Αρχαία Ελληνικά Ερείπια στην Ιταλία: Τα Κρυμμένα Διαμάντια της Μεγάλης Ελλάδας

 

Η Ελληνική Κληρονομιά στην Ιταλία

Όταν σκεφτόμαστε την Ιταλία και τα ερείπιά της, ο νους μας πηγαίνει αυτόματα στο Κολοσσαίο και το Ρωμαϊκό Φόρουμ. Όμως, η Ιταλία φιλοξενεί αμέτρητα ερείπια που είναι καθαρά αρχαία ελληνικά—πολλά από τα οποία σώζονται σε εξαιρετική κατάσταση.

Τanto στη χερσόνησο όσο και στη Σικελία, τα ελληνικά ερείπια εμφανίζονται άλλοτε ενσωματωμένα σε σύγχρονες πόλεις, άλλοτε κρυμμένα σε απομονωμένες περιοχές, περιμένοντας να τα ανακαλύψετε.

---

Paestum (Ποσειδωνία): Οι Δωρικοί Ναοί της Νότιας Ιταλίας

Στη νότια Ιταλία, στις ακτές της Τυρρηνικής Θάλασσας, βρίσκεται η αρχαία ελληνική πόλη Ποσειδωνία, γνωστή ως Paestum. Τα ερείπια χρονολογούνται από το 600 έως το 450 π.Χ. και περιλαμβάνουν τρεις από τους καλύτερα διατηρημένους δωρικούς ναούς στον κόσμο, τμήματα των αρχαίων τειχών και αμφιθέατρο.

Η εμπειρία να περπατά κανείς στους λιθόστρωτους δρόμους της αρχαίας πόλης είναι μοναδική, καθώς μπορεί να θαυμάσει τα μνημεία όπως τα έβλεπαν και οι αρχαίοι. Το αρχαιολογικό πάρκο είναι ανοιχτό στο κοινό και διαθέτει σύγχρονο μουσείο, ενώ το σημείο είναι σχετικά απομονωμένο και σπάνια πολυσύχναστο.

---

Ναός της Ήρας, Ποσειδωνία (Paestum), Ιταλία. Πηγή: Norbert Nagel/CC BY-SA 3.0

Locri Epizefiri: Λατρεία και Ιερά στη Μεγάλη Ελλάδα

Στην περιοχή της Καλαβρίας, το Locri φιλοξενεί σημαντικά αρχαία ερείπια, τα οποία όμως έχουν εν μέρει καλυφθεί από τα σύγχρονα χωριά. Ο επισκέπτης, διασχίζοντας ελαιώνες και μονοπάτια, ανακαλύπτει μοναδικά ευρήματα—ελληνικούς ναούς, αμφιθέατρα και το περίφημο Ιερό της Περσεφόνης. Η ατμόσφαιρα του χώρου είναι ξεχωριστή και αξίζει την επίσκεψη.

---

Λοκροί Επιζεφύριοι, ελληνικό θέατρο. Πηγή: Sandro Baldi/CC-BY-SA-4.0

Το Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο της Ταορμίνας (Teatro Greco di Taormina)

Στη Σικελία, η Ταορμίνα συνδυάζει μοναδικά φυσική ομορφιά, πολιτισμό και ιστορία. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο, με θέα στη θάλασσα και το ηφαίστειο της Αίτνας, παραμένει ενεργό ως χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων. Κατασκευάστηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. και αργότερα ανακατασκευάστηκε από τους Ρωμαίους.

---

Το αρχαίο θέατρο της Ταορμίνα. Πηγή: Public Domain

Κοιλάδα των Ναών (Valle dei Templi) στο Αγκριτζέντο

Στο Αγκριτζέντο της Σικελίας βρίσκεται η εντυπωσιακή Κοιλάδα των Ναών, ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα αρχαιολογικά πάρκα της Μεσογείου. Εδώ ο επισκέπτης μπορεί να περπατήσει ανάμεσα σε ναούς και ερείπια του 5ου αιώνα π.Χ., με πιο εμβληματικό τον Ναό της Ομονοίας (Tempio della Concordia), έναν από τους καλύτερα διατηρημένους ελληνικούς ναούς παγκοσμίως.

---

Αγκριτζέντο, Κοιλάδα των Ναών. Πηγή: Jesper2cv/CC BY-NC-ND 2.0

Αρχαιολογικός Χώρος Segesta: Ο Δωρικός Ναός και το Θέατρο

Κοντά στο Παλέρμο, το Segesta διαθέτει έναν δωρικό ναό του 5ου αιώνα π.Χ. και ένα αμφιθέατρο σε άριστη κατάσταση, χτισμένο στην κορυφή του Όρους Μπαρμπάρο. Το θέατρο φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι παραστάσεις αρχαίου δράματος.

---

Ο δωρικός ναός της Σεγέστα, Ιταλία. Πηγή: Anna & Michal/CC BY-SA 2.0

Συρακούσες: Η Δόξα της Ελληνικής Αποικίας στη Σικελία

Στη νοτιοανατολική Σικελία, η αρχαία αποικία των Συρακουσών ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. Εδώ συναντάμε το ελληνικό θέατρο, τον Ναό του Απόλλωνα και το περίφημο Βωμό του Ιέρωνα Β’—το μεγαλύτερο βωμό της αρχαίας Ελλάδας. Η πόλη, χαρακτηρισμένη ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, υπήρξε μία από τις ισχυρότερες πόλεις-κράτη της αρχαιότητας.

---

Αρχαία ερείπια στις Συρακούσες. Πηγή: Il Turista Informato/CC BY-NC 2.0

Ταξιδεύοντας στα Χνάρια της Αρχαίας Ελλάδας στην Ιταλία

Η Ιταλία και η Σικελία είναι γεμάτες από ελληνικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς που αποκαλύπτουν το μεγαλείο της Μεγάλης Ελλάδας. Επισκεφθείτε τους αρχαιολογικούς αυτούς χώρους για να βιώσετε τη μοναδική εμπειρία της αρχαίας ιστορίας ανάμεσα σε μνημεία ανεκτίμητης αξίας και ομορφιάς.

https://arxaiaellinika.gr/

Η ασθένεια που στοίχισε τη ζωή στον Λιονέλ Ζοσπέν: αυτό το κοινό σύμπτωμα μετά την ηλικία των 65 ετών που δεν πρέπει πλέον να αγνοείται

Πάντα πιστεύουμε ότι το να μεγαλώνουμε σημαίνει απαραίτητα επιβράδυνση. Είναι αλήθεια, τα σώματά μας αλλάζουν και είναι απολύτως φυσιολογικό να μην έχουμε πλέον την απεριόριστη ενέργεια των είκοσι μας. Αντιμέτωποι με αυτόν τον φόβο, συχνά έχουμε το λανθασμένο αντανακλαστικό να αποδίδουμε την παραμικρή κόπωση στα χρόνια που περνούν.

 Ωστόσο, υπάρχει μια πολύ σαφής γραμμή μεταξύ της φυσικής γήρανσης και ενός σώματος που ζητάει βοήθεια. Ένα καθημερινό σημάδι, το οποίο σίγουρα θα συναντήσετε, είναι ένα πραγματικό κρυφό προειδοποιητικό σημάδι. Ιδού το κοινό σύμπτωμα που δεν πρέπει να αγνοείται μετά τα 65 χρόνια: αυτή η ασθένεια ήταν που προσέβαλε τον Λιονέλ Ζοσπέν. Εν συντομία Μια νέα δύσπνοια δεν είναι φυσιολογική: αν η ανάβαση σε μια μικρή σκάλα ή η ομιλία κατά το περπάτημα ξαφνικά γίνει δύσκολη, δεν είναι «μόνο η ηλικία», είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι. 

Προσοχή στο στάσιμο νερό: το πρήξιμο των αστραγάλων το βράδυ και η πολύ γρήγορη αύξηση βάρους (2 κιλά σε λίγες μέρες) σημαίνουν ότι η καρδιά σας λειτουργεί λιγότερο αποτελεσματικά. Δράστε τώρα: η γρήγορη επικοινωνία με έναν γιατρό επιτρέπει την εφαρμογή απλής θεραπείας που θα βοηθήσει την καρδιά σας και θα ανακτήσει τη συνήθη ενέργειά σας.

 Η παγίδα του να λες στον εαυτό σου «Είναι απλώς γηρατειά» Φανταστείτε ότι το σώμα σας είναι σαν ένα αυτοκίνητο που οδηγείτε εδώ και δεκαετίες. Με την πάροδο του χρόνου, είναι φυσιολογικό ο κινητήρας να γίνεται λίγο πιο αθόρυβος ή να λειτουργεί λίγο πιο αργά. Όταν περάσετε την ηλικία των 65 ετών, αποδέχεστε εύκολα το πιο αργό περπάτημα. Λέτε στον εαυτό σας ότι είναι λογικό να κουβαλάτε ελαφρύτερες τσάντες για ψώνια. 

Η μεγαλύτερη παγίδα είναι να συνηθίσεις αυτές τις μικρές αναποδιές . Αν σου πάρει μήνες ή χρόνια για να επιβραδύνεις, είναι η φύση που παίρνει τον δρόμο της. Αλλά αν, σε λίγες μόνο εβδομάδες, δεν μπορείς πλέον να κάνεις αυτό που κάνατε πολύ εύκολα τον περασμένο μήνα, δεν είναι πλέον η φύση. Είναι ένα μήνυμα από το σώμα σου. Και το χειρότερο είναι ότι συχνά απαντάμε με: «Α, απλώς δεν γυμνάζομαι αρκετά» ή «Με προλαβαίνει η ηλικία». Το σημαντικότερο προειδοποιητικό σημάδι που κρύβεται στην καθημερινότητά σας Το πιο παραπλανητικό σύμπτωμα από όλα είναι η δύσπνοια. Αλλά δεν μιλάμε για λαχανιασμένους αφού τρέξετε για να προλάβετε το λεωφορείο! Μιλάμε για δύσπνοια που εισχωρεί στην καθημερινότητά σας. 

Κάντε στον εαυτό σας αυτές τις απλές ερωτήσεις: Χρειάζεται να κάνετε παύση όταν ανεβαίνετε τις σκάλες στο σπίτι σας; Δυσκολεύεστε να μιλάτε και να περπατάτε ταυτόχρονα όταν βγαίνετε για βόλτα; Μήπως το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα απαιτεί ξαφνικά τεράστια προσπάθεια; Αν η απάντηση είναι ναι, και αυτό είναι κάτι καινούργιο για εσάς, πρέπει να δώσετε προσοχή. Αυτή η ασυνήθιστη έλλειψη αέρα είναι σαν ο κινητήρας του διάσημου αυτοκινήτου μας να μην μπορεί πλέον να στείλει αρκετό καύσιμο για να ανέβει ακόμη και την παραμικρή κλίση. Τα άλλα μικρά στοιχεία που σου στέλνει το σώμα σου Αυτή η δύσπνοια σπάνια εμφανίζεται από μόνη της.

 Είναι σαν ένα παζλ: ένα μόνο κομμάτι δεν σημαίνει τίποτα, αλλά όταν τα συνδυάσετε, καταλαβαίνετε την εικόνα. Συχνά, η αντλία του σώματός μας (η καρδιά) κουράζεται. Και όταν μια αντλία δυσλειτουργεί, το νερό λιμνάζει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει μέσα σας. Αν η καρδιά σας δεν χτυπάει τόσο καλά, το αίμα σας κυκλοφορεί πιο αργά. Το αποτέλεσμα; Το νερό στο σώμα σας θα συσσωρεύεται στο κάτω μέρος λόγω της βαρύτητας . Γι' αυτό οι αστράγαλοι ή τα πόδια σας πρήζονται στο τέλος της ημέρας. 

Μπορεί επίσης να νιώσετε μια αίσθηση πολύ βαριάς φτέρνας στα πόδια, σαν να φοράτε μπότες γεμάτες με μόλυβδο. Μια άλλη πολύ περίεργη ένδειξη εμφανίζεται τη νύχτα. Αν διαπιστώσετε ότι χρειάζεται να προσθέσετε δύο ή τρία μαξιλάρια κάτω από το κεφάλι σας για να κοιμηθείτε καλά επειδή αισθάνεστε άβολα ή καταπιεσμένοι όταν ξαπλώνετε εντελώς ανάσκελα, αυτό είναι ένα πολύ ισχυρό σημάδι. Το απλό κόλπο της ζυγαριάς Υπάρχει μια απλή, παιδική χειρονομία που όλοι πρέπει να κάνουμε, αλλά συχνά ξεχνάμε: να ζυγιστούμε. Όχι για να κάνουμε δίαιτα, όχι! Απλώς για να προσέχουμε την επίμονη κατακράτηση υγρών.

 Αν πάρετε 2 ή 3 κιλά σε μόλις δύο ή τρεις ημέρες, δεν είναι επειδή έχετε φάει πάρα πολλά κέικ. Είναι αδύνατο να παράγετε τόσο πολύ λίπος σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτή η γρήγορη αύξηση βάρους είναι απλώς κατακράτηση υγρών επειδή το σώμα σας εργάζεται σκληρότερα. Αυτή είναι μια πολύτιμη ένδειξη που, σε συνδυασμό με τη δύσπνοια, θα πρέπει να σας ωθήσει να αναλάβετε δράση.

 Γιατί πρέπει να το συζητήσουμε γρήγορα (και να μην φοβόμαστε) Οι λέξεις «ασθένεια» ή «καρδιά» είναι πάντα πολύ τρομακτικές. Μερικές φορές προτιμούμε να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο και να λέμε στον εαυτό μας «θα περάσει». Αυτή είναι η χειρότερη ιδέα! Σήμερα, η ιατρική κάνει θαύματα. Αν η αντλία σας είναι λίγο φθαρμένη (αυτό που οι γιατροί αποκαλούν καρδιακή ανεπάρκεια), υπάρχουν πολύ απλά φάρμακα που θα τη βοηθήσουν να κάνει τη δουλειά της . Είναι σαν να δίνετε βιταμίνες στον κινητήρα σας. 

Αλλά για να λειτουργήσει σωστά, πρέπει να διορθώσετε τη διαρροή πριν πλημμυρίσει εντελώς το γκαράζ. Μόλις παρατηρήσετε αυτές τις ξαφνικές αλλαγές, κλείστε ραντεβού με τον γιατρό σας. Απλώς πείτε τους: «Γιατρέ, λαχανιάζω χωρίς λόγο και οι αστράγαλοί μου είναι πρησμένοι». Θα ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν. Το να ακούτε το σώμα σας δεν είναι δειλός ή τεμπέλης. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσετε πολλά ευτυχισμένα χρόνια για να απολαύσετε τα εγγόνια σας, τον κήπο σας ή τα χόμπι σας.

https://www.comment-economiser.fr/

Να μπορώ να κρατώ το κεφάλι μου ψηλά και να γεμίζει φως το μέσα μου.

 

Δεν υπάρχει πιο μαλακό μαξιλάρι από την καθαρή συνείδηση!!

Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λένε κάποιοι "θεία δικη" και κάποιοι άλλοι "καρμα".

Δεν ξέρω αν όλα είναι δανεικά στη ζωή κι αν στο τέλος παίρνει ο καθένας "αυτό που του αξιζει". Από μια ηλικία όμως και μετά δεν σε νοιάζει εάν έχεις δίκιο, σου αρκεί να έχεις την ησυχία σου.

Να κάνω το καλό γιατί το λέει η ψυχή μου.

Να μπορώ να κρατώ το κεφάλι μου ψηλά και να γεμίζει φως το μέσα μου.

Σημασία έχει να νιώθεις τη συνείδηση σου καθαρή.

Και κάτι ακόμα. Όποιος έχει τη συνείδηση καθαρή δεν σε αποφεύγει ,σε αντιμετωπίζει.......

Ευτυχία Κολιού ·

Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

 

Φαίνεται ότι πάνε καλά τα πράγματα και η λευτεριά είναι κοντά. Το συμπεραίνω βλέποντας με τι μένος επιτίθενται στην Μαρία Καρυστιανού. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τί της γράφουν. Με τέτοιο μίσος και τόσο χυδαία θα έβριζε ίσως κάποιος, αυτόν που του σκότωσε το παιδί του. Μα η Καρυστιανού δεν έβλαψε ποτέ κανέναν και με κανέναν τρόπο. Αντιθέτως την έβλαψαν με το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο επί της γης. Της σκότωσαν το παιδί, το έκαψαν και της το έδωσαν σε σακούλα. Ο πανικός τους είναι μεγάλος και λαϊκά θα το πω, το σ--τό έχει φτάσει στην κάλτσα. Αυτοί με τη μαφία, εμείς με τη Μαρία! Να ετοιμάζεστε κομματικά ανθελληνικά παράσιτα... σύντομα...

(Στα σχόλια ο λόγος που της επιτίθενται με τέτοιο μίσος καθώς ξέρουν ότι όλοι όσοι κατάκλεψαν και κακοποίησαν τους Έλληνες, θα πάνε φυλακή και θα δημευθούν οι περιουσίες τους)

Ιωάννης Μπάκνης

Κρυφό κόστος πολέμου: Το Πεντάγωνο προειδοποιεί ότι η κρίση στο Ιράν παραδίδει στην Κίνα τα κλειδιά της παγκόσμιας ισχύος

 

Ζόι Σκάι 

• Ενώ οι ΗΠΑ επικεντρώνονται στις μάχες στη Μέση Ανατολή, η Κίνα επεκτείνει αθόρυβα τη στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική της επιρροή. Παρουσιάζεται ως σταθερός εταίρος, προμηθεύοντας ενέργεια σε χώρες που πλήττονται από ελλείψεις και οικοδομώντας σχέσεις με χώρες του Περσικού Κόλπου.
• Η σύγκρουση έχει εξαντλήσει κρίσιμα αμερικανικά αποθέματα όπλων ακριβείας, όπως πυραύλους Patriot και πυραύλους κρουζ Tomahawk. Αυτή η εξάντληση εγείρει σοβαρές αμφιβολίες για το πόσο γρήγορα θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να αντιδράσουν σε μια άλλη μεγάλη σύγκρουση, ειδικά στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού με την Ταϊβάν.
• Η Κίνα χρησιμοποιεί τον πόλεμο για να παρουσιάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μια υπερεκτεταμένη, επιθετική δύναμη σε παρακμή. Οι Αμερικανοί σύμμαχοι στην Ασία αρχίζουν να αμφισβητούν εάν οι ΗΠΑ διαθέτουν τους πόρους και την εστίαση για να προστατεύσουν αποτελεσματικά τα συμφέροντά τους.
• Ο πόλεμος αυξάνει τις τιμές της ενέργειας και των καυσίμων, πλήττοντας τα αμερικανικά νοικοκυριά που ήδη αντιμετωπίζουν πληθωρισμό. Αυτή η οικονομική πίεση δημιουργεί πολιτική πίεση στην κυβέρνηση Τραμπ καθώς πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές του 2026.
• Χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου, μειούμενους στρατιωτικούς πόρους και μια ανθρωπιστική κρίση που αφορά εκατομμύρια πολίτες, οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξάγουν έναν πόλεμο ενώ αγωνίζονται να προετοιμαστούν για άλλους. Η παγκόσμια επιρροή τους μειώνεται και οι κίνδυνοι περαιτέρω κλιμάκωσης παραμένουν υψηλοί.

Ο πόλεμος στο Ιράν αναδιαμορφώνει σιωπηλά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων με τρόπους που θα μπορούσαν να έχουν μακροχρόνιες συνέπειες για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους.

Σύμφωνα με μια απόρρητη αξιολόγηση που εκπονήθηκε από τη  Διεύθυνση Πληροφοριών του Κοινού Επιτελείου του Υπουργείου Πολέμου  (DOW), η Κίνα αναδεικνύεται σε σημαντικό στρατηγικό ωφελούμενο της σύγκρουσης. Ταυτόχρονα, τα αμερικανικά αποθέματα όπλων μειώνονται με ανησυχητικό ρυθμό.

Η ανάλυση, που προετοιμάστηκε για τον Πρόεδρο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατηγό Νταν Κέιν, σκιαγραφεί μια ανησυχητική εικόνα μιας υπερδύναμης που έχει πληγεί από έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Καθώς οι αμερικανικοί πόροι διοχετεύονται στη σύγκρουση με το Ιράν, το Πεκίνο άδραξε την ευκαιρία να επεκτείνει την επιρροή του σε πολλαπλά μέτωπα: στρατιωτικά, διπλωματικά και οικονομικά.

Η εξάντληση των όπλων προκαλεί ανησυχίες

Η αξιολόγηση προειδοποιεί ότι η σύγκρουση στο Ιράν έχει εξαντλήσει σημαντικά κρίσιμα τμήματα του αποθέματος όπλων ακριβείας του αμερικανικού στρατού.

Όπως εξηγείται από τον κινητήρα τεχνητής νοημοσύνης Enoch στο  BrightU.AI , τα αποθέματα αναχαιτιστικών πυραύλων Patriot και THAAD, μαζί με τους πυραύλους κρουζ Tomahawk, έχουν μειωθεί σημαντικά. Αυτά είναι τα ίδια πυρομαχικά που θεωρούνται απαραίτητα για οποιαδήποτε πιθανή σύγκρουση που αφορά την Ταϊβάν ή την ευρύτερη περιοχή Ινδο-Ειρηνικού.

Αυτή η εξάντληση εγείρει άβολα ερωτήματα μεταξύ των Αμερικανών συμμάχων στην Ασία. Εάν ξεσπάσει μια μεγάλη αντιπαράθεση αλλού, πόσο γρήγορα θα μπορούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να αναπληρώσουν το οπλοστάσιό τους;

Η ικανότητα της αμυντικής βιομηχανικής βάσης να αναπληρώνει γρήγορα τις προμήθειες είναι ολοένα και πιο αβέβαιη, γεγονός που ενισχύει τις υπάρχουσες ανησυχίες σχετικά με τις αργές παραδόσεις και την παραγωγική ικανότητα.

Ο στρατηγικός οπορτουνισμός της Κίνας

Ενώ η Αμερική επικεντρώνεται σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, το Πεκίνο εργάζεται επιθετικά για να παρουσιαστεί ως σταθεροποιητική δύναμη. Κινέζοι αξιωματούχοι έχουν χρησιμοποιήσει την κρίση για να εμβαθύνουν τις σχέσεις τους με τα έθνη του Περσικού Κόλπου, προμηθεύοντας συστήματα όπλων σε χώρες που αμύνονται από ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Η Κίνα έχει επίσης κινηθεί για να βοηθήσει τα έθνη που αντιμετωπίζουν ενεργειακές ελλείψεις, αφότου το Ιράν περιόρισε τη διέλευση από το Στενό του Ορμούζ, την κρίσιμη πλωτή οδό μέσω της οποίας ρέει κανονικά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Παρέχοντας καύσιμα αεριωθούμενων και άλλα προϊόντα που βρίσκονται σε έλλειψη, το Πεκίνο τοποθετείται ως πάροχος λύσεων, αν και οι ειδικοί προειδοποιούν ότι αυτό απέχει πολύ από τον αλτρουισμό.

Αντίθετα, οι αναλυτές περιγράφουν αυτό ως μια ευκαιρία που εκμεταλλεύεται το Πεκίνο για να προκαλέσει διχόνοια μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των παραδοσιακών εταίρων τους.

Η ανασκόπηση των υπηρεσιών πληροφοριών σημειώνει ότι η Κίνα ενσωματώνει τη σύγκρουση σε μια ευρύτερη διεθνή εκστρατεία μηνυμάτων που απεικονίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μια υπερβολικά επιβαρυμένη, αποδυναμωμένη δύναμη που καταναλώνεται από επαναλαμβανόμενες στρατιωτικές εμπλοκές στο εξωτερικό.

Μια αλλαγή στις παγκόσμιες αντιλήψεις

Κινέζοι αξιωματούχοι έχουν επιχειρήσει να χαρακτηρίσουν την Ουάσινγκτον ως «μια επιθετική, μονομερή δύναμη σε παρακμή» καθώς η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται. Αυτή η αφήγηση φαίνεται να κερδίζει έδαφος, με τους ειδικούς να σημειώνουν ότι η Κίνα έχει ένα άνοιγμα για να αμφισβητήσει την αμερικανική αξιοπιστία διεθνώς, επειδή η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να σταματήσει να εμπλέκεται σε αιματηρούς και δαπανηρούς πολέμους στη Μέση Ανατολή.

Συνολικά, οι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο πόλεμος στο Ιράν βελτιώνει σημαντικά τη γεωπολιτική θέση της Κίνας.

Η σύγκρουση αναδιαμορφώνει τις αντιλήψεις μεταξύ των Αμερικανών συμμάχων στην Ασία, οι οποίοι αμφισβητούν ολοένα και περισσότερο εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τους πόρους και το εύρος προσοχής για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους.

Οι εγχώριες συνέπειες αυξάνονται

Οι γεωπολιτικές ανησυχίες που περιγράφονται στην αξιολόγηση έρχονται καθώς ο πόλεμος δημιουργεί ολοένα και περισσότερο εσωτερική πολιτική πίεση για την κυβέρνηση Τραμπ.

Οι διαταραχές στο Στενό του Ορμούζ έχουν συμβάλει στις υψηλότερες παγκόσμιες τιμές ενέργειας και στο αυξανόμενο κόστος καυσίμων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα αμερικανικά νοικοκυριά, που ήδη δέχονται πιέσεις από τον πληθωρισμό και την ευρύτερη οικονομική αβεβαιότητα, αισθάνονται τον πόνο στην αντλία.

Ο πόλεμος έχει εντείνει τη συζήτηση σχετικά με το μακροπρόθεσμο κόστος μιας ακόμη εκτεταμένης στρατιωτικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, καθώς οι ΗΠΑ πλησιάζουν στον κύκλο των ενδιάμεσων εκλογών του 2026. Ο συγκλονιστικός ανθρωπιστικός απολογισμός προσθέτει μια άλλη διάσταση στην κρίση, με εκατομμύρια πολίτες να βρίσκονται παγιδευμένοι στα διασταυρούμενα πυρά μιας σύγκρουσης χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου.

Ο κόσμος δεν μπορεί να αντέξει άλλον έναν πόλεμο βασισμένο στην απάτη.

Χωρίς σαφή πορεία προς τη νίκη και με πολλαπλά μέτωπα που απαιτούν προσοχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε μια ολοένα και πιο επισφαλή θέση: διεξάγουν έναν πόλεμο ενώ προετοιμάζονται για άλλους, παρακολουθούν την επιρροή τους να μειώνεται και αναρωτιούνται αν θα επικρατήσουν τα ψυχραιμότερα μυαλά πριν να είναι πολύ αργά.

Δείτε το παρακάτω βίντεο για την ανάλυση του Health Ranger Mike Adams σχετικά με την  επίσκεψη του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα και γιατί η Κίνα έχει σχεδόν όλα τα χαρτιά στο στόχαστρο .

Αυτό το βίντεο προέρχεται από το κανάλι Health Ranger Report στο  Brighteon.com .

Οι πηγές περιλαμβάνουν:

YourNews.com

NYTimes.com

BrightU.ai

Brighteon.com

https://www.naturalnews.com/

Ζελένσκι: Νέα πρόκληση προς την Αθήνα μετά το drone στη Λευκάδα

 

Δεν σταματά τις προκλήσεις απέναντι στη χώρα μας ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Μετά το στρατιωτικό θαλάσσιο drone ουκρανικής κατασκευής, που βρέθηκε από ψαράδες στη Λευκάδα φορτωμένο με εκρηκτικά, εν μέσω τουριστικής περιόδου, τώρα στο Κίεβο δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα.

Όπως γράφει στο πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα «Δημοκρατία», ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών αρνήθηκε επιδεικτικά πολλές φορές να απαντήσει στα τηλεφωνήματα του Γιώργου Γεραπετρίτη, επικαλούμενος φόρτο εργασίας.

Έτσι, αποδεικνύεται περίτρανα ότι ισχύει το «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος». Ο Ζελένσκι έχει αφήσει πίσω του την εποχή που απευθυνόταν στην ελληνική Βουλή παρακαλώντας για υποστήριξη. Τώρα, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να εξυπηρετήσει τη δική του ατζέντα, ανεξάρτητα από τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό για τη χώρα μας. Καθόλου δεν ενδιαφέρεται για ένα απευκταίο ενδεχόμενο να προκαλούσε εκρήξεις και θύματα στην Ελλάδα, ούτε αν θα έμπλεκε την Αθήνα στις δικές του επιδιώξεις.

Η στάση του ουκρανικού υπουργείου Εξωτερικών δείχνει την περιφρόνηση που δείχνει ο Ζελένσκι στην ελληνική κυβέρνηση. Και αυτό πρέπει να το δουν στο Μαξίμου, πριν να είναι αργά.

https://www.newsbreak.gr/

Τους τσάκισε μέσα στην έδρα τους: Ο καλεσμένος στο συνέδριο της ΝΔ που τους τα έψαλε χοντρά

 

Η ομιλία του Γιώργου Λυκοπάντη (εκπροσώπου Τύπου της Νέας Αριστεράς) στο 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας

Μίλησε από το βήμα του συνεδρίου για:

• Το σκάνδαλο των υποκλοπών
• Τις «σκοτεινές περιόδους» της διακυβέρνησης Μητσοτακη 
• Κυβερνητικά στελέχη και κατασκοπευτικό μηχανισμό
• Την ανησυχία του για «επικίνδυνους δρόμους» και τη συνέπεια στην αποκρύψη των σκανδάλων 

Και όλα αυτά σε λίγα λεπτά 

https://www.olympia.gr/

19 Μαΐου και η αλήθεια του Πόντου

 Γράφει ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ, SiyasiHaber10

Ήταν 19 Μαΐου 1919. Στη Σαμψούντα η ομίχλη είχε σκεπάσει το στόμιο της θάλασσας. Το νερό στεκόταν δεμένο στην ακτή, σιωπηλό. Εκείνο το πρωινό, οι είκοσι πέντε αξιωματικοί που αποβιβάστηκαν έδωσαν τις εντολές τους σε έναν κουτσό κι έναν γενειοφόρο. Οι φράσεις ήταν σύντομες, οι φωνές χαμηλές. Ένα δάχτυλο περιπλανήθηκε πάνω στον χάρτη· τα σημεία όπου σταμάτησε αργότερα δεν θα τα θυμόταν κανείς. Είπαν «τάξη», είπαν «ασφάλεια». Η θάλασσα εκείνη την ώρα δεν είπε τίποτα.

Ήθελαν να μη μείνει κανένα ίχνος από αυτούς.

Ύστερα όλα έγιναν πιο εύκολα. Τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες ονόματα γράφτηκαν και μετά σβήστηκαν. Το χαρτί τα άντεξε, το μελάνι επίσης. Ο Πόντος όμως δεν τα άντεξε· τα φύλαξε μέσα του σαν βουητό.

Ελένη, Μαρία, Δέσποινα, Κατερίνα…
Δημήτρης, Γιώργης, Παναγιώτης, Νίκος…

Όλοι ήταν παιδιά αυτής της γης.
Τα χέρια τους μύριζαν ψάρι, τα δάχτυλά τους είχαν σημάδια από ψαλίδια, οι κουζίνες τους μύριζαν ζυμάρι, στα μαλλιά τους είχε ποτίσει ο αέρας της θάλασσας.

Τα ονόματά τους γράφτηκαν πρώτα και μετά διαγράφηκαν.
Όμως κάτι έμεινε ανάμεσα στις σελίδες:
ένα νανούρισμα, ένα μισοτελειωμένο τραγούδι, ένα παράθυρο που δεν έκλεισε ποτέ.

Σε ένα σπίτι υπήρχε ένα τραπέζι από το προηγούμενο βράδυ.
Ένα από τα πιάτα δεν μαζεύτηκε ποτέ.
Μια γυναίκα άνοιξε την πόρτα, αλλά κανείς δεν επέστρεψε.

Τα ονόματα σβήστηκαν.
Οι φωνές όμως έμειναν λίγο ακόμη.
Και μετά σώπασαν κι αυτές.

Στην ακτή, ένα παιδί είδε ένα τετράδιο πεταμένο στη θάλασσα. Καθώς οι σελίδες άνοιγαν, τα γράμματα μπερδεύονταν μεταξύ τους. Το μόνο που του έμεινε στα χέρια ήταν η μυρωδιά του μελανιού.

Υπήρχε τότε μια εφημερίδα. Τυπωνόταν σε λεπτό χαρτί. Έγραφε πράγματα που δεν έπρεπε να γραφτούν.
Το όνομά της ήταν «Εποχή».
Το όνομά του ήταν Νίκος Καπετανίδης.

Το μελάνι λέρωνε τα δάχτυλά του και οι λέξεις δεν χωρούσαν στις γραμμές. Όσο έγραφε, ο κόσμος στένευε γύρω του. Ένα πρωινό, φιμώθηκε μαζί με όσα έγραφε. Οι λέξεις του όμως δεν έμειναν εκεί που σώπασαν. Ξεκόλλησαν από το λεπτό χαρτί και ενώθηκαν με τον άνεμο.

Ο άνεμος ανέβηκε από τον Πόντο.
Μπήκε μέσα στα βουνά.
Ανακατεύτηκε με την ομίχλη.

Σε ένα βουνό περπατούσε μια γυναίκα.
Το όνομά της ήταν Ελένη Τσαβούς.

Ένα βράδυ ο άνεμος άλλαξε κατεύθυνση.
Έφερε κάτι από κάτω.

Η Ελένη στάθηκε.

Βρήκε στο έδαφος ένα βρεγμένο κομμάτι χαρτί.
Τα γράμματα είχαν διαλυθεί.
Μα μία φράση δεν είχε σβηστεί ολοκληρωτικά.

Όχι αρκετά για να διαβαστεί,
μα αρκετά για να θυμηθεί.

Πήρε το χαρτί.

Από εκείνη τη μέρα δεν ήταν πια μόνη.

Ένας άντρας που φιμώθηκε στην πόλη
και μια γυναίκα που αντιστεκόταν στο βουνό
δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Μα έζησαν μέσα στην ίδια πρόταση.

Ο ένας έγραψε.
Η άλλη περπάτησε.

Ο ένας φιμώθηκε.
Η άλλη δεν φιμώθηκε.

Κι όμως και οι δύο
μπήκαν στη λίστα όσων έπρεπε να διαγραφούν.

Και οι δύο δεν διαγράφηκαν.

Γιατί κάποια ονόματα
δεν γράφονται στην ιστορία.

Ξαναδιαβάζονται
στη σιωπή ενός βουνού,
στο βουητό μιας θάλασσας.

Συγκροτήθηκε ένας στρατός. Το όνομά του ήταν «Στρατός Κέντρου». Προχώρησε. Υποτίθεται πως ήταν ενάντια στην κατοχή, όμως το πεδίο δράσης του δεν ήταν ούτε η Κωνσταντινούπολη των Άγγλων, ούτε το Αντέπ και το Μαράς των Γάλλων, ούτε η Αττάλεια και η γύρω περιοχή των Ιταλών, ούτε καν η διαδρομή από τη Σμύρνη ως το Αφιόν, όπου προχωρούσε ο ελληνικός στρατός. Ο Στρατός Κέντρου είχε δημιουργηθεί για τον Πόντο.

Οι χάρτες άνοιξαν, γραμμές χαράχτηκαν. Πάνω σε εκείνες τις γραμμές δεν υπήρχε κατοχή. Υπήρχαν μόνο άνθρωποι. Και αυτοί οι άνθρωποι, ένας ένας, διαγράφηκαν.

Στη Σαμψούντα, εκείνο το πρωινό, η αυγή χτυπούσε σαν παλμός. Τα χέρια ήταν δεμένα, τα ονόματα δεμένα. Η θάλασσα σώπασε, οι άνθρωποι σώπασαν. Κι εσείς, όλοι, ήσασταν εκεί.

Η ιστορία ξαναγράφτηκε. Η ώρα ειπώθηκε ξανά. Μα κάποια πράγματα πάλι δεν γράφτηκαν. Τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες ονόματα σβήστηκαν άλλη μία φορά.

Το Λονδίνο είδε, η Μόσχα είδε, η Ρώμη είδε, η Αθήνα είδε. Δεν λέω ότι είδα εγώ· εγώ μόνο άκουσα. Άκουσα τις φωνές των ονομάτων που ρίχτηκαν στη θάλασσα. Κι εσείς, όλοι, ήσασταν εκεί.

Μια νύχτα στην Άγκυρα ιδρύθηκε βουλή. Οι τοίχοι ήταν καινούργιοι, αλλά οι λέξεις έρχονταν από παλιά. Πρακτικά γράφτηκαν, υπογραφές μπήκαν, σφραγίδες χτυπήθηκαν. Η ιστορία γράφτηκε, η ώρα καταγράφηκε. Όμως μέσα σε εκείνες τις σελίδες δεν πέρασαν ποτέ τα τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες ονόματα.

Τηλεγραφήματα στάλθηκαν, διαταγές κατέβηκαν, κατάστιχα άνοιξαν. Είπαν «τάξη», είπαν «μέτρο», είπαν «αναγκαιότητα». Κάθε λέξη βρήκε τη θέση της, και κάθε λέξη έσβησε ένα όνομα.

Κάποιες πόρτες κλειδώθηκαν εκείνες τις μέρες. Άλλες ήταν εκκλησίες, άλλες σχολεία. Όσοι ήταν μέσα περίμεναν, όσοι ήταν έξω σώπασαν. Ύστερα υψώθηκε καπνός· πρώτα λεπτός, μετά βαρύς. Τα μαύρα σημάδια που έβγαιναν από τα παράθυρα ενώθηκαν με τον ουρανό. Τα ονόματα πάλι δεν γράφτηκαν· έμειναν μόνο οι αριθμοί.

Στην Τραπεζούντα υπήρχε ένα κτίριο. Τα βράδια άναβαν τα φώτα του και από μέσα ακουγόταν μουσική. Οι βελούδινες κουρτίνες άνοιγαν και όσοι ανέβαιναν στη σκηνή διηγούνταν άλλες ζωές. Ένα βράδυ εκείνο το κτίριο σκοτείνιασε. Οι κουρτίνες έκλεισαν, οι καρέκλες γέμισαν σκόνη. Ύστερα η πόρτα του κλειδώθηκε. Με τα χρόνια οι τοίχοι του γκρεμίστηκαν, η φωνή του διαλύθηκε. Στην πόλη έμεινε ένα κενό. Το όνομά του δεν αναφέρθηκε ποτέ ξανά, σαν να μην υπήρξε.

Οι πόλεις του Πόντου, όπου από κάθε δρόμο ακούγονταν ήχοι κεμεντζέ και πιάνου, μετά τη δέκατη ένατη Μαΐου βυθίστηκαν ξαφνικά στη σιωπή.
Ο ήχος πρώτα λιγόστεψε, μετά κόπηκε.
Έμεινε μόνο ένα βουητό που κρατούσαν οι πέτρες.

Ανάμεσα στα βουνά, γαντζωμένο στον βράχο, υπήρχε ένα μοναστήρι. Τα πρωινά φαινόταν μέσα από την ομίχλη και προς το βράδυ χανόταν ξανά. Τα παράθυρά του κοιτούσαν το σκοτάδι και οι τοίχοι του κρατούσαν τη σιωπή. Έβλεπε όσα συνέβαιναν στην πόλη από κάτω. Και πάνω στις πέτρες του καθόταν το βάρος του να βλέπεις και να μην μπορείς να μιλήσεις. Όταν έπεφτε βροχή, ο ήχος του νερού κρατούσε λίγο περισσότερο εκεί. Σαν να έκλαιγε.

Ύστερα γράφτηκε η ιστορία. Την έγραψαν οι νικητές και τα ονόματα των χαμένων πάλι δεν αναφέρθηκαν. Τη δέκατη ένατη Μαΐου την είπαν «απελευθέρωση», σκέπασαν εκείνο το πρωινό με ένα νέο όνομα. Τα ημερολόγια γύρισαν, τα χρόνια μετρήθηκαν. Στις 29 Οκτωβρίου 1923 ανακηρύχθηκε η δημοκρατία. Στις πλατείες έγιναν ομιλίες, υψώθηκαν σημαίες, οι λέξεις πλήθυναν. Μα κάποια ονόματα δεν φωνάχτηκαν ποτέ ξανά. Τα κατάστιχα άλλαξαν, οι τίτλοι μεγάλωσαν, οι προτάσεις γυάλισαν. Κι όμως, εκείνο το βουητό που ανέβαινε από τη Μαύρη Θάλασσα δεν σταμάτησε ποτέ. Γιατί η ιστορία που γράφτηκε δεν έφερε πίσω όσους διαγράφηκαν.

Ύστερα άλλαξαν και τα ονόματα. Δρόμοι, χωριά, άνθρωποι… τα παλιά ονόματα σβήστηκαν και γράφτηκαν νέα. Οι εκκλησίες σώπασαν, οι πόρτες τους έκλεισαν· κάποιες έγιναν τζαμιά, κάποιες αποθήκες, κάποιες ξεχάστηκαν. Έμεινε η μνήμη των λίθων, σβήστηκαν οι επιγραφές. Ο χρόνος πέρασε, τα ημερολόγια γύρισαν. Πέρασαν εκατόν επτά χρόνια. Μα κάποιες φωνές εξακολουθούν ακόμη να χτυπούν στις ακτές. Κάποια πράγματα έμειναν στη θέση τους.

Σαν άνεμος,
σαν φωνή,
σαν το μισό μιας πρότασης.

Ό,τι θέλησαν να σβήσουν, κάπου αλλού ρίζωσε.
Τα ονόματα βγήκαν από τα βιβλία, αλλά όχι από τη μνήμη.
Οι φωνές φιμώθηκαν, αλλά δεν χάθηκαν ολοκληρωτικά.

Ακόμη και σήμερα,
μέσα στη σιωπή ενός βουνού,
περιμένει η συνέχεια μιας πρότασης.

Και αυτή η πρόταση δεν είναι πια μισή.

Δεν είναι πια ανάμνηση. Είναι κάλεσμα.

Γι’ αυτό, στρέψτε το βλέμμα σας προς τον Πόντο.

https://geopolitico.gr/