ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ: ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΛΛΑΣ, 2027.

 

Νικος Αλεξιου

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΡΙΖΩ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ....

Ρίξε Έλληνα μου μια ματιά στο παρελθόν .

Εδώ και ένα αιώνα 3 οικογένειες κυβερνούν αυτό τον τόπο.

3 οικογενειες ρήμαξαν την χώρα εκτελώντας κατά γράμμα εντολές ξένων

Καραμανλήδες Μητσοτάκηδες Παπανδρέου...

Η εξουσία περνά από τον πατέρα στο παιδί λες και είναι κληρονομική.Δεν άφησαν τίποτα

Τα ξεπούλησαν όλα σαν να ήταν δικά τους .

Λιμάνια ,Αεροδρόμια ,Δρόμοι ,Νερά,Ορυκτά....

Ακόμα και το Ένδοξο όνομα της Μακεδονίας μας ξεπουλήθηκε γιατί το θέλησαν οι Γερμανοί .

Όλοι αυτοί που είναι μέσα στη Βουλή είναι ίδιοι εναλλάσονται στην εξουσία συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο

Μόλις κατάλαβαν ότι κινδυνεύουν από την Μαρία συσπειρώθηκαν να μη χάσουν την κουτάλα. Ένα τρανό παράδειγμα ότι είναι ίδιοι και συμπληρώνει ο ένας τον άλλο είναι η συμφωνία των Πρεσπών την υπέγραψε ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης έλεγε ότι δεν θα την αναγνωρίσει και όμως όχι μόνο την αναγνώρισε αλλά κάλεσε και τον Πρωθυπουργό του κρατιδίου στην βουλή προσφωνώντας τον Μακεδόνα . Αν επικρατήσουν το ίδιο θα γίνει με τα νησιά του Αιγαίου που τα διεκδικούν οι Τούρκοι.

Όλοι είναι μαζί σε κεραιες αρνητικές αποφάσεις για την χώρα. Θυμάστε την εποχή του κωρονοιου? Όλοι μα όλοι ψήφισαν τα θανατηφόρα σκευάσματα.ολοι ψήφισαν τους περιορισμούς Μπαίνουν στη Βουλή χωρίς δουλειά χωρίς σπίτι και μετά από 4 χρόνια εχει κάθε ένας 1Ο και 15 ακίνητα.

Που να συγκριθούν αυτοί οι νάνοι πολιτικοί με τον Καποδίστρια? Που έδωσε όλη την περιουσία του και την ζωή του για την Ελλάδα?

Που να συγκριθούν αυτοί λεχριτες με την Πρόεδρο της Κροατίας που πούλησε το προεδρικό αεροπλάνο και όλα τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιούσε και κατέβασε τον μισθό της ώστε να είναι ίδιος με τον μισθό ενός απλού πολίτη?Θα μπορούσα να γράφω επί ώρες άπειρα παραδείγματα όμως θα σας κουραζε αυτό πολύ

Κλείνοντας λοιπόν λέω ακόμα και αν δεν έβγαινε μπροστά η ΜΑΡΙΑ έχοντας στην πλάτη στη καρδιά στην ψυχή της όλο αυτό τον Πόνο για τον θανατο του παιδιού και ζητώντας δικαιοσύνη και ισονομία ζητώντας κάθαρση και τιμωρία των ενοχων :ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΕΤΣΙ ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ Ο ΑΠΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΦΕΎΡΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ

Γιατί η ανθρώπινη διαφορετικότητα πρέπει να επιβιώσει από την παγκόσμια ομοιομορφία

 

Ο κόσμος περιέχει πολλούς λαούς και κανένα από τα δύο δόγματα δεν μπορεί να περιλάβει ολόκληρο το φάσμα της ανθρώπινης ζωής. Ο ανθρωπολόγος Franz Boas αφιέρωσε την καριέρα του αμφισβητώντας τον ισχυρισμό ότι μια φυλή, έθνος ή πολιτισμός κατείχε το φυσικό δικαίωμα να κρίνει όλους τους άλλους. Έδειξε ότι η ανθρώπινη ταυτότητα δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο από τη βιολογία, επειδή η γλώσσα, τα έθιμα, το κλίμα, η ιστορία και η κοινή εμπειρία διαμορφώνουν έναν λαό. Αυτό δεν καθιστά την φυσική κληρονομιά μη πραγματική, ούτε μετατρέπει τον πολιτισμό σε μια ενδυμασία που ο καθένας μπορεί να φορέσει ή να απορρίψει κατά βούληση. Σημαίνει ότι η εθνική ταυτότητα αναπτύσσεται από πολλές ρίζες ταυτόχρονα. Αυτές οι ρίζες μπορεί να περιλαμβάνουν την καταγωγή, αλλά περιλαμβάνουν επίσης τις ιστορίες που λένε οι άνθρωποι, τα καθήκοντα που αποδέχονται, τους τόπους που αποκαλούν σπίτι και τις συνήθειες που μεταδίδονται από τους γονείς στα παιδιά. Το μάθημα του Franz Boas είναι επομένως πιο απαιτητικό από τον ισχυρισμό ότι όλοι είναι εναλλάξιμοι. Μας ζητά να μελετήσουμε κάθε λαό όπως υπάρχει, χωρίς να τον επιβάλουμε σε ένα ξένο πρότυπο. Σε μια εποχή μαζικών ταξιδιών, παγκόσμιου εμπορίου και άμεσης επικοινωνίας, μια τέτοια φροντίδα έχει γίνει επείγουσα. Η επαφή μεταξύ των πολιτισμών μπορεί να τους εμπλουτίσει, αλλά μπορεί επίσης να διαλύσει τον ασθενέστερο πολιτισμό στον ισχυρότερο. Μόλις μια γλώσσα πεθάνει, μια τελετουργία ξεχαστεί ή ένας λαός χάσει την πίστη του στην κληρονομιά του, κανένας διεθνής θεσμός δεν μπορεί να αναδημιουργήσει αυτό που έχει εξαφανιστεί.

Ο Φραντς Μπόας απέρριψε επίσης την πεποίθηση ότι ο σεβασμός προς τους άλλους λαούς απαιτεί να αρνηθούμε τις διαφορές μεταξύ τους. Ο πραγματικός σεβασμός ξεκινά με την ειλικρινή αναγνώριση. Οι ανθρώπινες ομάδες έχουν ξεχωριστές ιστορίες, κληρονομημένα χαρακτηριστικά, κοινωνικούς κώδικες και τρόπους θεώρησης του κόσμου. Αυτές οι διαφορές δεν δημιουργούν μια απλή σκάλα με έναν λαό στην κορυφή και όλους τους άλλους από κάτω. Ούτε εξαφανίζονται επειδή μια κυβέρνηση δηλώνει κάθε πολίτη ίδιο στο δημόσιο δίκαιο. Σε κοινωνίες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, στους ανθρώπους συχνά λένε ότι η καταγωγή έχει βαθιά σημασία και δεν έχει καθόλου σημασία, μερικές φορές στον ίδιο λόγο. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχυση παρά η αρμονία. Οι ομάδες ενθαρρύνονται να γιορτάζουν την ταυτότητά τους όταν αυτό ταιριάζει στη δημόσια μόδα, αλλά καταδικάζονται όταν αυτή η ταυτότητα γίνεται πολύ σταθερή, πολύ παλιά ή πολύ ανεξάρτητη. Ο Φραντς Μπόας προσφέρει μια σαφέστερη προσέγγιση: οι διαφορές πρέπει να μελετώνται στο ιστορικό τους πλαίσιο, όχι να επαινούνται ή να καταδικάζονται σύμφωνα με έναν έτοιμο πολιτικό κανόνα. Το μίσος δεν προκύπτει απλώς και μόνο επειδή οι άνθρωποι παρατηρούν ότι είναι διαφορετικοί. Συχνά αυξάνεται όταν αρνούνται προφανείς διαφορές, όταν χλευάζονται οι νόμιμοι δεσμοί ή όταν οι άνθρωποι αναγκάζονται σε ψευδή ενότητα ενώ ανταγωνίζονται για κύρος και εξουσία. Η ειρήνη απαιτεί όρια, ειλικρίνεια και αμοιβαία αυτοσυγκράτηση. Δεν μπορεί να βασίζεται στην απαίτηση ότι κάθε λαός ξεχνά τι είναι.

Κονσταντίν φον Χόφμαϊστερ

27 Αυγούστου 2026

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΌΦΕΙΛΕ ΝΑ ΚΆΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΚΆΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

 Ανοιχτή επιστολή από τους Έλληνες της Διασποράς προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ. Ερντογάν Κείμενο: Λεωνίδας Κουμάκης, μέλος ΙΗΑ, Ελλάς. International Hellenic Association (USA)

 ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΌΦΕΙΛΕ ΝΑ ΚΆΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΚΆΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ Ο αείμνηστος Λεωνίδας Κουμάκης με την Ζωή Ηλιοπούλου στο συνέδριο το 2022 στο Σουσάκι (Άγιοι Θεόδωροι) στην οικία του captain Rigos, με IHA and CHC Κοινοποίηση στα: 1) Μέλη του ΟΗΕ 2) Μέλη Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου CC: Members of United Nations, Members of European Parliament, Cultura dei Greci -Magno Greci - Ελλήνων Πολιτισμός Media Μετάφραση Αγγλικού κειμένου

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε, Πρόσφατα έχετε καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα αντιλαμβάνεστε εσείς, τα οποία δεν ταυτίζονται με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να «χωρέσουν» σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές, επεκτατικές σας επιδιώξεις. Συχνά μάλιστα, μας πληροφορείτε πως παραδίδετε σε όλους εμάς και «μαθήματα ιστορίας». Εμείς όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτά τα «μαθήματα ιστορίας» όπως τα αποκαλείτε, αποτελούν μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανθρώπους οι οποίοι είναι φυσικό να μην γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζετε εσείς! Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος,

 Τούρκος, Έλληνας ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ασφαλώς και χαμογελάει όταν σας ακούει να αναφέρεστε στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος ότι «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!». Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη, γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν. 

Μήπως, μια και φαίνεται να σας ενδιαφέρει η ιστορία, πρέπει να σας υπενθυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο; Να σας υπενθυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού;

 Πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι σας και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι σας, όπως εσείς προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ ελάχιστο την πραγματική ιστορία; Αν εσείς στις μέρες μας ψάχνετε απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον απροκάλυπτο επεκτατισμό σας στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι κατακτητές – πρόγονοί σας; 

Τι θα πρέπει να πούμε για τον Βυζαντινό Ναό της Αγίας Σοφίας στην Νίκαια της Βιθυνίας όπου πραγματοποιήθηκαν η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στις 20 Μαΐου του 325 και η όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το έτος 787 ή για τον ναό της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντος, η οποία χτίστηκε μεταξύ 1238 και 1263 από τον Μανουήλ Α με ανεκτίμητη και μοναδική ψηφιδωτή και γλυπτή διακόσμηση; Τι θα πρέπει να πούμε για την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού εδώ και δεκαεπτά σχεδόν αιώνες, την οποία ίδρυσαν το 386 οι Αθηναίοι μοναχοί Βαρνάβας και Σοφρώνιος σε απάτητες βουνοκορφές του Πόντου; Τι θα πρέπει να πούμε για το ιερό της Άρτεμις στην Έφεσο, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, τα ερείπια του οποίου θαυμάζουν σήμερα πλήθη που συρρέουν από ολόκληρο τον κόσμο ή για την Καππαδοκία η οποία από τον πρώτο αιώνα π.Χ. αποτελούσε κέντρο του Ελληνισμού; 

Να θυμηθούμε μήπως την Νικομήδεια της αρχαίας Βιθυνίας, όπου καταγράφεται Ελληνική παρουσία από το 712 π.Χ.; Ή μήπως την Σμύρνη, από τις αρχαιότερες πόλεις της Μεσογείου, η οποία κατοικήθηκε από Ελληνικούς πληθυσμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια - μέχρι πρόσφατα; Μήπως να θυμηθούμε την Αλικαρνασσό, την Προύσα, το Ικόνιο ή την Ανατολική Θράκη στην οποία ο Ελληνικός μύθος της Ηρώς και του Λέανδρου λαμβάνει χώρα στην αρχαία πόλη της Σηστού εδώ και χιλιάδες χρόνια; Τι θα πρέπει άραγε να πούμε για την μαρτυρική Κύπρο, το νησί της Αφροδίτης, καθαρά Ελληνικό από την εποχή του Τρωικού πολέμου; Τι θα πρέπει να πούμε για την Ίμβρο και την Τένεδο με Ελληνικό πληθυσμό που ξεπερνούσε το 90% όταν σας παραδόθηκαν σαν «δώρο» με την Συνθήκη της Λωζάνης που δεν σας αρέσει σήμερα; Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε, Πρέπει επιτέλους να κατανοήσετε πως στα σπλάχνα ολόκληρης της σημερινής Τουρκίας βρίσκονται παντού σπαρμένα αδιάψευστα τεκμήρια Ελληνικού πολιτισμού που άνθησε χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν στην περιοχή οι κατακτητές – πρόγονοι σας.

 Για ποια ιστορία λοιπόν μας μιλάτε Κύριε Πρόεδρε; Για την ιστορία των γενοκτονιών, των σφαγών, της βίας και της απληστίας για πλιάτσικο; Γιατί αυτή ακριβώς είναι η αυθεντική σας ιστορία! Ίσως θα σας ήταν χρήσιμο να μάθετε και τα σύνορα της δικής μας καρδιάς. Πρώτα όμως προσπαθήστε να αντιληφθείτε, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται, πως τα σύνορα του διαχρονικού Ελληνισμού, από την εποχή της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, δεν έχουν κανένα απολύτως γεωγραφικό όριο. Γιατί το Ελληνικό πνεύμα αγκάλιαζε, αγκαλιάζει και θα αγκαλιάζει πάντοτε κάθε μορφωμένο άνθρωπο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας.

 Όσον αφορά τα γεωγραφικά σύνορα του σημερινού Ελληνισμού, αν σας δίνουν την εντύπωση μιας εύκολης λείας στον απροκάλυπτο επεκτατισμό που εκδηλώνετε, ξανασκεφτείτε το καλά. Γιατί θα πρέπει να γνωρίζετε πως τα σύνορα της καρδιάς των Ελλήνων πάντοτε θα φθάνουν μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, τον τόπο που θα ξαναβρεθείτε κάποτε, γιατί όπως λένε οι παραδόσεις μας, και πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι

https://www.chcnews.org/

 ………. Κείμενο: Λεωνίδας Κουμάκης, μέλος ΙΗΑ, Ελλάς. International Hellenic Association (USA)

 ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΌΦΕΙΛΕ ΝΑ ΚΆΝΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΚΆΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

Ο Καναδάς επιβάλλει αντίποινα σε αμερικανικά προϊόντα μετά την εμπορική δράση του Τραμπ

 Γκάρισον Βανς 

Η καναδική κυβέρνηση ανακοίνωσε την Τρίτη 25 Αυγούστου ότι θα επιβάλει αντίποινα έως και 50% σε περίπου 700 αμερικανικά προϊόντα.

Οι νέοι δασμοί κλιμακώνουν έναν εμπορικό πόλεμο με τις ΗΠΑ, ο οποίος έχει ενταθεί μετά την κατάρρευση των διμερών εμπορικών διαπραγματεύσεων. Τα μέτρα, που περιγράφονται λεπτομερώς σε δήλωση στον ιστότοπο του Καναδικού Υπουργείου Οικονομικών (DFC), έχουν προγραμματιστεί να τεθούν σε ισχύ στις 8 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με αξιωματούχους. ^[1]

Ο αμερικανικός χάλυβας και το αλουμίνιο θα αντιμετωπίσουν δασμούς 50%, ενώ άλλα αγαθά, συμπεριλαμβανομένων των γαλακτοκομικών προϊόντων, των συσκευών και του γεωργικού εξοπλισμού, θα υπόκεινται σε δασμούς 25%. Η συνολική αξία των αμερικανικών εισαγωγών που καλύπτονται από τα αντίποινα ανέρχεται σε περίπου 20 δισεκατομμύρια δολάρια, ανέφερε η δήλωση.

Ο υπουργός Οικονομικών Φρανσουά-Φιλίπ Σαμπάν δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου: «Ο Καναδάς θα καλύψει τους δασμούς των Ηνωμένων Πολιτειών με βάση το δολάριο, με βάση τον συντελεστή». Ο Σαμπάν πρόσθεσε ότι οι δασμοί «έχουν σχεδιαστεί κυρίως για να παρέχουν προστασία στην καναδική βιομηχανία που επηρεάζεται από τους δασμούς των ΗΠΑ». ^{[2] [1]}

Κατάρρευση των εμπορικών συνομιλιών και κλιμάκωση

Η εμπορική διαμάχη κλιμακώθηκε ραγδαία μετά την κατάρρευση των εμπορικών συνομιλιών ΗΠΑ-Καναδά την Παρασκευή 21 Αυγούστου – με κάθε πλευρά να κατηγορεί την άλλη ότι έκανε αλλαγές της τελευταίας στιγμής σε μια προτεινόμενη συνολική συμφωνία. Μετά την κατάρρευση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επέβαλε αμέσως δασμούς 50% σε καναδικές εισαγωγές αξίας 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων κρασιού, τσιμέντου, κόντρα πλακέ, ενδυμάτων και εξοπλισμού χόκεϊ, σύμφωνα με δημοσιεύματα. ^{[3] [1]}

Η σύγκρουση επιδεινώθηκε τη Δευτέρα 24 Αυγούστου, όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε μέσω του Truth Social ότι θα αυξήσει τους δασμούς σε όλα τα καναδικά αυτοκίνητα, φορτηγά, ανταλλακτικά αυτοκινήτων και χάλυβα στο 50% με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2027. Αυτό διπλασιάζει τον ισχύοντα δασμό 25% στις εισαγωγές καναδικών αυτοκινήτων, ο οποίος είχε ήδη αποτελέσει σημείο διαφωνίας.

Ο Τραμπ έγραψε, «Χτίστε στις ΗΠΑ και θα υπάρχουν ΜΗΔΕΝΙΚΟΙ ΔΑΣΜΟΙ» και κατηγόρησε την Οτάβα ότι «κλέβει τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής για χρόνια», αποκαλώντας το σύστημα «μη βιώσιμο». Ο Τραμπ ανέφερε επίσης τους προστατευτικούς δασμούς του Καναδά στα γεωργικά προϊόντα ως βασικό ζήτημα. ^{[4] [5] [6]}

Βασικές Διαφορές: Εμπορικό Έλλειμμα και Δασμοί Γαλακτοκομικών Προϊόντων

Ένα κεντρικό παράπονο για την κυβέρνηση Τραμπ είναι το εμπορικό έλλειμμα με τον Καναδά. Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι το έλλειμμα ανέρχεται σε 60 δισεκατομμύρια δολάρια, αν και ο δικός του εμπορικός εκπρόσωπος τοποθετεί το ποσό στα 48,3 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με την έκθεση.

Ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ υποστήριξε ότι το έλλειμμα υπάρχει κυρίως επειδή οι ΗΠΑ εισάγουν σημαντικές ποσότητες πετρελαίου, φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας από τον Καναδά. «Δεν νομίζω ότι θέλουν να σταματήσουμε να το στέλνουμε», δήλωσε ο Κάρνεϊ σε ομιλία του το Σάββατο. ^{[1] [6]}

Ο Τραμπ αντιτίθεται επίσης στους προστατευτικούς δασμούς του Καναδά σε γαλακτοκομικά προϊόντα, πουλερικά και αυγά, οι οποίοι μπορούν να φτάσουν έως και το 200% πάνω από μια συγκεκριμένη ποσόστωση. Αυτές οι εμπορικές εντάσεις χρονολογούνται από την πρώτη θητεία του Τραμπ, αλλά αναζωπυρώθηκαν μετά την επιστροφή του στην εξουσία πέρυσι και την έναρξη μιας εκτεταμένης δασμολογικής εκστρατείας εναντίον των σημαντικών εμπορικών εταίρων.

Αναλογιζόμενος τις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση Τραμπ, ο Κάρνεϊ δήλωσε το Σάββατο 22 Αυγούστου: «Δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση. Αναγνωρίσαμε από την αρχή ότι η Αμερική έχει αλλάξει». ^{[1] [7]}

Αντίκτυπος και επόμενα βήματα

Οι καναδικοί δασμοί ως αντίποινα θα καλύψουν περίπου 20 δισεκατομμύρια δολάρια σε εισαγωγές από τις ΗΠΑ και πρόκειται να τεθούν σε ισχύ στις 8 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την ανακοίνωση του DFC. Τα μέτρα έχουν τη δυνατότητα να διαταράξουν τις βαθιά ολοκληρωμένες αλυσίδες εφοδιασμού της Βόρειας Αμερικής, ιδίως στους τομείς της αυτοκινητοβιομηχανίας και της μεταποίησης. ^{[1] [8]}

Η διαμάχη συνεχίζει να επηρεάζει σημαντικά τις διμερείς σχέσεις, με τις δύο πλευρές να παραμένουν σταθερές στις θέσεις τους. Περαιτέρω κλιμάκωση παραμένει πιθανή, καθώς η απειλή του Τραμπ για δασμούς 50% στα αυτοκίνητα αναμένεται το 2027. Δεν έχουν προγραμματιστεί πρόσθετες εμπορικές συνομιλίες και ο οικονομικός αντίκτυπος στους καταναλωτές και τις βιομηχανίες και στις δύο χώρες μένει να φανεί καθώς εξελίσσεται η κατάσταση.

https://www.naturalnews.com/

Από τη στρατιωτική ταπείνωση στην οικονομική φθορά και το αδιέξοδο της Ουάσινγκτον!

 

Εάν η στρατιωτική πίεση δεν μπόρεσε να αναγκάσει το Ιράν να παραδοθεί, γιατί η Ουάσινγκτον πιστεύει ότι η επανάληψη μιας οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες μπορεί να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα; Το ερώτημα αυτό θέτουν πολλοί αναλυτές.

Μετά το αδιέξοδο και την στρατιωτική ταπείνωση, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να αλλάξει πορεία και να ανοίξει ένα νέο μέτωπο κατά του Ιράν. Όχι με πυραύλους, αλλά με δολάρια, κυρώσεις, πετρέλαιο και τράπεζες.

Με τη φράση «οικονομικό D-Day», ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να παρουσιάσει τη νέα εκστρατεία οικονομικής ασφυξίας ως το απόλυτο όπλο απέναντι στην Τεχεράνη. Και το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: είναι πράγματι μια νέα επίδειξη ισχύος ή παραδοχή ότι η στρατιωτική επιλογή δεν έφερε το αποτέλεσμα που περίμενε η Ουάσινγκτον;

Αναλυτές, ανάμεσά τους και πολλοί Αμερικανοί, υποστηρίζουν ότι η νέα αυτή στρατηγική του Τραμπ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δοκιμασμένο εργαλείο που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες κατά του Ιράν και που έχει ήδη αποτύχει.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο υπογραμμίζουν πως ούτε αυτός ο στόχος του Τραμπ, να παραδοθεί το Ιράν, θα επιτευχθεί. Άλλοι επισημαίνουν ότι όσο ο Τραμπ ανεβάζει το διακύβευμα, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος το περίφημο «οικονομικό D-Day» να αποδειχθεί όχι η αρχή της ιρανικής υποχώρησης, αλλά η έναρξη μιας νέας, πολύ ακριβότερης κρίσης για την ίδια την Ουάσινγκτον.

Πρόκειται για παραδοχές που δείχνουν πως οι Αμερικανοί αρχίζουν να εθίζονται επικίνδυνα στην ήττα.

Πρωτοφανής οικονομικός πόλεμος

Ο Ντόναλντ Τραμπ, στο πιο πρόσφατο μήνυμά του, ανακοίνωσε την έναρξη αυτού που χαρακτήρισε ως «τη συντριπτικότερη οικονομική επιχείρηση που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ εναντίον οποιασδήποτε χώρας», γράφοντας: «Αυτό θα είναι οικονομικός πόλεμος και απομόνωση σε πρωτοφανή κλίμακα».

Απείλησε ότι κάθε χώρα που επιτρέπει σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, επιχειρήσεις, αεροδρόμια ή κρατικούς φορείς της να προσφέρουν στο Ιράν οποιαδήποτε μορφή σανίδας σωτηρίας θα αντιμετωπίσει τεράστιες οικονομικές συνέπειες. Ο Τραμπ έθεσε επίσης στο στόχαστρο τις πωλήσεις πετρελαίου, τις συμφωνίες ανταλλαγής, τις μεταφορές μετρητών, τα ανταλλακτήρια συναλλάγματος, τη νηολόγηση πλοίων και τις εταιρείες-βιτρίνες, καταλήγοντας: «Αυτό θα είναι ένα οικονομικό D-Day».

Τι είναι το D-Day

Στη στρατιωτική ορολογία, το D-Day αναφέρεται στην ημέρα έναρξης της μεγάλης και αποφασιστικής επιχείρησης της 6ης Ιουνίου 1944, όταν άρχισε η απόβαση στη Νορμανδία, η μεγάλη επίθεση των Συμμάχων κατά της ναζιστικής Γερμανίας στην Ευρώπη. Επομένως, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μιλά για «οικονομικό D-Day», επιδιώκει να δημιουργήσει την εικόνα της έναρξης μιας ολοκληρωτικής οικονομικής επίθεσης κατά του Ιράν, μιας επίθεσης που, αντί για πυραύλους και βόμβες, θα χρησιμοποιεί κυρώσεις, πετρέλαιο, τράπεζες, ναυτιλία και πίεση στα χρηματοπιστωτικά δίκτυα.

Επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος

Ωστόσο, πίσω από αυτή την επιθετική ρητορική υπάρχει μια σημαντικότερη πραγματικότητα: ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος υπολογισμού που έκανε στις 28 Φεβρουαρίου. Εκείνη την ημέρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ισραηλινό καθεστώς εισήλθαν στον πόλεμο εκτιμώντας ότι η ικανότητα του Ιράν να απαντήσει, η ανθεκτικότητά του και οι δυνατότητές του να αντισταθεί είχαν αποδυναμωθεί σημαντικά και ότι ένα ισχυρό στρατιωτικό πλήγμα θα μπορούσε να οδηγήσει την Τεχεράνη είτε σε κατάρρευση είτε σε υποχώρηση και αποδοχή της βούλησης της Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ μάλιστα έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι ο ίδιος θα καθόριζε τον επόμενο ηγέτη του Ιράν.

Η στροφή

Όμως ο ολοκληρωτικός και υψηλής έντασης πόλεμος κατά του Ιράν όχι μόνο δεν οδήγησε στο αποτέλεσμα που ανέμεναν στην Ουάσινγκτον, αλλά τώρα, μετά την αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών στο στρατιωτικό πεδίο, ο Ντόναλντ Τραμπ, αντί να ανακοινώσει νίκη, μιλά για την έναρξη ενός «οικονομικού πολέμου» και επιστρέφει στις μεθόδους των προκατόχων του, τις οποίες ο ίδιος είχε επικρίνει έντονα. Αυτή η στροφή, από μόνη της, υποδηλώνει αλλαγή του πεδίου αντιπαράθεσης.

Ο Τραμπ, ο οποίος υποτίθεται ότι θα άλλαζε την εξίσωση με το Ιράν μέσω της στρατιωτικής ισχύος, επιστρέφει τώρα στα εργαλεία των κυρώσεων και της οικονομικής πίεσης. Η διαφορά είναι ότι και αυτή τη φορά υποτιμά τις πραγματικές δυνατότητες του Ιράν και εισέρχεται σε ένα ακόμη άγνωστο πεδίο.

Μεγάλο το κόστος

Από την άλλη πλευρά, ούτε το κόστος αυτής της πορείας για τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να αγνοηθεί. Το αμερικανικό δημόσιο χρέος έχει πλέον ξεπεράσει τα σαράντα τρισεκατομμύρια δολάρια και το κόστος εξυπηρέτησης των τόκων έχει εξελιχθεί σε μία από τις βαρύτερες δαπάνες του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, δημιουργώντας σοβαρές προκλήσεις για την πολιτική, οικονομική και ακόμη και στρατιωτική δομή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπό πίεση η αγορά ενέργειας

Ταυτόχρονα, η αμερικανική αγορά ενέργειας βρίσκεται υπό πίεση. Η τιμή του ντίζελ έχει φτάσει περίπου στα 5,47 δολάρια ανά γαλόνι, επίπεδο που πλησιάζει ιστορικό ρεκόρ. Οι Financial Times υποστηρίζουν ότι η αύξηση της τιμής του ντίζελ ανεβάζει το κόστος των μεταφορών, της γεωργίας και της παραγωγής, μεταφέροντας πληθωριστικές πιέσεις στο σύνολο της οικονομίας. Η σημασία του ντίζελ είναι ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη της βενζίνης, επειδή συνδέεται άμεσα με το κόστος μεταφοράς αγαθών, τα φορτηγά, τα γεωργικά μηχανήματα, τις κατασκευές και την αλυσίδα διανομής. Επομένως, η αύξηση της τιμής του δεν σημαίνει μόνο ακριβότερα καύσιμα, αλλά οδηγεί και σε υψηλότερο κόστος παραγωγής και μεταφοράς και, τελικά, σε αυξήσεις στις τιμές των καταναλωτικών αγαθών.

Πολιτικό βάρος

Καθώς πλησιάζουν και οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο, μια τέτοια πίεση θα μπορούσε να έχει βαρύ πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Η αύξηση της τιμής της βενζίνης έχει ήδη επιβαρύνει σημαντικά τα αμερικανικά νοικοκυριά, ενώ εκτιμήσεις κάνουν λόγο για δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια πρόσθετων δαπανών που καταβάλλουν οι Αμερικανοί καταναλωτές.

Αποτυχία το οικονομικό D-Day

Από αυτή την άποψη, το «οικονομικό D-Day» δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη ισχύος του Ντόναλντ Τραμπ· αντίθετα αποτελεί σαφή ένδειξη της προσπάθειάς του να αντισταθμίσει την έλλειψη αποτελεσμάτων στο στρατιωτικό πεδίο.

Με δεδομένη τη λανθασμένη εκτίμησή του για τις οικονομικές δυνατότητες, τα εμπορικά δίκτυα και την ανθεκτικότητα του Ιράν — όπως είχε λανθασμένα εκτιμήσει και τις στρατιωτικές του δυνατότητες πριν από την είσοδο στον πόλεμο —, το νέο αυτό βήμα δεν πρόκειται να οδηγήσει στο επιθυμητό για την Ουάσινγκτον αποτέλεσμα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ υποτίμησε μία φορά την ικανότητα του Ιράν να απαντήσει, και το αποτέλεσμα ήταν ένας πόλεμος που δεν κατόρθωσε να επιτύχει τους δηλωμένους πολιτικούς στόχους του και κατέληξε σε μια ουσιαστική ήττα. Τώρα, το ίδιο λάθος υπολογισμού επαναλαμβάνεται με τη μορφή ενός «οικονομικού πολέμου». Και αυτή τη φορά η πραγματικότητα του Ιράν απέχει από τους υπολογισμούς του Ντόναλντ Τραμπ. Το «οικονομικό D-Day» δεν θα είναι η ημέρα παράδοσης του Ιράν, αλλά η αρχή της δεύτερης ήττας της στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ και της επιδείνωσης της κρίσης για τον ίδιο — και μάλιστα ενόψει εκλογών, στις οποίες η οικονομία και οι τιμές των καυσίμων ενδέχεται να αποτελέσουν καθοριστικό ζήτημα.

Στρατηγικό αδιέξοδο

Αυτή η αλλαγή πορείας — από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στον οικονομικό πόλεμο — μπορεί να θεωρηθεί μία από τις σημαντικότερες ενδείξεις του στρατηγικού αδιεξόδου της Ουάσινγκτον απέναντι στο Ιράν. Στην αρχή του πολέμου των σαράντα ημερών, η ρητορική της κυβέρνησης Τραμπ επικεντρωνόταν σε μια γρήγορη νίκη και στην επιβολή της αμερικανικής βούλησης. Ωστόσο, η παράταση της σύγκρουσης και η συνέχιση της ιρανικής αντίστασης έδειξαν ότι η εξίσωση δεν εξελίχθηκε όπως είχε υπολογιστεί στην Ουάσινγκτον. Τώρα ο Τραμπ μιλά για την έναρξη της «σφοδρότερης οικονομικής επιχείρησης» κατά του Ιράν.

Το βασικό ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: Eάν η στρατιωτική πίεση δεν μπόρεσε να αναγκάσει το Ιράν να παραδοθεί, γιατί η Ουάσινγκτον πιστεύει ότι η επανάληψη μιας οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες μπορεί να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα;

Επιστροφή σε μια πολιτική που έχει ήδη δοκιμαστεί

Ρεπορτάζ του κινεζικού δικτύου CGTN σχετικά με τη νέα στρατηγική του Τραμπ επικεντρώνεται ακριβώς σε αυτή την αμφιβολία. Το μέσο, εξετάζοντας τον «οικονομικό πόλεμο του Τραμπ κατά του Ιράν», επισημαίνει ότι πολλά από τα νέα μέτρα των Ηνωμένων Πολιτειών αποτελούν στην πραγματικότητα συνέχεια των ίδιων πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια.

Έπειτα από δεκαετίες κυρώσεων, το Ιράν έχει δημιουργήσει διάφορα δίκτυα για την αντιμετώπιση των χρηματοπιστωτικών και εμπορικών περιορισμών. Επομένως, οι νέες κυρώσεις δεν συνεπάγονται κατ’ ανάγκην τη δημιουργία ενός νέου εργαλείου· σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται απλώς για εντατικότερη χρήση ενός παλιού εργαλείου. Ακόμη και αν αυτές οι πιέσεις μπορούν να επιβαρύνουν την ιρανική οικονομία, το βασικό πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες παραμένει: Oι κυρώσεις θεωρούνται πολιτικά επιτυχημένες όταν κατορθώνουν να μεταβάλουν τη συμπεριφορά της άλλης πλευράς. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η αύξηση της οικονομικής πίεσης από μόνη της μπορεί να αναγκάσει την Τεχεράνη να αποδεχθεί τις απαιτήσεις της Ουάσινγκτον.

Οι ειδικοί προειδοποιούν

Ο Ρόμπερτ Μάλεϊ, πρώην ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ιράν, έχει επίσης προειδοποιήσει ακριβώς για αυτή τη λογική. Όπως έχει δηλώσει, η αντίληψη ότι «εφόσον η οικονομική πίεση δεν απέδωσε, τότε περισσότερη οικονομική πίεση σίγουρα θα αποδώσει» μπορεί να είναι παραπλανητική και λογικά εσφαλμένη.

Και ένα μέρος των Αμερικανών ειδικών και πολιτικών προσωπικοτήτων αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης. Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Λόρα Ρόζεν έχει επίσης εκτιμήσει ότι οι νέες κυρώσεις αποτελούν, ως έναν βαθμό, μια προσπάθεια της Ουάσινγκτον να δείξει ότι εξακολουθεί να «κάνει κάτι», ώστε να μην αναγκαστεί να κινηθεί εκ νέου προς μια στρατιωτική κλιμάκωση.

Εάν αυτή η εκτίμηση είναι σωστή, ο «οικονομικός πόλεμος» του Τραμπ δεν θα πρέπει να θεωρηθεί στρατηγική καινοτομία, αλλά προσπάθεια διαχείρισης ενός αδιεξόδου — ενός αδιεξόδου στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν εύκολα να επιτύχουν τους στρατιωτικούς στόχους τους και, ταυτόχρονα, δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την αποτυχία ή τους περιορισμούς τους.

Η μεγάλη αντίφαση

Υπό αυτές τις συνθήκες, η οικονομική πίεση φαίνεται να αποτελεί εργαλείο χαμηλότερου κόστους σε σύγκριση με έναν άμεσο πόλεμο. Ωστόσο, ούτε αυτό το εργαλείο είναι χωρίς κόστος.

Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τζακ Ριντ έχει προειδοποιήσει ότι το Ιράν ασκεί επιρροή στον παγκόσμιο ενεργειακό τομέα και δεν πρόκειται να παραμείνει αδρανές απέναντι σε έντονες πιέσεις.

Κατά την άποψή του, η αύξηση της πίεσης προς την Τεχεράνη μπορεί να προκαλέσει περιφερειακές αντιδράσεις. Το σημείο αυτό αποκαλύπτει μία από τις βασικές αντιφάσεις της πολιτικής του Τραμπ. Η Ουάσινγκτον επιχειρεί να αυξήσει το κόστος της πίεσης για το Ιράν, αλλά και το Ιράν μπορεί να μετακυλίσει μέρος αυτού του κόστους στις Ηνωμένες Πολιτείες, στους συμμάχους τους και στην παγκόσμια αγορά. Κατά συνέπεια, η οικονομική πίεση δεν είναι κατ’ ανάγκην μονόδρομος.

Η απειλή κατά της Κίνας

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της νέας πολιτικής του Τραμπ αφορά την πραγματική εφαρμογή της σε διεθνές επίπεδο. Η Ουάσινγκτον έχει απειλήσει ότι χώρες και οργανισμοί που βοηθούν το Ιράν σε χρηματοπιστωτικά, πετρελαϊκά και εμπορικά ζητήματα θα βρεθούν αντιμέτωποι με κυρώσεις.

Ωστόσο, μια τέτοια πολιτική μπορεί να εφαρμοστεί μόνο εφόσον οι Ηνωμένες Πολιτείες καταφέρουν να υποχρεώσουν και τους μεγάλους οικονομικούς εταίρους του Ιράν να συμμορφωθούν.

Ο Γάλλος αναλυτής Άρνολντ Μπερνάρ έχει εκφράσει, στο πλαίσιο αυτό, αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι πραγματικά εφικτή η επιβολή κυρώσεων στην Κίνα. Υπενθυμίζει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επιχειρήσει και στο παρελθόν να στοχοποιήσουν ορισμένα κινεζικά διυλιστήρια που αγόραζαν ιρανικό πετρέλαιο, αλλά η αντίδραση του Πεκίνου και το πιθανό κόστος από την επιβολή κυρώσεων σε μεγάλα κινεζικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δυσχέραναν τη σοβαρή εφαρμογή αυτής της πολιτικής.

Το ζήτημα αυτό έχει μεγάλη σημασία. Άλλο πράγμα είναι οι κυρώσεις κατά του Ιράν και εντελώς διαφορετικό η προσπάθεια επιβολής τους στην Κίνα. Εάν η Ουάσινγκτον, για να εφαρμόσει τη νέα πολιτική της, αναγκαστεί να στοχοποιήσει μεγάλες κινεζικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τότε το ζήτημα δεν θα αφορά πλέον μόνο την «πίεση στο Ιράν», αλλά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση μεταξύ δύο από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του κόσμου.

Γι’ αυτό και ο ισχυρισμός περί της «σφοδρότερης οικονομικής επιχείρησης» θα δοκιμαστεί στην πράξη όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρήσουν να υλοποιήσουν τις απειλές τους.

Κενές απειλές ή αρχή μιας νέας κρίσης;

Αναλυτές χαρακτηρίζουν τις απειλές του Τραμπ ως επί το πλείστον επικοινωνιακό θόρυβο και κενές απειλές, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα εργαλεία για την εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής χωρίς οι Ηνωμένες Πολιτείες να χρειαστεί να υποστούν αντίποινα.

Παράλληλα, τονίζουν ότι ακόμη και αν οι απειλές της Ουάσινγκτον είναι σοβαρές, το Ιράν είναι τόσο προετοιμασμένο να αντέξει το κόστος και την πίεση όσο και εξοπλισμένο με μέσα που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να επιβάλει κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες, στους εταίρους τους και στην παγκόσμια οικονομία.

Η δήλωση αυτή αναδεικνύει μια σημαντική πραγματικότητα: η πίεση κατά του Ιράν δεν ασκείται σε κενό. Το Ιράν δεν είναι απλώς μια οικονομία που βρίσκεται υπό καθεστώς κυρώσεων· είναι μια χώρα με σημαντική θέση στον ενεργειακό τομέα, στρατηγική γεωγραφική θέση και ένα δίκτυο περιφερειακών σχέσεων.

Όσο αυξάνεται η πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο αυξάνεται και η πιθανότητα αντιδράσεων, γεγονός που θα μπορούσε να ανεβάσει το κόστος της πολιτικής του Τραμπ.

Το CNN και η παραδοχή ενός πολέμου φθοράς

Το αμερικανικό δίκτυο CNN σε δική του ανάλυση για τη νέα στρατηγική του Τραμπ, υπογράμμισε επίσης ότι η επιτυχία ενός οικονομικού πολέμου κατά του Ιράν απαιτεί μήνες ή ακόμη και χρόνια συνεχούς πίεσης, καθώς και τη συνεργασία της Κίνας, της Ευρώπης και των χωρών της περιοχής.

Αυτό ίσως αποτελεί τη σημαντικότερη διαφορά ανάμεσα στις αρχικές υποσχέσεις του Τραμπ και στη σημερινή κατάσταση. Ο πόλεμος που υποτίθεται ότι θα ήταν σύντομος παρατάθηκε. Η στρατιωτική πίεση που υποτίθεται ότι θα ανάγκαζε το Ιράν να παραδοθεί έφτασε σε αδιέξοδο. Και τώρα η πολιτική που προοριζόταν να αντικαταστήσει τον πόλεμο απαιτεί η ίδια μια πολυετή διαδικασία φθοράς.

Αυτή η απόσταση ανάμεσα στις υποσχέσεις και την πραγματικότητα αποτελεί το σημαντικότερο αδύναμο σημείο της πολιτικής του Τραμπ απέναντι στο Ιράν. Στην αρχή του πολέμου, η Ουάσινγκτον μιλούσε για ταχεία αλλαγή των συσχετισμών. Σήμερα, όμως, για την επίτευξη των οικονομικών της στόχων γίνεται λόγος για συνεχή πίεση κατά τους επόμενους μήνες ή ακόμη και τα επόμενα χρόνια. Αυτή και μόνο η αλλαγή στη ρητορική δείχνει πόσο απείχαν από την πραγματικότητα οι αρχικοί υπολογισμοί των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με τις δυνατότητες και τη βούληση του Ιράν.

Νέα πολιτική ή παραδοχή αποτυχίας;

Τελικά, η νέα οικονομική πολιτική του Τραμπ δεν μπορεί να αναλυθεί ανεξάρτητα από την έκβαση του στρατιωτικού πολέμου. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επιτύχει τους στρατιωτικούς τους στόχους, ουσιαστικά δεν θα υπήρχε ανάγκη να ανακοινωθεί μια νέα και εκτεταμένη «οικονομική επιχείρηση».

Η επιστροφή σε ακόμη αυστηρότερες κυρώσεις υπό τις σημερινές συνθήκες δείχνει ότι το στρατιωτικό εργαλείο δεν μπόρεσε να παραγάγει το πολιτικό αποτέλεσμα που ανέμενε η Ουάσινγκτον. Βεβαίως, οι κυρώσεις μπορούν να επιβαρύνουν το Ιράν και να αυξήσουν την πίεση στην οικονομία και στην ενεργειακή αγορά. Ωστόσο, η επιβολή οικονομικού κόστους και η επίτευξη πολιτικής νίκης είναι δύο διαφορετικές έννοιες.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δοκιμάζει τώρα μια συνταγή που είχαν χρησιμοποιήσει κατά του Ιράν και πολλές προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις. Εκτεταμένες κυρώσεις, «μέγιστη πίεση», δευτερογενείς κυρώσεις και προσπάθειες αποκοπής του Ιράν από την παγκόσμια οικονομία έχουν εφαρμοστεί επανειλημμένα στο παρελθόν.

Επομένως, το βασικό ζήτημα δεν είναι εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση — πιθανότατα μπορούν. Το ερώτημα είναι εάν αυτή η επιπλέον πίεση μπορεί να επιτύχει τον ίδιο στόχο που δεν κατάφερε να επιτύχει η στρατιωτική πίεση.

Φαίνεται ότι, έπειτα από έξι μήνες, η Ουάσινγκτον δεν επιστρέφει με μια νέα στρατηγική, αλλά με μια ενισχυμένη εκδοχή της ίδιας παλιάς πολιτικής — μιας πολιτικής που έχει δοκιμαστεί επί δεκαετίες, χωρίς να καταφέρει να αναγκάσει το Ιράν να παραδοθεί.

Υπό αυτή την έννοια, ο «οικονομικός πόλεμος» του Τραμπ, αντί να αποτελεί ένδειξη μιας νέας αμερικανικής ισχύος, θα μπορούσε να αποτελεί ένδειξη του περιορισμού των διαθέσιμων επιλογών των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στο Ιράν: επανάληψη της ίδιας πίεσης που υποτίθεται ότι θα ανάγκαζε την Τεχεράνη να παραδοθεί, αλλά η οποία, μετά την αποτυχία στο στρατιωτικό πεδίο, έχει μετατραπεί ξανά στο βασικό εργαλείο της Ουάσινγκτον.
https://www.pirinoslogios.com/