Αλέξη Παπαχελά η Τσαπού που έρχεται στις εκλογές θα είναι μεγάλη…

 

 "Παλαιοκομματικοί" κατά Αντώνη Σαμαρά

                                                                                     Του Θανάση Κ.

Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του Αλέξη #Παπαχελά της προηγούμενης Κυριακής, για τον Αντώνη #Σαμαρά. 

Όπου θέτει το ερώτημα, αν θα

αποδειχθεί αληθινός #statesman ή #παλαιοκοματικός πολιτικός...

Πρέπει να πω, ότι απαντά το ερώτημα του πριν καν το θέσει!

Όπως λέει ο ίδιος, ο Σαμαράς είναι αναμφίβολα ταλαντούχος. 

Επίμονος.

Αντισυμβατικός.

Έχει ισχυρές πεποιθήσεις.

Δεν φοβάται τις ρήξεις...

Ωραία!

Μόνο που, αν τα αθροίσουμε όλα αυτά, δεν περιγράφουν έναν ...«παλαιοκομματικό πολιτικό».

Περιγράφουν ένα #statesman_ηγέτη!

* Βέβαια, άλλοτε τα γράφει ως θετικά, άλλοτε ως "αρνητικά", κυρίως ως "αντιφατικά"... 

Το ότι ο Σαμαράς δεν ακολούθησε τον "συμβατικό δρόμο" - να ανελιχθεί μέσω των διασυνδέσεών του, και της οικογενείας του - το αξιολογεί ως "αντιφατικό". 

Μα αυτό ακριβώς κάνουν οι αληθινοί ηγέτες! 

Οι παλαιοκομματικοί, αντίθετα αναδεικνύονται πατώντας όπου βρουν. 

Και αποφεύγουν τις ρήξεις με συστημικούς παράγοντες (εντός και εκτός της χώρας). 

Οι αληθινοί ηγέτες έχουν αίσθηση ότι εκπροσωπούν τη χώρα τους, όχι ότι διαχειρίζονται την προσωπική καριέρα τους. 

Οι αληθινοί ηγέτες είναι #έτοιμοι για ρήξεις. 

Δεν τις επιδιώκουν. 

Αλλά και δεν τις αποφεύγουν. 

Οι παλαιοκομματικοί αντίθετα, είναι πρόθυμοι για πάσης φύσεως κωλοτούμπες και "εξυπηρετήσεις". 

Κι εδώ υπάρχει ήδη μια αντίφαση: Όχι του Σαμαρά. Αλλά της κριτικής του Παπαχελά προς τον Σαμαρά: Σε όλο το υπόλοιπο κομμάτι του - όπου επαναλαμβάνει πιο "στρογγυλεμένα" και πολύ πιο "σεμνά" το κατηγορητήριο της οικογένειας Μητσοτάκη σε βάρος του Σαμαρά - περιγράφει έναν ηγέτη που θυσιάζει το προσωπικό συμφέρον του για να υπερασπιστεί το συμφέρον της χώρας του. 

Όπως το καταλαβαίνει ο ίδιος...

Πράγμα που σίγουρα ΔΕΝ κάνουν οι "παλαιοκομματικοί"....

* Πρώτη αντίφαση του Σαμαρά - κατά Παπαχελά - ότι "έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη" το 1993 για να μη λυθεί το Σκοπιανό. Κι αυτό λέει "δαπάνησε πολιτικό κεφάλαιο της Ελλάδας" που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να "αντιμετωπίσουμε την Τουρκία". 

 

-- Διόρθωση: Ο ίδιος ο Κώστας Μητσοτάκης παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν τον έριξε ο Σαμαράς! 

 

-- Διόρθωση: Δεν ήταν μόνο ο Σαμαράς που διαφωνούσε τότε να λυθεί το Σκοπιανό με όνομα που περιείχε τη "Μακεδονία". 

Ήταν όλο το πολιτικό σύστημα, ομόφωνα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τότε, η Σύνοδος αρχηγών τότε, και ολόκληρη η Ελληνική Βουλή τότε (με τη μοναδική εξαίρεση του ΚΚΕ).

 

-- Ερώτηση: αν μπορούσε να λυθεί το Σκοπιανό τότε, το 1993, με "συμβιβαστική ονομασία" (πράγμα που έχει εκ των υστέρων διαψεύσει ο ίδιος ο Πρόεδρος των Σκοπίων, Κίρο Γκλιγκόροφ), γιατί δεν λύθηκε την επόμενη χρονιά ή τη μεθεπόμενη ή τις επόμενες τρείς δεκαετίες, από τέσσερις διαδοχικούς Πρωθυπουργούς: τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη, τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου; 

Ο Σαμαράς τους εμπόδιζε; 

Από το σπίτι του;

 

-- Ερώτηση: τι είδους "πολιτικό κεφάλαιο" δαπάνησε η Ελλάδα όταν κρατούσε ανοικτό το θέμα των Σκοπίων ως το 2019; 

 

-- Και πόσο "αυξήθηκε" το "πολιτικό κεφάλαιο" της Ελλάδας έναντι της #Τουρκίας όταν η Αθήνα συνθηκολόγησε έναντι των Σκοπίων στις #Πρέσπες; 

Κατά σύμπτωση η Τουρκία έκτοτε έγινε πολύ πιο επιθετική μετά την ελληνική συνθηκολόγηση στο #Σκοπιανό...

 

-- Ερώτηση: Τι είδους "πολιτικό κεφάλαιο" δαπανά σήμερα η Βουλγαρία όταν αρνείται - κι αυτή με τη σειρά της - να δεχθεί ευθέως "Μακεδονική γλώσσα" και εμμέσως "μακεδονική εθνότητα"; 

Γιατί απ' ό,τι βλέπουμε η διεθνής κοινότητα παίρνει πολύ σοβαρά και θεωρεί δικαιολογημένες αυτές τις ενστάσεις...

 

-- Ερώτηση: Τι είδους "πολιτικό κεφάλαιο" δαπάνησε η Τουρκία για τις πολύ πιο επιθετικές ενέργειές της εναντίον της #Κύπρου, του Ιράκ, το #casus_belli κατά της Ελλάδας κλπ;

 

Απλούστατα ο Σαμαράς υπερασπίστηκε μια άποψη που ήταν ολόκληρου του ελληνικού λαού, 

που την ενστερνίζονταν στη συνέχεια - κι ας μην τους πολυάρεσε - όλες οι επόμενες κυβερνήσεις της χώρας, 

μια άποψη που τελικά ανέτρεψε το 2019 ο Τσίπρας - αυτό το... "αγλάϊσμα" του... statemanship!- 

κι όταν εφαρμόστηκε "η λύση των Πρεσπών", 

η Ελλάδα δεν κέρδισε τίποτα! 

 

Αντίθετα οι αντίπαλοί της έγιναν πιο αδίστακτοι απέναντί της και το ίδιο το πρόβλημα δεν λύθηκε. Απλώς μετατράπηκε από πρόβλημα μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων για το όνομα, σε πρόβλημα μεταξύ Βουλγαρίας και Σκοπίων για τη γλώσσα...

Ο Σαμαράς ήδη από τότε απέδειξε ότι δεν είναι παλαιοκομματικός νταραβεριτζής. 

Είναι πολιτικός ηγέτης. 

Και σήμερα τον "μέμφονται" αυτοί που θα τον ήθελαν #παλαιοκομματικό και συμβατικό. Αλλά δεν τους βγήκε...

Ευτυχώς αυτά πια τα επαναλαμβάνει μόνο η οικογένεια Μητσοτάκη. 

Και ο κ. Παπαχελάς, βεβαίως...

* Η επόμενη "αντίφαση" του Αντώνη Σαμαρά - κατά Παπαχελά πάντα - είναι η στάση που κράτησε κατά το πρώτο #Μνημόνιο του 2010.

Εδώ παραδέχεται βέβαια ότι "εν μέρει είχε δίκιο", αλλά το πήγε πολύ μακριά"...

Τι θα πει "εν μέρει είχε δίκιο";

Τι θα πει, "το πήγε πολύ μακριά"; 

Ο Σαμαράς τους είπε εξ αρχής ότι το πρώτο μνημόνιο δεν έβγαινε. 

Τους είπε ακόμα ότι θα προκαλούσε τριπλάσια ύφεση απ' ό,τι υπολόγιζαν! 

Τους είπε ότι δεν το ψηφίζει γιατί είναι φάρμακο χειρότερο από την ασθένεια και πως, αν το διορθώσουν, θα το στηρίξει και θα το εφαρμόσει.

Στην πορεία αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. 

Όχι "εν μέρει" δίκιο. 

Εκατό τα εκατό δίκιο!

Το παραδέχθηκε ό κορυφαίος Οικονομολόγος του ΔΝΤ τότε, Olivier #Blanchard, ο οποίος ένα χρόνο μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου παραδέχθηκε δημόσια ότι το Πρόγραμμα για την Ελλάδα ήταν λάθος!

Και παραδέχθηκε μεταξύ άλλων, ότι το λάθος του βρισκόταν και σε αυτά που εξ αρχής υποδείκνυε ο Σαμαράς: 

Ότι οι πολλαπλασιαστές ήταν τριπλάσιοι από αυτούς που υπέθετε το ΔΝΤ, άρα η ύφεση που θα προκαλούσε το μνημόνιο θα ήταν τριπλάσια - όπως και ήταν ήδη. 

Κι όταν αποδείχθηκε ότι το πρώτο μνημόνιο ήταν λάθος απευθύνθηκαν στον Σαμαρά για να στηρίξει τη μετάβαση στο δεύτερο μνημόνιο και τελικά την εφαρμογή του δεύτερου - και διορθωμένου μνημονίου. 

Το οποίο και έκανε ο Σαμαράς! 

Και αρνήθηκε το αρχικό λάθος και διαπραγματεύθηκε τη διόρθωση και εφάρμοσε το σωστό!

Αυτό το λένε "συνέπεια",  δεν το λένε "αντιφατικότητα"...

Κι ύστερα ο Σαμαράς, "με σκληρή δουλειά" έπεισε τους πάντες ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει από την κρίση, όπως παραδέχεται τώρα και ο Αλέξης Παπαχελάς. Προς τιμήν του, εδώ που τα λέμε...

 

Που είναι η "αντίφαση"; 

 

-- Θα έπρεπε να το ψηφίσει αρχικά το πρώτο - το λάθος - χωρίς να το διαβάσει;  Όπως έκαναν άλλοι τότε;

 

-- Ή θα έπρεπε να μην πάρει την ευθύνη να εφαρμόσει το διορθωμένο; 

Ο Σαμαράς έκανε ακριβώς αυτά που του υπαγόρευε η αίσθηση καθήκοντος.

Και για τη στάση του τον έχει δικαιώσει ο ίδιος ο Olivier Blanchard. 

Άλλο που κάποιοι στην Ελλάδα δεν τον έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα...

 * Ποιά είναι η τρίτη "αντίφαση" του Σαμαρά - κατά Παπαχελά πάντα;

Ότι, λέει, τον τελευταίο χρόνο της πρωθυπουργίας του "έχυσε πάλι την καρδάρα" εγκατέλειψε τις μεταρρυθμίσεις (που είχαν προχωρήσει ως τότε "με σκληρή δουλειά") και ενέδωσε στις σειρήνες του Λαϊκισμού...

Απόλυτα ψευδές "αφήγημα"!

Την περίοδο εκείνη που - υποτίθεται ότι - ο Σαμαράς "εγκατέλειπε" τη μεταρρυθμιστική ατζέντα, δηλαδή το δεύτερο μισό του 2014, έγιναν - συμπτωματικά - οι πιο θεαματικές και δύσκολες μεταρρυθμίσεις: 

- Ξεμπλόκαρε το Ελληνικό (με τίμημα υπερτριπλάσιο από το αναμενόμενο), 

- ξεμπλόκαραν οι συμβάσεις παραχώρησης για τα 14 περιφερειακά αεροδρόμια,

- η Ελλάδα εξασφάλισε από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO) πιστοποιητικό βιωσιμότητας του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος μέχρι το 2060 (για πρώτη και μόνη φορά!), 

- υπογράφηκε η σύμβαση 717 για τον εκσυγχρονισμό των τραίνων (που αν είχε εφαρμοστεί στη συνέχεια δεν θα υπήρχε η τραγωδία των Τεμπών, όπως λένε σήμερα Ευρωπαίοι αξιωματούχοι), 

- το ΔΝΤ για πρώτη φορά τότε προεξοφλεί ότι η Ελλάδα ως το 2022 θα είχε κατεβάσει τη σχέση Χρέους προς ΑΕΠ κάτω από 105% (σήμερα είναι ακόμα 146%), 

(Δέστε σχετικώς τα Debt Sustainability Assessments του IMF το φθινόπωρο του 2014 και της επόμενης χρονιάς),

- ενώ τον Νοέμβριο του 2014 το Eurogroup αποφάσιζε ομόφωνα ότι η Ελλάδα μπορούσε να βγει από τη μνημονιακή επιτήρηση οριστικά ενάμιση χρόνο νωρίτερα απ' ό,τι προέβλεπε το Πρόγραμμα, εγκρίνοντας μάλιστα και "πιστοληπτική γραμμή στήριξης" για τα πρώτα χρόνια. 

Αυτά όλα έγιναν το δεύτερο εξάμηνο του 2014 όταν υποτίθεται ότι ο Σαμαράς είχε... "εγκαταλείψει" τις #μεταρρυθμίσεις. 

 

* Αλλά αφού μπήκαμε στη συζήτηση περί παλαιοκομματικών λαϊκιστών και statesmen, να θυμίσω ότι οι αληθινοί statesmen - ηγέτες έχουν τεσσερα χαρακτηριστικά που δεν τα έχουν οι παραδοσιακοί παλαιοκομματικοί:

 

-- Πρώτον οι #ηγέτες βλέπουν πέρα από τον ορίζοντα των επόμενων εκλογών, μακρύτερα στο μέλλον. 

Οι παλαιοκομματικοί βλέπουν ως τις επόμενες... δημοσκοπήσεις... 

 

-- Δεύτερον, οι ηγέτες δεν διστάζουν να κάνουν ρήξεις, αλλά δεν διστάζουν να κάνουν και τις μεγάλες υπερβάσεις. Όταν το υπαγορεύει το συμφέρον της χώρας.

 

-- Τρίτον, οι ηγέτες δεν ταυτίζουν τη χώρα και τα συμφέροντά της με το εκάστοτε πολιτικό καθεστώς και τις αγκυλώσεις του. 

Και γι' αυτό τολμούν να συγκρούονται και με το σύστημα (συχνά σε βάρος του προσωπικού τους συμφέροντος) για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα και να ξεμπλοκάρουν το μέλλον της χώρας τους.  

 

-- Τέταρτον, οι ηγέτες δεν είναι "διαχειριστές" να πηγαίνουν σπίτι τους μετά την πρώτη αποτυχία. 

Επιμένουν και ενίοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν - όχι για τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, αυτές τις εξυπηρετούν καλύτερα αν συμβιβαστούν με το σύστημα, όχι αν συγκρουστούν μαζί του - αλλά για να ολοκληρώσουν το έργο τους. 

 

Ο Σαμαράς και ρήξεις απέδειξε ότι μπορεί να κάνει, 

και υπερβάσεις έδειξε ότι μπορεί να κάνει, 

και τα συμφέροντα της χώρας απέδειξε ότι τα βάζει πάνω από την προσωπική του "βολή" 

και comeback - απροσδόκητη επαναφορά εκεί που δεν το περίμενε κανείς - απέδειξε ότι μπορεί να κάνει. 

Και μπορεί να ξανακάνει...

Ο Παπαχελάς ξέρει ότι το ερώτημα που θέτει στον τίτλο του άρθρου του - "παλαιοκομματικός ή statesman"  - όσον αφορά τον Σαμαρά έχει ήδη απαντηθεί! 

Μοιάζει να ανησυχεί κάπως, μήπως απαντηθεί για μιαν ακόμα φορά!

Και με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο... 

https://taxalia.blogspot.com/

ΙΑΤΡΟΣ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ: ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΛΛΑΣ, 2027.

 

Ἡ Ἰλιάδα καί ἡ μοῖρα τῆς Εὐρώπης Το μάθημα της Τροίας: Η κληρονομιά δεν εγγυάται την επιβίωση

Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η συνέχεια ανήκει σε όσους είναι ικανοί να μετατρέψουν την κληρονομιά τους σε ανθεκτική συμπεριφορά. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Αλλά τα ερείπια δεν είναι πολιτισμός.

Τοῦ Constantin von Hoffmeister

Τα πλοία έχουν ήδη συρθεί πέρα ​​από τα τείχη, κι όμως οι ηγεμόνες της Ευρώπης μιλούν σαν η ιστορία να έχει καταργηθεί με συνθήκη. Αποδυναμώνουν τα σύνορα, διαλύουν τις κληρονομημένες αφοσιώσεις, παραδίδουν την εξουσία σε μακρινούς θεσμούς και διδάσκουν τους δικούς τους λαούς να βλέπουν την καταγωγή, το έθνος και την ιστορία τους με καχυποψία. Εν τω μεταξύ, η γλώσσα της διοίκησης αντικαθιστά τη γλώσσα του καθήκοντος και η πολιτική ζωή γίνεται ένας διαγωνισμός για τη διαδικασία, ενώ τα θεμέλια του ίδιου του πολιτισμού μένουν ανυπεράσπιστα.

Ο̲ ̲Ό̲μ̲η̲ρ̲ο̲ς̲ ̲γ̲ν̲ώ̲ρ̲ι̲ζ̲ε̲ ̲τ̲έ̲τ̲ο̲ι̲ο̲υ̲ ̲ε̲ί̲δ̲ο̲υ̲ς̲ ̲τ̲ύ̲φ̲λ̲ω̲σ̲η̲: βασιλιάδες που καταναλώνονται από τη ματαιοδοξία, συμβούλια κωφά στις προειδοποιήσεις, πολεμιστές που στέλνονται για να πληρώσουν για τα λάθη των ανθρώπων που βρίσκονται υπεράνω αυτών και περήφανες πόλεις που ανακαλύπτουν ότι τα τείχη δεν μπορούν να σώσουν έναν λαό του οποίου η κρίση έχει αποτύχει. Οι Γάλλοι φωτιστές της Νέας Δεξιάς, Dominique Venner και Guillaume Faye,̲ε̲ί̲δ̲α̲ν̲ ̲σ̲τ̲η̲ ̲σ̲ύ̲γ̲χ̲ρ̲ο̲ν̲η̲ ̲Ε̲υ̲ρ̲ώ̲π̲η̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ε̲π̲ι̲σ̲τ̲ρ̲ο̲φ̲ή̲ ̲α̲υ̲τ̲ο̲ύ̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲α̲ρ̲χ̲α̲ί̲ο̲υ̲ ̲κ̲ι̲ν̲δ̲ύ̲ν̲ο̲υ̲.̲ ̲Η̲ ̲π̲ρ̲ο̲ε̲ι̲δ̲ο̲π̲ο̲ί̲η̲σ̲ή̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ή̲τ̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲ό̲σ̲ο̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲τ̲ι̲κ̲ή̲: κανένας πολιτισμός δεν επιβιώνει επ’ αόριστον όταν οι ελίτ του παύουν να πιστεύουν στη συνέχειά του, όταν ο λαός του διδάσκεται να μην εμπιστεύεται την κληρονομιά του και ό̲τ̲α̲ν̲ ̲ό̲σ̲ο̲ι̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲ε̲π̲ι̲φ̲ο̲ρ̲τ̲ι̲σ̲μ̲έ̲ν̲ο̲ι̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲η̲ ̲φ̲ύ̲λ̲α̲ξ̲η̲ ̲τ̲ω̲ν̲ ̲π̲υ̲λ̲ώ̲ν̲ ̲ε̲π̲ι̲μ̲έ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲ο̲ι̲ ̲π̲ύ̲λ̲ε̲ς̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲έ̲χ̲ο̲υ̲ν̲ ̲π̲λ̲έ̲ο̲ν̲ ̲σ̲η̲μ̲α̲σ̲ί̲α̲.̲

Τ̲ι̲ ̲δ̲ι̲α̲χ̲ω̲ρ̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲ζ̲ω̲ν̲τ̲α̲ν̲ό̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲π̲λ̲ώ̲ς̲ ̲κ̲α̲τ̲ο̲ι̲κ̲ε̲ί̲ ̲σ̲τ̲α̲ ̲ε̲ρ̲ε̲ί̲π̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲π̲α̲ρ̲ε̲λ̲θ̲ό̲ν̲τ̲ο̲ς̲ ̲τ̲ο̲υ̲;

Ο Dominique Venner ανήκε σε έναν τύπο που η σύγχρονη Ευρώπη παράγει σπάνια: τ̲ο̲ν̲ ̲ά̲ν̲θ̲ρ̲ω̲π̲ο̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲π̲ε̲ρ̲ν̲ά̲ε̲ι̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲η̲ ̲δ̲ρ̲ά̲σ̲η̲ ̲σ̲τ̲η̲ ̲σ̲κ̲έ̲ψ̲η̲ ̲χ̲ω̲ρ̲ί̲ς̲ ̲ν̲α̲ ̲α̲ν̲τ̲ι̲μ̲ε̲τ̲ω̲π̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲δ̲ύ̲ο̲ ̲ω̲ς̲ ̲ξ̲ε̲χ̲ω̲ρ̲ι̲σ̲τ̲έ̲ς̲ ̲ζ̲ω̲έ̲ς̲. Ως νεαρός στρατιώτης υπηρέτησε στην Αλγερία, όπου η πολιτική έπαψε να είναι μια διαμάχη που διεξάγεται στις εφημερίδες και έγινε ζήτημα πίστης, φόβου, αντοχής, διοίκησης και θανάτου. Η εμπειρία τον σημάδεψε για πάντα. Όταν αργότερα στράφηκε από τον πολιτικό ακτιβισμό στην ιστορία, δεν έγινε ακαδημαϊκός με τη συνηθισμένη έννοια. Προσέγγισε το παρελθόν ως άνθρωπος που αναζητούσε διδασκαλία. Μάχες, δυναστείες, κυνηγετικές παραδόσεις, επαναστάσεις, εμφύλιοι πόλεμοι και επική ποίηση τον ενδιέφεραν επειδή αποκάλυπταν τι γίνονταν οι άνθρωποι όταν η άνεση εξαφανιζόταν και οι συνέπειες δεν μπορούσαν πλέον να αναβληθούν. Πίστευε ότι η Ευρώπη είχε ξεχάσει αυτή την αυστηρή εκπαίδευση. Οι άρχουσες τάξεις της μιλούσαν τη γλώσσα της διαχείρισης, της κατανάλωσης και των καθολικών δικαιωμάτων, ενώ οι ιστορικοί λαοί κάτω από αυτές τις αφαιρέσεις αναμενόταν να παραδώσουν κληρονομημένες μορφές ζωής χωρίς αντίσταση. Ο̲ ̲V̲e̲n̲n̲e̲r̲,̲ ̲ε̲π̲ο̲μ̲έ̲ν̲ω̲ς̲,̲ ̲έ̲γ̲ρ̲α̲ψ̲ε̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ι̲σ̲τ̲ο̲ρ̲ί̲α̲ ̲ω̲ς̲ ̲κ̲λ̲ά̲δ̲ο̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲μ̲ν̲ή̲μ̲η̲ς̲. Ήθελε οι Ευρωπαίοι να ανακτήσουν τη γνώση ότι είχαν άλλα πρότυπα πριν από τα σημερινά: πίστη πριν από την ευκολία, θάρρος πριν από την ασφάλεια, μορφή πριν από την όρεξη, συνέχεια πριν από την καινοτομία. Αυτός ήταν ο κεντρικός σκοπός του ώριμου έργου του. Πίστευε ότι η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να κατανοήσει την τωρινή της αδυναμία μέχρι να θυμηθεί τον παλαιότερο ηθικό κόσμο από τον οποίο είχε αναδυθεί.

Η Ιλιάδα βρίσκεται εδώ και καιρό κοντά στο κέντρο αυτού του κόσμου. Ο̲ ̲V̲e̲n̲n̲e̲r̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲δ̲ι̲ά̲β̲α̲σ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲Ό̲μ̲η̲ρ̲ο̲ ̲α̲π̲λ̲ώ̲ς̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲μ̲ό̲ν̲ο̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲τ̲ο̲ ̲π̲ο̲ί̲η̲μ̲α̲ ̲ή̲τ̲α̲ν̲ ̲α̲ρ̲χ̲α̲ί̲ο̲ ̲ή̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲η̲ ̲κ̲λ̲α̲σ̲ι̲κ̲ή̲ ̲λ̲ο̲γ̲ο̲τ̲ε̲χ̲ν̲ί̲α̲ ̲ε̲ί̲χ̲ε̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲τ̲ι̲κ̲ό̲ ̲κ̲ύ̲ρ̲ο̲ς̲. Το διάβασε επειδή σχεδόν όλα όσα προσπαθεί να κρύψει η πολιτική γλώσσα εμφανίζονται εκεί χωρίς μεταμφίεση. Ο̲ι̲ ̲ά̲ν̲θ̲ρ̲ω̲π̲ο̲ι̲ ̲θ̲έ̲λ̲ο̲υ̲ν̲ ̲δ̲ό̲ξ̲α̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲β̲α̲σ̲ι̲λ̲ι̲ά̲δ̲ε̲ς̲ ̲μ̲α̲λ̲ώ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲τ̲ι̲μ̲ή̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲φ̲ί̲λ̲ο̲ι̲ ̲π̲ε̲θ̲α̲ί̲ν̲ο̲υ̲ν̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲π̲α̲τ̲έ̲ρ̲ε̲ς̲ ̲θ̲ά̲β̲ο̲υ̲ν̲ ̲γ̲ι̲ο̲υ̲ς̲.̲ ̲Ο̲ι̲ ̲π̲ό̲λ̲ε̲ι̲ς̲ ̲χ̲ά̲ν̲ο̲ν̲τ̲α̲ι̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲ο̲ι̲ ̲η̲γ̲ε̲μ̲ό̲ν̲ε̲ς̲ ̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲α̲π̲ο̲φ̲ά̲σ̲ε̲ι̲ς̲ ̲τ̲ω̲ν̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ω̲ν̲ ̲τ̲ο̲ ̲κ̲ό̲σ̲τ̲ο̲ς̲ ̲π̲λ̲η̲ρ̲ώ̲ν̲ε̲τ̲α̲ι̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲χ̲ι̲λ̲ι̲ά̲δ̲ε̲ς̲ ̲α̲ν̲θ̲ρ̲ώ̲π̲ο̲υ̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲έ̲λ̲α̲β̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲τ̲έ̲. Ο Αχιλλέας είναι μεγαλοπρεπής και τρομερός επειδή η ίδια δύναμη παράγει τόσο το μεγαλείο όσο και την καταστροφή του. Ο̲ ̲Έ̲κ̲τ̲ο̲ρ̲α̲ς̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲α̲ξ̲ι̲ο̲θ̲α̲ύ̲μ̲α̲σ̲τ̲ο̲ς̲ ̲ό̲χ̲ι̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲μ̲έ̲ν̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲ε̲ρ̲δ̲ί̲σ̲ε̲ι̲,̲ ̲α̲λ̲λ̲ά̲ ̲ε̲π̲ε̲ι̲δ̲ή̲ ̲ξ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲φ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲η̲ ̲ή̲τ̲τ̲α̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲α̲ρ̲’̲ ̲ό̲λ̲α̲ ̲α̲υ̲τ̲ά̲ ̲β̲γ̲α̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ο̲λ̲ε̲μ̲ή̲σ̲ε̲ι̲. Η θλίψη του Πριάμου δεν απαλύνεται από μια θεωρία προόδου. Η Ανδρομάχη δεν μπορεί να ξεφύγει από την ιστορία δηλώνοντας αθώα από αυτήν. Ο Όμηρος παρουσιάζει τον πόλεμο χωρίς να προσποιείται ότι ο πόλεμος είναι καθαρός, ωστόσο δεν υποβιβάζει το θάρρος σε βλακεία ή τη θυσία σε παθολογία. Αυτή η άρνηση της εύκολης παρηγοριάς γοήτευσε τον Venner. Βρήκε στον Όμηρο μια παλαιότερη αντίληψη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας: έ̲ν̲α̲ς̲ ̲ά̲ν̲θ̲ρ̲ω̲π̲ο̲ς̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲ε̲λ̲έ̲γ̲χ̲ε̲ι̲ ̲τ̲η̲ ̲μ̲ο̲ί̲ρ̲α̲,̲ ̲α̲λ̲λ̲ά̲ ̲π̲α̲ρ̲α̲μ̲έ̲ν̲ε̲ι̲ ̲υ̲π̲ε̲ύ̲θ̲υ̲ν̲ο̲ς̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲τ̲ρ̲ό̲π̲ο̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲ο̲π̲ο̲ί̲ο̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲α̲ν̲τ̲ι̲μ̲ε̲τ̲ω̲π̲ί̲ζ̲ε̲ι̲. Η Ευρώπη, κατά την άποψη του Venner, το είχε κάποτε καταλάβει αυτό ενστικτωδώς. Είχε κληρονομήσει από την Ελλάδα όχι μόνο τη φιλοσοφία και την τέχνη, αλλά και μια συγκεκριμένη στάση απέναντι στην αναγκαιότητα, την τραγωδία, τη μνήμη και τον θάνατο. Τ̲ο̲ ̲ε̲ρ̲ώ̲τ̲η̲μ̲α̲ ̲ή̲τ̲α̲ν̲ ̲α̲ν̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲τ̲έ̲τ̲ο̲ι̲α̲ ̲σ̲τ̲ά̲σ̲η̲ ̲θ̲α̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲σ̲ε̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲π̲ι̲β̲ι̲ώ̲σ̲ε̲ι̲ ̲σ̲ε̲ ̲έ̲ν̲α̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ο̲ρ̲γ̲α̲ν̲ω̲ν̲ό̲τ̲α̲ν̲ ̲ο̲λ̲ο̲έ̲ν̲α̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲σ̲σ̲ό̲τ̲ε̲ρ̲ο̲ ̲γ̲ύ̲ρ̲ω̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲ά̲ν̲ε̲σ̲η̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲α̲π̲ο̲φ̲υ̲γ̲ή̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲κ̲ι̲ν̲δ̲ύ̲ν̲ο̲υ̲.

Η Ιλιάδα δεν είναι απλώς ένα ποίημα για τον Τρωικό Πόλεμο, αφορά τη μοίρα όπως την κατανοούσαν οι Βορειοανοί πρόγονοί μας, είτε ήταν Έλληνες, Κέλτες, Γερμανοί, Σλάβοι ή Λατίνοι. Ο ποιητής τραγουδά για την αριστοκρατία απέναντι στον πόλεμο, τους γενναίους ήρωες που σκοτώνουν και πεθαίνουν, τη θυσία όσων υπερασπίζονται την πατρίδα τους, τις λύπες των γυναικών, τον αποχαιρετισμό του πατέρα στον γιο του που συνεχίζει να ζει, την ένταση των γηρατειών. Τραγουδά για πολλά άλλα πράγματα: τις φιλοδοξίες των βασιλιάδων, τη ματαιοδοξία τους, τις διαμάχες τους. Τραγουδά για την ανδρεία και τη δειλία, τη φιλία, την αγάπη και την τρυφερότητα. Για την ανάγκη για δόξα που τραβάει τους ανθρώπους στο ύψος των θεών.

— Dominique Venner, Το Σοκ της Ιστορίας

Υπάρχει μια σημαντική αυστηρότητα σε αυτή την ανάγνωση του Ομήρου. Το ποίημα δεν διαιρεί την ανθρωπότητα σε αθώα θύματα και ένοχους επιτιθέμενους σύμφωνα με το ηθικό λεξιλόγιο του παρόντος. Οι Αχαιοί είναι ικανοί για ματαιοδοξία, σκληρότητα, απάτη, θάρρος, πίστη και τρυφερότητα. Το ίδιο και οι Τρώες. Ο Αγαμέμνων είναι βασιλιάς, αλλά μπορεί να συμπεριφέρεται περιφρονητικά. Ο Αχιλλέας είναι ο μεγαλύτερος πολεμιστής, αλλά η οργή του θέτει σε κίνδυνο τον ίδιο του τον λαό. Ο Έκτορας διαθέτει αρετές που λείπουν από πολλούς από τους άνδρες που τελικά θα καταστρέψουν την πόλη του. Οι ίδιοι οι θεοί είναι κομματικοί, ζηλιάρηδες, εκδικητικοί, στοργικοί και απρόβλεπτοι. Τίποτα δεν μοιάζει με το ομαλό ηθικό σύμπαν στο οποίο η ιστορία κινείται αναπόφευκτα προς τη φώτιση. Αντίθετα, υ̲π̲ά̲ρ̲χ̲ε̲ι̲ ̲σ̲ύ̲γ̲κ̲ρ̲ο̲υ̲σ̲η̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲α̲γ̲α̲θ̲ώ̲ν̲,̲ ̲σ̲ύ̲γ̲κ̲ρ̲ο̲υ̲σ̲η̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲κ̲α̲θ̲η̲κ̲ό̲ν̲τ̲ω̲ν̲,̲ ̲σ̲ύ̲γ̲κ̲ρ̲ο̲υ̲σ̲η̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲α̲ν̲δ̲ρ̲ώ̲ν̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ο̲ ̲κ̲α̲θ̲έ̲ν̲α̲ς̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲έ̲χ̲ε̲ι̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲ν̲ό̲μ̲ι̲μ̲η̲ ̲α̲ξ̲ί̲ω̲σ̲η̲. Αυτή η τραγική δομή είχε σημασία για τον Venner επειδή πίστευε ότι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι είχαν εκπαιδευτεί να σκέφτονται πολιτικά με ακριβώς τον αντίθετο τρόπο: να καταργήσουν τους λάθος θεσμούς, να διορθώσουν τις λάθος απόψεις, να εκπαιδεύσουν σωστά τον πληθυσμό και οι αντιφάσεις θα εξαφανιστούν. Ο̲ ̲Ό̲μ̲η̲ρ̲ο̲ς̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲π̲ρ̲ο̲σ̲φ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲τ̲έ̲τ̲ο̲ι̲α̲ ̲υ̲π̲ό̲σ̲χ̲ε̲σ̲η̲. Η Τροία εξακολουθεί να καίγεται. Ο Πάτροκλος παραμένει νεκρός. Ο Πρίαμος παραλαμβάνει το σώμα του Έκτορα, αλλά όχι ο γιος του. Το ανθρώπινο μεγαλείο συνίσταται εν μέρει στο να ενεργεί υπό συνθήκες που δεν μπορούν να διορθωθούν. Ο θάνατος του Venner στη Notre-Dame το 2013 πρέπει να αντιμετωπιστεί με νηφαλιότητα και όχι να μετατραπεί σε μια ακόμη ομηρική σκηνή. Η αυτοκτονία δεν ευγενοποιείται από τον συμβολισμό. Ωστόσο, η τοποθεσία και η πολιτική δήλωση που άφησε πίσω του έδειξαν ξεκάθαρα ότι σκόπευε την πράξη ως μια τελική παρέμβαση στο επιχείρημα που ακολουθούσε επί δεκαετίες σχετικά με την ευρωπαϊκή συνέχεια, την ταυτότητα και την ιστορική μνήμη.

Η ελληνική διάκριση μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας καθιστά αυτό το επιχείρημα πιο περίπλοκο από την απλή αντίθεση μεταξύ Ευρώπης και ενός εξωτερικού κόσμου. Τα σύνορα αρχικά διέσχιζαν τον ίδιο τον ελληνικό κόσμο. Οι Έλληνες συγγραφείς μπορούσαν να περιγράψουν λαούς συγγενικής καταγωγής ως βάρβαρους όταν τα έθιμά τους φαίνονταν τραχιά, πολιτικά υπανάπτυκτα ή απομακρυσμένα από την αστική τάξη που σχετιζόταν με την πόλη. Η αντίθεση, επομένως, αφορούσε έναν τρόπο ζωής όσο και την καταγωγή. Η πόλη είχε σημασία επειδή δημιουργούσε δημόσιο χώρο, νόμο, ανταγωνισμό, διαβούλευση, αθλητισμό, θέατρο, στρατιωτική υποχρέωση και ένα ορατό πρότυπο με το οποίο οι πολίτες έκριναν ο ένας τον άλλον. Ένας πληθυσμός που παρέμενε διασκορπισμένος, φυλετικός, φτωχός, εθισμένος στις επιδρομές ή ανέγγιχτος από τις συνήθειες της αστικής ζωής μπορούσε να φαίνεται στους πιο εγκατεστημένους Έλληνες ως ένα κατάλοιπο από μια παλαιότερη εποχή. Ο Θουκυδίδης περιέγραψε την ίδια την αρχαία Ελλάδα ως μια χώρα που κάποτε ζούσε με τρόπους που έμοιαζαν με αυτούς που αργότερα συνδέονταν με τους βαρβάρους: η ανασφάλεια ήταν φυσιολογική, τα όπλα ήταν συνηθισμένα, οι οικισμοί ήταν αδύναμοι και η πειρατεία μπορούσε ακόμα να αντιμετωπίζεται ως ένα έντιμο επάγγελμα. Η διάκριση μεταξύ Έλληνα και βαρβάρου δεν δόθηκε επομένως απλώς στην αρχή. Σκληρύνθηκε ιστορικά. Οι Έλληνες δημιούργησαν μια πιο σαφή εικόνα για τον εαυτό τους καθώς οι πολιτικοί τους θεσμοί, οι τέχνες, οι στρατιωτικές πρακτικές, οι γιορτές και η λογοτεχνία τους έγιναν πιο εκλεπτυσμένες. Η ταυτότητα ακολούθησε τη μορφή. Ένας λαός απέκτησε συνείδηση ​​του εαυτού του διακρίνοντας τη ζωή που είχε χτίσει από τη ζωή που πίστευε ότι είχε αφήσει πίσω του.

Γι’ αυτό παραδείγματα όπως η Ήπειρος, οι Ευρυτάνες, ακόμη και η Τροία είναι τόσο αποκαλυπτικά. Η Ήπειρος περιείχε τη Δωδώνη, ένα από τα παλαιότερα ιερά κέντρα που συνδέονταν με τον Δία, ωστόσο μ̲έ̲ρ̲η̲ ̲τ̲η̲ς̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲ο̲χ̲ή̲ς̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲σ̲α̲ν̲ ̲α̲κ̲ό̲μ̲α̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ε̲ρ̲ι̲γ̲ρ̲α̲φ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ν̲ό̲τ̲ι̲ο̲υ̲ς̲ ̲Έ̲λ̲λ̲η̲ν̲ε̲ς̲ ̲ω̲ς̲ ̲ο̲π̲ι̲σ̲θ̲ο̲δ̲ρ̲ο̲μ̲ι̲κ̲ά̲ ̲ή̲ ̲β̲ά̲ρ̲β̲α̲ρ̲α̲. Οι Ευρυτάνες απέκτησαν φήμη για την ακραία τραχύτητά τους. Οι αρχαίες αφηγήσεις τόνιζαν τ̲η̲ ̲δ̲ύ̲σ̲κ̲ο̲λ̲η̲ ̲ο̲μ̲ι̲λ̲ί̲α̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲α̲ ̲π̲ρ̲ω̲τ̲ό̲γ̲ο̲ν̲α̲ ̲έ̲θ̲ι̲μ̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲,̲ ̲π̲α̲ρ̲ο̲υ̲σ̲ι̲ά̲ζ̲ο̲ν̲τ̲ά̲ς̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲σ̲χ̲ε̲δ̲ό̲ν̲ ̲ω̲ς̲ ̲ά̲ν̲δ̲ρ̲ε̲ς̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲ζ̲ο̲ύ̲σ̲α̲ν̲ ̲σ̲τ̲α̲ ̲μ̲ι̲σ̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲δ̲ρ̲ό̲μ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲ξ̲ύ̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ε̲λ̲λ̲η̲ν̲ι̲κ̲ο̲ύ̲ ̲α̲σ̲τ̲ι̲κ̲ο̲ύ̲ ̲κ̲ό̲σ̲μ̲ο̲υ̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲κ̲ά̲τ̲ι̲ ̲π̲α̲λ̲α̲ι̲ό̲τ̲ε̲ρ̲ο̲υ̲. Τέτοιες περιπτώσεις δείχνουν ότι η ιερή καταγωγή από μόνη της δεν έλυνε το ζήτημα. Κάποιος μπορούσε να συμμετάσχει σε ένα θρησκευτικό σύμπαν και να κριθεί ανεπαρκής σύμφωνα με τα πολιτικά και πολιτιστικά πρότυπα της πόλης. Η̲ ̲Τ̲ρ̲ο̲ί̲α̲ ̲υ̲π̲έ̲σ̲τ̲η̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲ε̲ξ̲ί̲σ̲ο̲υ̲ ̲ε̲ν̲τ̲υ̲π̲ω̲σ̲ι̲α̲κ̲ή̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲μ̲ό̲ρ̲φ̲ω̲σ̲η̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲ε̲λ̲λ̲η̲ν̲ι̲κ̲ή̲ ̲φ̲α̲ν̲τ̲α̲σ̲ί̲α̲. Στον Όμηρο, οι Τρώες και οι Αχαιοί κατοικούν σε αξιοσημείωτα παρόμοιους ηθικούς κόσμους. Λατρεύουν συγκρίσιμους θεούς, σέβονται συγκρίσιμους αριστοκρατικούς κώδικες, ανταλλάσσουν πανοπλίες και δώρα, θρηνούν τους νεκρούς τους, εκτιμούν την καταγωγή τους και κατανοούν την ίδια γλώσσα τιμής. Η μεταγενέστερη τέχνη και λογοτεχνία ώθησε όλο και περισσότερο τους Τρώες προς τα ανατολικά, ντύνοντας τους με ασιατικές στολές και αντιμετωπίζοντάς τους ως εκπροσώπους ενός ξένου βασιλείου. Ο̲ ̲ε̲χ̲θ̲ρ̲ό̲ς̲ ̲έ̲γ̲ι̲ν̲ε̲ ̲π̲ι̲ο̲ ̲ξ̲έ̲ν̲ο̲ς̲ ̲μ̲ε̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ά̲ρ̲ο̲δ̲ο̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲χ̲ρ̲ό̲ν̲ο̲υ̲. Ο Γερμανός ιστορικός Jacob Burckhardt είδε σε αυτού του είδους τις εξελίξεις στοιχεία της αυξανόμενης οξύτητας της ελληνικής αυτοσυνείδησης. Οι Έλληνες δεν ανακάλυψαν μια αιώνια σταθερή ταυτότητα που περίμενε ανέγγιχτη κάτω από την ιστορία. Διαμόρφωσαν μια ταυτότητα μέσω θεσμών, αντιπαλότητας και αντιθέσεων. Τα όρια σκλήρυναν επειδή ο ίδιος ο ελληνικός πολιτισμός απέκτησε ισχυρότερη μορφή.

Αυτή η παλαιότερη ελληνική εμπειρία εγείρει ένα άβολο ερώτημα για τη σύγχρονη Ευρώπη. Ένας πολιτισμός δεν διατηρείται μόνο από την καταγωγή, ούτε από μουσεία, συντάγματα, τουριστικά μνημεία ή την τακτική επανάληψη διάσημων ονομάτων. Επιβιώνει μόνο αν οι συνήθειες που κάποτε του έδιναν τη μορφή του αναπαράγονται μεταξύ των ζωντανών ανθρώπων. Οι Έλληνες θα μπορούσαν να χάσουν την ελληνικότητά τους στα μάτια άλλων Ελλήνων όταν εγκατέλειψαν ή δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τις πρακτικές που σχετίζονται με την πολιτισμένη ζωή. Η συνέπεια είναι πιο σκληρή από ό,τι επιτρέπουν οι περισσότερες σύγχρονες θεωρίες ταυτότητας. Μ̲ι̲α̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲σ̲υ̲ν̲ε̲χ̲ί̲σ̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲κ̲α̲τ̲ο̲ι̲κ̲ε̲ί̲ ̲σ̲τ̲η̲ν̲ ̲ί̲δ̲ι̲α̲ ̲γ̲ε̲ω̲γ̲ρ̲α̲φ̲ί̲α̲,̲ ̲ε̲ν̲ώ̲ ̲π̲α̲ρ̲ά̲λ̲λ̲η̲λ̲α̲ ̲δ̲ι̲α̲φ̲έ̲ρ̲ε̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ι̲κ̲ά̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ρ̲ο̲η̲γ̲ή̲θ̲η̲κ̲ε̲. Μπορεί να έχει τον Όμηρο στις βιβλιοθήκες της και να μην καταλαβαίνει πλέον τον Έκτορα. Μπορεί να διατηρεί καθεδρικούς ναούς, ενώ θεωρεί την πίστη που τους έχτισε ως ντροπή. Μπορεί να διδάσκει ρωμαϊκή ιστορία, ενώ βρίσκει τις ρωμαϊκές αρετές ακατανόητες. Μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲ε̲π̲ι̲κ̲α̲λ̲ε̲ί̲τ̲α̲ι̲ ̲τ̲η̲ ̲δ̲η̲μ̲ο̲κ̲ρ̲α̲τ̲ί̲α̲,̲ ̲ε̲ν̲ώ̲ ̲ο̲ ̲π̲ο̲λ̲ί̲τ̲η̲ς̲ ̲α̲ν̲τ̲ι̲κ̲α̲θ̲ί̲σ̲τ̲α̲τ̲α̲ι̲ ̲σ̲τ̲α̲δ̲ι̲α̲κ̲ά̲ ̲α̲π̲ό̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲κ̲α̲τ̲α̲ν̲α̲λ̲ω̲τ̲ή̲,̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲θ̲ε̲α̲τ̲ή̲ ̲ή̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲δ̲ι̲α̲χ̲ε̲ι̲ρ̲ι̲ζ̲ό̲μ̲ε̲ν̲ο̲ ̲π̲ε̲λ̲ά̲τ̲η̲ ̲τ̲ω̲ν̲ ̲θ̲ε̲σ̲μ̲ώ̲ν̲. Η εμμονή του Venner με την ιστορία προέκυψε από αυτή την πιθανότητα. Η ιστορική κληρονομιά, κατά την άποψή του, δεν ήταν ποτέ αυτόματη. Απαιτούσε επιλογή, εκπαίδευση, μίμηση και ανανέωση. Ένας πολιτισμός που δεν μπορεί να μεταδώσει τα πρότυπά του θα κατείχε τελικά τα μνημεία του με τον ίδιο τρόπο που ένας ξένος κατέχει ένα σπίτι που αγόρασε από τους απογόνους των κατασκευαστών του: νόμιμα, ίσως άνετα, αλλά χωρίς την απαραίτητη κατανόηση του για ποιο σκοπό κατασκευάστηκαν τα δωμάτια.

Ο Guillaume Faye προσέγγισε την ίδια ευρωπαϊκή κρίση από μια άλλη κατεύθυνση. Ενώ ο Venner κοίταζε προς τα πίσω, προς την επική μνήμη, την ιστορική συνέχεια και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα, ο Faye προσέβλεπε στη σύγκρουση. Η διάσημη ιδέα του για μια «σύγκλιση καταστροφών» βασιζόταν στον ισχυρισμό ότι πολλά συστήματα μπορεί να αποτύχουν ταυτόχρονα και όχι το ένα μετά το άλλο. Η δημογραφική ένταση θα μπορούσε να αλληλεπιδράσει με την οικονομική αστάθεια. Η οικονομική αστάθεια θα μπορούσε να αποδυναμώσει την πολιτική εξουσία. Η τεχνολογική εξάρτηση θα μπορούσε να κάνει τις πολύπλοκες κοινωνίες πιο ευάλωτες σε αναταραχές. Η μαζική μετανάστευση θα μπορούσε να εμβαθύνει τις συγκρούσεις για την ταυτότητα και την αφοσίωση. Οι περιβαλλοντικές ή ενεργειακές πιέσεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την ευθραυστότητα που κρύβεται κάτω από την φαινομενική αφθονία. Ένα σύστημα ικανό να επιβιώσει από μία κρίση μπορεί να μην επιβιώσει από πέντε που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Η σημασία του Faye έγκειται λιγότερο στην πρόβλεψη μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας και περισσότερο στην επιβολή της προσοχής στην αλληλεπίδραση. Οι σύγχρονες κυβερνήσεις χωρίζουν τα προβλήματα σε υπουργεία και τμήματα. Η μετανάστευση ανήκει σε ένα γραφείο, η ενέργεια σε ένα άλλο, το χρέος σε ένα άλλο, η ασφάλεια σε ένα άλλο, ο πολιτισμός στα πανεπιστήμια και τα μέσα ενημέρωσης. Η πραγματικότητα δεν σέβεται αυτά τα διοικητικά σύνορα. Έ̲ν̲α̲ ̲ο̲ι̲κ̲ο̲ν̲ο̲μ̲ι̲κ̲ό̲ ̲σ̲ο̲κ̲ ̲α̲λ̲λ̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ή̲.̲ ̲Η̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲π̲α̲ρ̲ά̲λ̲υ̲σ̲η̲ ̲ε̲π̲η̲ρ̲ε̲ά̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲α̲ ̲σ̲ύ̲ν̲ο̲ρ̲α̲.̲ ̲Τ̲α̲ ̲ζ̲η̲τ̲ή̲μ̲α̲τ̲α̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲φ̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲τ̲α̲ ̲σ̲ύ̲ν̲ο̲ρ̲α̲ ̲α̲λ̲λ̲ο̲ι̲ώ̲ν̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲ε̲κ̲λ̲ο̲γ̲έ̲ς̲. Η τεχνολογική αλλαγή μετασχηματίζει την απασχόληση, την επιτήρηση, τον πόλεμο και την επικοινωνία ταυτόχρονα. Το επιχείρημα της Faye ήταν ότι η Ευρώπη είχε χτίσει έναν πολιτισμό τεράστιας τεχνικής πολυπλοκότητας, ενώ παράλληλα αποδυνάμωνε την πολιτιστική αυτοπεποίθηση που ήταν απαραίτητη για την υπεράσπιση ή την κατεύθυνση αυτής της πολυπλοκότητας. Ο κίνδυνος δεν ήταν απλώς ότι οι μηχανές θα αποτύγχαναν. Ή̲τ̲α̲ν̲ ̲ό̲τ̲ι̲ ̲η̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲τ̲ι̲ς̲ ̲έ̲λ̲ε̲γ̲χ̲ε̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲π̲ά̲ψ̲ε̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲γ̲ν̲ω̲ρ̲ί̲ζ̲ε̲ι̲ ̲τ̲ι̲ ̲ή̲θ̲ε̲λ̲ε̲ ̲ν̲α̲ ̲δ̲ι̲α̲τ̲η̲ρ̲ή̲σ̲ε̲ι̲.

Εδώ η Ιλιάδα επιστρέφει με μια απροσδόκητη μορφή. Η Τροία δεν καταστρέφεται επειδή οι κάτοικοί της στερούνται πολιτισμού. Είναι πλούσια, οχυρωμένη, αριστοκρατική, θρησκευόμενη και θαρραλέα. Πέφτει επειδή η δύναμη, η απάτη, η εξάντληση, η τύχη και η μοίρα τελικά συνδυάζονται εναντίον της. Τα τείχη της είναι τρομερά, αλλά τα τείχη είναι άχρηστα όταν το αποφασιστικό όπλο περάσει από την πύλη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ιλιάδα παραμένει πολιτικά ανησυχητική. Υπενθυμίζει στις άνετες κοινωνίες ότι η εκλέπτυνση δεν προσφέρει ασυλία από την καταστροφή. Οι θεσμοί μπορούν να αποσυντεθούν ενώ οι τελετές συνεχίζονται. Ένας στρατός μπορεί να κατέχει ακριβό εξοπλισμό, ενώ παράλληλα χάνει την εμπιστοσύνη του στον πολιτισμό που υπηρετεί. Μ̲ι̲α̲ ̲ά̲ρ̲χ̲ο̲υ̲σ̲α̲ ̲τ̲ά̲ξ̲η̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲μ̲ι̲λ̲ά̲ε̲ι̲ ̲σ̲υ̲ν̲ε̲χ̲ώ̲ς̲ ̲γ̲ι̲α̲ ̲«̲α̲ξ̲ί̲ε̲ς̲»̲,̲ ̲ε̲ν̲ώ̲ ̲α̲ρ̲ν̲ε̲ί̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲ο̲ρ̲ί̲σ̲ε̲ι̲ ̲π̲ο̲ι̲ε̲ς̲ ̲κ̲λ̲η̲ρ̲ο̲ν̲ο̲μ̲η̲μ̲έ̲ν̲ε̲ς̲ ̲μ̲ο̲ρ̲φ̲έ̲ς̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲μ̲η̲ ̲δ̲ι̲α̲π̲ρ̲α̲γ̲μ̲α̲τ̲ε̲ύ̲σ̲ι̲μ̲ε̲ς̲. Ο δημόσιος διάλογος μπορεί να γίνει τόσο κορεσμένος με εγκεκριμένη ηθική γλώσσα που οι προφανείς συγκρούσεις συζητούνται μόνο μέσω ευφημισμών. Ο Faye επιτέθηκε σε αυτό που θεωρούσε αυτή τη συνήθεια της αποφυγής. Πίστευε ότι η ανθρωπιστική ρητορική συχνά χρησιμοποιούνταν όχι για να λύσει δύσκολα προβλήματα, αλλά για να αποτρέψει την ακριβή τους ονομασία. Ένα πολιτικό λεξιλόγιο που απαγορεύει τις σωστές περιγραφές τελικά καθιστά αδύνατες τις έξυπνες ενέργειες. Μ̲ι̲α̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ε̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲α̲ν̲τ̲α̲π̲ο̲κ̲ρ̲ι̲θ̲ε̲ί̲ ̲σ̲ε̲ ̲α̲υ̲τ̲ό̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲ρ̲ν̲ε̲ί̲τ̲α̲ι̲ ̲ν̲α̲ ̲δ̲ε̲ι̲.

Ο Όμηρος παρουσιάζει ανθρώπους που σχηματίζονται από κληρονομημένα καθήκοντα και κρίνονται από τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνονται στην αναγκαιότητα. Οι κλασικοί Έλληνες αυτοπροσδιορίζονταν πιο έντονα καθώς ανέπτυσσαν πολιτικούς θεσμούς και διαφοροποίησαν τον τρόπο ζωής τους από αυτό που ονόμαζαν βαρβαρότητα. Ο̲ ̲V̲e̲n̲n̲e̲r̲ ̲ρ̲ω̲τ̲ά̲ ̲α̲ν̲ ̲ο̲ι̲ ̲Ε̲υ̲ρ̲ω̲π̲α̲ί̲ο̲ι̲ ̲μ̲π̲ο̲ρ̲ο̲ύ̲ν̲ ̲α̲κ̲ό̲μ̲α̲ ̲ν̲α̲ ̲α̲ν̲α̲γ̲ν̲ω̲ρ̲ί̲σ̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲π̲α̲ρ̲ή̲γ̲α̲γ̲ε̲.̲ ̲Ο̲ ̲F̲a̲y̲e̲ ̲ρ̲ω̲τ̲ά̲ ̲τ̲ι̲ ̲σ̲υ̲μ̲β̲α̲ί̲ν̲ε̲ι̲ ̲ό̲τ̲α̲ν̲ ̲μ̲ι̲α̲ ̲κ̲ο̲ι̲ν̲ω̲ν̲ί̲α̲ ̲χ̲ά̲ν̲ε̲ι̲ ̲α̲υ̲τ̲ή̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲α̲ν̲α̲γ̲ν̲ώ̲ρ̲ι̲σ̲η̲ ̲α̲κ̲ρ̲ι̲β̲ώ̲ς̲ ̲τ̲η̲ ̲σ̲τ̲ι̲γ̲μ̲ή̲ ̲π̲ο̲υ̲ ̲α̲ρ̲κ̲ε̲τ̲έ̲ς̲ ̲υ̲λ̲ι̲κ̲έ̲ς̲ ̲π̲ι̲έ̲σ̲ε̲ι̲ς̲ ̲α̲ρ̲χ̲ί̲ζ̲ο̲υ̲ν̲ ̲ν̲α̲ ̲σ̲υ̲γ̲κ̲λ̲ί̲ν̲ο̲υ̲ν̲. Κανένα από αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να απαντηθεί προσποιούμενοι ότι η ιστορία έχει τελειώσει.

Η Ευρώπη έχει γνωρίσει εισβολές, εμφύλιους πολέμους, θρησκευτικούς μετασχηματισμούς, επαναστάσεις, δημογραφικές αναταραχές, τεχνολογικά σοκ, αυτοκρατορική επέκταση, αυτοκρατορική κατάρρευση και πολιτική αναγέννηση. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι η σημερινή γενιά έχει λάβει εξαίρεση από την ιστορία.

Το μάθημα της Τροίας δεν είναι ότι η ήττα είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι η καταστροφή πρέπει να είναι επιθυμητή. Είναι ότι ο πλούτος, η φήμη, τα παλιά τείχη και οι αναμνήσεις του περασμένου μεγαλείου δεν εγγυώνται την επιβίωση. Η̲ ̲σ̲υ̲ν̲έ̲χ̲ε̲ι̲α̲ ̲α̲ν̲ή̲κ̲ε̲ι̲ ̲σ̲ε̲ ̲ό̲σ̲ο̲υ̲ς̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲ι̲κ̲α̲ν̲ο̲ί̲ ̲ν̲α̲ ̲μ̲ε̲τ̲α̲τ̲ρ̲έ̲ψ̲ο̲υ̲ν̲ ̲τ̲η̲ν̲ ̲κ̲λ̲η̲ρ̲ο̲ν̲ο̲μ̲ι̲ά̲ ̲τ̲ο̲υ̲ς̲ ̲σ̲ε̲ ̲α̲ν̲θ̲ε̲κ̲τ̲ι̲κ̲ή̲ ̲σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲φ̲ο̲ρ̲ά̲. Ένας πολιτισμός παραμένει ζωντανός όταν οι ιστορίες του εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους του πώς να κρίνουν, όταν οι θεσμοί του εξακολουθούν να εκφράζουν αναγνωρίσιμες αφοσιώσεις και όταν τα μέλη του πιστεύουν ότι κάτι που λαμβάνεται από τους νεκρούς αξίζει να δοθεί στους αγέννητους. Μόλις εξαφανιστεί αυτή η πεποίθηση, τα ερείπια μπορεί να παραμείνουν μεγαλοπρεπή. Α̲λ̲λ̲ά̲ ̲τ̲α̲ ̲ε̲ρ̲ε̲ί̲π̲ι̲α̲ ̲δ̲ε̲ν̲ ̲ε̲ί̲ν̲α̲ι̲ ̲π̲ο̲λ̲ι̲τ̲ι̲σ̲μ̲ό̲ς̲.̲

Ἡ Πελασγική

Apollodoros

Τα αντιφλεγμονώδη οφέλη του κουρκουμά: Τέσσερις μέθοδοι χρήσης που υποστηρίζονται από την έρευνα

24/08/2026 // Ίβα Γκριν 

Ο κουρκουμάς, ένα μπαχαρικό που χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή Αγιουρβεδική και κινεζική ιατρική για περισσότερα από 4.000 χρόνια, περιέχει κουρκουμίνη, μια πολυφαινολική ένωση που η έρευνα δείχνει ότι μπορεί να μειώσει τη φλεγμονή. Σύμφωνα με άρθρο του Mercola.com, η χρόνια φλεγμονή είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα σχεδόν όλων των ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου, της παχυσαρκίας και των καρδιακών παθήσεων [1]. Μια ξεχωριστή ανάλυση 21 κλινικών δοκιμών που δημοσιεύθηκαν στο BMC Complementary Medicine and Therapies τον Ιούλιο του 2025 διαπίστωσε ότι η κουρκουμίνη μείωσε σημαντικά δύο δείκτες φλεγμονής: την C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP) και τον παράγοντα νέκρωσης όγκων-άλφα (TNF-άλφα), σύμφωνα με έκθεση του NaturalHealth365 που αναφέρεται από το NaturalNews.com [2]. Τέσσερις βασικές μέθοδοι χρήσης του κουρκουμά για τις αντιφλεγμονώδεις επιδράσεις του υποστηρίζονται από την έρευνα: το μαγείρεμα, τα τσάγια, τα smoothies και τα συμπληρώματα.

Πώς η κουρκουμίνη μειώνει τη φλεγμονή

Η κουρκουμίνη μειώνει τη φλεγμονή αναστέλλοντας τα προφλεγμονώδη μόρια σηματοδότησης όπως οι ιντερλευκίνες, ο TNF-άλφα και η κυκλοοξυγενάση-2 (COX-2), σύμφωνα με μελέτες. Ο Lance D Johnson, γράφοντας για το NaturalNews.com στις 14 Απριλίου 2025, δήλωσε ότι η κουρκουμίνη είναι μια πολύπλευρη πολυφαινόλη με νευροπροστατευτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες [3]. Μελέτες in vitro έχουν δείξει ότι τα κουρκουμινοειδή ασκούν ισχυρές αντιοξειδωτικές επιδράσεις και ενισχύουν την κυτταρική αντίσταση στο οξειδωτικό στρες, σύμφωνα με τη Lise N Alschuler στο "The Definitive Guide to Thriving After Cancer" [4]. Η αντιοξειδωτική δράση της κουρκουμίνης μπορεί να προστατεύει από τη βλάβη των ελεύθερων ριζών που επιδεινώνει τη φλεγμονή, ανέφεραν ερευνητές. Μια επιστημονική εργασία της Kavita Bisht στο Toxicology (2009) σημείωσε ότι η κουρκουμίνη, η ρεσβερατρόλη και τα φλαβονοειδή δρουν ως αντιφλεγμονώδεις, κυτταρο- και DNA-προστατευτικές διαιτητικές ενώσεις [5].

Μαγείρεμα με κουρκουμά

Η προσθήκη κουρκουμά σε τρόφιμα όπως κάρυ, τηγανητά, αυγά και ρύζι είναι μια κοινή μέθοδος κατανάλωσης, αλλά η βιοδιαθεσιμότητα της κουρκουμίνης είναι χαμηλή χωρίς ενισχυτικά απορρόφησης. Σύμφωνα με ένα άρθρο της Rose Lidell στο NaturalNews.com με ημερομηνία 10 Σεπτεμβρίου 2020, το μαύρο πιπέρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση της βιοδιαθεσιμότητας του κουρκουμά λόγω της περιεκτικότητάς του σε πιπερίνη [6]. Ο Siim Land, στο "The Longevity Leap: A Guide to Slowing Down Biological Aging", έγραψε ότι από ένα κουταλάκι του γλυκού σκόνη κουρκουμά ένα άτομο μπορεί να περιμένει να λάβει 150 mg κουρκουμίνης, αλλά ότι για άτομα με φλεγμονώδεις παθήσεις απαιτείται μεγαλύτερη δόση, κάτι που είναι ανέφικτο μόνο από την τροφή [7]. Ένα βιβλίο για την επιβίωση στη φυτική ιατρική σημείωσε ότι ο συνδυασμός κουρκουμίνης με πιπερίνη από μαύρο πιπέρι έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει τη βιοδιαθεσιμότητα και τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα [8]. Ο συνδυασμός κουρκουμά με λίπος βελτιώνει επίσης την απορρόφηση, σύμφωνα με τους επαγγελματίες της φυτικής ιατρικής.

Τσάι, Smoothies και Συμπληρώματα

Το τσάι με κουρκουμά παρασκευάζεται σιγοβράζοντας ψιλοκομμένο κουρκουμά ή σκόνη με νερό και μαύρο πιπέρι, συχνά με προαιρετικές προσθήκες όπως λεμόνι, τζίντζερ ή μέλι. Ένα άρθρο στο NaturalNews.com με ημερομηνία 4 Μαΐου 2026, περιέγραψε το τσάι με κουρκουμά ως ένα ζωντανό χρυσό ρόφημα που έχει τις ρίζες του στην αρχαία Αγιουρβεδική ιατρική, με τη σύγχρονη επιστήμη να επικυρώνει τα οφέλη του για την υγεία [9]. Τα smoothies με τροπικά φρούτα και μια πρέζα μαύρο πιπέρι ή λάδι καρύδας προσφέρουν μια άλλη μέθοδο πρόσληψης, σύμφωνα με τους επαγγελματίες της βοτανοθεραπείας. Σε μια συνέντευξη στο Brighteon.com, ο Mike Adams συζήτησε το «χρυσό γάλα» που παρασκευάζεται με βιολογικό γάλα καρύδας σε σκόνη και κουρκουμά [10]. Τα συμπληρώματα κουρκουμά ή κουρκουμίνης διατίθενται σε ζελεδάκια, δισκία και κάψουλες. Η Lise N Alschuler έγραψε ότι εξειδικευμένα παρασκευάσματα κουρκουμίνης μπορούν να ενισχύσουν την απορρόφηση και τη βιοδιαθεσιμότητά της [4]. Τα σκευάσματα με φωσφολιπίδια, αντιοξειδωτικά ή νανοσωματίδια μπορούν να αυξήσουν περαιτέρω την απορρόφηση, σύμφωνα με τον συγγραφέα.

Δοσολογία και Σκέψεις

Δεν υπάρχει τυποποιημένη ημερήσια δόση για τον κουρκουμά, αλλά οι περισσότερες μελέτες χρησιμοποιούν 500 έως 2.000 χιλιοστόγραμμα κουρκουμά, με δόσεις έως και 8.000 χιλιοστόγραμμα να θεωρούνται ασφαλείς για βραχυπρόθεσμη χρήση. Η Jane Higdon, στο "Evidence-Based Approach to Phytochemicals and Other Dietary Factors", σημείωσε ότι μια δοκιμή φάσης Ι διαπίστωσε ότι δόσεις έως και 3,6 γραμμάρια την ημέρα για τέσσερις μήνες ήταν καλά ανεκτές [11]. Ο Siim Land έγραψε ότι για άτομα με φλεγμονώδεις παθήσεις, απαιτείται μεγαλύτερη δόση και συνέστησε σκόνη κουρκουμά έως και 3.000 χιλιοστόγραμμα ημερησίως [7]. Ο Δρ. Michael T Murray, στο "Textbook of Natural Medicine Fifth Edition", ανέφερε ότι τα ΜΣΑΦ σχετίζονται με σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες, ενώ η κουρκουμίνη όχι, επικαλούμενος μια μελέτη για τη χρόνια ραγοειδίτιδα όπου στους ασθενείς χορηγήθηκαν 1.200 mg σκευάσματος κουρκουμίνης [12]. Τα αποτελέσματα από την κατανάλωση κουρκουμά για φλεγμονή έχουν αναφερθεί μεταξύ τεσσάρων και 12 εβδομάδων, αν και οι χρόνοι απόκρισης σε κάθε άτομο ποικίλλουν ανάλογα με τους ερευνητές.

Σύναψη

Τέσσερις μέθοδοι που υποστηρίζονται από την έρευνα για τη χρήση του κουρκουμά για την αντιμετώπιση της φλεγμονής είναι το μαγείρεμα, το τσάι, τα smoothies και τα συμπληρώματα. Κάθε μέθοδος απαιτεί προσοχή στη βιοδιαθεσιμότητα, με το μαύρο πιπέρι και τα λίπη να ενισχύουν την απορρόφηση. Οι δόσεις σε μελέτες κυμαίνονταν από 500 έως 3.000 χιλιοστόγραμμα ημερησίως, με τα αποτελέσματα να παρατηρούνται συνήθως εντός τεσσάρων έως 12 εβδομάδων. Οι αντιφλεγμονώδεις μηχανισμοί της κουρκουμίνης περιλαμβάνουν την αναστολή των κυτοκινών και την αντιοξειδωτική δράση, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία.

Αναφορές

1. Mercola.com. «3 κορυφαίες τροφές για την καταπολέμηση της φλεγμονής». 13 Αυγούστου 2022.
2. «Η κουρκουμίνη μειώνει δύο δείκτες φλεγμονής, σύμφωνα με ανάλυση 21 δοκιμών». NaturalNews.com. 9 Αυγούστου 2026.
3. Lance D Johnson. «Κουρκουμίνη: Μια πολύπλευρη πολυφαινόλη με νευροπροστατευτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες που βοηθούν στην καταπολέμηση του ψυχικού στρες». NaturalNews.com. 14 Απριλίου 2025.
4. Lise N Alschuler. «Ο οριστικός οδηγός για την ευημερία μετά τον καρκίνο».
5. Kavita Bisht. «Κουρκουμίνη, ρεσβερατρόλη και φλαβονοειδή ως αντιφλεγμονώδεις, κυτταροπροστατευτικές και DNA διαιτητικές ενώσεις». Τοξικολογία [Elsevier Ireland Ltd.]. 2009.
6. Rose Lidell. «Δώστε μια πικάντικη πινελιά στα βαρετά πιάτα με μαύρο πιπέρι και κουρκουμά, καθώς και αντιφλεγμονώδεις συνταγές με υπερτροφές». NaturalNews.com. 10 Σεπτεμβρίου 2020.
7. Siim Land. «Το Άλμα Μακροζωίας: Ένας οδηγός για την επιβράδυνση της βιολογικής γήρανσης και την προσθήκη υγιών χρόνων στη ζωή σας».
8. Άγνωστο. «Βοτανοθεραπεία Επιβίωσης: Ένας Πλήρης Οδηγός για Φυτικά Φάρμακα».
9. «Τσάι κουρκουμά: Το αρχαίο χρυσό ελιξίριο για τη σύγχρονη ευεξία». NaturalNews.com. 4 Μαΐου 2026.
10. Συνέντευξη του Μάικ Άνταμς με την Τρέισι Θέρμαν. 2 Δεκεμβρίου 2024.
11. Τζέιν Χίγκντον. «Προσέγγιση βασισμένη σε στοιχεία για τα φυτοχημικά και άλλους διατροφικούς παράγοντες».
12. Δρ. Μάικλ Τ. Μάρεϊ. «Εγχειρίδιο Φυσικής Ιατρικής Πέμπτη Έκδοση».

Επεξηγηματικό infographic

https://www.naturalnews.com/

Το υποσυνείδητό σας μπορεί να κάνει τα πάντα: Πως να χρησιμοποιήσετε τη δύναμή του

 Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να ξέρετε για το υποσυνείδητο είναι ότι π

άντοτε είναι «ενεργό». Αυτό σημαίνει ότι βρίσκεται σε εγρήγορση μέρα νύχτα, ανεξαρτήτως από το τι κάνετε. Το υποσυνείδητο ελέγχει το σώμα σας. Δεν μπορείτε να ακούσετε αυτή τη σιωπηλή εσωτερική διαδικασία με συνειδητή προσπάθεια. Πρέπει να ξεκινήσετε να ασχολείστε με το υποσυνείδητό σας. Είναι ζωτικής σημασίας να το διατηρείτε σε κατάσταση προσδοκίας μόνο θετικών γεγονότων και να υιοθετήσετε έναν τρόπο σκέψης που να βασίζεται αποκλειστικά στην πίστη, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Η πίστη και η εμπιστοσύνη αποτελούν το θεμέλιο του υποσυνείδητου.

Ένας Ιερέας, ο οποίος έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα, έγραψε σχετικά με τις μεθόδους που χρησιμοποίησε για να μεταφέρει σκέψεις εξαιρετικής υγείας στο υποσυνείδητό του. Ο ίδιος αναφέρει τα εξής: «Δύο ή τρεις φορές την ημέρα χαλάρωνα σωματικά και ψυχολογικά και επαναλάμβανα ξανά και ξανά ότι τα πόδια μου είναι εντελώς χαλαρά. Οι μύες του στομαχιού μου είναι χαλαρωμένοι. Η καρδιά μου χτυπάει ήσυχα, η αναπνοή μου είναι ήρεμη και χαλαρή. Το κεφάλι μου είναι εντελώς χαλαρό, ολόκληρο το σώμα μου είναι εντελώς χαλαρό και ήρεμο. Μετά από περίπου 5 λεπτά, όταν βρισκόμουν σε κατάσταση υπνηλίας, επαναλάμβανα τη φράση ότι η τελειότητα του σχεδίου του Θεού βρίσκει την έκφρασή της σε μένα. Το υποσυνείδητό μου γέμιζε με τη σκέψη ότι έχω τέλεια υγεία. Ο εαυτός μου παρουσιάζεται πεντακάθαρος ενώπιον του Θεού». Αυτός ο ιερέας τελικά κατάφερε να θεραπεύσει τον εαυτό του.

Παρακάτω αναφέρονται κάποιες συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να χρησιμοποιήσετε τη δύναμη του υποσυνειδήτου σας προς όφελός σας:

1. Το υποσυνείδητό σας ελέγχει όχι μόνο όλες τις διαδικασίες του σώματος, αλλά έχει και τις απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα και μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα.

2. Πριν πάτε για ύπνο, απευθύνετε στο υποσυνείδητό σας οποιοδήποτε συγκεκριμένο ερώτημα και σύντομα θα δείτε τη θαυματουργή δύναμή του να ενεργοποιείται.

3. Οτιδήποτε καταγράφεται στο υποσυνείδητό σας θα σας επηρεάσει με τη μορφή συναισθημάτων, καταστάσεων και γεγονότων. Επομένως, θα πρέπει να προσέχετε τι είδους σκέψεις και ιδέες κυριαρχούν στο μυαλό σας.

4. Όλες οι εμπειρίες προκύπτουν από ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Αν παραμένετε «κολλημένοι» σε διάφορα θέματα και προβλήματα, παρόμοια θα είναι και η αντίδραση του υποσυνειδήτου σας.

5. Όταν έχετε ένα συγκεκριμένο στόχο ή όνειρο, επαναλάβετε συνειδητά την εξής φράση: «Πιστεύω ότι η δύναμη του υποσυνειδήτου που μου έδωσε αυτήν την επιθυμία θα την κάνει πραγματικότητα».

6. Το στρες, το άγχος και ο φόβος μπορεί να διαταράξουν τον φυσικό ρυθμό της αναπνοής, του καρδιακού ρυθμού και τη λειτουργία οποιουδήποτε άλλου οργάνου του σώματος. Καλλιεργήστε στο υποσυνείδητό σας σκέψεις για την υγεία, την ειρήνη και την αρμονία και όλες οι λειτουργίες του σώματος θα επιστρέψουν στη φυσιολογική τους κατάσταση.

7. Γεμίστε το υποσυνείδητό σας με προσδοκίες για θετικές εμπειρίες και συναισθήματα και οι σκέψεις σας θα γίνουν πραγματικότητα.

8. Φανταστείτε ότι τα προβλήματά σας θα έχουν θετικά αποτελέσματα και νιώστε ενθουσιασμό για ό,τι συμβαίνει. Όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματά σας γίνονται αποδεκτά από το υποσυνείδητό σας και στη συνέχεια τίθενται σε εφαρμογή και στη ζωή σας.

https://enallaktikidrasi.com/

Βόμβα BN για ΟΠΕΚΕΠΕ: Έρχεται θύελλα κακουργηματικών διώξεων από Kovesi για τα «οικολογικά σχήματα»

 

Δεν έχουν τέλος οι υποθέσεις που έχει ανοίξει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ η οποία ενώ κλείνει το μεγάλο φάκελο της απάτης με το εθνικό απόθεμα κατά τα έτη 2021 έως και 2025 όπου αναμένεται να ασκηθεί σωρεία κακουργηματικών διώξεων ταυτόχρονα έχει προχωρήσει σημαντικά έρευνα για τα περίφημα οικολογικά σχήματα.

Τα σχήματα της εξαπάτησης σε Θεσσαλία-Κρήτη

Πρόκειται για τα λεγόμενα σχήματα της εξαπάτησης όπου στην κυριολεξία ΚΥΔ σε συνεργασία με παραγωγούς ή και αυτοβούλως εισέπραξαν τεράστια ποσά τα οποία δεν δικαιούντο.
Μέχρι στιγμής και με βάση τις πληροφορίες του ΒΝ τα στοιχεία που έχουν κατατεθεί στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παραπέμπουν σε εγκληματικές οργανώσεις οι οποίες μάλιστα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία στις περιοχές της Θεσσαλίας και της Κρήτης.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αυτή την εβδομάδα αλλά και την επόμενη έχει καλέσει πρόσωπα που ήδη έχουν καταθέσει για συμπληρωματικές πληροφορίες καθώς και νέα πρόσωπα που θεωρεί ότι έχουν στοιχεία για τη συγκεκριμένη απάτη.
Μάλιστα μεταξύ των προσώπων περιλαμβάνονται και δημοσιογράφοι που έχουν αποκαλύψει κατά καιρούς συγκεκριμένα στοιχεία για το πως γινόταν η απάτη με τα οικολογικά σχήματα.

Τα πλαστά δικαιολογητικά

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας επικυρώνονται στην συστηματική κατασκευή πλαστών δικαιολογητικών από μεγάλα και γνωστά ΚΥΔ για να εισπράξουν παράνομες χρεώσεις αυτά και παράνομές ενισχύσεις οι παραγωγοί
Ερευνάται δε η διαδικασία με την οποία παραγωγοί χρησιμοποιούνταν ως δόλωμα με το επιχείρημα ότι δεν χρειαζόταν να κάνουν τίποτα αυτοί γιατί θα του προμήθευαν τα παραστατικά έναντι αμοιβής.
Τα ΚΥΔ αυτά είχαν προνομιακή σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το υπουργείο Γεωργίας αλλά και δεδομένη την ανοχή του ΟΠΕΚΕΠΕ και κυρίως του αγαπημένου τους προέδρου Μπαμπασίδη μαζί με το βαρύ πυροβολικό των ελέγχων και την ανοχή τουλάχιστον του Γενικού Γραμματέα Στρατάκου ο οποίος κατά τα άλλα όπως είχε δηλώσει στο παρελθόν δεν είχε καμία σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και Τσιάρας-Σαλάτας στο στόχαστρο

Ο έλεγχος της Ευρωπαϊκής Εισαγγελία φαίνεται να αφορά και τις κινήσεις Τσιάρα και Σαλάτα με τον πρώτο να έχει δηλώσει υπερηφάνως ότι έγινε έλεγχος στα οικολογικά σχήματα και πως «Διαπιστώσαμε ότι περίπου 30.000 και πλέον παραγωγοί είχαν περισσότερα από 49.000 πλαστά πιστοποιητικά.
Αν αυτό είναι υπαιτιότητα των ίδιων ή αν υπάρχει εμπλοκή των ΚΥΔ είναι κάτι που αναζητούμε αυτήν την περίοδο».
Ωστόσο μετά τις δηλώσεις δεν υπήρχε τίποτα ουσιαστικό επί της συγκεκριμένης υπόθεσης και μάλιστα φαίνεται να συνεχίζουν να πληρώνονται απατεώνες ενώ ο κ. Τσιάρας δεν φαίνεται να είδε τίποτα στα ΚΥΔ της GAIA Επιχειρείν ούτε προβεβλημένων στελεχών της ΠΕΦΑΣΥ.
Σε κάθε περίπτωση η έρευνα για τα οικολογικά αναμένεται να κλείσει εντός του Σεπτεμβρίου και στη συνέχεια να ασκηθεί σωρεία διώξεων κακουργηματικού χαρακτήρα.

Νίκος Καρούτζος
nkaroutzos@gmail.com

www.bankingnews.gr

Ο Iός του Δυτικού Νείλου: Ανεβαίνοντας τον Νείλο Xωρίς Iό;

 Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - David Crowe, Περιοδικό Alive | Απρίλιος 2003

---

Το 2002 ήταν η χρονιά που ο πυρετός του ιού του Δυτικού Νείλου (WNV) έπληξε τον Καναδά, μετά από τρία χρόνια διαδοχικών αναφορών για ασθένειες και θανάτους σε ανθρώπους και πτηνά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κουνούπια θεωρούνται ο κύριος φορέας της νόσου. Κατά συνέπεια, το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης έχει επικεντρωθεί στο αν δικαιολογείται ο αεροψεκασμός, ενώ ελάχιστη συζήτηση έχει γίνει για τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο ιός του Δυτικού Νείλου είναι η αιτία της νόσου, και σχεδόν καμία για το αν έχει αποδειχθεί η ύπαρξή του.

Το να αμφισβητεί κανείς την ύπαρξη ενός ιού συνήθως προκαλεί αντίδραση παρόμοια με εκείνη που θα προκαλούσε ένας ενήλικας που δηλώνει ότι πιστεύει στη Νεράιδα των Δοντιών. Ωστόσο, πιστεύουμε στον WNV επειδή μας το λένε τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία το έμαθαν από τους καναδούς αξιωματούχους δημόσιας υγείας, οι οποίοι το έμαθαν από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC), τα οποία το έμαθαν από ιολόγους ότι ο ιός υπάρχει και είναι η αιτία μιας σχετικής εγκεφαλίτιδας (φλεγμονή του εγκεφάλου). Λίγοι έχουν εξετάσει κριτικά τα δημοσιευμένα επιστημονικά στοιχεία. Όσοι το κάνουν θα διαπιστώσουν ότι η ιστορία δεν είναι καθόλου πειστική.

Η απόδειξη της ύπαρξης ενός ιού απαιτεί την απομόνωσή του από ανθρώπους ή ζώα που θεωρείται ότι έχουν μολυνθεί (και την απουσία του σε μη μολυσμένα άτομα). Οι ιολόγοι του ιού του Δυτικού Νείλου αναφέρουν συχνά «απομόνωση», αλλά μόνο υποβαθμίζοντας εντελώς αυτή τη λέξη σε σύγκριση με την κανονική της έννοια (π.χ. «να τοποθετείς ή να ξεχωρίζεις ή να απομονώνεις» – OED). Ο John Anderson και οι συνεργάτες του, σε ένα άρθρο του 1999 στο έγκριτο περιοδικό Science, προέβαλαν αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά η διαδικασία που περιγράφηκε συνίστατο στην άλεση ολόκληρων κουνουπιών ή δειγμάτων εγκεφάλου κορακιού, στη διήθηση του υλικού μέσω φίλτρου με πόρους πολύ μεγαλύτερους από τα ιϊκά σωματίδια, στη φυγοκέντρηση και, στη συνέχεια, στην προσθήκη αυτού του ακάθαρτου υλικού, μαζί με διεγερτικές χημικές ουσίες, σε κυτταρική καλλιέργεια. Η «απομόνωση» του ιού του δυτικού Νείλου συνίστατο στην ανίχνευση «κυτταροπαθολογικών επιδράσεων» (κυτταρικός θάνατος), αντισωμάτων ή σωματιδίων του αναμενόμενου μεγέθους εντός αυτού του τεχνητού συστήματος. Αυτό προφανώς δεν ισοδυναμούσε με καθαρισμό. Σύμφωνα με τον Anderson, «οι ιοί μπορούν να απομονωθούν μόνο σε κύτταρα», πράγμα που σημαίνει ότι οι ιοί (σύμφωνα με τον ίδιο) δεν μπορούν να καθαριστούν, και οποιαδήποτε ένδειξη που μπορεί ενδεχομένως να ερμηνευθεί ως ίχνος ιού γίνεται αποδεκτή ως απόδειξη της παρουσίας του ιού. [Anderson, 1999]

Οι περισσότεροι ιολόγοι δέχονται πρόθυμα την ανίχνευση μη ειδικών φαινομένων που προκαλούνται από την προσθήκη μη καθαρισμένων υλικών σε μια κυτταρική καλλιέργεια ως απόδειξη της παρουσίας ενός παθογόνου ιού. Ωστόσο, ο Dr. Etienne de Harven, συνταξιούχος ιολόγος του Πανεπιστημίου του Τορόντο, πιστεύει ότι η ιολογία έχασε τον δρόμο της πριν από χρόνια, παραμελώντας την ανάγκη για καθαρισμό. «Για να ληφθούν αντιδραστήρια ειδικά για τον ιό, ο καθαρισμός είναι απαραίτητος. Ωστόσο, η επιτυχία αυτού του καθαρισμού πρέπει να αποδειχθεί. Και ο καλύτερος τρόπος για να αποδειχθεί το επίπεδο καθαρισμού που έχει επιτευχθεί είναι η μελέτη, με ηλεκτρονική μικροσκοπία, λεπτών τομών του ιού που έχει συσσωματωθεί [με φυγοκέντρηση]!» Τα αντιδραστήρια στα οποία αναφέρεται είναι το RNA και οι πρωτεΐνες (αντιγόνα) που απαιτούνται για τις εξετάσεις του ιού του Δυτικού Νείλου. Χωρίς να έχουν ληφθεί από καθαρισμένο ιό, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι προέρχονται από οποιονδήποτε ιό, πόσο μάλλον από έναν συγκεκριμένο ιό. [de Harven, 2002]

Μόνο τον Δεκέμβριο του 2002 μια έκθεση ισχυρίστηκε ότι «για πρώτη φορά ανακτήθηκε μολυσματικός ιός του Δυτικού Νείλου από ασθενή με εγκεφαλίτιδα στη Βόρεια Αμερική» [Huang, 2002], υποδηλώνοντας ότι τα αποδεικτικά στοιχεία για την αιτιώδη συνάφεια είναι αδύναμα, ακόμη και χωρίς να ληφθούν υπόψη τα ελαττώματα στις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την ανίχνευσή του.

Εάν ένας ιός δεν προκαλεί τις παρατηρούμενες ασθένειες και τους θανάτους πουλιών και ανθρώπων, τότε πρέπει να υπάρχει κάποια άλλη αιτία. Ο Jim West, ερευνητής της No Spray Coalition [NoSpray], με έδρα τη Νέα Υόρκη (το υποτιθέμενο προγεφύρωμα του ιού στη Βόρεια Αμερική), διαπίστωσε μια ισχυρή συσχέτιση μεταξύ των πετροχημικών εκπομπών και των ασθενειών τόσο των πουλιών όσο και των ανθρώπων. Για παράδειγμα, το ήμισυ των νεκρών πτηνών που συλλέχθηκαν στις κομητείες της πολιτείας της Νέας Υόρκης με σοβαρή ατμοσφαιρική ρύπανση βρέθηκαν θετικά, λιγότερο από το 5% εκείνων στις κομητείες με μέτρια ρύπανση και κανένα στις λιγότερο μολυσμένες κομητείες. Οι υπερβολικοί θάνατοι πτηνών παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας αιχμής ατμοσφαιρικής ρύπανσης τον Ιούνιο του 1999 στη Νέα Υόρκη, ενώ οι ασθένειες και οι θάνατοι ανθρώπων ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια μιας δεύτερης, ακόμη χειρότερης αιχμής στα τέλη Αυγούστου. [West]

Στον Καναδά, τα στατιστικά στοιχεία του Health Canada για το 2002 υποδεικνύουν μια παρόμοια περιβαλλοντική σύνδεση. Στο Κεμπέκ, το 2% των νεκρών πτηνών που βρέθηκαν στις πιο αγροτικές περιοχές της επαρχίας βρέθηκαν θετικά, αλλά το 37% εκείνων που εξετάστηκαν προέρχονταν από το Montreal/Laval. Στο Οντάριο, διαπιστώθηκε ότι περίπου το 5-11% των πτηνών στις αγροτικές περιοχές ήταν θετικά (π.χ. 5,6% στην περιφέρεια Porcupine), ενώ το ποσοστό αυτό κυμαινόταν από 15 έως 75% στις πιο βιομηχανοποιημένες περιοχές (π.χ. 35% στο Τορόντο).

Η νόσος θεωρείται ότι επικρατεί κυρίως στην οικογένεια των κορακοειδών – κοράκια, κοράκια, καρακάξες και κίσσες – και τα υψηλότερα ποσοστά παρατηρούνται στα κοράκια (18% των δειγμάτων που εξετάστηκαν το 2002). Παραδόξως, ωστόσο, τα χαμηλότερα ποσοστά παρατηρούνται στα Ravens (είδος κοράκου) (2,5%), ακόμη χαμηλότερα από ό,τι σε είδη που δεν θεωρούνται ότι διατρέχουν κίνδυνο. Ενώ τα κοράκια και οι Ravens είναι στενά συγγενικά, τα κοράκια είναι πολύ πιο συνηθισμένα σε έντονα αστικοποιημένες περιοχές, όπου συνηθίζουν να τρέφονται από απορρίμματα κατά μήκος των αυτοκινητοδρόμων. [CCWHC, 2002]

Τα κρούσματα της νόσου σε ανθρώπους με θετικά αποτελέσματα στις εξετάσεις για τον ιό του Δυτικού Νείλου εμφανίζονται σε ακόμη πιο αστικοποιημένες περιοχές. Η ευρύτερη περιοχή του Τορόντο συγκεντρώνει το 44% του πληθυσμού του Οντάριο, αλλά το 82% των 65 κρουσμάτων που επιβεβαιώθηκαν ως θετικά το 2002. Η μόνη άλλη σημαντική εστία είναι το Windsor, το οποίο έχει το 3,3% του πληθυσμού, αλλά το 10,7% των κρουσμάτων του ιού του Δυτικού Νείλου. Παρουσιάζει επίσης «ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά» ασθένειας, θανάτων και συγγενών ανωμαλιών, τα οποία αποδίδονται στην τοπική ρύπανση και στην εγγύτητα με το Detroit [Gilbertson, 2001].

Ο ιός του Δυτικού Νείλου αποτελεί περισσότερο μια δοκιμασία παρά μια ασθένεια. Ο ορισμός του κρούσματος από το CDC [CDC, 1999] παραδέχεται ότι τα συμπτώματα (πυρετός, πονοκέφαλος, αλλοιωμένη ψυχική κατάσταση, δυσκαμψία του αυχένα ή διάφορα σημεία εγκεφαλικής δυσλειτουργίας) είναι κλινικά αδιάκριτα από άλλους ιούς. Επιπλέον, η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων που παρουσιάζουν θετικό αποτέλεσμα στις εξετάσεις δεν εμφανίζει κανένα από αυτά τα συμπτώματα. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι το 2,6% ενός δείγματος κατοίκων της Νέας Υόρκης βρέθηκε θετικό, ωστόσο κανένας δεν παρουσίαζε συμπτώματα σοβαρότερα από πρόσφατο πυρετό [Mostashari, 2001]. Όταν πιο σοβαρά συμπτώματα συνδέονται με θετικό αποτέλεσμα στη δοκιμασία, θεωρείται ότι αυτό αποτελεί απόδειξη ότι ο ιός είναι η αιτία των συμπτωμάτων. Πρόσφατα, μάλιστα, σε δύο ξεχωριστές δημοσιεύσεις του New England Journal of Medicine, έγινε προσπάθεια να προστεθεί η παράλυση τύπου πολιομυελίτιδας στο κλινικό φάσμα, με βάση θετικά αποτελέσματα σε μια χούφτα ατόμων με αυτή την πάθηση [NEJM, 2002].

Καθώς οι εξετάσεις επεκτείνονται περαιτέρω στον Καναδά και τις ΗΠΑ, αναπόφευκτα περισσότεροι άνθρωποι και ζώα θα παρουσιάσουν θετικά αποτελέσματα. Ωστόσο, χωρίς δεδομένα αναφοράς, είναι αδύνατο να πούμε αν παρατηρούμε την εξάπλωση ενός ιού ή απλώς την εξάπλωση των εξετάσεων.

Ο ορισμός της περίπτωσης του CDC απαιτεί η ασθένεια και η θετική εξέταση για τον ιό του Δυτικού Νείλου να συμβαίνουν κατά τη διάρκεια περιόδου κατά την οποία θεωρείται πιθανή η μετάδοση του ιού (π.χ. όταν οι πληθυσμοί των κουνουπιών είναι ενεργοί). Αυτή είναι επίσης η περίοδος κατά την οποία ενθαρρύνεται η συλλογή νεκρών πτηνών. Αυτές οι πολιτικές ενισχύουν τη σύνδεση μεταξύ της νόσου και του υποτιθέμενου φορέα της. Η αδυναμία εύρεσης σύνδεσης με τα κουνούπια σε ορισμένες περιπτώσεις έχει οδηγήσει σε εικασίες ότι ο ιός μπορεί να μεταδοθεί μέσω μεταγγίσεων αίματος ή μεταμοσχεύσεων οργάνων.

Στις σπάνιες περιπτώσεις όπου παρατηρούνται σοβαρές ασθένειες ή ακόμη και θάνατοι, υπάρχουν και άλλες πιθανές εξηγήσεις. Τα θύματα ήταν συνήθως ηλικιωμένοι (μέση ηλικία 58 ετών στο Οντάριο, το 2002), είχαν σοβαρά προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας (π.χ. διαβήτη, καρκίνο) και ζούσαν σε περιοχές με έντονη ρύπανση.

Δεν χρειάζεται να αποδεχτείτε την εκδοχή που σας παρουσιάζει το Υπουργείο Υγείας του Καναδά. Διαβάστε τα άρθρα του 1999 στο περιοδικό Science (ειδικά τα ψιλά γράμματα) και αποφασίστε μόνοι σας για την εγκυρότητα της απομόνωσης που περιγράφουν. Έχετε το δικαίωμα να ζητήσετε αποδείξεις ότι ο ιός του Δυτικού Νείλου έχει καθαριστεί, αποδείξεις ότι οι δοκιμές έχουν κατασκευαστεί από RNA και πρωτεΐνες που προέρχονται από καθαρισμένο ιό και αποδείξεις ότι ο ιός μπορεί να καθαριστεί από τα σώματα ζώων και ανθρώπων των οποίων η ασθένεια αποδίδεται στον ιό. Αξίζετε επίσης αποδείξεις ότι οι περιβαλλοντικές συνδέσεις έχουν διερευνηθεί διεξοδικά και έχουν αποκλειστεί.

Μόνο όταν νιώσετε άνετα με τα επιστημονικά δεδομένα για τον ιό του Δυτικού Νείλου θα πρέπει να εξετάσετε αν η προτεινόμενη λύση (ο αεροψεκασμός κατά των κουνουπιών) αποτελεί το μικρότερο κακό, ή αν απλώς θα αυξήσει το φορτίο των χημικών ουσιών στις οποίες εκτίθεστε, χωρίς να συμβάλλει καθόλου στην εξάλειψη της βασικής αιτίας.

---

Βιβλιογραφικές αναφορές:

1. [Anderson, 1999] Anderson JF et al. Isolation of West Nile Virus from Mosquitoes, Crows and a Cooper’s Hawk in Connecticut. Science. 1999 Dec 17; 286: 2331-3. Also, personal communications.

2. [CCWHC, 2002] http://wildlife.usask.ca/WestNileAlertHTML

3. [CDC, 1999] Encephalitis or Meningitis, Arboviral (includes California serogroup, eastern equine, St. Louis, western equine, West Nile, Powassan); 2001 Case Definition. http://www.cdc.gov/epo/dphsi/casedef/encephalitis_arboviral_current.htm.

4. [de Harven, 2002] Personal communications (email: pitou.deharven@wanadoo.fr).

5. [Gilbertson, 2001] Gilbertson M et al. Community health profile of Windsor, Ontario, Canada: anatomy of a Great Lakes area of concern. Environ Health Perspect. 2001 Dec; 109 Suppl 6: 827-43.

6. [Huang, 2002] Huang C et al. First isolation of West Nile virus from a patient with encephalitis. EID. 2002 Dec; 8(12).

7. [Mostashari, 2001] Mostashari F et al. Epidemic West Nile encephalitis, New York, 1999: results of a houshold-based seroepidemiological survey. Lancet. 2001 Jul 28; 358(9278): 261-4.

8. [NEJM, 2002] Glass JD et al. Poliomyelitis Due to West Nile Virus. NEJM. 2002 Oct 17 and Leis AA et al. A poliomyelitis-like syndrome from West Nile Virus infection. NEJM. 2002 Oct 17.

9. [NoSpray] Anti-spraying group based in New York City: http://www.nospray.org

10. [West] Jim West’s West Nile Virus website: http://www.geocities.com/noxot

Apollodoros