Η 4η Ιουλίου και το τέλος της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

 

Ο Κονσταντίν φον Χόφμαϊστερ για την ξεχασμένη έννοια της ανεξαρτησίας σε μια εποχή πολυπολικότητας.

Κάθε 4η Ιουλίου, οι Αμερικανοί γιορτάζουν τη γέννηση μιας δημοκρατίας που κήρυξε την ανεξαρτησία της από μια αυτοκρατορία. Πυροτεχνήματα, σημαίες και ομιλίες τιμούν έναν λαό που απέρριψε την μακρινή διακυβέρνηση, τις ξένες εμπλοκές και τη συγκέντρωση εξουσίας πέρα ​​από τη συγκατάθεση των δικών του κοινοτήτων. Ωστόσο, η βαθύτερη ειρωνεία της γιορτής είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σταδιακά έγιναν αυτό ακριβώς που δημιουργήθηκαν για να αντισταθούν. Η δημοκρατία των αγροτών, των εμπόρων, των τεχνιτών και των αυτοδιοικούμενων κρατών μετατράπηκε σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με στρατιωτικές βάσεις διάσπαρτες σε ηπείρους, στόλους που περιπολούν κάθε ωκεανό και πολιτικές φιλοδοξίες που εκτείνονται πολύ πέρα ​​από τις δικές της ακτές. Η επέτειος της αμερικανικής ανεξαρτησίας εγείρει επομένως ένα πιο επείγον ερώτημα από ό,τι συνήθως επιτρέπουν οι πατριωτικές τελετές: αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να γίνουν ξανά δημοκρατία ή αν θα συνεχίσουν να εξαντλούνται προσπαθώντας να διατηρήσουν μια παγκόσμια τάξη που δεν υπάρχει πια.

Η άνοδος ενός πολυπολικού κόσμου έχει αποκαλύψει τα όρια του αυτοκρατορικού σχεδίου με αυξανόμενη σαφήνεια. Για δεκαετίες, η Ουάσιγκτον απολάμβανε μια θέση που της επέτρεπε να διαμορφώνει τα διεθνή οικονομικά, τις στρατιωτικές συμμαχίες και τους διπλωματικούς θεσμούς με σχετικά μικρή αντίσταση. Αυτή η περίοδος έχει φτάσει στο τέλος της. Νέα κέντρα εξουσίας έχουν αναδυθεί σε όλη την Ευρασία και τον ευρύτερο Παγκόσμιο Νότο, όχι επειδή τους δόθηκε η άδεια να το κάνουν, αλλά επειδή η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογική πρόοδος και η δημογραφική αλλαγή έχουν αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων. Καμία ποσότητα στρατιωτικών δαπανών ή διπλωματικής πίεσης δεν μπορεί να αντιστρέψει μόνιμα αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές. Η προσπάθεια διατήρησης της μονοπολικής κυριαρχίας έχει αντίθετα προκαλέσει ατελείωτους πολέμους, αυξανόμενο δημόσιο χρέος, εγχώριο διχασμό και αυξανόμενη δυσπιστία μεταξύ των συμμάχων που αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος αλλάζει ανεξάρτητα από τις αμερικανικές επιθυμίες. Το τέλος της αυτοκρατορίας δεν είναι επομένως αποτέλεσμα μιας μόνο ήττας, αλλά ενός ιστορικού μετασχηματισμού που κανένα κράτος δεν μπορεί απλώς να νομοθετήσει.

Αυτός ο μετασχηματισμός αποκαλύπτει επίσης μια σύγκρουση εντός της ίδιας της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πάντα περιείχαν δύο ανταγωνιστικές παρορμήσεις. Η μία στρέφεται προς τη θάλασσα, επιδιώκοντας εμπορική επέκταση, οικονομική επιρροή, στρατιωτική προβολή και μια παγκόσμια αποστολή που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο. Η άλλη στρέφεται προς την ξηρά, δίνοντας έμφαση στην παραγωγική βιομηχανία, τις τοπικές κοινότητες, τα ασφαλή σύνορα, την εθνική συνοχή και την καλλιέργεια της δημοκρατίας στο εσωτερικό. Αυτές οι παραδόσεις συνυπήρχαν παράλληλα από την πρώιμη ιστορία της χώρας, ωστόσο το θαλάσσιο όραμα σταδιακά υπερίσχυσε του ηπειρωτικού. Η βιομηχανική ισχύς εξυπηρετούσε ολοένα και περισσότερο οικονομικά συμφέροντα, οι ξένες δεσμεύσεις πολλαπλασιάζονταν και η εγχώρια ανανέωση τέθηκε σε δεύτερη μοίρα έναντι της παγκόσμιας διαχείρισης. Καθώς οι αυτοκρατορικές υποχρεώσεις επεκτάθηκαν, τα θεμέλια της δημοκρατίας αποδυναμώθηκαν. Οι υποδομές γήρανσαν, η μεταποίηση μειώθηκε σε πολλές περιοχές, οι κοινότητες διαλύθηκαν και η πολιτική ζωή καταναλώθηκε από αγώνες για μακρινές κρίσεις, ενώ τα προβλήματα στο εσωτερικό συσσωρεύονταν χρόνο με το χρόνο.

Η υπόσχεση του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» φάνηκε για λίγο να αναγνωρίζει αυτή την πραγματικότητα. Εκατομμύρια ψηφοφόροι κατάλαβαν ότι οι ατελείωτες παρεμβάσεις στο εξωτερικό είχαν αποφέρει ελάχιστα οφέλη στους απλούς Αμερικανούς, ενώ παράλληλα επέβαλαν τεράστιο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Ήλπιζαν σε μια επιστροφή σε μια εξωτερική πολιτική που καθοδηγείται από αυτοσυγκράτηση, εθνικό συμφέρον και συνταγματικά όρια αντί για ιδεολογικές αποστολές στο εξωτερικό. Ωστόσο, οι ελπίδες από μόνες τους δεν μπορούν να ξεπεράσουν τους εδραιωμένους θεσμούς. Οι προεκλογικές υποσχέσεις συγκρούστηκαν με ένα πολιτικό, γραφειοκρατικό, στρατιωτικό και χρηματοοικονομικό κατεστημένο που είχε επενδύσει βαθιά στη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης. Είτε μέσω συμβιβασμού, πίεσης, υπολογισμού είτε πεποίθησης, το κίνημα που υποσχόταν εθνική ανανέωση βρέθηκε όλο και περισσότερο να συμμετέχει σε πολλά από τα ίδια μοτίβα που κάποτε καταδίκαζε. Για πολλούς υποστηρικτές, αυτό δεν αντιπροσώπευε απλώς μια πολιτική απογοήτευση, αλλά μια υπενθύμιση ότι η αλλαγή προσωπικοτήτων είναι ευκολότερη από την αλλαγή των δομών μιας αυτοκρατορίας που έχει αναπτυχθεί με το πέρασμα των γενεών.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να ανακτήσουν τη δύναμή τους, πρέπει να εγκαταλείψουν την ψευδαίσθηση ότι η παγκόσμια κυριαρχία μπορεί να αποκατασταθεί μέσω μεγαλύτερης προσπάθειας. Μια δημοκρατία γίνεται ανθεκτική όχι κυβερνώντας τον κόσμο αλλά κυβερνώντας σωστά τον εαυτό της. Η οικονομική παραγωγή, η τεχνολογική καινοτομία, η ασφάλεια των συνόρων, οι υποδομές, η εκπαίδευση και η σταθερότητα των τοπικών κοινοτήτων συμβάλλουν περισσότερο στο εθνικό μεγαλείο από μια ακόμη στρατιωτική δέσμευση στην άλλη άκρη του πλανήτη. Μια γνήσια πολιτική «Πρώτα η Αμερική» θα αποδεχόταν επομένως την εμφάνιση της πολυπολικότητας αντί να την αντιμετωπίζει ως καταστροφή. Θα αναγνώριζε άλλους μεγάλους πολιτισμούς ως μόνιμα χαρακτηριστικά της διεθνούς ζωής, ενώ θα συγκέντρωνε τους αμερικανικούς πόρους στην ανοικοδόμηση της ίδιας της χώρας. Μια τέτοια πορεία δεν θα αντιπροσώπευε παράδοση αλλά στρατηγική ωριμότητα, αντικαθιστώντας την αυτοκρατορική υπερέκταση με εθνική ενοποίηση.

Συνεπώς, η 4η Ιουλίου θα πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από ένας απλός εορτασμός του παρελθόντος. Θα πρέπει να χρησιμεύσει ως ευκαιρία να θυμηθούμε τον αρχικό σκοπό της αμερικανικής ανεξαρτησίας και να μετρήσουμε πόσο έχει απομακρυνθεί το έθνος από αυτόν. Η αυτοκρατορία που αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα εισέρχεται στο τελευταίο της κεφάλαιο επειδή οι συνθήκες που τη διατήρησαν έχουν εξαφανιστεί. Η προσκόλληση στα απομεινάρια της θα επιδεινώσει μόνο την παρακμή. Η ανάκτηση της δημοκρατίας, αντίθετα, παραμένει δυνατή εάν οι Αμερικανοί ανακαλύψουν ξανά τη σοφία που ενέπνευσε την ίδρυσή τους: ότι ένας ελεύθερος λαός πρέπει να κυβερνά τον εαυτό του αντί να επιδιώκει να κυβερνά τον κόσμο. Η εποχή των αυτοκρατοριών τελειώνει. Το αν αυτό σηματοδοτεί την παρακμή της Αμερικής ή την αρχή της ανανέωσής της εξαρτάται από το αν το έθνος επιλέξει να παραμείνει αυτοκρατορία ή να γίνει ξανά δημοκρατία.

https://www.multipolarpress.com/

Ποιος κρύβεται πίσω από την πολιτική της Δύσης απέναντι στο Ιράν;

 

Τα τελευταία χρόνια, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Μεγάλη Βρετανία είναι το κύριο εμπόδιο για την ειρήνη στον κόσμο και έχω προτείνει ότι εάν η πόλη του Λονδίνου, με τις υποστηρικτικές της δομές εντός της βρετανικής κυβέρνησης, τις τράπεζές της, τις υπηρεσίες πληροφοριών της, τη μυστική διπλωματία της, καθώς και το τεράστιο δίκτυο δεξαμενών σκέψης, οργανισμών μέσων ενημέρωσης, ΜΚΟ, φιλανθρωπικών οργανώσεων και καζίνο που είναι διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο, μπορούσε να τεθεί σε καραντίνα, πιθανότατα το 95% όλων των πολέμων και άλλων προβλημάτων στον κόσμο θα εξαφανιζόταν εν μία νυκτί.

 Η ιστορία της «  Ρωσικής πύλης »

Αυτό μπορεί να φαίνεται υπερβολή, καθώς αυτή η παρασιτική δομή έχει τελειοποιήσει την τέχνη του να γίνεται σχεδόν αόρατη. Ένα καλό παράδειγμα ήταν το σκάνδαλο Russiagate κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Προέδρου Τραμπ. Όταν η Χίλαρι Κλίντον, υποστηριζόμενη από τη Λιν Φόρεστερ ντε Ρότσιλντ, έχασε τις προεδρικές εκλογές από τον Ντόναλντ Τραμπ, η νομιμότητά του δέχτηκε αμέσως επίθεση από υπαινιγμούς ότι ήταν μαριονέτα του Βλαντιμίρ Πούτιν. Εκτός από τα μέλη του Δημοκρατικού Εθνικού Κογκρέσου, σχεδόν όλα τα βασικά πρόσωπα στην υπόθεση ήταν Βρετανοί αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών: ο Κρίστοφερ Στιλ (πρώην πράκτορας της MI6 και συγγραφέας του φακέλου Russiagate), ο Σερ Ρίτσαρντ Ντίαρλαβ (ο πρώην προϊστάμενός του και πρώην επικεφαλής της MI6), ο Στέφαν Χάλπερ, ο Τζόζεφ Μίφσουντ, ο Αλεξάντερ Ντάουνερ και η Φιόνα Χιλ.

Ήταν αρκετά προφανές, και ο μέσος κανονικός θα περίμενε ότι τα ελεύθερα και ανεξάρτητα δυτικά μέσα ενημέρωσης θα διερευνούσαν διεξοδικά αυτήν την ιστορία, αποκαλύπτοντας ότι οι Βρετανοί ήταν συνωμότες για να υπονομεύσουν την προεδρία Τραμπ. Αλλά σχεδόν κανείς δεν την κάλυψε, και το μόνο δίκτυο που το έκανε, το FOX News , ιδιοκτησίας του Ρούπερτ Μέρντοχ, απέφυγε σχολαστικά να συνδέσει τις προφανείς τελείες. Ο κύριος δημοσιογράφος στο Russiagate ήταν ο Σον Χάνιτι, του οποίου το καθημερινό θέμα συζήτησης ήταν « ρωσικά ψέματα, ρωσική παραπληροφόρηση και ένας φάκελος που επινοήθηκε από ξένους υπηκόους », σαν να του απαγορευόταν να αναφέρει ότι αυτοί οι ξένοι υπήκοοι ήταν, στην πραγματικότητα, Βρετανοί.

Οι περισσότεροι Αμερικανοί άκουγαν καθημερινά τη φράση « Ρωσία, Ρωσία, Ρωσία », αλλά ούτε λέξη για τη Μεγάλη Βρετανία, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο ρόλος της είχε σκόπιμα αποκρυφθεί από το αμερικανικό κοινό.

Ιρανική πολιτική

Μεταφερόμαστε στο σήμερα και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ανεξήγητη εμμονή του Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν. Αυτή η εμμονή είναι πραγματικά δύσκολο να εξηγηθεί και πολλοί δέχονται την ιδέα ότι τον παρασύρθηκε σε αυτήν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, τα φιλοϊσραηλινά στοιχεία στην κυβέρνησή του και ορισμένοι από τους πολιτικούς του χορηγούς. Όχι μόνο αυτή η σχέση δεν αποκρύπτεται, αλλά ο Τραμπ, ο υπουργός Εξωτερικών του Μάρκο Ρούμπιο και αρκετοί άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι το έχουν δηλώσει ρητά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδραματίζουν έναν πολύ ορατό ρόλο. Η κακία του Νετανιάχου και η ένθερμη αφοσίωση του Τραμπ στο Ισραήλ είναι μεταξύ των κοινώς επικρατουσών αντιλήψεων, αλλά και πάλι, κανείς δεν αναφέρει τον Δόλιο Αλβιώνα. Πρώτον, πρέπει να θυμόμαστε ότι το καλοκαίρι του 2019, ο Τραμπ βρισκόταν υπό έντονη πίεση να επιτεθεί στο Ιράν. Αυτή η πρωτοβουλία πρωτοστατούσε και συντονιζόταν από τη Βρετανική Πρεσβεία στην Ουάσινγκτον, αλλά σχεδόν κανένα κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης δεν την ανέφερε.

Σήμερα, μπορεί να φαίνεται ότι η τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν υποκινείται εξ ολοκλήρου από το Ισραήλ και έναν εσωτερικό πυρήνα αρχισιωνιστών εντός της κυβέρνησης Τραμπ. Αλλά η στρατηγική αντιμετώπισης του Ιράν προηγείται αυτού του πολέμου, της δεύτερης θητείας του Τραμπ, των γεγονότων της  7ης Οκτωβρίου  , της πρώτης θητείας του Τραμπ, ακόμη και του Μεγάλου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας. Για παράδειγμα, στις 7 Οκτωβρίου 2024 (την επέτειο της 7ης Οκτωβρίου και πριν από την εκλογή του Τραμπ στη δεύτερη θητεία του), το Chatham House δημοσίευσε ένα άρθρο του Sir John Jenkins με τίτλο: «  Μια διαρκής ειρήνη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης δεν θα είναι δυνατή χωρίς μια νέα πολιτική για την εξουδετέρωση της ιρανικής απειλής  ».

Το άρθρο του Σερ Τζον βασίστηκε σε ένα πιο λεπτομερές έγγραφο πολιτικής που δημοσιεύτηκε από το The Policy Exchange στις 17 Ιουλίου 2023 (επομένως πριν από την   εκδήλωση  της « 7ης Οκτωβρίου »), με τίτλο « Το Ιρανικό Πρόβλημα και η Βρετανική Στρατηγική ». Και τα δύο έγγραφα διευκρινίζουν πολλά από αυτά που βλέπουμε στην περιοχή σήμερα, και αυτό το έγγραφο του 2023 εξηγεί ακόμη και το ευρύτερο πλαίσιο πίσω από την ανάγκη διάλυσης του Ιράν: αποτελεί εμπόδιο στον « ινδο-ειρηνικό προσανατολισμό »  της Βρετανίας . Στον πρόλογό της, η εφημερίδα αναφέρει ότι « το ολοένα και πιο αποτρόπαιο ιστορικό του Ιράν στα ανθρώπινα δικαιώματα, το επιταχυνόμενο πυρηνικό του πρόγραμμα, η χορηγία πληρεξουσίων σε όλη τη Μέση Ανατολή, η ουσιαστική βοήθειά του προς τη Ρωσία στον βάναυσο πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας και η χορηγία της τρομοκρατίας και των απαγωγών το καθιστούν σαφή απειλή για τη διεθνή σταθερότητα ».

Οι συγγραφείς υπογραμμίζουν τη δυσανάλογη ισχύ της Βρετανίας, δεδομένου του μικροσκοπικού στρατού της και της αποσυντιθέμενης οικονομίας της: « Η διπλωματική και στρατιωτική εργαλειοθήκη του Ηνωμένου Βασιλείου της επιτρέπει να κάνει τη διαφορά στη Μέση Ανατολή. Για ιστορικούς και στρατηγικούς λόγους, το Ηνωμένο Βασίλειο διατηρεί βαθιές και μακροχρόνιες σχέσεις με σχεδόν κάθε χώρα της Μέσης Ανατολής. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με τη συμμετοχή του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και τη στρατιωτική του ικανότητα, του δίνει τη δυνατότητα να ασκεί δυσανάλογη επιρροή στην πορεία των υποθέσεων της Μέσης Ανατολής ».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να το κάνουν αυτό, και πρέπει να το κάνουν εκείνο...

Η πεζογραφία του Σερ Τζον Τζένκινς περιγράφει ξεκάθαρα πώς ακριβώς θα πρέπει να επιτευχθούν οι στόχοι της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Καταλήγει σε μεγάλο βαθμό στα εξής: «  Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να κάνουν αυτό και πρέπει να κάνουν εκείνο...  » Για παράδειγμα:

Πρώτα και κύρια, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι εταίροι τους πρέπει να παραμείνουν κοντά στο Ισραήλ και να παρέχουν μακροπρόθεσμες, ακλόνητες εγγυήσεις ασφαλείας. Αυτό πρέπει να σημαίνει ότι θα βοηθήσουν το Ισραήλ να εξουδετερώσει τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς - καθώς και τους Χούθι, στους οποίους δεν μπορεί να επιτραπεί να γίνουν Χεζμπολάχ του Νότου. ... Στον στρατιωτικό τομέα, ομάδες όπως οι σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις στο Ιράκ και οι Χούθι πρέπει να δέχονται ένα σοβαρό πλήγμα κάθε φορά που μας επιτίθενται και άλλους στόχους.

Μπορεί να είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το Ηνωμένο Βασίλειο διαμόρφωσε την πολιτική που πρέπει να εφαρμόσει η κυβέρνηση Τραμπ ή ότι ο Τραμπ υιοθέτησε τη βρετανική πολιτική ως δική του. Ωστόσο, η εμμονή της Βρετανίας με την προβολή ισχύος, την κυριαρχία στην Ευρασιατική γη και τη Μέση Ανατολή μαζί της, και την υπαγόρευση των Ηνωμένων Πολιτειών για το τι πρέπει να κάνουν εκεί και σε άλλες περιοχές είναι περίεργη. Είναι επίσης περίεργο το γεγονός ότι υπάρχει ουσιαστικά μικρή απόκλιση μεταξύ των γεωπολιτικών στρατηγικών που σχεδιάζει το Chatham House, το οποίο είναι πολύ κοντά στο Υπουργείο Εξωτερικών στο Λονδίνο και την MI6, και των πολιτικών που τελικά καταλήγουν να ακολουθούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το 2019, όταν ο Βρετανός πρέσβης στην Ουάσινγκτον, Σερ Κιμ Ντάροκ, ενορχήστρωσε μια εκστρατεία πίεσης για να πιέσει τον Πρόεδρο Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν, άφησε να εννοηθεί ότι ο Τραμπ θα μπορούσε τελικά να χειραγωγηθεί ώστε να επιτεθεί στο Ιράν και ότι αυτό θα συνεπαγόταν την περικύκλωσή του με « ψιθυριστές του Τραμπ » που θα μπορούσαν να « πλημμυρίσουν την περιοχή » γύρω από τον Πρόεδρο. Εκείνη την εποχή, ο Ντάροκ έγραψε ότι « έχουμε περάσει χρόνια χτίζοντας σχέσεις [με ορισμένα άτομα]. Αυτοί είναι οι φύλακες της πύλης, άνθρωποι στους οποίους βασιζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι η φωνή του Ηνωμένου Βασιλείου θα ακουστεί στην Ουάσινγκτον ».

Ένα άρθρο της Washington Post από τις 8 Ιουλίου 2019 περιέγραφε « την κλίκα του Ντάροκ —συμπεριλαμβανομένων των Κελιάν Κόνγουεϊ, Στίβεν Μίλερ, Μικ Μαλβάνεϊ, Σάρα Σάντερς και του συμμάχου του Τραμπ, Κρις Ράντι »— να συναντώνται στη βρετανική πρεσβεία και να « ανταλλάσσουν απόψεις για τον πρόεδρο και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων ». Στην τρέχουσα κυβέρνηση, έχει συγκεντρωθεί μια διαφορετική ομάδα ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των Μάρκο Ρούμπιο, Σούζι Γουάιλς, Τζάρεντ Κούσνερ, Στιβ Γουάιτκοφ και πάλι του πανταχού παρόντος Στίβεν Μίλερ. Αυτά τα σημεία συνδέονται με έναν πειστικό τρόπο και κάθε ερευνητής τόπου εγκλήματος θα πρέπει να τα λάβει σοβαρά υπόψη. Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με μια συνωμοσία: η τρέχουσα πολιτική δεν είναι αυτό που ζήτησε ο αμερικανικός λαός και δεν είναι αυτό που τους υποσχέθηκε ο Τραμπ. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και πρέπει να υπάρχει μια εξήγηση γι' αυτό (και δεν είναι ανικανότητα).

Άλεξ Κράινερ

Μετάφραση από τον Wayan, διόρθωση από τον Hervé, για τη Γαλλοφωνία των Σάκερ.

https://lesakerfrancophone.fr/

Η “Αιγίδα” του Δια ως διαστρικό υπέροπλο των θεών και του Αχιλλέα

 

Εικόνα © Αρχαία Ελληνικά

---

Ο Ζευς ηταν κατοχος της Αιγιδας και την φορουσε στον αριστερο ωμο. Η Αθηνά την φορουσε ριγμενη στους ωμους και την συγκρατουσε με το γοργονειο μπροστα στο στηθος.

Σε οτι αφορα στο υλικο κατασκευης της αιγιδας απο κατσικισιο δερμα ή το δερμα του γιγαντα παλλαντα, που τον σκοτωσε η αθηνα και δεν το διαπερνουσε τιποτα, φαινεται εντελως ξενο με την πραγματικοτητα.

Ο Όμηρος ειναι απολυτα σαφης στον τροπο κατασκευης, το υλικο κατασκευης και τα αποτελεσματα της, (Ιλιαδα β-448, 0-308, 310, π-594), αναφερει την Αιγιδα σαν μεταλλικη, εργο του Ηφαιστου απο καθαρο χρυσαφι και ειχε 100 κροσια. (Η Περιοδος του σειριου β ειναι 100 χρονια, 50 χρονια ορατος απο την γη και 50 οχι).

Η Αθηνά με δικη της ευθυνη και επιβλεψη την εδωσε στον θεο Απολλωνα, τον ημιθεο Ηρακλη και τον ηρωα Αχιλλεα, οι οποιοι την επεστρεψαν αμεσως μετα τη χρησιμοποιηση της.

Το λεξικο “Ήλιος” αναφερει οτι η Αιγιδα ηταν απροσδιοριστης χρησης.

Ο Όμηρος αναφερει οτι ο αχιλλεας την φορουσε και απο μακρια πυρπολουσε τα τειχη των τρωων.

Άλλη αποψις:

Την Αιγιδα την κατασκευασε πραγματι ο μηχανικος και γενετιστης Ήφαιστος.

Περιειχε εκατο θυσανους ολοχρυσους που περιειχαν υπερυλη αγνωστη και εξεπεμπε αλιξεκεραυνες ενεργειες.

Στο κεντρο της υπηρχε η Γοργω με την οποια ενεργοποιουταν και μπορουσε να διδει αποτελεσματα οπως:

Προκληση κεραυνων, συσωρευση νεφων και δημιουργια καταιγιδας.

Ο χειρηστης μπορουσε φορωντας την να μεταμορφωθει κατα βουληση, να αφανισει η να μεταμορφωση αλλον ή να τον κανει αορατο.

Εξεπεμπε ακτινες αποϋλοποιησης του ανθρωπου και προκαλουσε πυρινικη συντηξη και σχαση.

Μπορουσε να πυρπολησει απο μακρια καραβια, ανθρωπους και να εξαφανισει τον αντιπαλο στο πεδιο της μαχης.

Στο πεδιο της μαχης προκαλουσε παρακρουση, πανικο, τρομο, εξουδετερωση αισθησεων.

Διανοιγε ομφαλους συμπυκνωσεως και αραιωσαιως επι της γαιας, ενεργοποιωντας πυλες και διαυλους για ατομικα ταξιδια στο συμπαν.

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/

Cactus Nopales (αλλιώς φραγκόσυκα), το νέο super food

 

Τα νεαρά φύλλα του κάκτου (nopales) και των καρπών τους, της γνωστής μας φραγκοσυκιάς, είναι βασικό συστατικό της μεξικάνικης κουζίνας αφού το ψήνουν, το κάνουν ωμό σαλάτα, το κάνουν χυμό και το καταναλώνουν με χίλιους δυο τρόπους. Κι όμως η φραγκοσυκιά είναι αυτοφυές φυτό που συναντάμε παντού στην Ελλάδα και που μέχρι πρόσφατα δεν του δίναμε και πολλή σημασία.

Τα δε οφέλη του φραγκόσυκου αλλά και των Nopales (των νεαρών φύλλων της φραγκοσυκιάς που δεν ξεπερνούν τα 16εκ.) είναι πολλά για την υγεία μας, όπως δείχνουν παγκόσμιες μελέτες. Είναι τροφή πλούσια σε αντιοξειδωτικά, βιταμίνες (Α, C, Β6, θειαμίνη, νιασίνη, παντοθενικό οξύ, ριβοφλαβίνη) και μέταλλα όπως ασβέστιο, σίδηρο, μαγγάνιο, μαγνήσιο, κάλιο, έτσι ώστε να βοηθούν το πεπτικό σύστημα και το μεταβολισμό, ενώ το εκχύλισμα των φύλλων του δείχνει να έχει ευεργετική δράση σε άτομα με χοληστερίνη και διαβήτη τύπου 2.

Ο Παναγιώτης Θωμόπουλος και ο Γιώργος Σμυρνιός καλλιεργούν φραγκοσυκιές στα Ανώγεια Λακωνίας με μεγάλη επιτυχία. Ύστερα από 3 χρόνια δοκιμών -καλλιεργητικών και διατροφικών- και αφού τις δοκίμασαν και ως νωπές, συνεργάζονται με εργαστήρια παραδοσιακών προϊόντων οι οποίοι με τη σειρά τους τις μετατρέπουν σε νόστιμο τουρσί, τσάτνεϊ, μαρμελάδες και σάλτσες. Οι ελληνικές Nopales, λόγω του άνυδρου της καλλιέργειάς τους και της αντοχής τους σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, αλλά και των πολύ καλών διατροφικών τους στοιχείων, θα αποτελέσουν τη διατροφική επιλογή της επόμενης 10ετίας στην πατρίδα μας.

https://cantina.protothema.gr/

Αχ αυτοί οι Ευρωπαίοι ηγέτες!

 

Προς τιμήν τους, πρέπει να πούμε ότι προσπάθησαν.

Τα έδωσαν όλα.

Ο ιδρώτας έτρεχε από πάνω τους σε ρυάκια, τα σώματά τους έτρεμαν α΄την εξάντληση.

Τους έλειπε η ανάσα και η αντοχή.

Προς το τέλος του αγώνα, σχεδόν κρατιόντουσαν ο ένας από τον άλλον και ταυτόχρονα, ενθάρρυναν συνεχώς ο ένας τον άλλον,

"Ελάτε! Μπορούμε να τα καταφέρουμε!"

Ωστόσο, όσο κι αν προσπάθησαν, δεν είχαν καμία πιθανότητα απέναντι στους Ρώσους

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση όλα είναι ίδια, παρά τα στραπάτσα. Υπάρχει ένα πλήθος σκυθρωπών, εξαρτημένων από κοκαΐνη ηγετών με κίνηση στους πίσω τροχούς.

Γέροι (όπως η Ούρσουλα και ο Μερτζ), εξαντλημένοι από χρόνια χρήσης ναρκωτικών, κουνούν συνεχώς τα ξεραμένα λείψανά τους, επευφημώντας ο ένας τον άλλον, "Νικάμε! Η Ρωσία χάνει!"

Και κάποιοι "στρατηγοί" της ασφάλειας της χώρας μας πέφτουν θύματα δύο απλών φαρσέρ και αυτό το αποκαλούν "υβριδικό πόλεμο"! Μόνο ντροπή!

Εν τω μεταξύ, στην πρώτη γραμμή, ο ρωσικός στρατός παίρνει την μία πόλη μετά την άλλη, ενώ στα μετόπισθεν, το Κίεβο και πολλά ουκρανικά βενζινάδικα καίγονται. Αλλά δείχνουμε μόνο τα Ρωσικά.

Και ο ναρκομανής, μιλώντας με φόντο ακόμα περισσότερα ερείπια, με ξινισμένο πρόσωπο, σχεδόν δακρυσμένος, φλυαρεί: "Εμείς κερδίζουμε, η Ρωσία χάνει", λίγο μετά την απελευθέρωση της Κωνσταντίνοφκα. Του φρούριου, που έχτιζαν επί 10 χρόνια μαζί με τους δυτικούς.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας Ρωσικής επίθεσης στο Κίεβο, ο πρώτος πύραυλος Zircon διαπέρασε ένα υπόγειο σοβιετικό καταφύγιο όπου ο Ζελένσκι πραγματοποιούσε περιοδικά συναντήσεις. Ο Ζελένσκι δεν ήταν εκεί (διέφυγε στην Ιρλανδία την κατάλληλη στιγμή), αλλά το κυνήγι του Ζελένσκι είχε ήδη ξεκινήσει.

Παρεμπιπτόντως, έως και 40 υψηλόβαθμοι Ουκρανοί και ΝΑΤΟϊκοί διοικητές σκοτώθηκαν στην επίθεση.

Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα τώρα. Κοιτάξτε τις κινήσεις της πρώτης γραμμής και θα δείτε μία συνεχή πίεση προς τους Ουκρανούς φασίστες. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο για αυτούς να αποκρούσουν τις επιθέσεις. Τα πράγματα οδεύουν προς ένα ΦΥΣΙΚΟ συμπέρασμα.

Και όλες αυτές οι συζητήσεις για το "πνεύμα του Άνκορατζ", είναι απλώς ψυχολογική εξαπάτηση από τον εχθρό. Και τον εσωτερικό.

Οι Ευρωεκφυλισμένοι δηλώνουν: "Τώρα θα περάσουμε έναν ακόμη γύρο κυρώσεων και σίγουρα θα κερδίσουμε. Περισσότερες κυρώσεις!". Οι 21ες; Οι 22ες; Εχω χάσει τον λογαριασμό. Κυρώσεις τώρα, στον Πατριάρχη Κύριλλο! Βουλγαρία και Ιταλία αρνήθηκαν να συμφωνήσουν σ΄αυτό το κατάπτυστο εγχείρημα.

Και αυτά, όταν όλοι τους κάθονται να πεθαίνουν απ΄την ζέστη χωρίς κλιματισμό, η πείνα είναι πιθανή μέχρι το φθινόπωρο, αλλά, εντάξει, συνεχίζουν να αγωνίζονται με αντίπαλο την κλιματική αλλαγή και η Ούρσουλα να λέει ότι ήταν η Ρωσία, που δεν τους δίνει ενέργεια!

Κάπως έτσι έπεσε και η αρχαία Ρώμη...

Ioanna Ypsilanti

Το Ιράν διεκδικεί τον έλεγχο του Ορμούζ, καθώς το Κατάρ αναφέρει πρόοδο στις έμμεσες συνομιλίες με τις ΗΠΑ

Morgan S. Verity

Ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι επανέλαβαν στις 2 Ιουλίου ότι το Στενό του Ορμούζ βρίσκεται υπό τη διοίκηση της Τεχεράνης, απορρίπτοντας ευθέως έναν διάλογο για την περιφερειακή ασφάλεια υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, ο οποίος ανακοινώθηκε από την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ. Η δήλωση ήρθε μια ημέρα αφότου ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Κατάρ, Ματζέντ αλ Ανσάρι, ανέφερε πρόοδο στις έμμεσες τεχνικές συνομιλίες μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών στη Ντόχα, σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης.

«Το Στενό του Ορμούζ ορίζεται υπό τη διοίκηση του Ιράν, όχι της CENTCOM», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Υφυπουργός Εξωτερικών Καζέμ Γκαριμπαμπάντι, σύμφωνα με τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης. Πρόσθεσε ότι μια «στρατιωτική σύνοδος κορυφής στο Μπαχρέιν δεν μπορεί να θεσπίσει έννομη τάξη». Εν τω μεταξύ, ο Αλ Ανσάρι δήλωσε την Τρίτη ότι οι απεσταλμένοι των ΗΠΑ Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ βρίσκονταν στη Ντόχα για να συναντηθούν με μεσολαβητές, αλλά δεν θα είχαν άμεσες συνομιλίες με Ιρανούς αξιωματούχους, αντικρούοντας τον προηγούμενο ισχυρισμό του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι το Ιράν είχε ζητήσει συνάντηση [1].

Η θέση του Ιράν για την περιφερειακή ασφάλεια

Τα σχόλια του Gharibabadi ευθυγραμμίζονται με μια σειρά δηλώσεων Ιρανών αξιωματούχων που υποστηρίζουν ότι το Στενό του Ορμούζ «δεν θα επιστρέψει ποτέ σε αυτό που ήταν πριν από τον πόλεμο». Στις 23 Ιουνίου, ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ιράν, Mohammad Bagher Ghalibaf, δήλωσε ότι η πλωτή οδός θα «διαχειρίζεται βάσει ιρανικών ρυθμίσεων» και ότι η Τεχεράνη είχε συμφωνήσει να δημιουργήσει μια τηλεφωνική γραμμή με τις ΗΠΑ και άλλες χώρες για την αποφυγή παρεξηγήσεων [2]. Ο Gharibabadi δήλωσε επίσης ότι η περιφερειακή ασφάλεια θα προέλθει μέσω του «τερματισμού των αμερικανικών παρεμβάσεων και της αποχώρησης, του σεβασμού της κυριαρχίας και της αποδοχής των νέων γεωπολιτικών πραγματικοτήτων», σύμφωνα με τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης.

Ιρανοί αξιωματούχοι έχουν επίσης τονίσει ότι «η περιοχή δεν θα βρίσκεται πλέον υπό την στρατιωτική ομπρέλα των ΗΠΑ». Ο Σκοτ ​​Ρίτερ, πρώην επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ, χαρακτήρισε την αλλαγή ως «αυτοκρατορία στην αντίστροφη κατεύθυνση», σημειώνοντας ότι η καταστροφή ή η εγκατάλειψη των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην περιοχή έθεσε τις βάσεις για να διεκδικήσει το Ιράν τον έλεγχο του σημείου στραγγαλισμού [3]. Το Ιράν έχει δηλώσει ότι είναι έτοιμο να επιβάλει τη θέση του με τη βία, εάν χρειαστεί [4].

Συνομιλίες με τη μεσολάβηση του Κατάρ και το μνημόνιο της 17ης Ιουνίου

Ο τελευταίος γύρος έμμεσων συνομιλιών στη Ντόχα βασίζεται στο μνημόνιο συμφωνίας (MOU) της 17ης Ιουνίου μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, το οποίο έθεσε τέλος σε μήνες συγκρούσεων και ξεκίνησε ένα παράθυρο διαπραγματεύσεων 60 ημερών. Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο, «Οι τεχνικές συνομιλίες έχουν προγραμματιστεί να συνεχιστούν σε όλους τους τομείς του MOU. Και οι δύο πλευρές θα αποσυρθούν προς το παρόν και τα πλοία μπορούν να κινούνται ελεύθερα» [5]. Ο πρώτος γύρος άμεσων συνομιλιών πραγματοποιήθηκε στην Ελβετία στις 22-23 Ιουνίου, με τη μεσολάβηση του Κατάρ και του Πακιστάν, με τον Αντιπρόεδρο JD Vance να ηγείται της αμερικανικής αντιπροσωπείας και τον Υπουργό Εξωτερικών Abbas Araghchi να ηγείται της ιρανικής πλευράς [6].

Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Κατάρ, Ματζέντ Αλ Ανσάρι, δήλωσε ότι οι συναντήσεις απέφεραν «θετική πρόοδο» σε θέματα που σχετίζονται με το Μνημόνιο Κατανόησης, το οποίο απαιτεί από τις δύο πλευρές να ανοίξουν ξανά το Στενό του Ορμούζ και να σταματήσουν τις εχθροπραξίες. Ο Αλ Ανσάρι πρόσθεσε ότι οι συνομιλίες θα συνεχιστούν μετά την κηδεία του πρώην Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, σύμφωνα με ανακοίνωση [1].

Φερόμενες παραβιάσεις του Μνημονίου Κατανόησης από τις ΗΠΑ

Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στη Ντόχα, Ιρανοί αξιωματούχοι έθιξαν αυτό που χαρακτήρισαν ως παραβιάσεις του MOU από τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της «συνεχιζόμενης στρατιωτικής συσσώρευσης στην περιοχή και των απειλών χρήσης βίας», σύμφωνα με τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης. Η ομάδα του Gharibabadi καταδίκασε επίσης τις ισραηλινές επιχειρήσεις στον Λίβανο και τις απειλές των ΗΠΑ, επικαλούμενη συγκεκριμένες ρήτρες του MOU. Η Wall Street Journal ανέφερε στις 30 Ιουνίου ότι ο Πρόεδρος Τραμπ είχε ενημερωθεί για τα ολοκληρωτικά πολεμικά σχέδια, αλλά προς το παρόν επιμένει στη διπλωματία [7]. Η απόφαση του Τραμπ να σταματήσει μια προγραμματισμένη επίθεση στο Ιράν στις 18 Μαΐου, μετά από μια τεταμένη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, τόνισε τις διαιρέσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ σχετικά με τον ρυθμό της στρατιωτικής δράσης [8].

Η Τεχεράνη έχει επίσης επισημάνει τις απαιτήσεις των ΗΠΑ να καταστρέψει το Ιράν το εμπλουτισμένο ουράνιο του ως παραβίαση του πνεύματος των συνομιλιών. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απαίτησε την καταστροφή του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν επί τόπου ή την παράδοσή του στις ΗΠΑ υπό διεθνή εποπτεία, ενώ ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν, Εσμαΐλ Μπαγκάι, δήλωσε ότι δεν θα επιτευχθεί συμφωνία εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιμείνουν σε αυτόν τον όρο [9] [10]. Οι ΗΠΑ πίεσαν επίσης για την καταστροφή των αποθεμάτων ουρανίου του Ιράν, κάτι που το Ιράν απέρριψε.

Περιφερειακό πλαίσιο και ιρανικές προειδοποιήσεις

Η εύθραυστη εκεχειρία έχει δοκιμαστεί από αντεπιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Στις 26 Ιουνίου, το Ιράν έπληξε ένα φορτηγό πλοίο στο Στενό του Ορμούζ, ωθώντας τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών να αναστείλει το σχέδιό του για την εκκένωση εκατοντάδων πλοίων που είχαν κολλήσει στον Περσικό Κόλπο [11]. Τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν επίσης ότι ένα εμπορικό πλοίο που προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει μια διαδρομή που πρότειναν οι ΗΠΑ προσάραξε, χαρακτηρίζοντάς το «ένα περιστατικό ακόμη χειρότερο από το ναυάγιο» [12]. Ο νέος Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, απείλησε προηγουμένως να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ ως στρατηγικό όπλο [13].

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί προειδοποίησε την 1η Ιουλίου ότι εάν οι ΗΠΑ δεν επιβάλουν τους όρους του Μνημονίου Συνεργασίας (ΜΣΣ) προς το Ισραήλ, το Ιράν θα απαντήσει, σύμφωνα με ανακοίνωση. Τα κράτη του Κόλπου αρνήθηκαν να επενδύσουν στο Ιράν παρά τις ρήτρες του ΜΣΣ για ένα περιφερειακό ταμείο, και ένας ναυτιλιακός διάδρομος ΗΠΑ-Ομάν μέσω του Ορμούζ έχει ενεργοποιηθεί χωρίς την έγκριση του Ιράν. Το Ιράν έχει πλήξει αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία στον Κόλπο και έχει εξαπολύσει πυραυλική επίθεση στο Ισραήλ μετά από ισραηλινή επίθεση στη Βηρυτό, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει ένα κρίσιμο σημείο συμφόρησης: πριν από τον πόλεμο, διαχειριζόταν περίπου το 20% των παγκόσμιων αποστολών πετρελαίου, και η διαταραχή αυτή έχει οδηγήσει τις τιμές της ενέργειας στα ύψη [14].

Προοπτικές για περαιτέρω συνομιλίες

Το Κατάρ και το Πακιστάν ολοκλήρωσαν ξεχωριστές συναντήσεις με Αμερικανούς και Ιρανούς διαπραγματευτές, με τον επόμενο γύρο να αναβάλλεται για μετά την κηδεία του Χαμενεΐ, όπως ανέφεραν αξιωματούχοι του Κατάρ. Το Ιράν επιμένει στην πλήρη εφαρμογή του Μνημονίου Κατανόησης, ενώ Αμερικανοί αξιωματούχοι δεν έχουν απαντήσει δημόσια σε φερόμενες παραβιάσεις. Η κατάσταση παραμένει τεταμένη καθώς το Ιράν διατηρεί τις αξιώσεις του για το Ορμούζ και υπόσχεται άμεση απάντηση σε τυχόν απειλές. Ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε στις 29 Ιουνίου ότι το Ιράν «ζήτησε» συνάντηση στη Ντόχα, αλλά Ιρανοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν οποιαδήποτε σχέδια για άμεσες συνομιλίες, στέλνοντας αντ' αυτού διαπραγματευτές για να συζητήσουν τα παγωμένα περιουσιακά στοιχεία [15].

Οι αναλυτές σημειώνουν ότι και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν τις συνομιλίες για να κερδίσουν χρόνο. Η επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ έχει σημειώσει περιορισμένη πρόοδο: οι τιμές του πετρελαίου έχουν μειωθεί καθώς ορισμένα δεξαμενόπλοια διέρχονται με ενεργοποιημένους σηματοδότες, αλλά η πλωτή οδός παραμένει κάθε άλλο παρά φυσιολογική [16]. Η Wall Street Journal ανέφερε ότι οι επιθέσεις του Σαββατοκύριακου είχαν καθυστερήσει τις συνομιλίες, ωστόσο Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι συμφώνησαν σε παύση των επιθέσεων στις 28 Ιουνίου [5]. Οι επόμενες εβδομάδες θα δοκιμάσουν κατά πόσον το 14σημείο Μνημόνιο Κατανόησης μπορεί να επιβιώσει από την αμοιβαία δυσπιστία και τους περιφερειακούς παράγοντες που διαταράσσουν την κατάσταση, συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών επιχειρήσεων στον Λίβανο.

Αναφορές

1. Οι Witkoff και Kushner θα συναντηθούν με τους μεσολαβητές του Κατάρ, δεν θα υπάρξουν άμεσες συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν, λέει το Κατάρ. The Epoch Times. 30 Ιουνίου 2026.
2. Το Ιράν θα δημιουργήσει τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας με τις ΗΠΑ στο Ορμούζ. RT. 23 Ιουνίου 2026.
3. Νέα Bright Videos - Συνέντευξη με τον Scott Ritter P2 - Mike Adams. BrightVideos.com. 14 Απριλίου 2026.
4. Το Ιράν πιέζει για τον επίσημο έλεγχο του Στενού του Ορμούζ. Middle East Eye. 1 Ιουλίου 2026.
5. Το Ιράν και οι ΗΠΑ συμφωνούν να σταματήσουν τις επιθέσεις και να ανανεώσουν τις συνομιλίες, λέει Αμερικανός αξιωματούχος. NTD. 29 Ιουνίου 2026.
6. Ολοκληρώνονται οι συνομιλίες ΗΠΑ-Ιράν στην Ελβετία: Τι γνωρίζουμε μέχρι στιγμής. RT. 23 Ιουνίου 2026.
7. Ο Τραμπ ενημερώθηκε για τα ολοκληρωτικά πολεμικά σχέδια, εξακολουθεί να στρέφεται στη διπλωματία, καθώς το Ιράν υπενθυμίζει στις ΗΠΑ: «Βάλτε φίμωτρο στα κατοικίδιά σας στο Τελ Αβίβ». Zero Hedge. 1 Ιουλίου 2026.
8. Η τεταμένη τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ-Νετανιάχου υποδηλώνει διεύρυνση της διαφωνίας σχετικά με τη στρατηγική για το Ιράν. NaturalNews.com. Chase Codewell. 22 Μαΐου 2026.
9. Οι ΗΠΑ απαιτούν την καταστροφή του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν καθώς προχωρούν οι συνομιλίες με το Κατάρ. NaturalNews.com. Willow Tohi. 27 Μαΐου 2026.
10. Το Ιράν απορρίπτει το αίτημα των ΗΠΑ για ουράνιο καθώς οι συνομιλίες συνεχίζονται. NaturalNews.com. 26 Μαΐου 2026.
11. Το σχέδιο για τη διέλευση πλοίων μέσω του στενού του Ορμούζ αναστάλθηκε μετά την επίθεση του Ιράν σε φορτηγό πλοίο. Η εμπόλεμη ζώνη. 26 Ιουνίου 2026.
12. Ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι φορτηγό πλοίο προσάραξε στα Στενά του Ορμούζ. The Epoch Times. 1 Ιουλίου 2026.
13. Ο νέος Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν απειλεί με παρατεταμένο κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ καθώς κλιμακώνεται η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. NaturalNews.com. Kevin Hughes. 15 Μαρτίου 2026.
14. Ομάδες Ιράν και ΗΠΑ θα συναντηθούν στη Ντόχα μετά τις επιθέσεις του Σαββατοκύριακου που δοκιμάζουν την εύθραυστη εκεχειρία. NaturalNews.com. 30 Ιουνίου 2026.
15. Ο Τραμπ λέει ότι οι ΗΠΑ-Ιράν θα συναντηθούν στη Ντόχα. Το Ιράν λέει ότι δεν θα συναντηθεί με τους διαπραγματευτές των ΗΠΑ. The New American. 29 Ιουνίου 2026.
16. Το WTI διατηρεί τις απώλειές του καθώς ο Cushing φτάνει στο «πάτο των δεξαμενών», με την παραγωγή στις ΗΠΑ να φτάνει σε ιστορικά υψηλά. Μηδενική αντιστάθμιση. 24 Ιουνίου 2026.
17. Ρόναλντ Ρίγκαν. Τα Ημερολόγια του Ρίγκαν.

Επεξηγηματικό infographic

https://www.naturalnews.com/