Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026
ΣΟΛΩΝ ο Αθηναίος (639-559 π.Χ.) Νομοθέτης, πολιτικός, ποιητής και ένας από τους 7 σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας.
Απόδοση...Οι νόμοι μοιάζουν με τον ιστό της αράχνης, αν πέσει πάνω του κάτι ελαφρό και αδύναμο, το συγκρατεί, αν όμως πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο, σκίζει τον ιστό και φεύγει.
Ο Σόλων του ανέφερε 3 περιπτώσεις ευτυχισμένων ανθρώπων και τον συμβούλεψε με το γνωστό ΜΗΔΕΝΑ προ του ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ που ερμηνεύεται...Kανένα μη θεωρείς ευτυχισμένο αν πρώτα δε δεις το τέλος του!
Η Μεγάλη Νομισματική Επαναφορά: Γιατί η στρατηγική της Κίνας για τον χρυσό θα ξαναγράψει την παγκόσμια οικονομική τάξη
Το τέλος της ηγεμονίας του δολαρίου έχει ξεκινήσει
Η πιο συνεπής μετατόπιση στα παγκόσμια χρηματοοικονομικά από την εποχή του Bretton Woods εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή, και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν την αντιλαμβάνονται. Αναφέρομαι στην αθόρυβη αλλά αμείλικτη αποσυναρμολόγηση του ασφυκτικού ελέγχου του αμερικανικού δολαρίου στο παγκόσμιο εμπόριο, με επικεφαλής την Κίνα και τη συμμαχία BRICS.
Τα στοιχεία δεν είναι πλέον έμμεσα -- βρίσκονται σε κοινή θέα. Τον Ιούνιο του 2026, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανέφερε ότι ο χρυσός έχει ξεπεράσει τα αμερικανικά ομόλογα ως το μεγαλύτερο αποθεματικό περιουσιακό στοιχείο που κατέχουν οι ξένες κεντρικές τράπεζες, αντιπροσωπεύοντας το 27% των παγκόσμιων αποθεματικών έναντι 22% για τα ομόλογα [1] . Αυτή είναι μια σεισμική αντιστροφή που θρυμματίζει την τάξη πραγμάτων μετά το 1944, και συνέβη ενώ ο κυρίαρχος οικονομικός τύπος μιλούσε για τις εναλλαγές των χρηματιστηριακών αγορών.
Αυτό δεν είναι ένα προσωρινό σφάλμα. Το Ινστιτούτο Ερευνών της Deutsche Bank δημοσίευσε μια ανάλυση τον Μάιο του 2026, υποστηρίζοντας ότι η εποχή της κυριαρχίας του δολαρίου μετά τον Ψυχρό Πόλεμο τελειώνει και ότι ο χρυσός επιστρέφει στο κέντρο του νομισματικού συστήματος [2] . Εν τω μεταξύ, η συμμαχία BRICS έχει επεκταθεί και αντιπροσωπεύει το 46% του παγκόσμιου πληθυσμού και αναπτύσσει ενεργά μια «μονάδα» για τον εμπορικό διακανονισμό που παρακάμπτει εντελώς το δολάριο [3] . Αυτές οι εξελίξεις αποτελούν το αρχικό πιστόλι για την κούρσα της αποδολαριοποίησης. Η κηδεία του δολαρίου αναβάλλεται συνεχώς, αλλά αυτή τη φορά οι πενθούντες εμφανίζονται μαζικά.
Το εγχειρίδιο της Κίνας: Ο χρυσός ως διακανονισμός, όχι ως εικασία
Η Κίνα δεν αγοράζει απλώς χρυσό -- αναδιαρθρώνει ολόκληρο τον μηχανισμό με τον οποίο χρησιμοποιείται ο χρυσός στο εμπόριο. Το Χρηματιστήριο Χρυσού της Σαγκάης και τα νέα συστήματα διακανονισμού αυθημερόν που λανσάρονται στο Χονγκ Κονγκ και το Ντουμπάι έχουν σχεδιαστεί για να επιτρέπουν τον άμεσο διακανονισμό σε φυσικό χρυσό, αποκλείοντας εντελώς το δολάριο.
Στις 24 Ιουλίου 2026, οι μεγάλες τράπεζες της Κίνας θα ολοκληρώσουν μια ήσυχη αλλά καταστροφική εκστρατεία: θα σταματήσουν όλες τις λιανικές αγορές πολύτιμων μετάλλων με περιθώριο κέρδους. Αυτή η ενέργεια καταργεί τον μηχανισμό καταστολής των χαρτονομισμάτων που οι δυτικές τράπεζες χρυσού χρησιμοποιούν εδώ και δεκαετίες για να διατηρούν τεχνητά χαμηλές τις τιμές του χρυσού [4] . Ενώ η Δύση εξακολουθεί να ανταλλάσσει υποσχέσεις σε χαρτονομίσματα, η Κίνα προχωρά σε φυσική παράδοση.
Η κλίμακα της φυσικής συσσώρευσης είναι εκπληκτική. Οι μηνιαίες εισαγωγές χρυσού της Κίνας εκτοξεύτηκαν σε υψηλό δύο ετών τον Μάιο του 2026, με τις εισαγωγές χρυσού από το Χονγκ Κονγκ να σημειώνουν άνοδο ενόψει της έναρξης του συστήματος εκκαθάρισης [5] . Η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας συσσωρεύει χρυσό για 16 συνεχόμενους μήνες, ανεβάζοντας τα επίσημα αποθέματα σε περίπου 2.309 μετρικούς τόνους, αξίας 388 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε τρέχουσες τιμές [6] . Ταυτόχρονα, οι μικροεπενδυτές στην Κίνα ωθούνται προς το φυσικό μέταλλο -- όχι τα χάρτινα ETF -- ενώ το κράτος συσσωρεύει σιωπηλά.
Πρόκειται σαφώς για μια συντονισμένη εθνική στρατηγική για τη δημιουργία ενός νέου μηχανισμού τιμολόγησης για τον χρυσό που βασίζεται στην φυσική πραγματικότητα και όχι στη μυθοπλασία του COMEX. Όπως εξήγησε ο Andy Schectman του Miles Franklin στην πρόσφατη συνέντευξή μας στο Decentralize TV, οι δασμοί του Trump μπορεί στην πραγματικότητα να αποτελούν προκάλυμμα για τον επαναπατρισμό χρυσού από το Λονδίνο στα αμερικανικά θησαυροφυλάκια, αλλά η Κίνα ήδη εφαρμόζει την ίδια ιδέα με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα [7] .
Ποιος πραγματικά αγοράζει όλο τον χρυσό;
Ένα από τα πιο αινιγματικά φαινόμενα στην αγορά χρυσού είναι οι μαζικές παραδόσεις στο COMEX -- δισεκατομμύρια δολάρια σε χρυσό και ασήμι κάθε μήνα -- που φαίνεται να προέρχονται από το πουθενά. Όπως εξήγησε ο Άντι στη συνέντευξή μας, αυτές οι παραδόσεις δεν πραγματοποιούνται από ιδιώτες κερδοσκόπους. Ενορχηστρώνονται από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ υπό τον Υπουργό Σκοτ Μπέσεντ, ως μέρος μιας σιωπηρής κυβερνητικής εκστρατείας συσσώρευσης. Η κυβέρνηση παραλαμβάνει φυσικό μέταλλο και το διατηρεί σε επιλέξιμη αποθήκη για να αποφύγει την πρόκληση πανικού. Η λογική είναι απλή: αν οι ΗΠΑ πρόκειται να επιβιώσουν από την κρίση χρέους, χρειάζονται μια άγκυρα χρυσού. Η Συμφωνία Mar-A-Lago, την οποία συζήτησα λεπτομερώς στο Brighton Broadcast News τον Φεβρουάριο του 2025, προβλέπει μια αναδιάρθρωση των παγκόσμιων νομισματικών και χρέους συστημάτων με τον χρυσό στο επίκεντρο [8] .
Τον Μάιο του 2026, ο Πρόεδρος Τραμπ έδωσε μια συναρπαστική ενημέρωση σχετικά με τον έλεγχο χρυσού στο Φορτ Νοξ, λέγοντας στη Sharyl Attkisson ότι «θα πάμε στο Φορτ Νοξ για να βεβαιωθούμε ότι ο χρυσός είναι εκεί» [9] . Αυτή και μόνο η δήλωση σηματοδοτεί ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται σοβαρά για την επαλήθευση των αποθεμάτων χρυσού του έθνους, κάτι που αποτελεί απαραίτητο προάγγελο για οποιαδήποτε έκδοση ή αναπροσαρμογή του ΑΕΠ με χρυσό. Ο James Rickards, στο βιβλίο του The Big Drop , εξηγεί ότι τα αποθέματα χρυσού μιας χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι το πραγματικό μέτρο της νομισματικής ισχύος - αποκαλεί τον χρυσό «M-subzero» [10] . Εάν η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσθέτει σιωπηλά στο απόθεμά της χρυσού, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζεται για έναν έλεγχο στο Φορτ Νοξ, τότε το μήνυμα είναι σαφές: μια αναπροσαρμογή ή ένας τίτλος χρέους με χρυσό είναι πιθανό να έρθει. Μην ξεγελιέστε από την συμπίεση των τιμών των χαρτοφυλακίων. Η φυσική αγορά λέει μια πολύ διαφορετική ιστορία.
Tether, Χρυσός και ο Νόμος Genius: Η Αντίδραση των ΗΠΑ
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόκειται να αφήσουν την Κίνα να κυριαρχήσει στη νέα τάξη πραγμάτων που υποστηρίζεται από χρυσό χωρίς μάχη. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εξελίξεις είναι οι μαζικές αγορές χρυσού της Tether -- η εταιρεία κατέχει πλέον δισεκατομμύρια δολάρια σε φυσικά χρυσά νομίσματα. Σε συνδυασμό με τον λεγόμενο Genius Act (ένα κανονιστικό πλαίσιο για τα stablecoins που προωθείται από την κυβέρνηση Τραμπ), ο χρυσός της Tether δημιουργεί συνθετική ζήτηση για το μέταλλο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την υποστήριξη της αναδιάρθρωσης του χρέους των ΗΠΑ. Ο μηχανισμός είναι απλός: εάν τα αποθέματα stablecoins της Tether υποστηρίζονται ήδη εν μέρει από χρυσό, τότε οι ΗΠΑ μπορούν να δημιουργήσουν αποτελεσματικά έσοδα από το απόθεμα χρυσού τους χωρίς επίσημη ανατίμηση, προωθώντας ψηφιακό νόμισμα που συνδέεται με την Tether (το οποίο επίσης τυχαίνει να αγοράζει πολλά αμερικανικά ομόλογα).
Σε μια ξεχωριστή ιδέα, η Judy Shelton, πρώην υποψήφια του Trump για το Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, υποστηρίζει την ιδέα των ομολόγων του χρυσού. Στη συνέντευξή μου με τον Andy Schectman, συζητήσαμε πώς αυτή είναι η πιο έξυπνη πολιτική που υπάρχει. Θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να προβούν σε ήπια αθέτηση πληρωμών για το χρέος των 39 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, μετατρέποντας τα ομόλογα σε τίτλους που συνδέονται με χρυσό (δηλαδή, 50ετή ομόλογα που υπόσχονται φυσική παράδοση χρυσού στη λήξη), προστατεύοντας έτσι την αγοραστική δύναμη των αποταμιευτών, ενώ παράλληλα αναδιαρθρώνει τις υποχρεώσεις της κυβέρνησης [7] . Η πρόταση του Shelton για το ομοσπονδιακό δολάριο που υποστηρίζεται από χρυσό προσφέρει ένα σχέδιο που δεν απαιτεί πλήρη καταστροφή του υπάρχοντος δολαρίου - αλλά απαιτεί οι ΗΠΑ να κατέχουν στην πραγματικότητα τον χρυσό που ισχυρίζονται ότι έχουν. Γι' αυτό ο έλεγχος του Fort Knox έχει τόσο μεγάλη σημασία. (Όχι ότι κάποιος εμπιστεύεται έναν αυτοέλεγχο του δικού του χρυσού από την κυβέρνηση, ωστόσο...)
Ο κρίσιμος ρόλος του Silver σε αυτή τη νέα παγκόσμια τάξη
Ενώ ο χρυσός γίνεται πρωτοσέλιδο, το ασήμι είναι το σημείο όπου η πραγματική δράση βρίσκεται για τη βιομηχανική επιβίωση. Το ασήμι είναι ένα κρίσιμο ορυκτό για τα κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης, τα ηλεκτρονικά άμυνας και την πράσινη τεχνολογία όπως τα ηλιακά πάνελ. Ωστόσο, η αγορά βρίσκεται σε διαρθρωτικό έλλειμμα φυσικού αργύρου, με την παγκόσμια παραγωγή να υπολείπεται της ζήτησης για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά. Οι τιμές του αργύρου έχουν εκτοξευθεί πάνω από τα 60 δολάρια ανά ουγγιά και ειδικοί όπως ο David Morgan προειδοποιούν ότι αυτή είναι πιθανώς μόνο η αρχή. Εν τω μεταξύ, τα αποθέματα COMEX μειώνονται και οι τιμές του φυσικού αργύρου αυξάνονται καθώς οι βιομηχανικοί αγοραστές αγωνίζονται να εξασφαλίσουν εφοδιασμό [11] .
Η Κίνα έχει μετατραπεί από καθαρός εξαγωγέας ασημιού σε καθαρό εισαγωγέα, περιορίζοντας την προσφορά για τη δική της παραγωγική βάση. Η συμφωνία συνεργασίας για την τεχνητή νοημοσύνη των BRICS, την οποία ανέλυσα στην ειδική μου έκθεση "The 2026 Reckoning", σημαίνει ότι η Κίνα και οι εταίροι της θα χρειαστούν ακόμη περισσότερο ασήμι για τσιπ, αισθητήρες και αποθήκευση ενέργειας [12] . Μήπως η JPMorgan ενορχηστρώνει μια πίεση στην αγορά ασημιού για την Κίνα; Αυτό το ερώτημα τέθηκε στο άρθρο μου του Ιανουαρίου 2026, το οποίο επεσήμανε ότι η αγορά χαρτιού στο COMEX είναι πλήρως αποσυνδεδεμένη από τη φυσική πραγματικότητα [13] . Όταν η αγορά χαρτιού τελικά καταρρεύσει, το ασήμι δεν θα "καλύψει" - θα εκραγεί. Σε αυτή τη νέα παγκόσμια τάξη, το ασήμι δεν είναι απλώς ένα χρηματικό μέταλλο. είναι ένας στρατηγικός πόρος που τα έθνη θα αγωνιστούν να ελέγξουν.
Συμπέρασμα: Το μόνο ασφαλές καταφύγιο είναι το φυσικό μέταλλο
Οι κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο σχεδόν σίγουρα ψεύδονται για τις αγορές χρυσού που κάνουν, και η αγορά χαρτιού διαλύεται υπό το βάρος της φυσικής ζήτησης. Το σήμα τιμών από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη έχει αποσπαστεί από την πραγματικότητα, όπως περιέγραψε πρόσφατα ο Armin Sidhu του Ινστιτούτου Mises στο "The Precious Paper Problem" [14] . Τα μόνα περιουσιακά στοιχεία με μηδενικό κίνδυνο αντισυμβαλλομένου είναι ο φυσικός χρυσός και το ασήμι που ελέγχετε προσωπικά. Όπως είπα στο Brighteon Broadcast News τον Σεπτέμβριο του 2025, η παγκόσμια στροφή προς τον χρυσό αντανακλά την αναγνώριση ότι τα IOU από χρεοκοπημένες κυβερνήσεις δεν αποτελούν ασφαλείς επενδύσεις μακροπρόθεσμα. Αντίθετα, τα φυσικά περιουσιακά στοιχεία όπως ο χρυσός και το ασήμι παρέχουν ένα απτό απόθεμα αξίας που συνεχίζει να ανατιμάται [15] .
Κάθε επενδυτής θα πρέπει να κατέχει φυσικό μέταλλο αποθηκευμένο εκτός του τραπεζικού συστήματος. Στη συνέντευξή μου με τον Michael Yon, συζητήσαμε τη ρήση «ο χρυσός είναι για τους βασιλιάδες, το ασήμι είναι για τους ευγενείς, η ανταλλαγή είναι για τους απλούς ανθρώπους και το χρέος είναι για τους σκλάβους» [16] . Αυτή η ιεραρχία είναι πιο επίκαιρη σήμερα από ποτέ. Η οικονομική επαναφορά δεν είναι πλέον μια θεωρία - κατασκευάζεται σε πραγματικό χρόνο. Πάρτε το μέταλλο σας, κρατήστε το στην κατοχή σας και απελευθερωθείτε από το σύστημα fiat που καταρρέει γύρω μας.
Αναφορές
- Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα: Ο χρυσός ξεπερνά τα αμερικανικά ομόλογα ως παγκόσμιο αποθεματικό περιουσιακό στοιχείο - NaturalNews.com, 4 Ιουνίου 2026.
- Η Επιστροφή της Ιστορίας: Η Deutsche Bank για τον Χρυσό, το Δολάριο και το Νομισματικό Μέλλον - ZeroHedge, 10 Μαΐου 2026. Συγγραφέας: Mallika Sachdeva και Michael Hsueh μέσω του Deutsche Bank Research Institute.
- Η «Μονάδα» των BRICS Μπορεί να Φέρει τον Κόσμο Ένα Βήμα Πιο Πιο Πιο Πλησιάζοντας στο Παγκόσμιο Νομισμα - The New American, 4 Μαρτίου 2026.
- Το τελικό παιχνίδι του χρυσού στην Κίνα: Πώς η 24η Ιουλίου αρχίζει να διαλύει την παραπλανητική χειραγώγηση των τιμών των μετάλλων από τη Δύση - NaturalNews.com, 10 Ιουλίου 2026.
- Οι εισαγωγές χρυσού στην Κίνα εκτοξεύονται σε υψηλό δύο ετών, καθώς οι εισαγωγές ράβδων χρυσού στο Χονγκ Κονγκ αυξάνονται ενόψει της έναρξης του συστήματος εκκαθάρισης - ZeroHedge, 22 Ιουνίου 2026.
- Η Κίνα αγοράζει χρυσό για 16ο συνεχόμενο μήνα, η Wall Street πουλάει καθώς το λιανικό εμπόριο φορτώνει το πλοίο από χρυσάφι - ZeroHedge, 19 Μαρτίου 2026.
- Έκθεση Health Ranger: Ο Andy Schectman για τις στρατηγικές κινήσεις του Trump και την επικείμενη οικονομική μετατόπιση - NaturalNews.com, 30 Ιουλίου 2025. Συγγραφέας: Kevin Hughes.
- Νέα του Μπράιτον - Mar A Lago - Μάικ Άνταμς, Brighteon.com, 12 Φεβρουαρίου 2025.
- Ο Πρόεδρος Τραμπ δίνει συναρπαστική ενημέρωση σχετικά με τον έλεγχο χρυσού στο Φορτ Νοξ - 100PercentFedUp.com, 12 Μαΐου 2026.
- Η Μεγάλη Πτώση - πώς να αυξήσετε τον πλούτο σας κατά τη διάρκεια της επερχόμενης κατάρρευσης - James Rickards.
- Οι τιμές του ασημιού εκτοξεύονται εν μέσω βιομηχανικής ζήτησης και κρίσης προσφοράς – οι ειδικοί προειδοποιούν «αυτή είναι μόνο η αρχή» - NaturalNews.com, 19 Δεκεμβρίου 2025.
- Η Εκτίμηση του 2026: Η κατάρρευση της Αμερικής είναι πλέον ασταμάτητη - NaturalNews.com, 2 Ιανουαρίου 2026. Συγγραφέας: Mike Adams.
- Ενορχηστρώνει η JPMorgan μια πίεση προς την Κίνα; - NaturalNews.com, 20 Ιανουαρίου 2026.
- Το πρόβλημα του πολύτιμου χαρτιού: Η απόκλιση στις αγορές χρυσού της Δύσης - ZeroHedge, 5 Μαΐου 2026. Συγγραφέας: Armin Sidhu μέσω του Ινστιτούτου Mises.
- Νέα του Μπράιτον - ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ - Μάικ Άνταμς, Brighteon.com, 9 Σεπτεμβρίου 2025.
- Συνέντευξη του Mike Adams με τον Michael Yon - 23 Οκτωβρίου 2024.
- Το ριζοσπαστικό σχέδιο του Τραμπ: Η κρίση χρέους διαφαίνεται καθώς οι αγοραστές ομολόγων του Δημοσίου μειώνονται - NaturalNews.com, 4 Αυγούστου 2025. Συγγραφέας: Finn Heartley.
- Η Νέα Υπόθεση για τον Χρυσό - Τζέιμς Ρίκαρντς.
- Συνέντευξη του Μάικ Άνταμς με τον Τζον Πέρεζ - 14 Απριλίου 2025.
Επεξηγηματικό infographic
https://www.naturalnews.com/
Ποιοι επιδιώκουν την ελληνική «φινλανδοποίηση» και υποδούλωση;
Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κατέδειξε με κραυγαλέο τρόπο την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας που καθίσταται πλέον ...«μονάκριβη» στα μάτια της Δυτικής Συμμαχίας
Μέρος A': Διπλωματία με το «δόγμα ...Αλεξάνδρας!»
Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κατέδειξε με κραυγαλέο τρόπο την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας που καθίσταται πλέον «μονάκριβη» στα μάτια της Δυτικής Συμμαχίας. Κατέδειξε όμως και την αντίστοιχη περιθωριοποίηση της «μικράς, πλην εντίμου Ελλάδος» που διαθέτει μοναδικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα, αλλά παράλληλα διαθέτει σάπιους πολιτικούς, ανίκανους καιαπρόθυμους να τα αξιοποιήσουν.
Δεν θα σταθώ τόσο στο «επιχειρησιακό τετελεσμένο» που δημιουργούν τα νέα στρατηγεία όσο στην εξαφάνιση από τα ραντάρ δημοσιότητας της ελληνικής αμυντικής συνεισφοράς, παρότι η χώρα μας είναι -εδώ και δεκαετίες- από τα πιο συνεπή μέλη της Συμμαχίας στις στρατιωτικές δαπάνες. Η αντικειμενική αξία στρατηγικών υποδομών της πατρίδας μας, όπως το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης,σκοπίμως υποτιμάται, ενώ την ίδια ώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να πλειοδοτεί στη στήριξη του ναζιστικού καθεστώτος Ζελένσκι παραχωρώντας δωρεάν λειτουργικό εξοπλισμό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Τούτων δοθέντων, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε στη Σύνοδο ως ένα είδος happy traveller, υπό τους ήχους τουρκικών εμβατηρίων, με διαπίστευση περισσότερο παρατηρητή παρά συμμετέχοντος. Ο ίδιος επωμίζεται συνειδητά την υποβάθμιση της Ελλάδος, αφού συναίνεσε χωρίς τον παραμικρό «αστερίσκο» στη νέα επιχειρησιακή δομή. Συνήθως σε τέτοιες διεθνείς συναντήσεις όπου κλέβει την παράσταση ο Τραμπ, προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος για να αποφεύγει τις κακοτοπιές.
Στο παρελθόν προσπαθούσε να πιάσει καμιά κουβεντούλα, αλλά όταν ήρθε αντιμέτωπος με την πλήρη απαξίωση του πλανητάρχη και αναγκάστηκε να μιλάει στον εαυτό του, άλλαξε ρότα. Προχθές απέφυγε ακόμα και να συναντήσει το βλέμμα του Αμερικανού προέδρου, με τον φόβο μην του πετάξει κανένα από τα συνήθη προσβλητικά καλαμπούρια ή τον ρωτήσει τίποτα για το Αιγαίο και μπλέξει άσχημα.
Η θεωρία στο σύγχρονο κράτος των Αθηνών είναι απλή και λέει ότι όπου μαζεύονται ελέφαντες και βουβάλια δεν έχουν θέση, και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να έχουν λόγο τα βατράχια. Μπορεί από ατύχημα να ποδοπατηθούν.
Πρακτικά πρόκειται για το λεγόμενο… «δόγμα Αλεξάνδρας». Αυτό που ανέπτυξε πριν από μερικά χρόνια μιλώντας εμπιστευτικά σε δημοσιογράφους η ανεκδιήγητη διπλωματική σύμβουλος του Κυριάκου, η ίδια που εσχάτως βολεύτηκε με μεταμεσονύκτια τροπολογία σε θέση… μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού Εξωτερικών, όπως αυτές που υπήρχαν επί χούντας στο υπουργείο του αλησμόνητου Παναγιώτη Πιπινέλη.
Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, λοιπόν, η υφυπουργός, είχε πει ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς η Ελλάδα πρέπει να έχει έναν και μόνο στόχο: «Να περνάει κάτω από τα ραντάρ. Απαρατήρητη». Να μην «προκαλούμε», δηλαδή.
Ιδιαίτερα τους απέναντι. Και φυσικά αυτό δεν αποτελεί αντίληψη μόνο της συγκεκριμένης κυρίας και του αφεντικού της, αλλά μιας ολόκληρης κάστας πολιτικών και διανοουμένων των Αθηνών, καθηγητών, συμβούλων και μεγαλοδημοσιογράφων που «διαμορφώνουν τις γνώμες», με όχημα αναφοράς στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής το πολυθρύλητο ΕΛΙΑΜΕΠ. Τη δεξαμενή σκέψης, της οποίας μέχρι σχετικά πρόσφατα γενικός διευθυντής υπήρξε ο Θάνος Ντόκος.
Ο δαιμόνιος «σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας» που παρακαλούσε τον υποτιθέμενο Ουκρανό ομόλογό του να μην έχουμε άλλο επεισόδιο με drone στα ελληνικά νησιά γιατί βρισκόμαστε σε τουριστική περίοδο, υφίσταται κίνδυνος ατυχήματος και αυτό θα είχε πολιτικό αντίκτυπο για την κυβέρνηση στις επερχόμενες εκλογές! Ο Ντόκος δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση.
Είχε προηγηθεί ο Γεραπετρίτης που παρακαλούσε τον Φιντάν να μεταθέσει την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ώστε να προηγηθούν οι ελληνικές εκλογές και να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στους σχεδιασμούς του Μητσοτάκη.
Αλλά οι οπαδοί του κατευνασμού και των «ήρεμων νερών» μέσω παραχώρησης εθνικών κεκτημένων δεν ανιχνεύονται μόνο στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Υπάρχουν και αναφύονται σταθερά σε ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα. Προχθές ένας γυρολόγος του εθνομηδενισμού που εσχάτως βρήκε στασίδι στο νέο κόμμα του Τσίπρα έψεξε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ επειδή είπε πως πρέπει επιτέλους να ποντιστεί το περιβόητο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, που έμεινε μετέωρο μετά τη δυναμική παρέμβαση της Τουρκίας στη Κάσο.
Ο Νίκος Μπίστης
Σιγοντάροντας τη γραμμή «αποφυγή έντασης με κάθε κόστος», ο Νίκος Μπίστης έφτασε να πει ότι το εύλογο αίτημα του κυρίου Ανδρουλάκη αποτελεί «ανέξοδο παλικαρισμό που αποσκοπεί στο χάιδεμα των αντιτουρκικών ρεφλέξ»!
Η πρωτοφανής αυτή δήλωση, που μοιάζει να έχει γίνει από εκπρόσωπο της κυβέρνησης Ερντογάν, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, αλλά σχεδόν αυτόματα πετάχτηκε ένας άλλος αστέρας του νέου… ρόστερ Τσίπρα, ο επικεφαλής του επιστημονικού ινστιτούτου, Γιώργος Σιακαντάρης, για να πει ότι «επιτέλους βρέθηκε ένας σαν τον Νίκο Μπίστη να επαναλάβει ορισμένες αλήθειες για όσα συμβαίνουν στην εξωτερική πολιτική».
Επομένως, δεν είναι μόνο το σύστημα Μητσοτάκη που αγοράζει πολιτικό χρόνο με τις παραχωρήσεις προς την Τουρκία. Είναι ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα πολιτικών, ακαδημαϊκών και σχολιογράφων «έγκριτων εφημερίδων» που στηρίζουν τη σχολή της μειοδοσίας πάνω στο αφήγημα… καλύτερα να φινλανδοποιηθούμε παρά να αντισταθούμε.
Θεμελιωτής της θεωρίας της ελληνικής «φινλανδοποίησης» που έχει γίνει πολύ «hot» το τελευταίο διάστημα και σε κύκλους του υπουργείου Εξωτερικών είναι ο βασικός επικοινωνιακός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νίκος Μαραντζίδης, που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο με αφορμή χρηματοδότηση από περίεργες οργανώσεις του εξωτερικού «πρακτορικής» χροιάς.
Ο Μαραντζίδης ήταν αυτός που πριν από μερικά χρόνια έριξε το πυροτέχνημα με τη φινλανδοποίηση, προκρίνοντάς την ως λύση για να ξεμπερδέψουμε με τις απειλητικές βλέψεις των απέναντι. Προφανώς όμως, παρότι δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν είχε την παραμικρή επίγνωση της ιστορικής βαρύτητας όσων πρότεινε ή, αντιθέτως, σκοπίμως προέβη σε αδόκιμες συγκρίσεις.
Η Φινλανδία αναγκάστηκε να εκχωρήσει σοβαρές πτυχές της εθνικής της κυριαρχίας έπειτα από έναν πικρό πόλεμο και αφού έχασε μεγάλο τμήμα της εδαφικής της επικράτειας. Αναλογίες με τη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχουν. Η σχολή Μαραντζίδη μάς προτρέπει να παραχωρήσουμε εδαφική κυριαρχία χωρίς να πέσει ντουφεκιά και να δεθούμε εφ' εξής στο άρμα της ισλαμικής Τουρκίας ως πρόθυμος δορυφόρος, διευκολύνοντας και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ομολογουμένως ασυνήθιστη αντίληψη ισορροπιών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τουλάχιστον για κάποιον που δηλώνει Ελληνας…
Μέρος Β': Ιστορικός αναθεωρητισμός και εθνική μειοδοσία
Τον Οκτώβριο του 2020, με νωπή την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από τα επεισόδια στον Εβρο, εξ' αιτίας της υποκινούμενης λαθροεισβολής, αλλά και τις βόλτες του « Ορούτς Ρέις» στο Αιγαίο, η εφημερίδα «Καθημερινή», γνωστή για τις «διαλλακτικές» θέσεις της στα εθνικά θέματα, δημοσίευσε ένα…καταπραϋντικό άρθρο του "ιστορικού" Νίκου Μαραντζίδη επίσης γνωστού για τη αναθεωρητική του ματιά στην ανάλυση των γεγονότων.
Το άρθρο είχε τον παρελκυστικό τίτλο: «Ο Πέλκας στη Φενερμπαχτσέ», αλλά έγινε περισσότερο γνωστό για την ατάκα «Θα φινλανδοποιηθούμε λοιπόν; Ε, και;».
Στο σχετικό αυτό πόνημα, ο γνωστός "καθηγητής", που το προηγούμενο διάστημα εκτελούσε χρέη αναλυτή δημοσκοπήσεων στον ΣΚΑΪ, αφού εξέφραζε με ιερή συγκίνηση τις οπαδικές του πεποιθήσεις και δήλωνε περήφανος που ένας Ελληνας παίκτης βρήκε περιθώριο μεταγραφής σε μια μεγάλη τουρκική ομάδα, επιβεβαιώνοντας τη λογική ότι «ο αθλητισμός ενώνει», καλούσε τις δύο χώρες να θάψουν επιτέλους το… τσεκούρι του πολέμου.
Πώς όμως; Με την άνευ όρων πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα της ισλαμικής Τουρκίας που ο ίδιος, αν και ιστορικός, εντελώς ανιστόρητα, βαφτίζει με τον όρο «φινλανδοποίηση».
Ο Μαραντζίδης εξηγεί ότι η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα 85 εκατομμυρίων την οποία όλοι παίρνουν σοβαρά και εν ολίγοις εμείς μπροστά της δεν τα βγάζουμε πέρα και πρέπει να προχωρήσουμε σε μια αναίμακτη συνθηκολόγηση, που όμως, κατά την άποψή του, δεν θα είναι και τόσο επώδυνη…
Θα φινλανδοποιηθούμε, λοιπόν; Ε, και (τι έγινε); Γράφει ο…νοήμων Μαραντζίδης, προσθέτοντας ότι δεν αξίζει να τσακωνόμαστε διαρκώς με τους γείτονες για βραχονησίδες και μερικά χιλιόμετρα βυθού που δεν ξέρουμε αν ποτέ θα αξιοποιηθούν.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι Φινλανδοί, μετά την άτυπη μεταπολεμική συνθηκολόγηση που οδήγησε στην πρόσδεσή τους στο σοβιετικό άρμα, δεν πέρασαν καθόλου άσχημα. Απλώς προσάρμοσαν την εξωτερική πολιτική τους σε στάση «ευμενούς ουδετερότητας» απέναντι στη Μόσχα και έζησαν ήσυχοι τη ζωή τους.
Αυτό εξηγεί είναι το (ασήμαντο κατά τη γνώμη του) τίμημα μιας μικρότερης χώρας που προσαρμόζει την εξωτερική της πολιτική έναντι μιας μεγαλύτερης γειτονικής της, υπό τον φόβο πιθανής σύρραξης, από την οποία θα είχε περισσότερα να χάσει.
Το πιάσατε; Το ‘πιασε ευτυχώς τότε και ένας Φινλανδός φιλέλληνας που απάντησε στον Μαραντζίδη εξευτελίζοντάς τον κατά τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Με άρθρο του επίσης στην «Καθημερινή», ο Τέμου Λέχτινεν, σοβαρός πολιτικός αναλυτής, κυριολεκτικά κονιορτοποιεί τα ψευτοεπιχειρήματα του "Ελληνα" "ιστορικού" με τις ποδοσφαιρικές ανησυχίες.
Ο Λέχτινεν, καταγράφοντας την προσωπική του εμπειρία, εξηγεί τι συμβαίνει όταν μια χώρα διατηρεί ονομαστικά την εθνική της κυριαρχία, αλλά στην πραγματικότητα την έχει χάσει. «Είναι σα να ζεις δίπλα σε ένα θηρίο που φοβάσαι» γράφει. «Αποφεύγεις να το αναστατώσεις με κάθε κόστος. Ο φόβος διεισδύει στην κοινωνία από πάνω προς τα κάτω, και το αντίστροφο. Αλλάζει την πολιτική, τον πολιτισμό, τη δημοσιογραφία, την καθημερινή ζωή και τις σκέψεις. Τα πάντα υπαγορεύονται από τις ιδιοτροπίες που μπορεί να έχει το θηρίο – ή απ’ ό,τι πιστεύουν οι εκλεκτοί πολιτικοί στη μικρότερη χώρα ότι μπορεί να είναι οι ιδιοτροπίες του. Με την πάροδο του χρόνου, το θηρίο αναπτύσσει ισχυρό δίκτυο στο εσωτερικό της χώρας.
Κι όπως συνέβη στην περίπτωση της Φινλανδίας, το θηρίο επέλεξε ποιες εμπορικές συμφωνίες ήταν καλές για τη Φινλανδία και σε ποιες οργανώσεις θα μπορούσε να ενταχθεί. Το θηρίο επέλεξε ακόμα αρχηγούς κομμάτων, κατάλληλους προεδρικού υποψηφίους, αρχισυντάκτες εφημερίδων, διευθύνοντες συμβούλους της κρατικής τηλεόρασης. Η εξωτερική κυριαρχία κερδήθηκε, αλλά η εσωτερική κυριαρχία χάθηκε» καταλήγει ο Λέχτινεν.
Φανταστείτε λοιπόν τώρα τη μεταφορά στην ελληνική περίπτωση με απέναντι μια βουλιμική, νεο-οθωμανική και αλλόθρησκη Τουρκία που έχει σαφείς εδαφικές βλέψεις έναντι της χώρας μας. Γιατί, όπως ομολογεί κι ο Μαραντζίδης, στο επικό άρθρο του, εκτός από τα νησιά, λαχταρά και τη Θεσσαλονίκη, την πατρίδα του Κεμάλ, με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς νοσταλγούμε την Κωνστατινούπολη!
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε την ειδοποιό διαφορά που αγνοεί ο Μαραντζίδης, σε σημείο ανησυχητικό για καθηγητή ιστορίας, και μάλλον θα πρέπει να προσέχουν και αυτοί που συνυπογράφουν βιβλία μαζί του, εκτός και αν δεν πρόκειται περί άγνοιας, αλλά περί σκόπιμης παράλειψης.
Η Φινλανδία ποτέ δεν παραδόθηκε αμαχητί στους Σοβιετικούς. Ούτε μια ωραία μέρα αποφάσισε ότι θα συνταχθεί με τη Μόσχα για να έχει την ησυχία της. Είχε προηγηθεί ο πολύ πικρός και δύσκολος «χειμερινός πόλεμος» του 1939-40, όπου οι Φινλανδοί αν και ηττήθηκαν χάνοντας σημαντικό τμήμα της επικράτειάς τους, στρίμωξαν πολύ άσχημα τους Σοβιετικούς προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες και δείχνοντας ότι το τίμημα για μια ολοκληρωτική κατάληψη της χώρας θα ήταν δυσβάστακτο.
Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Φινλανδοί συνεργάστηκαν στρατιωτικά με τους Ναζί και ανέκτησαν τα χαμένα εδάφη, αλλά μετά την ήττα της Γερμανίας αναγκάστηκαν να τα επιστρέψουν. Με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947), η Φινλανδία παραχώρησε στην ΕΣΣΔ τις εδαφικές ζώνες που ο Στάλιν θεωρούσε στρατηγικής σημασίας για την ασφάλεια της Αγίας Πετρούπολης: Πρωτίστως δηλαδή τη χερσόνησο της Καρελίας και την περιοχή του Πέτσαμο. που αποτελούσε τη μοναδική διέξοδο στον Αρκτικό Ωκεανό.
Στη μεταπολεμική περίοδο οι Σοβιετικοί άφησαν τους Φινλανδούς σε χαλαρή επιτήρηση ακριβώς επειδή είχαν εκπληρώσει τις εδαφικές τους επιδιώξεις. Δεν αποσκοπούσαν σε περαιτέρω επέκταση προς τη Σκανδιναβική Χερσόνησο. Γι’ αυτό τους επέτρεψαν να κινηθούν αυτόνομα, να υιοθετήσουν δικό τους οικονομικό μοντέλο και στο τέλος να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση!
Αυτή είναι και η κρίσιμη διαφορά με την περίπτωση της Ελλάδας. Οι Ρώσοι πήραν ό,τι ήθελαν και άφησαν τους Φινλανδούς ήσυχους. Η Τουρκία, αντίθετα, διατηρεί ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες για επέκταση προς δυσμάς. Θέλει να ελέγξει το Αιγαίο και θεωρεί όλα τα νησιά ανατολικότερα του 25ου μεσημβρινού δικά της. Εχει βλέψεις και στη Θράκη. Σύμφωνα με τον Μαραντζίδη δικαιούται να νοσταλγεί ακόμα και τη Θεσσαλονίκη.
Επομένως η ελληνική «φινλανδοποίηση» που προτείνουν αβασάνιστα οι εγχώριοι αναθεωρητές της ιστορίας, οι ξενόδουλες δεξαμενές σκέψης τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ και οι διάφοροι σύμβουλοι που περιστοιχίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όσο και τον επίδοξο διάδοχό του, Αλέξη Τσίπρα, δεν αποτελεί κανενός είδους λύση. Γιατί απλούστατα το τουρκικό «θηρίο» δεν κατευνάζεται. Η ελληνική ενδοτικότητα και οι συνεχείς επικύψεις στην πράξη τού ανοίγουν την όρεξη για νέες εδαφικές αξιώσεις…
https://www.pirinoslogios.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)