίτερη δυναμική που φαίνεται να αποκτά το εγχείρημα στη Βόρεια Ελλάδα.

Σε μια περιοχή όπου η Νέα Δημοκρατία διατηρούσε παραδοσιακά ισχυρά ερείσματα και όπου τα κόμματα δεξιότερα της ΝΔ κατέγραφαν ήδη σημαντικές επιδόσεις, η εμφάνιση της Καρυστιανού δημιουργεί έναν νέο και απρόβλεπτο πόλο επιρροής. Με έντονο αντισυστημικό λόγο, ηθικό φορτίο και συναισθηματική απεύθυνση, το νέο κόμμα φαίνεται ικανό να αντλήσει δυνάμεις τόσο από τη δεξιά πολυκατοικία όσο και από πολίτες που μέχρι σήμερα επέλεγαν την αποχή.

Βέβαια, αυτό είναι μόνο το ξεκίνημα.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η αρχική δυναμική μπορεί να αποκτήσει πανελλαδικά χαρακτηριστικά και κυρίως αν μπορεί να μετατραπεί από κίνημα καταγγελίας σε ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση εξουσίας. Μέχρι στιγμής, το βάρος πέφτει κυρίως στη συμβολική και ηθική διάσταση της πολιτικής παρέμβασης. Ωστόσο, αργά ή γρήγορα θα τεθούν με ένταση τα μεγάλα ζητήματα: οικονομία, εργασία, παραγωγικό μοντέλο, κοινωνικό κράτος, εξωτερική πολιτική και θεσμική λειτουργία.

Η κοινωνική οργή μπορεί να δημιουργήσει πολιτικά ρεύματα. Η διάρκεια όμως και η πολιτική αντοχή ενός νέου φορέα κρίνονται τελικά από το αν μπορεί να μετατρέψει την οργή σε συνεκτικό σχέδιο για τη χώρα.

Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της επόμενης περιόδου.

Παρατηρητής

Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικός αρχηγός και θα αξιολογηθεί από το εκλογικό σώμα με την ίδια αυστηρότητα που κρίθηκαν στο παρελθόν και άλλοι αστέρες του αντισυστημικού μπλοκ, οι οποίοι απεδείχθησαν διάττοντες. Αναλόγως θα την αξιολογήσουμε κι εμείς και στο σωστό και στο λάθος.

 Μανώλης Κοττάκης

Τα ίδια έκαναν και στον πόλεμο. Κάθε πρωί κατήγγελλαν τον Πούτιν για την εισβολή και το ενεργειακό μονοπώλιο, και κάθε βράδυ κουβαλούσαν το πετρέλαιό του με τον σκιώδη πειρατικό στόλο των ιδιοκτησιών τους

Η Μαρία Καρυστιανού είναι πλέον πολιτικός αρχηγός και θα αξιολογηθεί από το εκλογικό σώμα με την ίδια αυστηρότητα που κρίθηκαν στο παρελθόν και άλλοι αστέρες του αντισυστημικού μπλοκ, οι οποίοι απεδείχθησαν διάττοντες. Αναλόγως θα την αξιολογήσουμε κι εμείς και στο σωστό και στο λάθος.

Αυτό που μας εντυπωσιάζει για την ώρα είναι πόσο παλαιά εργαλεία χρησιμοποιεί το Μέγαρο Μαξίμου για να αντιμετωπίσει την κυρία Καρυστιανού πριν καλά καλά δώσει τη διακήρυξή της στη δημοσιότητα και αρθρώσει την πρώτη πολιτική της λέξη. Γιατί τα εργαλεία αυτά ξεπερνούν την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση και αγγίζουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας σε μια περίοδο πολύ λεπτών ισορροπιών.

Ειδικά στα εθνικά μας θέματα. Κατηγορείται η κυρία Καρυστιανού, και μάλιστα από κορυφαίους υπουργούς, ότι ιδρύει κόμμα του Πούτιν, κόμμα ρωσικό, κόμμα που υπακούει στις εντολές ξένων, κόμμα που φλερτάρει με εχθρική αυταρχική δύναμη. Θα αντιπαρέλθω το γεγονός ότι κάνουν κριτική στην ιατρό για ξένη κηδεμονία πολιτικοί που δείχνουν στις τηλεοπτικές κάμερες με υπερηφάνεια τα μανικετόκουμπά τους με τη σημαία των ΗΠΑ – μανικετόκουμπα με την ελληνική δεν έχουν;

Υπουργοί που πωλούν αντικομμουνισμό στην Ελλάδα, αλλά δέχονται να εφαρμόζονται επί της κεφαλής τους και επί της ακοής τους κομμουνιστικές πρακτικές των σοβιέτ: Παρακολουθήσεις του ιδιωτικού τους βίου τύπου Στάζι. Θα τα αντιπαρέλθω γιατί τα ζητήματα στην πολιτική είναι στρατηγικά και όχι προσωπικά

Υπάρχουν τέσσερα μεγάλα θέματα που πρέπει να απαντήσει το συγκεκριμένο ρεύμα των «ακροκεντρώων» της πατρίδας μας, γιατί δεξιούς δεν τους λες.

Το πρώτο: Αν έχει ένα πρόβλημα από Βορρά αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, αυτό ονομάζεται Πούτιν ή Ζελένσκι; Το υπό ίδρυση «Ρωσικό» κόμμα είναι το θέμα ή το «Ουκρανικό» κόμμα που κατάπιε τη γλώσσα του στην υπόθεση με το drone που θα κατέστρεφε περιβαλλοντικά το Ιόνιο και θα προκαλούσε αιματοχυσία; Απαντήσεις, παρακαλώ. Γιατί, αν πρέπει να απολογείται κάποιος εδώ είναι το πασίγνωστο κόμμα του φιλότουρκου Ζελένσκι, ο οποίος τα 80 από τα 110 δισ. ευρώ με τα οποία τον ενίσχυσε η Ε.Ε. τα έστειλε σε εργοστάσια των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Η Καρυστιανού θα απολογηθεί γι’ αυτά, λοιπόν, ή κάποια άλλα παλικάρια που συγκροτούν τα ελληνικά τάγματα του Αζόφ;

Το δεύτερο: Το 2022 «κηρύξαμε» διά στόματος πρωθυπουργού τον πόλεμο στη Ρωσία και ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι θα πρέπει να πολεμήσουμε μέχρι τέλους για να νικηθεί ο Πούτιν. Το 2026 ξέρουμε ότι ο Πούτιν δεν έχασε και είναι συνομιλητής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, του προέδρου Σι και συντόμως και της Ε.Ε. Πόσο σοφό είναι, λοιπόν, να συνεχίζουμε να κραυγάζουμε σαν να μη συνέβη τίποτε και να επιτιθέμεθα στους Ρώσους επ’ αφορμή της ιδρύσεως του κόμματος Καρυστιανού; Είναι σοβαρή εξωτερική πολιτική αυτή; Τι κόστος θα έχει αυτή η ανοησία στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό;

Το τρίτο: Και αυτά να μην είχαν συμβεί, εδώ έχουμε ένα νέο δεδομένο που προκύπτει από πλήθος ιστορικών πηγών όπως το βιβλίο «Ελευθερία» της Μέρκελ, το βιβλίο του Τσίπρα «Ιθάκη», οι δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τα πρακτικά του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών του 2015, όπως δημοσιεύθηκαν στα «Νέα», οι συνεντεύξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου κ.ά.

Το νέο δεδομένο είναι ότι ο Πούτιν που κατηγορείται ως ο εχθρός της Ευρώπης, που βυσσοδομεί για τη διάλυσή της αρνήθηκε να αξιοποιήσει την ελληνική κρίση για να πλήξει το ευρωπαϊκό νόμισμα. Αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο του «Μόσκοβου» που του επιφύλαξε η ανιστόρητος κομμουνιστική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ που τίποτε δεν διδάχθηκε από την τακτική του Στάλιν στη Γιάλτα (είχε στον νου του να κερδίσει τον ζωτικό χώρο των ανατολικών χωρών της αυλής του και όχι τον Γράμμο και το Βίτσι). Και όχι μόνο αρνήθηκε, τηλεφώνησε κιόλας και ενημέρωσε. Εδωσε στο «πιάτο» στη Μέρκελ τους αυτοσχεδιασμούς των συριζαίων που ονειρεύονταν πως θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας με 5 δισ. ευρώ από την Gazprom.

Αντιθέτως, όπως προκύπτει από προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου του Βαρουφάκη, επιχειρηματικές συνιστώσες της Δύσης (Σόρος) σε συνεργασία με τέως πλέον χώρες της Ε.Ε. ήταν αυτές που εργάστηκαν αόκνως πάνω στο σχέδιο διάλυσης της ευρωζώνης μέσω της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αντί, λοιπόν, κάποιοι να τολμήσουν να «δείξουν» την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα όπου έχουν τις καταθέσεις τους ως υποκινητή της κρίσεως, δείχνουν ακόμη τη Μόσχα μέσω Καρυστιανού;

Ας ρίξουν μια ματιά τουλάχιστον στα ντοκιμαντέρ του σταθμού τους. Θα βρουν την αλήθεια με ακρίβεια «Χιλιοστού», ώστε να μην εκτίθενται αθωώνοντας τον Πούτιν για το ευρώ τη νύχτα και να τον καταδικάζουν ταυτόχρονα ως υποκινητή (;) ίδρυσης κόμματος στην Ελλάδα το πρωί! Ατοπον. (Τα ίδια έκαναν και στον πόλεμο. Κάθε πρωί κατήγγελλαν τον Πούτιν για την εισβολή και για το ενεργειακό μονοπώλιο, και κάθε βράδυ κουβαλούσαν το πετρέλαιό του με τον σκιώδη πειρατικό στόλο των ιδιοκτησιών τους.)

Αυτοί οι αυτοματισμοί πρέπει κάποτε να λήξουν. Δεν κάνουν κακό στην Καρυστιανού, η Ελλάς έχει από απόψεως πολιτισμικών και ορθόδοξων δεσμών αισθήματα φιλίας για τον ομόδοξο λαό. Κακό στη χώρα κάνουν γιατί δείχνουν ότι αρνούνται να παραδεχθούν τη νέα πραγματικότητα που τους ξεπέρασε. Οι Αμερικανοί μιλάνε πλέον με όλους. Και με τους Ρώσους. Εμείς δεν θα μιλάμε με κανέναν; Ξυπνάτε, λυκόπουλα.

https://www.dimokratia.gr/

Το Ιράν σφίγγει επίσημα τον κλοιό του στα Στενά του Ορμούζ, καθιστώντας την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ ένα χαμένο στοίχημα για τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας.

Λανς Ντ. Τζόνσον 

Το Στενό του Ορμούζ έχει γίνει η πιο επικίνδυνη σκακιέρα στον κόσμο και το Ιράν μόλις έβαλε τα πιόνια του στη θέση τους. Ορίζοντας επίσημα διοικητικά εποπτικά όρια πάνω από αυτό το θαλάσσιο σημείο συμφόρησης πλάτους 21 μιλίων, η Τεχεράνη έχει μετατρέψει μια γεωγραφική περιέργεια σε όπλο οικονομικού πολέμου. Κάθε μέρα, 20 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου ρέουν μέσω αυτού του στενού περάσματος μεταξύ του Περσικού Κόλπου και του Κόλπου του Ομάν. Αυτό αντιστοιχεί στο ένα τέταρτο του ενεργειακού εφοδιασμού ολόκληρου του πλανήτη. Το Ιράν απαιτεί τώρα όλα τα πλοία να συντονιστούν με την Αρχή Διαχείρισης Υδάτινων Οδών του Περσικού Κόλπου και να λάβουν άδεια διέλευσης.

Βασικά σημεία:

• Αρχή Στενών του Περσικού Κόλπου (PGSA): Στις 18 Μαΐου 2026, το Ιράν εγκαινίασε επίσημα αυτόν τον νέο ρυθμιστικό φορέα για τη διαχείριση όλης της θαλάσσιας κυκλοφορίας μέσω των Στενών.
• Όλα τα πλοία που επιθυμούν να διέλθουν πρέπει πλέον να λάβουν άδειες από την PGSA, αποκαλύπτοντας την ιδιοκτησία, την ασφάλιση, τα δηλωτικά πληρώματος και τα στοιχεία του φορτίου.
• Τέλη διέλευσης: Το Ιράν έχει αρχίσει να χρεώνει σημαντικά τέλη διέλευσης —σύμφωνα με πληροφορίες, έως και 2 εκατομμύρια δολάρια ανά πλοίο— καταβλητέα σε κινεζικό γιουάν ή κρυπτονόμισμα.
• Ζώνη Ελέγχου: Η PGSA έχει ορίσει τη ζώνη εποπτείας της ως την περιοχή που εκτείνεται από το Κου-ε Μουμπάρακ (Ιράν) έως νότια της Φουτζέιρα (ΗΑΕ) και από το νησί Κεσμ (Ιράν) έως το Ουμ Αλ-Κουγουάιν (ΗΑΕ).
• 26 πλοία πέρασαν από το στενό τις τελευταίες 24 ώρες υπό την προστασία του Ναυτικού του IRGC.
• Ο de facto αποκλεισμός έχει αυξήσει τις τιμές των καυσίμων και των βιομηχανικών προϊόντων παγκοσμίως.
• Οι ενέργειες του Ισραήλ και των ΗΠΑ σχετικά με το Ιράν δεν έχουν καταφέρει να γονατίσουν το ιρανικό έθνος και έχουν μόνο αυξήσει τις τιμές της ενέργειας παγκοσμίως.

Τα νέα θαλάσσια σύνορα του Ιράν επαναπροσδιορίζουν τους κανόνες εμπλοκής

Η Αρχή Διαχείρισης Υδάτινων Οδών του Περσικού Κόλπου δεν μάσησε τα λόγια της όταν ανακοίνωσε τις νέες γραμμές οριοθέτησης. Τα ανατολικά σύνορα εκτείνονται από το όρος Μομπαράκ στο Ιράν κατευθείαν μέχρι τη νότια Φουτζάιρα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Τα δυτικά σύνορα συνδέουν το άκρο του νησιού Κεσμ, το οποίο βρίσκεται υπό ιρανική κυριαρχία, με το Ουμ Αλ Κουάιν στα ΗΑΕ. Αυτές οι γραμμές δεν αποτελούν υποδείξεις. Είναι κόκκινες γραμμές που χαράσσονται στο αλμυρό νερό και το Ιράν διαθέτει το στρατιωτικό υλικό για να τις επιβάλει.

Το Ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης επιβεβαίωσε ότι 26 πλοία πέρασαν από το στενό την περασμένη ημέρα υπό την προστασία του. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει πετρελαιοφόρα, πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και εμπορικά πλοία. Κάθε ένα από αυτά συντονίστηκε με τις ιρανικές αρχές. Δεν πρόκειται για αποκλεισμό με την παραδοσιακή έννοια. Είναι κάτι πολύ πιο περίπλοκο: ένα διαχειριζόμενο σημείο διέλευσης όπου το Ιράν επιτρέπει ή αρνείται τη διέλευση με βάση τον δικό του στρατηγικό υπολογισμό. Η αρχή δήλωσε ξεκάθαρα ότι «η διέλευση εντός αυτής της περιοχής για διέλευση μέσω του Στενού του Ορμούζ απαιτεί συντονισμό με την Αρχή Διαχείρισης Υδάτινων Οδών του Περσικού Κόλπου και άδεια από αυτήν την οντότητα». Αυτή η διατύπωση δεν αφήνει περιθώρια για ασάφεια.

Η ίδια η γεωγραφία ευνοεί το Ιράν. Το στενό στενεύει σε μόλις 13 μίλια σε ορισμένα σημεία, με δύο ναυτιλιακές λωρίδες πλάτους περίπου δύο μιλίων η καθεμία, χωρισμένες από μια ζώνη ασφαλείας. Νησιά όπως το Ορμούζ και το Αμπού Μούσα εμπίπτουν στην ιρανική δικαιοδοσία και οι εκτοξευτές πυραύλων σε αυτά τα νησιά μπορούν να στοχεύσουν πλοία με ακρίβεια. Πόλεις όπως το Μπαντάρ Αμπάς και το Τζασκ παρέχουν πρόσθετες θέσεις εκτόξευσης. Το οπλοστάσιο του Ιράν περιλαμβάνει πυραύλους πολύ πιο ισχυρούς από αυτούς που χρησιμοποιούν οι αντάρτες της Υεμένης, μαζί με θαλάσσιους και εναέριους μη επανδρωμένους αεροσκάφη. Το Στενό του Ορμούζ δεν είναι ένα πέρασμα που το Ιράν ελπίζει να ελέγξει. Είναι ένα πέρασμα που το Ιράν ήδη ελέγχει.

Η κατάπαυση του πυρός που δεν ήταν κατάπαυση του πυρός

Το χρονοδιάγραμμα της κλιμάκωσης έχει σημασία επειδή αποκαλύπτει το μοτίβο. Στις 28 Φεβρουαρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εξαπέλυσαν επιθέσεις σε στόχους εντός του Ιράν, προκαλώντας ζημιές και θύματα μεταξύ των αμάχων. Το Ιράν απάντησε χτυπώντας ισραηλινό έδαφος και αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή. Στις 7 Απριλίου, η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη ανακοίνωσαν κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων. Οι επακόλουθες συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ, την πρωτεύουσα του Πακιστάν, έληξαν χωρίς ψήφισμα. Ο Πρόεδρος Τραμπ παρέτεινε την παύση των εχθροπραξιών, δίνοντας στο Ιράν χρόνο να υποβάλει μια ενιαία πρόταση. Αντί να διαπραγματευτεί, το Ιράν επισημοποίησε τον διοικητικό του έλεγχο επί του στενού.

Το αποτέλεσμα ήταν ένας de facto αποκλεισμός που οι περισσότερες χώρες αισθάνονται στα πρατήρια καυσίμων και στους λογαριασμούς των παντοπωλείων τους. Οι τιμές των καυσίμων αυξάνονται. Το κόστος των βιομηχανικών προϊόντων αυξάνεται. Ο αποκλεισμός έχει πλήξει άμεσα τις εξαγωγές και την παραγωγή πετρελαίου. Ο κόσμος πληρώνει τώρα το τίμημα για μια στρατηγική που υπέθεσε ότι το Ιράν θα υποχωρούσε υπό στρατιωτική πίεση. Αυτή η υπόθεση αποδείχθηκε ψευδής. Το Ιράν δεν υποχώρησε. Επέμεινε.

Το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι η Δυτική Ευρώπη έγινε ευάλωτη πολύ πριν ξεσπάσει αυτή η κρίση. Οι ευρωπαϊκές χώρες βομβάρδισαν ρωσικούς αγωγούς και σταμάτησαν την εγχώρια εξερεύνηση ενέργειας, αφήνοντάς τις εξαρτημένες από τις εισαγωγές φυσικού αερίου που πρέπει να διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ. Η Γερμανία αντιμετωπίζει τώρα χειμώνες με περιορισμένα καύσιμα θέρμανσης. Η ειρωνεία είναι πικρή: οι ίδιες κυβερνήσεις που απαιτούσαν πολιτικές ενεργειακής μετάβασης παρακολουθούν τώρα τους πολίτες τους να εξετάζουν τις ξυλόσομπες ως εφεδρικό σχέδιο.

Το Ιράν αποδεικνύει ότι μπορεί να διαχειριστεί το Στενό του Ορμούζ παρά την παρέμβαση των ΗΠΑ

Η δήλωση του Ναυτικού του IRGC σχετικά με τα 26 πλοία που πέρασαν από το στενό υπό την προστασία του δεν ήταν μια αναφορά. Ήταν μια επίδειξη. Το Ιράν δείχνει στον κόσμο ότι μπορεί να διαχειριστεί τη ροή ενέργειας χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δείχνει ότι οι παλιοί κανόνες της θαλάσσιας ναυσιπλοΐας δεν ισχύουν πλέον. Το Στενό του Ορμούζ λειτουργεί πλέον υπό ιρανικούς όρους και ο υπόλοιπος κόσμος δεν έχει άλλη επιλογή από το να συμμορφωθεί ή να αντιμετωπίσει οικονομική κατάρρευση.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν το Ιράν θα κλείσει το στενό. Το ερώτημα είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παραδεχτούν τελικά ότι η στρατιωτική τους στάση στην περιοχή είναι αντιπαραγωγική. Κάθε χτύπημα σε ιρανικό έδαφος ενισχύει το επιχείρημα του Ιράν ότι πρέπει να ελέγχει το στενό για τη δική του ασφάλεια. Κάθε αποτυχημένη εκεχειρία δίνει στο Ιράν περισσότερο χρόνο να επισημοποιήσει αυτόν τον έλεγχο. Το Στενό του Ορμούζ δεν είναι απλώς μια πλωτή οδός. Είναι το υπομόχλιο της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας και το Ιράν τώρα κρατά τον μοχλό.

https://www.naturalnews.com/