ΣΗΨΗ

 

ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.

ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ.

Ο ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ.

Ο ΣΙΩΠΗΛΟΣ.

Ο «ΜΗ ΜΠΛΕΚΕΙΣ».

Ο ΧΕΣΤΗΣ.

Ο «ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ».

ΦΤΑΙΕΙ Ο ΓΛΥΦΤΗΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΚΑΡΕΚΛΑ.

Ο ΜΙΖΑΔΟΡΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ.

Ο ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟΣ ΠΟΥ ΓΑΒΓΙΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ.

ΦΤΑΙΕΙ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΣΚΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΟΥΛΩΝΕΙ.

Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΠΟΥ ΚΑΛΥΠΤΕΙ.

Ο «ΦΙΛΟΣ» ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΤΗ ΣΤΗΝ ΚΟΜΠΙΝΑ.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΡΕΝΤΙΚΟΛΑ.

ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΙΣ;

ΟΤΙ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ;

ΟΧΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ.

Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΧΤΙΖΕΤΑΙ.

ΜΕ ΨΗΦΟΥΣ.

ΜΕ ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ.

ΜΕ ΣΙΩΠΗ.

ΜΕ «ΕΛΑ ΜΩΡΕ, ΟΛΟΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΝΟΥΝ».

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΠΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ.

ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΙΨΙΟΣ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΟΝΤΑ.

ΕΙΝΑΙ Ο ΦΑΚΕΛΑΚΙ ΠΟΥ «ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ».

ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΕΚΛΑ ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ:

«ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ».

ΟΧΙ.

ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ.

ΠΟΥ ΓΕΝΝΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΚΡΑΤΟΣ.

ΓΙΑΤΙ ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΟΣ,

ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΒΑΙΝΑΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΑΠ’ ΟΛΑ;

ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ.

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΣ,

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΘΥΜΑ.

ΕΙΣΑΙ ΒΟΛΕΨΑΚΙΑΣ.

ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ.

To τεράστιο κινεζικό πλεόνασμα αλλάζει τις παγκόσμιες αγορές

 Το ιστορικό εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας, ύψους 1,2 τρισ. δολαρίων, δεν κατέληξε αυτή τη φορά στα θησαυροφυλάκια της κεντρικής τράπεζας, αλλά διαχέεται σιωπηλά στις διεθνείς αγορές μέσω ιδιωτικών επενδύσεων, εξαγορών και χρηματοδότησης επιχειρηματικής επέκτασης στο εξωτερικό.

Πρόκειται για μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο η Κίνα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, διοχετεύει αθόρυβα τον πλούτο που παράγει, με συνέπειες που ξεπερνούν τα σύνορά της.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του Bloomberg, περίπου τα δύο τρίτα των ξένων περιουσιακών στοιχείων, που δημιουργήθηκαν από το παγκόσμιο εμπόριο, κατέληξαν σε εταιρείες, ιδιώτες και κρατικούς δανειστές, αντί να συγκεντρωθούν στην κεντρική τράπεζα.

Οι επενδυτές του λεγόμενου «μη επίσημου» τομέα της Κίνας αύξησαν τις τοποθετήσεις τους στο εξωτερικό κατά περισσότερα από 1 τρισ. δολάρια στους πρώτους εννέα μήνες του προηγούμενου έτους, υπερδιπλασιάζοντας τον μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης της τελευταίας δεκαετίας.

Tεράστια άνοδος κινεζικών επενδύσεων

Μόνο μέσα στο 2025, οι κινεζικές ιδιωτικές αγορές ξένων τίτλων, όπως αμερικανικές μετοχές, ευρωπαϊκά ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια, αυξήθηκαν κατά 535 δισ. δολάρια. Το ποσό αυτό ξεπερνά κάθε ετήσια επίδοση των τελευταίων είκοσι ετών και ήταν σαφώς μεγαλύτερο από τις άμεσες επενδύσεις για εργοστάσια, αποθήκες ή προσλήψεις στο εξωτερικό.

Η μετατόπιση αυτή σηματοδοτεί το τέλος ενός αυστηρά κεντρικοποιημένου μοντέλου διαχείρισης του συναλλαγματικού πλούτου της Κίνας. Ταυτόχρονα, ενισχύει την εξάρτηση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος από τη ρευστότητα που προέρχεται από την κινεζική οικονομία, σε μια περίοδο που οι εμπορικές ανισορροπίες ήδη προκαλούν ανησυχία.

Οι κίνδυνοι, ωστόσο, είναι διπλοί. Η αυξανόμενη κατοχή ξένων περιουσιακών στοιχείων από τον ιδιωτικό τομέα καθιστά τις διεθνείς αγορές πιο ευάλωτες σε μια απότομη αντιστροφή κεφαλαίων, ειδικά αν το γουάν ενισχυθεί ταχέως.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, η μαζική επαναπατρισμός κεφαλαίων θα μπορούσε να προκαλέσει έντονες διακυμάνσεις στα νομίσματα, απότομη απόσυρση ρευστότητας και αύξηση του κόστους δανεισμού παγκοσμίως.

Οι μεγαλύτερες εισροές κεφαλαίων στην ιστορία της Κίνας

Ήδη καταγράφονται ενδείξεις αυτής της δυναμικής. Τον Δεκέμβριο, η Κίνα σημείωσε τις μεγαλύτερες εισροές κεφαλαίων στην ιστορία της, καθώς οι επιχειρήσεις μετέτρεψαν μαζικά ξένο συνάλλαγμα σε γουάν.

Παράλληλα, τα ξένα περιουσιακά στοιχεία που κατέχει ο μη επίσημος τομέας ξεπέρασαν για πρώτη φορά το σύνολο του εξωτερικού χρέους της χώρας, μετατρέποντας ουσιαστικά την Κίνα σε καθαρό πιστωτή μέσω του ιδιωτικού της τομέα.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί καρπό μιας στρατηγικής που ωρίμαζε επί δύο δεκαετίες και επιταχύνθηκε μετά το πάγωμα ρωσικών συναλλαγματικών αποθεμάτων από τις χώρες της G7.

Το Πεκίνο επέλεξε σταδιακά να «αποθηκεύει το συνάλλαγμα στον λαό», επιτρέποντας σε εξαγωγείς και τράπεζες να διατηρούν ή να επενδύουν τα έσοδά τους στο εξωτερικό, παρακάμπτοντας τον ισολογισμό της κεντρικής τράπεζας.

Η Κίνα ξεπέρασε την Ιαπωνία σε ξένα περιουσιακά

Στο τέλος του τρίτου τριμήνου, οι Κινέζοι ιδιώτες επενδυτές κατείχαν ξένα περιουσιακά στοιχεία αξίας 7,8 τρισ. δολαρίων, ποσό που αυξανόταν σχεδόν πέντε φορές ταχύτερα από τα επίσημα αποθέματα. Συνολικά, τα κινεζικά ξένα περιουσιακά στοιχεία ξεπερνούν πλέον εκείνα της Ιαπωνίας, της δεύτερης μεγαλύτερης οικονομίας της Ασίας.

Για τις διεθνείς αγορές, η νέα αυτή πραγματικότητα σημαίνει μεγαλύτερη παρουσία κινεζικών κεφαλαίων σε μετοχές, ομόλογα και αγορές βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης, κυρίως σε δολάρια. Όμως, σε αντίθεση με τα επίσημα αποθέματα, τα ιδιωτικά κεφάλαια κινούνται πιο γρήγορα και καθοδηγούνται από το κλίμα της αγοράς.

Αν η ισοτιμία του γουάν ή τα εγχώρια επιτόκια αλλάξουν απότομα, η παγκόσμια οικονομία θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα κύμα επιστροφής κεφαλαίων στην Κίνα, προκαλώντας σοβαρούς κραδασμούς.

Όσο το εμπορικό πλεόνασμα της χώρας παραμένει υψηλό, τόσο αυξάνεται και αυτός ο κίνδυνος, μετατρέποντας τον κινεζικό πλούτο σε έναν από τους πιο καθοριστικούς, αλλά και απρόβλεπτους, παράγοντες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

https://www.msn.com/el-gr/

Η Ευρώπη ”παρίας” στο διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό! Μια ήπειρος που χάνει το γεωπολιτικό της βάρος

 

Η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε μια από τις πιο δύσκολες καμπές της σύγχρονης ιστορίας της. Σε μια εποχή που ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, με νέες συμμαχίες να δημιουργούνται και την παγκόσμια ισορροπία να αναδιατάσσεται, η Γηραιά Ήπειρος μοιάζει περισσότερο απομονωμένη από ποτέ.

Δεν πρόκειται μόνο για τη γεωγραφική της θέση, ούτε για το παρελθόν της ως πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο του πλανήτη. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, η Ευρώπη δείχνει να έχει χάσει τη φωνή της στο διεθνές σκηνικό και, ακόμη χειρότερα, να μην μπορεί να ορίσει το μέλλον της.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η ευρωπαϊκή παθητικότητα

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έφερε στην επιφάνεια την αδυναμία της Ευρώπης να χαράξει αυτόνομη στρατηγική. Η συνάντηση των ηγετών της Ε.Ε. με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουάσιγκτον, παρουσία του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, φανέρωσε την πραγματικότητα, η Ευρώπη δεν παίρνει αποφάσεις, απλώς ακολουθεί τις εξελίξεις που καθορίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Πολιτικοί αναλυτές δεν διστάζουν να πουν πως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συμβάλλουν, άμεσα ή έμμεσα, στην παράταση της σύγκρουσης. Οικονομικά συμφέροντα αμυντικών βιομηχανιών, που έχουν ισχυρή παρουσία σε χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία, ασκούν πίεση για συνέχιση της πολεμικής έντασης. Έτσι, η Ευρώπη μοιάζει να παγιδεύεται σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδίσει, αλλά ούτε και να τερματίσει με δική της πρωτοβουλία.

Οι αποστάσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες

Η σχέση Ευρώπης–ΗΠΑ παραμένει τυπικά στενή, όμως στην ουσία οι αποστάσεις μεγαλώνουν. Ο Ντόναλντ Τραμπ, με τη γνωστή του διάθεση να κοιτάζει πρωτίστως τα αμερικανικά συμφέροντα, δεν διστάζει να δείχνει την απαξίωσή του προς τους Ευρωπαίους ηγέτες. Οι συναντήσεις στην Ουάσιγκτον κατέληξαν να αναδείξουν το χάσμα αντί να το γεφυρώσουν.

Η Ευρώπη, παρά τις φιλόδοξες δηλώσεις της, δεν κατάφερε να προτείνει εναλλακτική λύση για τον τερματισμό του πολέμου. Αντιθέτως, ακολουθεί την αμερικανική γραμμή, συχνά εις βάρος των δικών της οικονομικών και κοινωνικών συμφερόντων. Η ενεργειακή κρίση που έπληξε την ήπειρο, αποτέλεσμα των κυρώσεων και της αποκοπής από το ρωσικό φυσικό αέριο, είναι η πιο τρανή απόδειξη.

Η νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική

Την ίδια στιγμή, σε άλλες γωνιές του πλανήτη διαμορφώνονται νέες δυναμικές. Οι χώρες του λεγόμενου «παγκόσμιας νότου» συναντήθηκαν πρόσφατα υπό την αιγίδα της Κίνας και του προέδρου Σι Τζινπίνγκ, συζητώντας για την πιθανότητα δημιουργίας μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Η συνάντηση του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, στην οποία συμμετέχουν μεγάλες δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία, προσπαθεί να διαμορφώσει έναν πολυπολικό κόσμο όπου η Δύση δεν θα έχει πλέον το μονοπώλιο της ισχύος.

Και η Ευρώπη; Απούσα. Ούτε ως παρατηρητής, ούτε ως συνομιλητής. Οι αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας και γεωπολιτικής λαμβάνονται χωρίς εκείνη. Αυτό δείχνει όχι μόνο την αδυναμία της να επιβάλει την ατζέντα της, αλλά και το γεγονός ότι δεν θεωρείται πλέον ισότιμος παίκτης.

Η οικονομική και βιομηχανική παρακμή

Η γεωπολιτική αδυναμία αντανακλάται και στην οικονομία. Η Ευρώπη βλέπει τη βαριά βιομηχανία της να καταρρέει, την παραγωγή της να συρρικνώνεται και την ανταγωνιστικότητά της να υποχωρεί. Η ενεργειακή κρίση αύξησε το κόστος παραγωγής, ενώ η εξάρτηση από τις εισαγωγές πρώτων υλών καθιστά τις ευρωπαϊκές οικονομίες ευάλωτες.

Η Γερμανία, που κάποτε θεωρούνταν η «ατμομηχανή της Ευρώπης», αντιμετωπίζει πλέον σοβαρά προβλήματα. Οι αυτοκινητοβιομηχανίες, οι χαλυβουργίες και οι χημικές βιομηχανίες δέχονται ασφυκτικές πιέσεις. Το ίδιο ισχύει και για άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, που βλέπουν τη βιομηχανική τους βάση να φθίνει. Αντίστοιχα, ο Νότος της Ευρώπης συνεχίζει να υποφέρει από ανεργία, χαμηλές επενδύσεις και δημοσιονομικά αδιέξοδα.

Η πολιτική κατώτερη των περιστάσεων

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η πολιτική τάξη της Ευρώπης δείχνει κατώτερη των περιστάσεων. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης μοιάζουν περισσότερο με διαχείριση της καθημερινότητας παρά με στρατηγικό όραμα. Η Ένωση αδυνατεί να χαράξει μια αυτόνομη εξωτερική πολιτική, να διαμορφώσει κοινή άμυνα ή να επενδύσει σε τεχνολογίες αιχμής που θα την καταστήσουν ανταγωνιστική στον 21ο αιώνα.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες το αντιλαμβάνονται. Η δυσαρέσκεια προς τις κυβερνήσεις αυξάνεται, τα κοινωνικά κινήματα πολλαπλασιάζονται και η εμπιστοσύνη στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα φθίνει. Οι πολίτες αισθάνονται ότι πληρώνουν το τίμημα για επιλογές που δεν αντανακλούν τα δικά τους συμφέροντα, αλλά τις ανάγκες ξένων δυνάμεων ή τις επιδιώξεις μιας μικρής ελίτ.

Και η  Ευρώπη στο σταυροδρόμι

Το ερώτημα που τίθεται είναι ξεκάθαρο, μπορεί η Ευρώπη να ανακτήσει τον ρόλο της ή θα συνεχίσει να βυθίζεται στην αδυναμία και την απομόνωση;

Για να το πετύχει, χρειάζεται μια βαθιά πολιτική και θεσμική ανανέωση.

• Πρώτον, η Ευρώπη πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ναι, η διατλαντική συμμαχία παραμένει σημαντική, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να λειτουργεί ως υποκατάστημα της Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη οφείλει να αποκτήσει στρατηγική αυτονομία, να μπορεί να παίρνει αποφάσεις με γνώμονα τα δικά της συμφέροντα και να συνομιλεί με όλες τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη.
• Δεύτερον, η οικονομία της πρέπει να ανασυγκροτηθεί. Αυτό δεν σημαίνει αποκλειστικά οι επενδύσεις να είναι σε πράσινη ενέργεια, καινοτομία, τεχνητή νοημοσύνη και βιομηχανίες του μέλλοντος. Η επιστροφή στη λογική της βαριάς βιομηχανίας του 20ού αιώνα δεν είναι ρεαλιστική. Χρειάζεται αυτήν την στιγμή, αλλά αυτό βαραίνει της ηγεσίες της. Η  προσαρμογή στις νέες συνθήκες, με έμφαση στη γνώση και την τεχνολογική πρωτοπορία, πρέπει να είναι στα βασικά σχέδια καθορισμού ενός μέλλοντος που αλλάζει χθες.
• Τρίτον, η Ευρώπη πρέπει να ακούσει ξανά τους πολίτες της. Η κοινωνική συνοχή, η ισότητα και η δημοκρατία δεν μπορούν να παραμένουν κενά συνθήματα. Χωρίς κοινωνική στήριξη, καμία γεωπολιτική στρατηγική δεν μπορεί να σταθεί.

Συμπέρασμα

Η Ευρώπη, περισσότερο από ποτέ, καλείται να αποφασίσει αν θα μείνει θεατής ή αν θα ξαναγίνει πρωταγωνιστής στη διεθνή σκηνή. Σήμερα μοιάζει απομονωμένη, εγκλωβισμένη σε εσωτερικές αδυναμίες και εξωτερικές εξαρτήσεις. Όμως η ιστορία έχει δείξει ότι οι κρίσεις μπορούν να γίνουν και ευκαιρίες.

Το ζητούμενο είναι αν θα υπάρξουν ηγέτες με το θάρρος να πουν την αλήθεια, να σπάσουν τις εξαρτήσεις και να χαράξουν έναν νέο δρόμο για την ήπειρο. Γιατί αν η Ευρώπη συνεχίσει να πορεύεται όπως τώρα, τότε πράγματι οι πολίτες της θα είναι εκείνοι που θα πληρώσουν το τίμημα, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά, δημοκρατικά, πολιτισμικά. Και αυτό θα είναι η μεγαλύτερη ήττα της.

ΥΓ1: : Η πολιτική αβεβαιότητα στη Γαλλία αποτελεί ακόμη ένα σημάδι της κρίσης που διαπερνά την Ευρώπη.

Υ.Γ. 2: Αξίζει, επίσης, να παρατηρήσουμε την αντίδραση των νέων στο Νεπάλ απέναντι στις καταστροφές που έπληξαν τις περιουσίες των πολιτικών, αλλά και την δολοφονία της συζύγου του πρώην ηγέτη της χώρας, η οποία κάηκε μετά από φωτιά που προκάλεσαν οι διαδηλωτές στην οικία τους. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η κοινωνική βάση αντιδρά σε πολιτικές ηγεσίες που αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τον λαό τους. Το φαινόμενο αυτό δείχνει την παγκόσμια κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στις πολιτικές ελίτ, την οποία βλέπουμε να εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους και στην Ευρώπη.

https://geopolitico.gr/

Το Αιγαίο ΔΕΝ ξεπουλιέται, κύριε Μητσοτάκη!!!

 

Επειδή χθες ακούσαμε στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι ότι το περιεχόμενο τυχόν «Συμφωνίας Ειρήνης για το Αιγαίο» είναι ενδεχόμενο να τεθεί υπ’ όψιν του ελληνικού λαού σε εκλογές προς επικύρωση, κάνουμε στον κύριο πρωθυπουργό ένα «δώρο»:

Αναδημοσιεύουμε από τον Δωδέκατο Τόμο των Αρχείων Καραμανλή (12Β) σημείωμα του αείμνηστου πρέσβη Πέτρου Μολυβιάτη, στο οποίο περιέχεται η διαχρονική θέση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για το Αιγαίο, όπως αυτή διατυπώθηκε στον πρόεδρο Μπους τον πρεσβύτερο στο Προεδρικό Μέγαρο κατά την επίσημη επίσκεψή του στην Ελλάδα στις 18 Ιουλίου 1991.

Είναι συγκλονιστικά επίκαιρες. Αντιγράφουμε από τις σελίδες 587-588:

«Πρόεδρος Μπους: Τι μπορούν να κάνουν οι ΗΠΑ, εάν μπορούν να κάνουν κάτι;

– Πρόεδρος Δημοκρατίας: Έχω πει και παλιότερα ότι αντί οι ΗΠΑ να δίνουν χρήματα και όπλα στην Τουρκία, που πρέπει να της δίνουν γιατί είναι σύμμαχος, θα ήταν καλύτερα να της έδιναν περισσότερες συμβουλές. Να είναι λίγο λογικότεροι. Γιατί αυτό που κάνουν οι Τούρκοι είναι παράλογο. Δεν το λέω ως Έλλην, αλλά ως τρίτος, χωρίς προκατάληψη. Επί 30 χρόνια προσπαθώ να αποκαταστήσω μια καλή συνεργασία του Κυπριακού.

Κάποτε οι “New York Times” γράψανε κάτω από μια φωτογραφία μου ότι αυτός είναι ο Καραμανλής, του οποίου άσπρισαν τα μαλλιά λόγω του Κυπριακού.

– Πρόεδρος Μπους: Ο Οζάλ είναι λογικός άνθρωπος, περισσότερο από τους άλλους. Συνεργάσθηκα μαζί του στον πόλεμο. Δεν ξέρω βέβαια τις θέσεις του σε κάθε πτυχή του Κυπριακού.

– Πρόεδρος Δημοκρατίας: Έχω 56 χρόνια δημόσιο βίο. Και έχω γνωρίσει όλους τους Τούρκους ηγέτες, αλλά όχι τον Οζάλ. Πάντως είναι ανάγκη να λυθούν οι διαφορές μας με την Τουρκία. Είναι συμφέρον των δύο λαών. Είναι συμφέρον της Βαλκανικής. Είναι συμφέρον της Συμμαχίας. Χρειάζεται λίγη λογική και λίγο θάρρος.

– Πρόεδρος Μπους: Ποιο είναι συγκριτικά μεγαλύτερο πρόβλημα για εσάς μεταξύ των νησιών του Αιγαίου και της Κύπρου;

– Πρόεδρος Δημοκρατίας: Εξαρτάται από το τι επιδιώκει η Τουρκία. Εάν έχει βλέψεις σε βάρος των νησιών του Αιγαίου, τότε ασφαλώς αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από το Κυπριακό. Αν όχι, δεν υπάρχει θέμα. Το Αιγαίο πάντως είναι κατοχυρωμένο με τη Συνθήκη της Λωζάννης.

– Πρόεδρος Μπους: Υπάρχει ακόμη αυτήν τη στιγμή φασαρία για το θέμα;

– Στρατηγός Σκόουκροφτ: Υπάρχει σχετικά με την υφαλοκρηπίδα.

– Πρόεδρος Δημοκρατίας: Ναι, αλλά αν οι Τούρκοι πάρουν υφαλοκρηπίδα μεγαλύτερης εκτάσεως αυτής που δικαιούνται, τότε τα ελληνικά νησιά θα ενταχθούν στον χώρο της Τουρκίας. Και έτσι διασπάται η εθνική ενότητα της Ελλάδος.

– Πρόεδρος Μπους: Το αντιλαμβάνομαι.

– Πρόεδρος Δημοκρατίας: Το Αιγαίο είναι 50% ελληνικός χώρος, 42% διεθνής και 8% τουρκικός. Και παρά ταύτα, οι Τούρκοι θέλουν να το μοιραστούμε στη μέση. Αν γίνει αυτό, διχοτομείται η ελληνική επικράτεια. Πρόκειται για περίπλοκο πρόβλημα. Και δυστυχώς φοβούμαι ότι όλα αυτά γίνονται άνευ λόγου, γιατί τελικά δεν υπάρχει πετρέλαιο».

Αυτά είπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στις ΗΠΑ και μας τα άφησε ως παρακαταθήκη:

Πρώτον: «Αν μοιραστούμε το Αιγαίο στη μέση, διχοτομείται η ελληνική επικράτεια». Δεύτερον: «Αν τα ελληνικά νησιά ενταχθούν στον χώρο της Τουρκίας, διασπάται η εθνική ενότητα».

Η «Συμφωνία Ειρήνης», που μπορεί να φέρει την «ευημερία» κατά τον πρέσβη Μπάρακ, μπορεί να θέσει τις βάσεις για να δημιουργηθεί πρόβλημα εθνικής ασφαλείας στην καρδιά του Αιγαίου.

Γιατί αν οι Τούρκοι αποκτήσουν υφαλοκρηπίδα εκεί επειδή δεχθήκαμε χωρικά ύδατα 6 μιλίων για τα νησιά, τότε αύριο θα στήσουν πλατφόρμες δήθεν εξόρυξης δυτικά της Λέσβου και της Χίου από τη «μέσα πλευρά», τις οποίες θα κληθούν να περιφρουρούν τουρκικά πλοία. Στην πλάτη της άμυνάς μας.

Ήδη προχθές οι γείτονες ζήτησαν να έχουν λόγο στην πόντιση ηλεκτρικών καλωδίων μεταξύ Λέσβου και Λήμνου!

Να τους ενημερώνουμε!

Άναψαν τα τηλέφωνα, αυτό μπορώ να αποκαλύψω μόνον. Ευτυχώς αντιδράσαμε σωστά.

Σκέφτεστε όμως τι είναι να ζητάμε στο μέλλον άδεια για να ταξιδέψει η ακτοπλοΐα μας μεταξύ Χίου και Λήμνου; Μεταξύ Σκύρου και Λέσβου;

Αυτό εννοεί ο Εθνάρχης όταν μιλά για διχοτόμηση της ελληνικής επικράτειας. Αποκοπή της μισής Ελλάδας από την άλλη μισή.

Το μέγα θέμα λοιπόν δεν είναι μόνο πώς θα αντιδράσει ο ελληνικός λαός αν του τεθεί ένα «Σχέδιο Ανάν» για το Αιγαίο (όποιος έχει την ελευθερία έχει και την ευθύνη), αλλά ποια συμφωνία θα φέρει, αν φέρει, ο κύριος πρωθυπουργός για να τη θέσει στην κρίση των πολιτών σε πρόωρες εκλογές.

Ο πήχης του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι εκεί και του χαράζει τις κόκκινες γραμμές.

https://www.pirinoslogios.com/