Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Hans Vogel Η EuSSR, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της, παρουσιάζεται ως προπύργιο της ελευθερίας και της «δημοκρατίας». Αυτό επιτυγχάνεται μέσω ενός συνεχούς προπαγανδιστικού βομβαρδισμού που στοχεύει τόσο στους κατοίκους της ΕΕ όσο και στο κοινό στον υπόλοιπο κόσμο. Αν και πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν την φθηνή (αλλά στην πραγματικότητα δαπανηρή) προπαγάνδα της ΕΕ, ευτυχώς ο αριθμός των σκεπτικιστών αυξάνεται. Ωστόσο, οι περισσότεροι δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει ότι ο̲ι̲ ̲ά̲ρ̲χ̲ο̲υ̲σ̲ε̲ς̲ ̲ε̲λ̲ί̲τ̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲Ε̲Ε̲ ̲λ̲ε̲ι̲τ̲ο̲υ̲ρ̲γ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲κ̲α̲λ̲ά̲ ̲σ̲υ̲ν̲τ̲ο̲ν̲ι̲σ̲μ̲έ̲ν̲ο̲,̲ ̲ε̲κ̲τ̲ε̲τ̲α̲μ̲έ̲ν̲ο̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ύ̲ ̲α̲π̲ο̲τ̲ε̲λ̲ε̲σ̲μ̲α̲τ̲ι̲κ̲ό̲ ̲μ̲η̲χ̲α̲ν̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲σ̲τ̲ο̲λ̲ή̲ς̲.̲ ̲Όσο η κριτική και η δυσαρέσκεια παραμένουν αόριστες και περισσότερο ή λιγότερο αμορφές και ανοργάνωτες, επιτρέπεται σε κάποιον να εκφράζει διαφωνούσες απόψεις για οτιδήποτε επιθυμεί. Τ̲η̲ ̲σ̲τ̲ι̲γ̲μ̲ή̲ ̲ό̲μ̲ω̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲ν̲α̲φ̲έ̲ρ̲ο̲ν̲τ̲α̲ι̲ ̲σ̲υ̲γ̲κ̲ε̲κ̲ρ̲ι̲μ̲έ̲ν̲α̲ ̲σ̲τ̲ο̲ι̲χ̲ε̲ί̲α̲,̲ ̲λ̲ε̲π̲τ̲ο̲μ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ε̲ς̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ο̲ν̲ό̲μ̲α̲τ̲α̲,̲ ̲η̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲σ̲τ̲ο̲λ̲ή̲ ̲μ̲π̲α̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲σ̲ε̲ ̲δ̲ρ̲ά̲σ̲η̲.̲ Ο μηχανισμός καταστολής δεν δημιουργήθηκε από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά κατασκευάστηκε προσεκτικά. Επιπλέον, για να είναι η κατασκευή αυτή ανθεκτική, πρώτη προϋπόθεση ήταν η ύπαρξη στέρεων θεμελίων. Για τον λόγο αυτό, η κοινή γνώμη διαμορφώθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε η «πολιτική ορθότητα» να καταστεί διακριτικό χαρακτηριστικό. Όλο και περισσότερο, όσοι υποστήριζαν απόψεις που έρχονταν σε σύγκρουση με την πολιτική ορθότητα βρέθηκαν απομονωμένοι στις κοινωνικές συναναστροφές. Το ίδιο το πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας διευρυνόταν και εξελισσόταν συνεχώς, έτσι ώστε τελικά να περιλαμβάνει όχι μόνο ορισμένες απόψεις, αλλά και λέξεις και εκφράσεις που κηρύχθηκαν ακατάλληλες για ανθρώπινη χρήση. Κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή γλώσσα υποβλήθηκε σε αυτή τη σκόπιμη παραμόρφωση του λεξιλογίου, η οποία περιελάμβανε επίσης γελοία νέα, επινοημένη ορολογία. Βασικά, ήταν ο ακαδημαϊκός κόσμος (κυρίως τα πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνιολογίας, ψυχολογίας και γλωσσολογίας) και τα μέσα ενημέρωσης (τόσο τα κρατικά όσο και αυτά που ανήκαν σε λίγες μεγάλες εταιρείες) που έθεσαν έτσι τα θεμέλια και διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην κατασκευή του μηχανισμού καταστολής. Στα αρχικά στάδια του μηχανισμού καταστολής, η λειτουργία και ο στόχος του, ακόμη και η ίδια η ύπαρξή του, δεν ήταν ακόμη σαφώς εμφανείς. Για παράδειγμα, κατά τα έτη 1999-2002, όταν εγώ ο ίδιος έγινα στόχος καταστολής, μου πήρε κάποιο χρόνο να το συνειδητοποιήσω. Ως καθηγητής ιστορίας της Λατινικής Αμερικής (με ειδίκευση στην Αργεντινή) στο Πανεπιστήμιο του Leiden, ήμουν βασικός συμμετέχων στην εθνική συζήτηση για την πρόσφατη ιστορία της Αργεντινής. Όταν το 1999 έγινε γνωστό ότι ο τότε πρίγκιπας της Ολλανδίας Willem Alexander είχε μια Αργεντινή σύντροφο ονόματι Máxima Zorreguieta, αυτό σηματοδότησε την αρχή μιας έντονης εθνικής συζήτησης. Μεταξύ των οπαδών της πολιτικής ορθότητας επικράτησε αρκετή αγανάκτηση, επειδή ο πατέρας της νύφης είχε διατελέσει υπουργός στην στρατιωτική δικτατορία του Videla κατά τη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ως εκ τούτου, οι υποστηρικτές της πολιτικής ορθότητας ήθελαν να τον εμποδίσουν να παραστεί στον γάμο της κόρης του, που είχε προγραμματιστεί για το 2002. Η άποψή μου ήταν ότι, αν δεν επιτρεπόταν στον πατέρα της νύφης να παραστεί, τότε δεν θα έπρεπε να προσκληθούν ούτε οι διευθύνοντες σύμβουλοι των περισσότερων κορυφαίων ολλανδικών εταιρειών. Άλλωστε, λίγοι γνώριζαν ότι, μαζί με τις ΗΠΑ, η ολλανδική κυβέρνηση και οι ολλανδικές μεγάλες επιχειρήσεις αποτελούσαν τους κύριους υποστηρικτές του διασυρμένου στρατιωτικού καθεστώτος της Αργεντινής. Δεν έπρεπε ποτέ να το επισημάνω αυτό, μαζί με πολλές άλλες «ζουμερές» λεπτομέρειες σχετικά με τις ολλανδο-αργεντινικές σχέσεις. Ως εκ τούτου, άρχισα να λαμβάνω έμμεσες και άμεσες απειλές θανάτου και έγινα στόχος δυσφήμισης από τα μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να χάσω τη θέση μου στο πανεπιστήμιο. Σε μια εποχή που κανείς με σώας τας φρένας δεν θα το συνειδητοποιούσε καν, ήμουν απλώς θύμα κυβερνητικής λογοκρισίας. Οι περισσότεροι πίστευαν την επίσημη εκδοχή ότι ήμουν πράγματι ένας «ακροδεξιός εξτρεμιστής». Στην πραγματικότητα, θα έπρεπε να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, καθώς υπό τις σημερινές συνθήκες θα με είχαν ρίξει στη φυλακή με κατασκευασμένες, ή ακόμα και εντελώς πλαστές κατηγορίες, όπως αυτές που απαγγέλθηκαν εναντίον του Julian Assange και του Russell Brand. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών, περίπου από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της (συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου ως πρώην κράτους-μέλους) έχουν οικοδομήσει ένα αυταρχικό κράτος όπου η καταστολή είναι αδίστακτη, ταχεία και τις περισσότερες φορές αρκετά αποτελεσματική. Όλα αυτά έχουν γίνει πίσω από το παραπέτασμα των «δημοκρατικών αξιών», των οποίων η ΕΕ αυτοαποκαλείται υπερασπιστής. Μετά την κατεδάφιση των τριών κτιρίων του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου (WTC) στη Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου, ο χαρακτηρισμός «υποστηρικτής θεωριών συνωμοσίας» έγινε ένας από τους αγαπημένους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς για όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την επίσημη εκδοχή για το γεγονός αυτό. Φυσικά, εκτός από άλλους αγαπημένους όρους όπως «φασίστας» και «ακροδεξιός», «ακροδεξιά» και «ρατσιστής», η απόλυτη προσβολή για κάθε διαφωνούντα ήταν και παραμένει ο όρος «αντισημίτης», ο οποίος όμως παραμένει όπλο τελευταίας λύσης. Ωστόσο, είναι καλό να θυμόμαστε την πραγματική έννοια αυτού του όρου: υποδηλώνει κάποιον που μισούν οι Εβραίοι. Κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, ο αριθμός των θυμάτων της λογοκρισίας της ΕΕ και της καταστολής της ελευθερίας του λόγου έχει αυξηθεί εντυπωσιακά, φτάνοντας εύκολα τις δεκάδες χιλιάδες. Τα περισσότερα από τα ονόματά τους δεν γίνονται ευρέως γνωστά, αλλά μερικά επιλέγονται ως παραδείγματα για να δείξουν ότι η καταστολή της ΕΕ δεν γνωρίζει έλεος. Ο κατάλογος των πιο εξέχοντων θυμάτων σήμερα περιλαμβάνει: τον Γερμανό δικηγόρο Reiner Fuellmich, ο οποίος φυλακίστηκε σε ένα μπουντρούμι επειδή τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά εναντίον των κατασταλτικών κυβερνητικών πολιτικών κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Σόου του Covid»· τον Micha Kat, έναν Ολλανδό δημοσιογράφο που διώκεται για περισσότερα από είκοσι χρόνια επειδή αποκάλυψε το εκτεταμένο δίκτυο παιδεραστίας της ελίτ στις Κάτω Χώρες· τον Martin Sellner, Αυστριακό ακτιβιστή και ηγέτη ενός αναπτυσσόμενου κινήματος που απαιτεί την απέλαση («Remigration») των εισβολέων από τον Τρίτο Κόσμο που καθιστούν τις ευρωπαϊκές πόλεις ανασφαλείς· τον Arno van Kessel, έναν από τους Ολλανδούς δικηγόρους που κατέθεσε αγωγή εναντίον του Bill Gates, του Mark Rutte και του Albert Bourla για εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Σόου του Covid», και ο οποίος φυλακίστηκε με βάση πλαστά αποδεικτικά στοιχεία, με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του κράτους· Ο Jacques Baud, ο Ελβετός εμπειρογνώμονας σε θέματα στρατού και ασφάλειας που ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες, στον οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αρνηθεί την πρόσβαση στους τραπεζικούς του λογαριασμούς, επειδή έκανε ανεπιθύμητα σχόλια για τα γεγονότα στην Ουκρανία· και ο Dieudonné M’bala M’bala, ο̲ ̲κ̲α̲υ̲σ̲τ̲ι̲κ̲ά̲ ̲σ̲α̲τ̲ι̲ρ̲ι̲κ̲ό̲ς̲ ̲Γ̲ά̲λ̲λ̲ο̲ς̲ ̲κ̲ω̲μ̲ι̲κ̲ό̲ς̲ ̲s̲t̲a̲n̲d̲-̲u̲p̲ ̲μ̲ε̲ι̲κ̲τ̲ή̲ς̲ ̲α̲φ̲ρ̲ι̲κ̲α̲ν̲ι̲κ̲ή̲ς̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲γ̲ω̲γ̲ή̲ς̲,̲ ̲σ̲τ̲ο̲ν̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ο̲ ̲α̲π̲α̲γ̲ο̲ρ̲ε̲ύ̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲μ̲φ̲α̲ν̲ί̲ζ̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲δ̲η̲μ̲ό̲σ̲ι̲α̲ ̲ο̲π̲ο̲υ̲δ̲ή̲π̲ο̲τ̲ε̲ ̲σ̲τ̲η̲ ̲Γ̲α̲λ̲λ̲ί̲α̲. Το απώτερο όπλο για την αντιμετώπιση των πραγματικών και αδιόρθωτων σκληροπυρηνικών αντιφρονούντων, ειδικά των πολιτικών, είναι η φυσική εξόντωση. Όσοι από αυτούς τολμούν να εκφράσουν απόψεις που αποκλίνουν υπερβολικά από την επίσημα επιτρεπόμενη αφήγηση τείνουν να γίνονται θύματα «μοναχικών σκοπευτών» ή να πεθαίνουν ως αποτέλεσμα κάποιου «ατυχήματος». Από τα πρώτα θύματα ήταν ο Ολλανδός πολιτικός και υπέρμαχος της πλήρους εθνικής κυριαρχίας Pim Fortuyn, ο οποίος π̲υ̲ρ̲ο̲β̲ο̲λ̲ή̲θ̲η̲κ̲ε̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲π̲α̲ρ̲ο̲ι̲μ̲ι̲ώ̲δ̲η̲ ̲«̲μ̲ο̲ν̲α̲χ̲ι̲κ̲ό̲ ̲δ̲ο̲λ̲ο̲φ̲ό̲ν̲ο̲»̲ ̲τ̲ο̲ ̲2̲0̲0̲2̲ ̲σ̲ε̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲χ̲ώ̲ρ̲ο̲ ̲σ̲τ̲ά̲θ̲μ̲ε̲υ̲σ̲η̲ς̲ ̲κ̲ο̲ν̲τ̲ά̲ ̲σ̲τ̲α̲ ̲σ̲τ̲ο̲ύ̲ν̲τ̲ι̲ο̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲κ̲ρ̲α̲τ̲ι̲κ̲ή̲ς̲ ̲τ̲η̲λ̲ε̲ό̲ρ̲α̲σ̲η̲ς̲. Ο Fortuyn, ένας αμετανόητος κριτικός του Ισλάμ, ο οποίος ήθελε να θέσει αυστηρά όρια στην περαιτέρω μετανάστευση από τον ισλαμικό κόσμο, ήταν επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος και, ως εκ τούτου, δύσκολο να εκβιαστεί. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι το κόμμα του ήταν έτοιμο να αναδειχθεί νικητής στις επικείμενες γενικές εκλογές. Μόλις δύο ημέρες πριν, δολοφονήθηκε, αλλά το κόμμα του κέρδισε ακόμα μία στις έξι ψήφους. Το 2004, δολοφονήθηκε ο εξαιρετικά δημοφιλής Ολλανδός σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Theo van Gogh, ο οποίος ήταν ε̲π̲ί̲σ̲η̲ς̲ ̲σ̲η̲μ̲α̲ν̲τ̲ι̲κ̲ό̲ς̲ ̲επικριτής ̲τ̲ο̲υ̲ ̲Ι̲σ̲λ̲ά̲μ̲ και της αυξανόμενης επιρροής του στη δημόσια ζωή. Αυτές οι δύο δολοφονίες εμπόδισαν τις Κάτω Χώρες να απελευθερωθούν από την επιρροή της ΕΕ στην πολιτική και την κοινωνία τους. Για την ΕΕ, αυτό θα ήταν καταστροφή, καθώς η αποχώρηση των Κάτω Χωρών θα είχε ωθήσει και άλλα κράτη μέλη να αποχωρήσουν από την ΕΕ, οδηγώντας τελικά στην πλήρη κατάρρευσή της. Πριν από περίπου είκοσι χρόνια στην Αυστρία, ο Jörg Haider, ηγέτης του εθνικιστικού «δεξιού» Κόμματος της Ελευθερίας (FPÖ), το οποίο αντιτιθόταν στη μετανάστευση κυρίως από ισλαμικές χώρες, είχε καταστεί μακράν ο πιο δημοφιλής πολιτικός της χώρας. Με τουλάχιστον το ένα τέταρτο των ψήφων, φαινόταν απλώς θέμα χρόνου πριν ο Haider γίνει πρωθυπουργός. Δεν ήταν δύσκολο να προβλεφθεί ότι, μόλις αναλάμβανε την εξουσία, ο Haider θα έπαιρνε τελικά μέτρα για να αποχωρήσει η Αυστρία από την ΕΕ. Στις 11 Οκτωβρίου 2008, δύο εβδομάδες αφότου το νέο κόμμα που ίδρυσε και ηγούνταν είχε κερδίσει το 10% των ψήφων στις γενικές εκλογές, ο Haider σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα. Το 2010, ο Πολωνός Πρόεδρος Lech Kaczyński σ̲κ̲ο̲τ̲ώ̲θ̲η̲κ̲ε̲ ̲ό̲τ̲α̲ν̲ ̲τ̲ο̲ ̲α̲ε̲ρ̲ο̲π̲λ̲ά̲ν̲ο̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ο̲ ̲τ̲α̲ξ̲ί̲δ̲ε̲υ̲ε̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲α̲ρ̲α̲σ̲τ̲ε̲ί̲ ̲σ̲ε̲ ̲τ̲ε̲λ̲ε̲τ̲ή̲ ̲μ̲ν̲ή̲μ̲η̲ς̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲π̲ε̲σ̲ό̲ν̲τ̲ε̲ς̲ ̲σ̲τ̲ρ̲α̲τ̲ι̲ώ̲τ̲ε̲ς̲,̲ ̲σ̲υ̲ν̲ε̲τ̲ρ̲ί̲β̲η̲. Δεδομένου ότι ο εξαιρετικά δημοφιλής Kaczyńsk αντιτάχθηκε σθεναρά σε κάθε μορφή παραφροσύνης σχετικά με το φύλο, θεωρήθηκε κίνδυνος για τις «ευρωπαϊκές αξίες», κάτι που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό ένα αεροπορικό δυστύχημα που περιβάλλεται από μυστήριο. Ω̲σ̲τ̲ό̲σ̲ο̲,̲ ̲ο̲ι̲ ̲ε̲ξ̲ο̲ν̲τ̲ώ̲σ̲ε̲ι̲ς̲ ̲α̲ν̲ε̲π̲ι̲θ̲ύ̲μ̲η̲τ̲ω̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ώ̲ν̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲λ̲ή̲γ̲ο̲υ̲ν̲ ̲μ̲ε̲ρ̲ι̲κ̲έ̲ς̲ ̲φ̲ο̲ρ̲έ̲ς̲ ̲σ̲ε̲ ̲α̲π̲ο̲τ̲υ̲χ̲ί̲α̲.̲ Αυτή ήταν η περίπτωση του Σλοβάκου ηγέτη Robert Fico, ο οποίος ασκεί κριτική στην ΕΕ και κατάφερε με δυσκολία να επιβιώσει μετά από απόπειρα δολοφονίας από έναν μοναχικό οπλοφόρο. Μόλις πρόσφατα, στις 4 Νοεμβρίου, ο Γερμανός πολιτικός Hubert Aiwanger, ένας «δεξιός λαϊκιστής», ηγέτης του Κόμματος των Ελεύθερων Ψηφοφόρων στη Βαυαρία και μέλος της βαυαρικής κυβέρνησης ως υπουργός Οικονομίας, αλλά και επικριτής της μετανάστευσης και των πολιτικών της ΕΕ, βρέθηκε νεκρός σε ένα φθηνό δωμάτιο ξενοδοχείου στο Βερολίνο. Οι εικασίες σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του εξακολουθούν να είναι έντονες, αν και πολλά από τα στοιχεία φαίνεται να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια συνηθισμένη εκκαθάριση κατόπιν εντολής κάποιας ανώτερης οντότητας. Αν εξετάσουμε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, φαίνεται ότι η καταστολή των ανεπιθύμητων ιδεών ακολουθεί τέσσερα στάδια, με το πρώτο να είναι η αναστολή της πρόσβασης στα κοινωνικά δίκτυα, ειδικά στο Facebook, το TikTok και το X, για «παραβίαση των κοινοτικών προτύπων». Αυτό απαιτεί τη στενή συνεργασία μεταξύ κυβερνητικών φορέων και των ιδιωτικών επιχειρήσεων που ελέγχουν τα εν λόγω μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η «σκιώδης απαγόρευση» (shadow banning) θα πρέπει επίσης να θεωρηθεί μέρος αυτού του πρώτου σταδίου για την αποσιώπηση των ανεπιθύμητων απόψεων. Το δεύτερο στάδιο θα ήταν να κατηγορηθούν όσοι υποστηρίζουν τέτοιες απόψεις για «ρητορική μίσους», «αντισημιτισμό» και άλλες παρόμοιες παράλογες και αυθαίρετες έννοιες. Μέχρι τώρα, τα δικαστικά όργανα σε ολόκληρη την ΕΕ και την Αγγλία έχουν πλέον προετοιμαστεί κατάλληλα ώστε να αντιμετωπίζουν τέτοιες καταγγελίες με μεγάλη σοβαρότητα. Το τρίτο στάδιο θα ήταν αυτό που σήμερα ονομάζεται «lawfare», δηλαδή η καταπολέμηση κάποιου μέσω έμμεσων ή κατασκευασμένων κατηγοριών, κατά προτίμηση με στόχο την επιβολή μακροχρόνιων ποινών φυλάκισης, με αποτέλεσμα το εν λόγω άτομο να προτιμήσει να σιωπήσει για πάντα. Το τέταρτο στάδιο είναι αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «κινητικό στάδιο». Είναι εκείνο στο οποίο χρησιμοποιείται βία, αλλά πάντα στις σωστές δόσεις, δηλαδή ακριβώς όση χρειάζεται για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου ή την εξάλειψη ενός συγκεκριμένου στόχου. Αυτό είναι το στάδιο όπου εξαλείφονται οι ανυπότακτοι πολιτικοί, καθώς και οι ενοχλητικοί δημοσιογράφοι, επιστήμονες και αντιφρονούντες με υπερβολικά μεγάλη υποστήριξη. Ωστόσο, δεν χρειάζεται πάντα να είναι μόνο ωμή σωματική βία. Η παρέμβαση της ΕΕ στις προεδρικές εκλογές του 2024 στη Ρουμανία, με στόχο τον Călin Georgescu, ο οποίος θεωρούνταν ο πιο πιθανός νικητής. Ωστόσο, θεωρήθηκε εμπόδιο επειδή ήταν υπερβολικά ανεξάρτητος και πολύ διατεθειμένος να αρνηθεί να ακολουθήσει τις εντολές των ευρωκρατών των Βρυξελλών. Στη συνέχεια, ο Georgescu έγινε στόχος μιας ευρείας εκστρατείας νομικών επιθέσεων και δυσφήμισης, με σκοπό να τον απομακρύνουν για πάντα από την πολιτική. Το καλό είναι, φυσικά, ότι του επιτράπηκε να παραμείνει ζωντανός. Αυτοί οι ευρωκράτες έχουν ακόμα λίγη ανθρωπιά μέσα τους! Η πιο πρόσφατη κινητική επέμβαση υπό την καθοδήγηση της ΕΕ έλαβε χώρα πρόσφατα στην Πολωνία, μια χώρα που δεν βαδίζει ακόμη πλήρως σε αρμονία με τα βασικά κράτη-μέλη της ΕΕ. Για παράδειγμα, η Πολωνία εξακολουθεί να έχει το δικό της νόμισμα. Ο Πρόεδρος Donald Tusk οργάνωσε ένα πραξικόπημα, προσπαθώντας να εξαλείψει το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας, ακριβώς τη στιγμή που ο Πολωνός Πρόεδρος Karol Nawrocki βρισκόταν εκτός χώρας σε αποστολή στο εξωτερικό. Προκειμένου να βοηθήσει τον Tusk να πραγματοποιήσει το πραξικόπημα, η ΕΕ είχε αποστείλει γερμανικά στρατιωτικά και αστυνομικά αποσπάσματα στη Βαρσοβία. Όταν το πραξικόπημα αρχικά απέτυχε λόγω αδεξιότητας και δημόσιων διαμαρτυριών, οι επικυρίαρχοι της ΕΕ οργάνωσαν μια τρομοκρατική επιχείρηση στην Κρακοβία, με πρωταγωνιστή έναν τρανσέξουαλ αριστερό «woke» τρελό. Λίγοι πίστεψαν την επίσημη εκδοχή ότι ο τρελός δράστης, που σκότωσε έξι άτομα, ήταν ένας δεξιός τρομοκράτης που είχε σταλεί από τον Πούτιν. Τα τελευταία γεγονότα στην Πολωνία είναι ανησυχητικά, στο βαθμό που η̲ ̲Ε̲υ̲ρ̲ω̲π̲α̲ϊ̲κ̲ή̲ ̲Ε̲π̲ι̲τ̲ρ̲ο̲π̲ή̲,̲ ̲ο̲ι̲ ̲μ̲η̲ ̲ε̲κ̲λ̲ε̲γ̲μ̲έ̲ν̲ο̲ι̲ ̲η̲γ̲έ̲τ̲ε̲ς̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲Ε̲Ε̲,̲ ̲γ̲ί̲ν̲ο̲ν̲τ̲α̲ι̲ ̲τ̲ό̲σ̲ο̲ ̲α̲π̲ε̲λ̲π̲ι̲σ̲μ̲έ̲ν̲ο̲ι̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ρ̲ο̲σ̲π̲ά̲θ̲ε̲ι̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲ρ̲α̲τ̲η̲θ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲ε̲ξ̲ο̲υ̲σ̲ί̲α̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ρ̲ο̲ω̲θ̲ή̲σ̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ο̲λ̲ο̲κ̲λ̲η̲ρ̲ω̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲α̲τ̲ζ̲έ̲ν̲τ̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲,̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲έ̲τ̲ο̲ι̲μ̲ο̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲ά̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲α̲ ̲π̲ά̲ν̲τ̲α̲.̲ Κατά κάποιον τρόπο, το τελευταίο επεισόδιο στην Πολωνία είναι επίσης παρηγορητικό, καθώς προφανώς τα πράγματα ενδέχεται να ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Η πρόσφατη εναλλακτική έκθεση βιβλίου στο Halle της Γερμανίας, όπου ο συντάκτης του AUF1, Stefan Magnet εκφώνησε μια φλογερή και πολύ εύγλωττη ομιλία, δ̲η̲λ̲ώ̲ν̲ο̲ν̲τ̲α̲ς̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲τ̲ο̲ ̲σ̲ύ̲σ̲τ̲η̲μ̲α̲ ̲π̲λ̲έ̲ο̲ν̲ ̲ρ̲ί̲χ̲ν̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲μ̲ά̲σ̲κ̲ε̲ς̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲α̲υ̲τ̲ό̲ ̲θ̲α̲ ̲δ̲η̲μ̲ι̲ο̲υ̲ρ̲γ̲ή̲σ̲ε̲ι̲ ̲ν̲έ̲ε̲ς̲ ̲δ̲υ̲ν̲α̲τ̲ό̲τ̲η̲τ̲ε̲ς̲,̲ ̲α̲π̲ο̲τ̲ε̲λ̲ε̲ί̲ ̲έ̲ν̲α̲ ̲ε̲ν̲θ̲α̲ρ̲ρ̲υ̲ν̲τ̲ι̲κ̲ό̲ ̲σ̲η̲μ̲ά̲δ̲ι̲. Επιπλέον, είναι σκόπιμο να έχουμε κατά νου τις παρατηρήσεις που διατύπωσε το 2010 στο Γερμανικό Κοινοβούλιο ο καθηγητής Peter Kruse, ο οποίος δήλωσε ότι τελικά θ̲α̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲α̲δ̲ύ̲ν̲α̲τ̲ο̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲ ̲κ̲ρ̲ά̲τ̲ο̲ς̲ ̲ν̲α̲ ̲δ̲ι̲α̲τ̲η̲ρ̲ή̲σ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲έ̲λ̲ε̲γ̲χ̲ο̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲δ̲ι̲α̲δ̲ι̲κ̲τ̲ύ̲ο̲υ̲,̲ ̲ε̲μ̲π̲ο̲δ̲ί̲ζ̲ο̲ν̲τ̲α̲ς̲ ̲τ̲ο̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲α̲ρ̲α̲μ̲ε̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲έ̲ν̲α̲ς̲ ̲χ̲ώ̲ρ̲ο̲ς̲ ̲ό̲π̲ο̲υ̲ ̲ο̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ί̲τ̲ε̲ς̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲π̲ι̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ο̲ύ̲ν̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲ο̲ρ̲γ̲α̲ν̲ώ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲δ̲ρ̲α̲σ̲τ̲η̲ρ̲ι̲ό̲τ̲η̲τ̲ε̲ς̲.̲ Η φυλακή της ΕΕ τελειοποιείται κάθε μέρα, και φαίνεται ότι οι 450 εκατομμύρια κρατούμενοί της είναι καταδικασμένοι για πάντα, αντιμετωπίζοντας ολοένα και περισσότερους περιορισμούς και περιορισμούς. Όμως δεν υπάρχει δομή, ούτε σύστημα, ούτε κτίριο που να διαρκεί για πάντα. Για να γκρεμιστούν τελικά τα τείχη της φυλακής και οι φράχτες από συρματόπλεγμα, πρέπει πρώτα να ψηλώσουν, να επεκταθούν και να ενισχυθούν. Απλώς πρέπει να είμαστε λίγο πιο υπομονετικοί. Η ΕΣΣΔ κατάφερε με το ζόρι να επιβιώσει από το 1917 έως το 1991: λιγότερο από τα τρία τέταρτα ενός αιώνα. Η̲ ̲E̲u̲S̲S̲R̲ ̲ι̲δ̲ρ̲ύ̲θ̲η̲κ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ ̲1̲9̲9̲3̲ ̲κ̲α̲ι̲,̲ ̲μ̲ε̲τ̲ά̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲μ̲ό̲λ̲ι̲ς̲ ̲τ̲ο̲ ̲έ̲ν̲α̲ ̲τ̲ρ̲ί̲τ̲ο̲ ̲ε̲ν̲ό̲ς̲ ̲α̲ι̲ώ̲ν̲α̲,̲ ̲α̲ρ̲χ̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲ή̲δ̲η̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲α̲ρ̲ο̲υ̲σ̲ι̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲ε̲λ̲λ̲ε̲ί̲ψ̲ε̲ι̲ς̲ ̲τ̲ό̲σ̲ο̲ ̲σ̲ο̲β̲α̲ρ̲έ̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲η̲ ̲κ̲α̲τ̲ά̲ρ̲ρ̲ε̲υ̲σ̲ή̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲φ̲α̲ί̲ν̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲λ̲η̲σ̲ι̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲γ̲ρ̲ή̲γ̲ο̲ρ̲α̲.̲ |
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ- ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Δεν μπορεί κανείς να σε σώσει αν δεν πιστέψεις ότι μπορείς να σωθείς και να σηκωθείς όρθιος.
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026
Η ΕεΣΣΔ (EuSSR) : Η Μεγαλύτερη Φυλακή του Κόσμου Μέσα στον μηχανισμό καταστολής της ΕΕ: Η μαρτυρία ενός διαφωνούντος για τη λογοκρισία, τον «νομικό πόλεμο» και την εξόντωση στην Ευρώπη του 21ου αιώνα
Πώς θα μεγαλώνουμε χωρίς να «γερνάμε»: Ένας 10λογος που αξίζει να κολλήσεις στο ψυγείο
Από τη Σύλβα Σαραφίδου, ψυχολόγο, MSc, AKC, υποψήφια διδάκτωρ, (www.ideaspsychology.com)
Όχι δεν πάσχουμε από το σύνδρομο του Ντόριαν Γκρέι! Στόχος μας δεν είναι να παραμείνουμε για πάντα νέες, fit και χωρίς ρυτίδες. Αφενός γιατί αυτό θα ήταν ένας πραγματικά ανέφικτος στόχος και αφετέρου γιατί είναι δώρο το να μεγαλώνουμε: Σημαίνει ότι ζούμε την κάθε μέρα και εξελισσόμαστε. Το αν θα γεράσουμε όμως είναι άλλη ιστορία. Γιατί όπως και να το κάνουμε, η έννοια των γηρατειών έχει συνδεθεί με κάποιες αρνητικές εικόνες. Όλοι έχουμε ως εικόνα κάποιον «ηλικιωμένο» – με δυσκολία στην κίνηση, προβλήματα μνήμης, και διαρκείς αναφορές «στα παλιά». Σήμερα όμως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι δεν ταιριάζουν απαραίτητα με αυτή την εικόνα! Σήμερα, υπάρχει η δυνατότητα να μεγαλώνουμε χωρίς να γερνάμε και αυτό περνάει από το χέρι μας
Ο 10λογος που αξίζει να επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου
1
Φροντίζω τον οργανισμό μου. Αυτό σημαίνει ότι τρώω σωστά και ισορροπημένα και κοιμάμαι καλά. Χωρίς υπερβολές μα και χωρίς στερήσεις.
2
Μένω κινητικά ενεργή. Γυμνάζομαι με ότι τρόπο μου αρέσει είτε είναι περπάτημα, είτε yoga, είτε στο γυμναστήριο, είτε κάνοντας κάποιο σπορ) και διατηρώ τακτικό πρόγραμμα κίνησης.
3
Παραμένω γνωστικά ενεργή. «Γυμνάζω το μυαλό μου με ασκήσεις όπως σταυρόλεξα ή sudoku, παίζω επιτραπέζια, δημιουργώ παζλ. Και προσπαθώ να αποφεύγω να googlάρω ό,τι δεν θυμάμαι – προσπαθώ πρώτα να το θυμηθώ «στίβοντας» το μυαλό μου.
4
Ζω στο σήμερα και εστιάζω στο «εδώ και τώρα» και όχι στα παλιά. Ενημερώνομαι για την επικαιρότητα, μαθαίνω τις εξελίξεις. Και όχι, η τεχνολογία δεν θα με ξεπεράσει, θα την ακολουθώ και θα την εξερευνώ ακόμη κι όταν δεν θα την πολυκαταλαβαίνω! (Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν τα παιδιά και τα εγγόνια, για να μας βοηθάνε όταν η τεχνολογία θα μας έχει ξεπεράσει!)
5
Είμαι κοινωνική. Συνεχίζω να κάνω αυτά που έκανα, τις δραστηριότητές του και εάν έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο προσθέτω κι άλλες! Επιδιώκω την επικοινωνία -πρόσωπο με πρόσωπο ή έστω τηλεφωνικά- με φίλους και συγγενείς, και αποφεύγω να κλείνομαι στον εαυτό μου μεταφορικά, και στο σπίτι μου κυριολεκτικά.
6
Δεν κάθομαι αδρανής. Αν έχω περισσότερο χρόνο καταπιάνομαι με ένα χόμπι, μαθαίνω κάτι καινούριο όπως μια νέα ξένη γλώσσα, επαναφέρω παλιά συνήθεια- κέντημα, πλέξιμο, κηπουρική.
7
Δεν διαμαρτύρομαι για την ηλικία μου και τα δεδομένα της. Θυμάμαι ότι κάποιες αλλαγές λόγω ηλικίας είναι αναπόφευκτες, εάν διαμαρτυρόμαστε διαρκώς για αυτές θα τις μεγεθύνουμε στο νου μας. Τις αποδέχομαι! Αποφασίζω ότι δεν «πειράζει» αν κουράζομαι λίγο πιο εύκολα, ή εάν με πονάει η μέση μου πιο συχνά – αυτά δεν μπορούν να με εμποδίσουν από το να έχω μία γεμάτη καθημερινότητα.
8
Εκτιμώ την ηλικία μου. Θυμάμαι πως με το πέρας των χρόνων έρχονται και πολλά θετικά, που συχνά αγνοούμε, εξιδανικεύοντας το παρελθόν. Έχω εμπειρία και λιγότερη αγωνία και αβεβαιότητα από έναν νέο, έχω όμως και πολλά ακόμα να βιώσω που με κάνουν να προσδοκώ και να ανυπομονώ.
9
Δεν αντιμετωπίζω τον εαυτό μου ως «γερασμένο». Δεν σταματώ να περιποιούμε το πρόσωπο, τα μαλλιά μου, να φοράω τα χρώματα και τα ρούχα που μου αρέσουν. SOS: Δεν λέω φράσεις όπως «εγώ παιδί μου τώρα γέρασα» σαν τη γιαγιά μου και δεν αποκαλώ οποιονδήποτε πάνω από πέντε χρόνια νεότερο «νιάτο»!
10
Χαίρομαι την κάθε στιγμή. Κάθε ηλικία έχει τις δυσκολίες μα και τις χαρές της. Βρίσκω την ουσιαστική χαρά σε κάθε στιγμή δεν ξεχνώ να νιώθω ευγνωμοσύνη για το ότι μεγαλώνω και ΖΩ. Δεν έχουν όλοι αυτό το προνόμιο…
https://www.reporteronline.gr/



