Σκέφτηκα ότι θα ήταν χρήσιμο να επισημάνω τα ρεπορτάζ και τις αναλύσεις των New York Times , της Washington Post και του Politico σχετικά με το ταξίδι του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα. Το διάβασα για να μην χρειάζεται να το κάνετε κι εσείς. Και τα τρία έντυπα συνέκλιναν στο ίδιο συμπέρασμα, με διαφορές κυρίως ως προς τον τόνο και την έμφαση: Η Κίνα πέτυχε τους πρωταρχικούς της στόχους - ισότιμη αναγνώριση, ασάφεια στην Ταϊβάν, καμία διαρθρωτική οικονομική παραχώρηση και μια φιλική αισθητική της συνόδου κορυφής - ενώ οι ΗΠΑ πέτυχαν μεγαλοπρέπεια, ισχυρίστηκαν μη επαληθεύσιμες κινεζικές δεσμεύσεις για το Ιράν και τα πυρηνικά όπλα και έφυγαν χωρίς καμία από τις συγκεκριμένες εξελίξεις που είχε επιδιώξει ο Λευκός Οίκος. Όπως συνόψισε ένας αναλυτής σε πολλά μέσα ενημέρωσης: «Η σύνοδος κορυφής είναι απίθανο να αλλάξει τον χαρακτήρα και την πορεία της σχέσης ΗΠΑ-Κίνας μακροπρόθεσμα. Πρόκειται για τη διαχείριση της σταθερότητας, όχι για την επίλυση εκκρεμών ανησυχιών».
Οι New York Times
Η ανάλυση των Times βασίστηκε σε μια ενιαία, ισχυρή κεντρική θέση: ότι ο Xi έφτασε προμελετημένα και με διοίκηση, ενώ ο Trump έφτασε σε θέση αδυναμίας.
Οι Times έγραψαν ότι «ο κ. Xi έφτασε με πολύ προμελετημένο σενάριο, χωρίς να αφήνει καμία αμφιβολία ότι παρά όλα τα προβλήματα της Κίνας - αποπληθωρισμός, μείωση του πληθυσμού, το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων - είχε φτάσει η στιγμή που η Κίνα ενεργεί ως ομότιμη υπερδύναμη». Η εφημερίδα παρατήρησε ότι σε κάθε βήμα, ο Trump φαινόταν να βρίσκεται σε οπισθοδρόμηση.
Οι Times δημοσίευσαν επίσης το πιο ζημιογόνο άρθρο των μυστικών υπηρεσιών σχετικά με την επίσκεψη: ανέφεραν ότι κινεζικές εταιρείες διαπραγματεύονται παράνομες πωλήσεις όπλων στο Ιράν, δρομολογώντας όπλα μέσω τρίτων χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής, για να κρύψουν την προέλευσή τους - μια ιστορία που έγινε γνωστή την ημέρα που ο Τραμπ γινόταν δεκτός με 21 πυροβολισμούς στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού.
Σχετικά με τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής, οι Times ήταν απογοητευτικοί. Η ανάλυσή τους ανέφερε ότι ο Xi «παραχώρησε λίγα» στον Trump και ότι οι συζητήσεις «δεν απέφεραν σαφείς εξελίξεις στις μεγάλες ρωγμές στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία μεταξύ των δύο χωρών και δεν κατάφεραν να επιτύχουν το είδος των μεγάλων επιχειρηματικών συμφωνιών που ο Λευκός Οίκος επιθυμεί από τις διεθνείς συνόδους κορυφής». Η εφημερίδα σημείωσε επίσης την εξαιρετική και αποκαλυπτική στιγμή μετά τη σύνοδο κορυφής, όταν ο Trump ένιωσε την ανάγκη να δημοσιεύσει στο Truth Social υπερασπιζόμενος τον Xi - αφού ο Κινέζος ηγέτης είχε υπονοήσει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένα έθνος σε παρακμή προειδοποιώντας για την παγίδα του Θουκυδίδη. Ο Trump έγραψε ότι «όταν ο Πρόεδρος Xi πολύ κομψά αναφέρθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως ίσως ένα έθνος σε παρακμή, αναφερόταν στην τεράστια ζημιά που υποστήκαμε κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών του Νυσταγμένου Τζο Μπάιντεν» - ουσιαστικά επικυρώνοντας τον χαρακτηρισμό της παρακμής της Αμερικής από τον Κινέζο πρόεδρο.
Η Washington Post
Η ανάλυση της Post ήταν ίσως η πιο δομικά σημαντική από τις τρεις, επειδή δημοσίευσε δύο ξεχωριστά σημαντικά άρθρα που μαζί αφηγούνταν μια συγκλονιστική ιστορία - ένα για την ίδια τη σύνοδο κορυφής και ένα για το πλαίσιο των υπηρεσιών πληροφοριών που την περιέβαλλαν.
Σχετικά με τη σύνοδο κορυφής: Ο τίτλος της Post ήταν ακριβής και καταδικαστικός: « Η Σύνοδος Κορυφής του Πεκίνου Αποδίδει τον Κινεζικό Στόχο — Ισότιμη Βάση με τις ΗΠΑ ». Η εφημερίδα υποστήριξε ότι η εικόνα των ομότιμων υπερδυνάμεων που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Τραμπ αντανακλούσε μια δυναμική στην οποία, σύμφωνα με τους αναλυτές, οι Κινέζοι επιδιώκουν εδώ και καιρό και οι Αμερικανοί αντιστέκονται εδώ και καιρό. Ο ίδιος ο Τραμπ πρόδωσε το παιχνίδι επινοώντας τη φράση «G-2» για να περιγράψει τη διμερή σχέση — ένα πλαίσιο που η Κίνα επιδιώκει εδώ και δεκαετίες και οι ΗΠΑ αρνούνται σταθερά, επειδή υπονοεί μια ισότιμη διαχείριση των παγκόσμιων υποθέσεων που αποκλείει τους συμμάχους των ΗΠΑ.
Η εφημερίδα Post σημείωσε ότι ο Xi «διακήρυσσε μια νέα εποχή για τη σταθερότητα των σχέσεων Κίνας-ΗΠΑ», ενώ ο Trump χαρακτήρισε το ταξίδι «απίστευτο» - αλλά παρατήρησε ότι ήταν «μεγάλο σε επιδεικτικό επίπεδο» και «δεν κατέληξε σε συγκεκριμένες συμφωνίες».
Η βόμβα των μυστικών υπηρεσιών: Ξεχωριστά, η Washington Post δημοσίευσε μια εμπιστευτική αξιολόγηση των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών που δείχνει ότι η Κίνα εκμεταλλεύεται τον πόλεμο στο Ιράν για να μεγιστοποιήσει το πλεονέκτημά της έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών σε στρατιωτικό, οικονομικό, διπλωματικό και άλλους τομείς - μια ιστορία που χρονολογήθηκε να προσγειωθεί καθώς η αυτοκινητοπομπή του Τραμπ έφτανε στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού. Το Πεντάγωνο χαρακτήρισε οποιονδήποτε τέτοιο ισχυρισμό «θεμελιωδώς ψευδή».
Η εφημερίδα Post επισήμανε επίσης αυτό που οι αναλυτές χαρακτήρισαν το πιο σημαντικό μακροπρόθεσμο ζήτημα που δεν έλαβε σχεδόν καμία προσοχή: Ο Τραμπ φάνηκε να σηματοδοτεί χαλάρωση της στάσης του σχετικά με την πώληση όπλων αξίας 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ταϊβάν, λέγοντας ότι «δεν την έχει εγκρίνει ακόμη» και εκφράζοντας την έλλειψη επιθυμίας να «ταξιδέψει 9.500 μίλια για να πολεμήσει», ενώ η προειδοποίηση του Σι για την Ταϊβάν κυριάρχησε εξ ολοκλήρου στην κινεζική ανακοίνωση. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ταϊβάν ευχαρίστησε τις ΗΠΑ για την επακόλουθη διαβεβαίωση του Ρούμπιο ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει, αλλά η ασάφεια που εισήγαγε ο Τραμπ ήταν από μόνη της μια κινεζική νίκη.
Πολιτικό
Η κάλυψη του Politico ήταν πιο δύσκολο να βρεθεί ως ένα ενιαίο αναλυτικό κομμάτι, αλλά η αναφορά και οι περιλήψεις του Playbook επικεντρώθηκαν σε τρία θέματα που μαζί απεικόνισαν μια εικόνα μιας συνόδου κορυφής που ήταν στρατηγικά αποπροσανατολιστική για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρώτον, για το Ιράν: Το Politico σημείωσε ότι ο Τραμπ ήρθε στο Πεκίνο ελπίζοντας να πείσει τον Σι να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να πείσει την Τεχεράνη να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ, και ότι ο Τραμπ είπε ότι ο Σι δεσμεύτηκε να μην προμηθεύσει το Ιράν με στρατιωτικό εξοπλισμό και προσφέρθηκε να βοηθήσει στην επίλυση της σύγκρουσης - αλλά η επίσημη ανακοίνωση της Κίνας δεν έκανε καμία αναφορά σε τίποτα από αυτά, και το κινεζικό Υπουργείο Εξωτερικών απέφυγε ερωτήσεις σχετικά με αυτό, αφήνοντας την υποτιθέμενη δέσμευση ανεπιβεβαίωτη.
Δεύτερον, σχετικά με το εμπόριο: Το ρεπορτάζ του Politico τόνισε το μοτίβο που έχει πλέον καθιερωθεί σε πολλαπλές συνόδους κορυφής Τραμπ-Ξι — η Κίνα προσφέρει συμβολικά παραδοτέα (αεροσκάφη Boeing, σόγια) που δημιουργούν πρωτοσέλιδα για τον Τραμπ στο εσωτερικό, ενώ δεν κάνει διαρθρωτικές παραχωρήσεις στο οικονομικό μοντέλο, την κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, τις κρατικές επιδοτήσεις ή τη μεταφορά τεχνολογίας που αντιπροσωπεύουν τις πραγματικές ανησυχίες των ΗΠΑ. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι η Κίνα συμφώνησε να αγοράσει 200 αεροσκάφη Boeing, αλλά δεν προσέφερε υπογεγραμμένες συμφωνίες ή επαληθευμένες λεπτομέρειες. Ο Εμπορικός Εκπρόσωπος των ΗΠΑ, Γκριρ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ ανέμεναν δισεκατομμύρια σε αγορές γεωργικών προϊόντων — αλλά και πάλι, δεν ανακοινώθηκαν επίσημες δεσμεύσεις.
Τρίτον, όσον αφορά τη στρατηγική ισορροπία: Οι αναλυτές του Politico επεσήμαναν τα ζητήματα που δεν έλαβαν καμία απολύτως προσοχή ως την πιο ενδεικτική ένδειξη για το ποιος κέρδισε. Δεν υπήρχε νόημα ο Τραμπ να πιέσει το Πεκίνο για την κυβερνοκατασκοπεία, την κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, τις κρατικές επιδοτήσεις, το υποτιμημένο γουάν ή τις πρόδρομες ουσίες της φαιντανύλης με οποιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο. Τα μακροχρόνια προβλήματα της Κίνας - τα ανθρώπινα δικαιώματα, το Χονγκ Κονγκ, οι Ουιγούροι, το Θιβέτ, η στρατιωτική βοήθεια προς τη Ρωσία, η υποστήριξη προς τη Βόρεια Κορέα - αγνοήθηκαν πλήρως.
Ο Πρόεδρος Σι διέψευσε τις ελπίδες του Ντόναλντ Τραμπ ότι η Κίνα θα έπαιζε ρόλο στην άσκηση πίεσης στο Ιράν για να τερματίσει τον πόλεμο με τρόπο που θα ωφελούσε τον Τραμπ. Ο Σι είπε όχι. Υποψιάζομαι ότι ο Σι δεν ενημέρωσε τον Τραμπ για το έργο που κάνουν η Κίνα και η Ρωσία σε συνεργασία - με τη βοήθεια του Πακιστάν - για την οικοδόμηση μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας στην περιοχή, η οποία θα καθοδηγείται από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν. Μου είπαν ότι ο στόχος είναι να δημιουργηθεί το αντίστοιχο ενός ΝΑΤΟ για τις χώρες της Δυτικής Ασίας.
Η ερχόμενη εβδομάδα θα δώσει μια ένδειξη για το εάν η Ρωσία και η Κίνα σημειώνουν σημαντική πρόοδο προς την επίτευξη αυτού του στόχου, εάν η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ αρνηθούν να επιτρέψουν στις ΗΠΑ να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις από τις χώρες τους εναντίον του Ιράν.
Ο Μάριο Ναουφάλ με κάλεσε την τελευταία στιγμή το Σάββατο για να συζητήσουμε μια μυστηριώδη, τεράστια έκρηξη ακριβώς δυτικά της Ιερουσαλήμ. Πιστεύω ότι ήταν ατύχημα — και μάλιστα τεράστιο — αλλά υπάρχουν και άλλες θεωρίες που κυκλοφορούν:
Η Νίμα μου ζήτησε να συζητήσουμε για αυτόν τον χαρακτήρα, τον Τζιανγκ Σουεκίν, ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά σε πολλά podcast υψηλού προφίλ, συμπεριλαμβανομένων των podcast της Νίμα, του Γκλεν Ντίσεν και του Ντάνι Χάιφονγκ. Κάτι δεν πάει καλά με αυτή τη γάτα:
Τέλος, εδώ είναι η τελευταία μου ανάλυση για τα αντίθετα ρεύματα :
