Ανθρώπινη κατοίκηση 8.000 χρόνων σε σπήλαιο στους πρόποδες τους όρους Όχη

 

Με καταρράκτες και λίμνες

Το Σπήλαιο Αγίας Τριάδας βρίσκεται στους πρόποδες τους όρους Όχη, κοντά στο χωριό Καλύβια Καρύστου.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο σπήλαιο της νότιας Εύβοιας με εξερευνημένο μήκος 2.400 μ. περίπου. Έχει δημιουργηθεί κατά μήκος της κοίτης υπόγειου ποταμού που αναπτύσσεται στο σημείο επαφής μαζών μαρμάρου και σχιστόλιθου. Στο πέρασμά του το νερό έχει δημιουργήσει στενές χαράδρες, ευρύχωρους θαλάμους, καταρράκτες και λίμνες στο εσωτερικό του σπηλαίου.

Ο ποταμός εκβάλλει δίπλα στην ομώνυμη εκκλησία, 20 μ. περίπου χαμηλότερα από την είσοδο της σπηλιάς, η οποία είναι στενή, προστατευμένη από τη φυσική διαμόρφωση του εδάφους και τη βλάστηση.

Η ανθρώπινη παρουσία στο σπήλαιο καλύπτει συνεχείς φάσεις της Νεολιθικής, όπως προκύπτει από έρευνα που διεξήγαγε η Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας. Η παλαιότερη φάση χρήσης του ανάγεται στο τέλος της 6ης και το πρώτο μισό της 5ης χιλιετίας π.Χ.

Αποτελεί την αρχαιότερη έως τώρα βεβαιωμένη ένδειξη κατοίκησης της Καρυστίας. Κατά τη φάση αυτή τα αγγεία από το σπήλαιο παρουσιάζουν ομοιότητες με την παράδοση της Νεολιθικής των νησιών του κεντρικού και ανατολικού Αιγαίου. Στο τέλος της 5ης και στο πρώτο μισό της 4ης χιλιετίας π.Χ. τα κεραμικά δοχεία από το σπήλαιο παρουσιάζουν ομοιότητες με την παράδοση της Νεολιθικής της κεντρικής Ελλάδας και των Κυκλάδων.

Στα μέσα περίπου της 3ης χιλιετίας π.Χ. (Πρώιμη Εποχή του Χαλκού) το σπήλαιο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος ταφών. Τα κτερίσματα υποδεικνύουν και πάλι τη σχέση της περιοχής τόσο με τις Κυκλάδες όσο και με την ηπειρωτική Ελλάδα.

Τέλος, στους ιστορικούς αιώνες από το σπήλαιο προέρχονται ως επί το πλείστον λυχνάρια Ρωμαϊκών χρόνων.

Το σπήλαιο δεν αποτελεί οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο.

Συντάκτης: Θεοφάνης Μαυρίδης, αρχαιιολόγος

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/

Ελιξίριο όλων των παθήσεων! Από τα αρχαιότερα φυτά της γης...

 

Ένα από τα αρχαιότερα φυτά στη γη

Σχετικές αναφορές υπάρχουν σε κείμενα του Θεόφραστου, μαθητή του Αριστοτέλη, αλλά κυρίως του Διοσκουρίδη, του πατέρα της Φαρμακολογίας

Το ιπποφαές είναι από τα αρχαιότερα φυτά στη γη. Η επιστημονική του ονομασία είναι ιπποφαές το ραμνοειδές (Hippophae rhamnoides). Οι καρποί του μοιάζουν με ρώγες σταφυλιού, είναι πορτοκαλί και χυμώδεις και έχουν υπόξινη γεύση. Στην αρχαιότητα η χρήση του ιπποφαές ήταν πολύ διαδεδομένη. Σχετικές αναφορές υπάρχουν σε κείμενα του Θεόφραστου, μαθητή του Αριστοτέλη, αλλά κυρίως του Διοσκουρίδη, του πατέρα της Φαρμακολογίας.
Το όνομά του το οφείλει στα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που παρατήρησαν ότι τα άρρωστα και τραυματισμένα άλογα που έτρωγαν τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού ανάρ­ρωναν γρηγορότερα, αποκτούσαν περισσότερη δύναμη, ενώ το τρίχωμά τους δυνάμωνε και γινόταν πιο λαμπερό.
Το ονόμασαν ιπποφαές, που στα νέα ελληνικά σημαίνει φωτεινό, λαμπερό άλογο (ίππος: άλογο, φάος: φως, λάμψη).

Στην κλασική θιβετιανή φαρμακευτική βίβλο «Sibu Yidian», που έχει γραφτεί το 18ο αιώνα, τριάντα ολόκληρα κεφάλαια είναι αφιερωμένα στις θεραπευτικές ιδιότητες και χρήσεις του φυτού. Στην Ινδία αποτελεί βασική παράμετρο της Ayurveda, ενώ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κινεζικής φαρμακευτικής. Στη Μογγολία χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες ως άριστο τονωτικό. O θρύλος λέει ότι ο Τζένγκις Χαν και ο στρατός του έπιναν χυμό από ιπποφαές, προκειμένου να αυξήσουν την αντοχή και να επιταχύνουν τη θεραπεία των πληγών τους. Στη Ρωσία χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια ως συστατικό της διατροφής των αστροναυτών.

Σύγχρονες έρευνες

Το ιπποφαές χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής και ως συστατικό καλλυντικών σκευασμάτων, ενώ από τους καρπούς του παρασκευάζονται χυμοί. Συγκαταλέγεται στις υπερτροφές. Σύμφωνα με Ρώσους και Κινέζους επιστήμονες, περιέχει 190 ουσίες, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν αντιοξειδωτική δράση. Οι περισσότερες και δραστικότερες έχουν εντοπιστεί στο έλαιο που περιέχουν οι καρποί του.

Περιέχει 1.000% περισσότερη βιταμίνη C από το πορτοκάλι. Η περιεκτικότητά του σε βιταμίνη Ε είναι 200% υψηλότερη από το έλαιο σίτου, 900% περισσότερη από το έλαιο καλαμποκιού και 3.500% υψηλότερη από το έλαιο σόγιας. Οι φυτοστερόλες που περιέχει ξεπερνούν κατά πολύ εκείνες του ελαίου της σόγιας. Έχει όλες τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β (συμπεριλαμβα νομένης της Β12, που δεν υπάρχει σε άλλες φυτικές τροφές) και όλα τα απαραίτητα για τον οργανισμό μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Περιέχει λυκοπένιο, ζεαξανθίνη, ασταξανθίνη και β-καροτίνη. Περιέχει β-σιτοστερόλη. Η β-σιτοστερόλη ανήκει σε μια ομάδα στερολών, που υπάρχουν μόνο στα φυτά, και έχει αποδειχθεί ότι μει­ώνει τα επίπεδα της LDL.

Το ιπποφαές είναι πλούσιο σε λινολενικό οξύ (ωμέγα-3). Ο ανθρώπινος οργανισμός μετατρέπει αυτό το λιπαρό οξύ σε προσταγλανδίνες. Οι προσταγλανδίνες είναι ουσίες οι οποίες συγκαταλέγονται στις ορμόνες και εκτελούν ευρύ φάσμα λειτουργιών στον οργανισμό (όπως ρύθμιση της πίεσης του αίματος). Περιέχει επίσης λινολεϊκό οξύ (ωμέγα-6), παλμιτολεϊκό οξύ (ωμέγα-7), παλμιτικό οξύ και ελαϊκό οξύ (ωμέγα-9). Τα ωμέγα-7 λιπαρά οξέα συμβάλλουν στην υποστήριξη των κυττάρων και σε υγιή δέρμα, μαλλιά και νύχια.

Το ιπποφαές έχει φανεί ότι έχει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση, που αποδίδεται κυρίως στο περιεχόμε­νό του σε φλαβονοειδή και βιταμίνη C.

Πιθανόν να είναι χρήσιμο στη θεραπεία του καρκίνου. Η περισσότερη από τη δουλειά που έχει γίνει στη θεραπεία του καρκίνου είναι με πειραματόζωα. Μια ομάδα στην Ινδία με επικεφαλής τον H.C. Goel (στο Department of Radiation Biology, Institute of Nuclear Medicine and Allied Sciences στο Delhi) έχει δημοσιεύσει διάφορες αναφορές για τη δυνατότητα ενός εκχυλίσματος ιπποφαούς (ένα εκχύλισμα αλκοόλ, που περιέχει κυρίως τα φλαβονοειδή) να προστατεύει τον μυελό των οστών από βλάβη λόγω ακτινοβολίας. Η ομάδα του έδειξε επίσης ότι το εκχύλισμα βοηθά στη γρηγορότερη ανάρρωση των κυττάρων του μυελού των οστών. Στην Κίνα μια μελέτη που έγινε έδειξε γρηγορότερη ανάρρωση του αιμοποιητικού συστήματος μετά από υψηλή δόση χημειοθεραπείας (με 5-FU) σε ποντίκια που τράφηκαν με έλαιο ιπποφαούς. Το έλαιο του σπόρου έχει βρεθεί ότι ενισχύει την ανοσία και παρέχει αντι-ογκικές επιδράσεις σε προκαταρκτικές εργαστηριακές μελέτες.

Σε μια διπλή-τυφλή κλινική δοκιμασία που έγινε στην Κίνα σε 128 ασθενείς με ισχαιμική καρδιοπάθεια δόθηκαν φλαβονοειδή του ιπποφαούς, 10 mg κάθε φορά, τρεις φορές την ημέρα, για 6 εβδομάδες. Οι ασθενείς είχαν μείωση στα επίπεδα της χοληστερίνης και βελτιωμένη καρδιακή λειτουργία. Είχαν επίσης λιγότερη στηθάγχη από ό,τι αυτοί που λάμβαναν το φάρμακο ελέγχου.

Το ιπποφαές χρησιμοποιείται παραδοσιακά για τη θεραπεία των γαστρικών ελκών και εργαστηριακές μελέτες επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα του ελαίου του σπόρου γι᾿ αυτή την εφαρμογή. Ομαλοποιεί την παραγωγή γαστρικού οξέος και μειώνει τη φλεγμονή.

Βοηθά στην κίρρωση του ήπατος. Μια κλινική δοκιμασία έδειξε ότι εκχυλίσματα του ιπποφαούς ομαλοποίησαν τα ηπατικά ένζυμα, τα χολικά οξέα και τους δείκτες του ανοσοποιητικού συστήματος που εμπλέκονται στη φλεγμονή του ήπατος. Επιπρόσθετα το λάδι του ιπποφαούς προστατεύει το συκώτι από τις βλαβερές επιδράσεις των τοξικών χημικών, όπως φάνηκε σε εργαστηριακές μελέτες.

Ένα συστατικό του λαδιού, το παλμιτολεϊκό οξύ, θεωρείται μια πολύτιμη τοπική ουσία για τη θεραπεία των εγκαυμάτων και των πληγών. Αυτό το λιπαρό οξύ μπορεί επίσης να τρέφει το δέρμα, όταν λαμβάνεται στοματικά, αν καταναλώνονται επαρκείς ποσότητες του ιπποφαούς ή του λαδιού του. Αυτή είναι μια χρήσιμη μέθοδος για τη θεραπεία συστημικών δερματικών παθήσεων όπως ατοπική δερματίτιδα. Το φρούτο ωφελεί τα μαλλιά.

Οι χρήστες του ιπποφαούς αναφέρουν τα εξής οφέλη από τη λήψη του: Τόνωση, ευεξία και ενέργεια, γρήγορη ανάρρωση και επούλωση των πληγών. Ενίσχυση του ανοσοποιητικού. Μείωση του άγχους. Ρύθμιση του μεταβολισμού. Μείωση της χοληστερίνης και του σακχάρου του αίματος. Ανακούφιση από τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης και τους πόνους της περιόδου. Αντιμετώπιση δερματικών προβλημάτων, όπως ακμή, δυσχρωμίες, έκζεμα, έγκαυμα και ψωρίαση. Μειώνει την ανάγκη για συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα κατά τη διάρκεια της νύχτας, διότι ενισχύει τη μεμβράνη του ουροδόχου σωλήνα. Ορισμένα άτομα ισχυρίζονται ότι τους έχει καθαρίσει την κυστική ακμή από το πρόσωπο. Το δέρμα τους γίνεται λαμπερό και πιο μαλακό. Βοηθάει κατά της ξηρότητας του δέρματος. Τα συμπληρώματα ιπποφαούς μπορούν να συνδυαστούν με ωμέγα-7 λιπαρά οξέα για καλύτερα αποτελέσματα στο δέρμα και στον ύπνο.

Δοσολογία

Το ιπποφαές διατίθεται σε κάψουλες. Πρόκειται για το ξηρό εκχύλισμα των φύλλων και των καρπών του φυτού. Επίσης κυκλοφορούν κάψουλες που περιέχουν έλαιο ιπποφαούς. Το έλαιο του φυτού παράγεται από τους καρπούς με την μέθοδο της έκθλιψης. Περι­έχει τα θρεπτικά συστατικά στην πιο ισχυρή μορφή τους. Επίσης μπορείτε να βρείτε συμπυκνωμένο χυμό που προκύπτει από την πολτοποίηση των καρπών και των φύλλων του φυτού. Το ιπποφαές διατίθεται και ως αποξηραμένο φυτό σε καταστήματα που πουλάνε βότανα. Θα πρέπει να ακολουθείτε τη δοσολογία του παρασκευαστή.
*Οι πληροφορίες που περιέχονται στην σελίδα ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια θεραπεία ή διατροφή ρωτήστε τον προσωπικό ιατρό σας.

https://therapeftis.blogspot.com/

Η αυτοκρατορία σας των ψεμάτων θα πέσει ! Σιωπή και χάος.

 

Στο Στρασβούργο ο Βίκτορ Ορμπάν προκαλεί «ευρωπαϊκό πολιτικό σεισμό».

Χθες έφυγαν από την αίθουσα η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο Φρίντριχ Μερτζ και ο Όρμπαν άρχισε να διαβάζει δεδομένα και γεγονότα, αριθμούς και δεδομένα, καταλήγοντας με

"Η αυτοκρατορία σας των ψεμάτων θα πέσει σήμερα! "

Σιωπή και χάος.

Παρεμβαίνουν και οι υπηρεσίες ασφαλείας, αλλά όχι σαν τον φρουρό του Peevski στη Βουλγαρία.

Ο Όρμπαν ξεκινά εν ψυχρώ με χαρτούρα.

Διαβάστε λέξη προς λέξη, αρχεία, τραπεζικές μεταφορές, επίσημη εσωτερική αλληλογραφία Σύμφωνα με τον ίδιο, πάνω από 5 δισ. ευρώ κονδυλίων της ΕΕ εξαφανίστηκαν, εκδόθηκαν ή/και ανακατευθύνθηκαν.

Τα χρήματα που διατέθηκαν για υποδομές, εκπαίδευση και επιστήμες έχουν εξαφανιστεί στην ακριβή γεωγραφική και πολιτική έδρα που σχετίζεται με την Ούρσουλα φον ντερ Λάγιεν.

Ενώ μιλάει ο Orban, αλλάζουν τα πρόσωπα των παρόντων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Ο Orban εξακολουθεί να παρουσιάζει έγγραφα που συνδέουν τα χρήματα της ΕΕ και τις γερμανικές εταιρίες συμβουλών χωρίς σύγχυση Οι ίδιοι που κράτησαν στενή επαφή με το Αννόβερο για χρόνια και αποδεικνύεται ότι είναι πάντα συνδεδεμένοι μαζί της Πρόεδρε.

Κάποιος φωνάζει "Ψέματα!

Πρέπει να το ελέγξουμε αυτό! "και ακούστηκαν δυνατοί θόρυβοι στο δωμάτιο αλλά ο Όρμπαν απαντά: "Δείχνω τα στοιχεία, δεν κάνω προπαγάνδα! "

Μετά από αυτή την ανάγνωση, ο Orban δίνει στοιχεία για το σκάνδαλο της Pfizer, το οποίο έχει κρυφτεί διάχυτα. Υπάρχουν πάνω από 200 μηνύματα ανάμεσα στη φον ντερ Λάιεν και τον Άλμπερτ Μπουρλά.

Μηνύματα που διαγράφηκαν χωρίς πρωτόκολλο, χωρίς αρχειοθέτηση.

Πρόκειται για συμβόλαιο, αυτό με τον Μπουρλά, αξίας 35 δισ. ευρώ, που υπέγραψε το Messenger.

Όταν το δικαστήριο ζήτησε πρόσβαση σε αλληλογραφία τον Μάιο, τα δεδομένα ξαφνικά εξαφανίστηκαν.

Ο Orban παρουσιάζει εκτυπώσεις και στιγμιότυπα οθόνης και ισχυρίζεται ότι αποθηκεύτηκαν από Ούγγρο χάκερ.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο Μπουρλά θα προσέφερε πολιτική στήριξη και κεφάλαια στη Φον ντερ Λάιεν με αντάλλαγμα μια επιλογή εμβολίου (αν και τα πραγματικά αποτελέσματα αυτού του μαζικού εμβολιασμού δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμη πλήρως, καθώς φέρνουν μια αργή και κρυφή εμφάνιση εκτός από το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές αόριστες ασθένειες που οι γιατροί ακόμα δεν μπορούν να εξηγήσουν).

Συνεχίζει ο Όρμπαν: «Δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις!

Αυτό είναι σύστημα! "

Η ομιλία του μεταδίδεται και παρακολουθείται σε όλη την Ευρώπη.

Βουδαπέστη και Μπρατισλάβα είμαστε χαρούμενοι, σε Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία η ένταση και ο θυμός μεγαλώνουν, βαθύς, ψυχρός θυμός

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, πάνω από το 60% των Γερμανών δηλώνει ότι ΔΕΝ εμπιστεύεται πλέον τις Βρυξέλλες.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν υπάρξει τέτοια δεδομένα, ακόμη και κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ ή της μεταναστευτικής κρίσης.

Στις Βρυξέλλες θα προσπαθήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο να κρύψουν την αλήθεια και να την κάνουν μικρότερη, αλλά ένα τέτοιο σκάνδαλο δύσκολα κρύβεται. Ειδικά για τους θανάτους που υπήρχαν και το γεγονός ότι δεν έγιναν αυτοψία οι θάνατοι από covid.

Υπάρχει και ένα νέο κίνημα που αναφέρει ο Όρμπαν, «Πατριώτες για την Ευρώπη». Υπάρχουν ήδη περισσότεροι από 100 βουλευτές, από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες -έχουν ενεργήσει ανεξάρτητα μέχρι στιγμής- οι οποίοι αποφάσισαν να ενωθούν στο μπλοκ για να αφαιρέσουν τις κυβερνώντες Βρυξέλλες.

Αυτό ακριβώς φοβάται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Ο Όρμπαν δεν δημιουργεί απλώς μια πολιτική συμμαχία: απαιτεί την ηγεσία της νέας ευρωπαϊκής τάξης, η οποία τράβηξε αμέσως την προσοχή της Ουάσινγκτον. Λίγες ώρες μετά την ομιλία του Όρμπαν, ο Τραμπ τον επαίνεσε ανοιχτά, χαρακτηρίζοντάς τον έναν από τους ισχυρότερους Ευρωπαίους ηγέτες ανάμεσα σε εκείνους που έχουν τη δύναμη και το θάρρος για να πω την αλήθεια.

Πρότεινε μάλιστα συνάντηση στη Βουδαπέστη, χωρίς όμως άλλους συμμετέχοντες στην ΕΕ.

Η παγκόσμια πολιτική απομακρύνεται από την Ευρώπη και δεν περιστρέφεται γύρω από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αλλά γύρω από αυτήν.

Από χθες, ο Όρμπαν θεωρείται ως μεσολαβητής μεταξύ των Πολιτειών και της Φον ντερ Λάιεν, ως σύμβολο ενός παλιού αποτυχημένου συστήματος.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος κυκλώνας που ταλανίζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή: η «Πράσινη Συμφωνία».

Ποτέ δεν άρχισε να πετυχαίνει και βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Δισεκατομμύρια ευρώ έχουν εξατμιστεί και οι τιμές ενέργειας έχουν αυξηθεί, καταστρέφοντας βιομηχανίες σε όλη την Ευρώπη.

Αυτό που παρουσίασε η φον ντερ Λάιεν ως έργο του αιώνα γίνεται το ακριβότερο πολιτικό φιάσκο. Υπάρχουν έγγραφα από ευρωπαϊκές εσωτερικές επιτροπές που προειδοποιούν για το αντίθετο αποτέλεσμα και προβλέπουν πόσο καταστροφική είναι η στήριξη της πράσινης συμφωνίας, όλα γραμμένα σε ακριβείς αναφορές που απευθύνονται στη Φον ντερ Λάιεν.

Καταρρέει το τείχος της σιωπής που προστάτευε την ΕΕ εδώ και δεκαετίες.

Και αρχίζει να προκύπτει η αλήθεια για το λόμπι των «διάσημων» φίλων του Αννόβερου, γενέτειρα της Φον ντερ Λάιεν.

Γνωστά τα θέματα, κανείς δεν τόλμησε ποτέ να τα σχολιάσει, αλλά τελικά εμφανίζεται και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Κύμα διαρροών προκαλεί η έρευνα κατά της Φον ντερ Λάιεν, καθώς πολλά μυστικά εγκλήματα περιμένουν να αποκαλυφθούν «βολικά».

Ο Όρμπαν επισκέφθηκε πρόσφατα την Ουάσινγκτον και τη Μόσχα. Πήρε αυτό που ήθελε η χώρα του, εννοώντας να τον κοιτάζουν σε «ευρωπαϊκή κλίμακα».

Εδώ και χρόνια, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρείται ένα ανέγγιχτο τεχνοκρατικό παράδειγμα από τα κράτη μέλη της.

Το πιο εκρηκτικό ερώτημα είναι: «Μπορεί η κομισιόν, ύποπτη για διαφθορά, εξάλειψη δεδομένων, δισεκατομμύρια ευρώ και άνιση πολιτική πίεση, να κυβερνά ακόμα; "

Πολλοί ειδικοί λένε ήδη: «Όχι, η πολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει.

«Αυτό που έχει χτίσει η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν με τα χρόνια γίνεται σύμβολο αποξένωσης μεταξύ γραφειοκρατών και πολιτών, σύμβολο αποκρυφιστικών αποφάσεων υπέρ λίγων εκλεκτών και σύμβολο συγκεντρωτικής εξουσίας, αποστασιοποιείται πλήρως από τους ψηφοφόρους της. "

Ο Orban προσφέρει μια ξεκάθαρη και απτή εναλλακτική λύση.

Πολιτικός σεισμός θα σαρώσει την Ευρώπη.

Οι κυβερνήσεις θα καταρρεύσουν, οι συμφωνίες της ΕΕ θα ακυρωθούν και η εξουσία στην ΕΕ θα αλλάξει ριζικά.

Η Καρυστιανού, η κομματοκρατία και το ξόρκι της ακροδεξιάς

 Όταν η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επαγγελματίες «πολιτικούς»

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος 

Πολύς ο θόρυβος από τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού περί ενδεχόμενης δημιουργίας πολιτικού κινήματος. Ωσάν να μην ισχύει το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, παρά μόνον για τα παιδιά των κομματικών σωλήνων. Ή τουλάχιστον, να θεωρούμε ότι αφαιρείται τούτο το δικαίωμα, από ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους σε ένα κρατικό έγκλημα.

Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με την χυδαιολογία των κυβερνητικών τρολ, ούτε με το ψυχολογικό προφίλ όσων θεωρούν ότι μια γυναίκα που έχασε το παιδί της, το περισσότερο που μπορεί να κάνει, είναι να διεκδικήσει μια δικαστική απόφαση αποζημίωσης.

Περί πολιτικής
Αφορμή για να γράψω κάποιες σκέψεις, ήταν κάποια άρθρα συναδέλφων, σε διάφορα Μέσα, που ξεκάθαρα ξορκίζουν την πιθανότητα να δημιουργηθεί κάποιος νέος πολιτικός φορέας, στον οποίο θα ηγείται η Μαρία Καρυστιανού, διότι “η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση για να την αναλάβουν οι εκτός πολιτικής”.

Αρχικά, αν μου επιτρέπονται κάποιες παρατηρήσεις σε -κατά τα άλλα- εξαίρετους συναδέλφους, θα έλεγα ότι οι τίτλοι, αν και καταλαβαίνω ότι πρέπει να είναι “πιασάρικοι” για να “πουλήσουν” στο διαδικτυακό παζάρι της ειδησεογραφίας, αδικούν πολλές φορές το περιεχόμενο των κειμένων τους και σίγουρα την σοβαρότητα του ζητήματος.

Από ΄κει και πέρα, επειδή σε όλα τα εν λόγω άρθρα, αντιμετωπίζεται η Μαρία Καρυστιανού ως ένας άνθρωπος που θα ήταν σχεδόν… καταστροφικό να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, διότι δεν έχει σχέση με την “πολιτική”, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ:

Πως γίνεται ένας πολίτης ενεργός, που θέτει με ιδιαίτερη ικανότητα κοινωνικής διείσδυσης, σημαντικά θεσμικά ζητήματα, να θεωρείται “εκτός πολιτικής”; Τι είναι η πραγματική πολιτική, αν δεν είναι το δικαίωμα και η υποχρέωση του αριστοτελικού “πολιτικού όντος”, να θέτει ζητήματα, να συμμετέχει σε διαδικασίες, να διεκδικεί αποφάσεις, μέσα στο πλαίσιο της Πολιτείας; Εκτός, κι αν έχουμε κάποτε -που δεν θυμάμαι- αποφασίσει, ότι η πολιτική είναι το αποκλειστικό προνόμιο κάποιων κομματικών ελίτ.

Περί κοινοβουλευτισμού, κομμάτων και πραγματικής Δημοκρατίας

Στη συνέχεια, σε κάποια από αυτά τα κείμενα, γίνονται εκτενείς αναφορές σε “μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού τους τελευταίους αιώνες”, η οποία “είναι ο Κοινοβουλευτισμός  – που για να λειτουργήσει χρειάζεται κόμματα”.

Αναπτύσσονται αναλύσεις που σχεδόν θεωρούν δεδομένη την παραδοχή ότι ετούτη την κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού, δεν δικαιούμαστε ούτε να την κρίνουμε, ούτε να διεκδικήσουμε μια σύγχρονη μεταρρύθμισή της, ούτε καν να στηλιτεύσουμε την ελλαδική ολιγαρχική εκδοχή της (προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, με πρωθυπουργούς που έχουν εξουσίες εκλεγμένου μονάρχη). Κάθε τέτοια προσπάθεια αντιμετωπίζεται ως “εκτός πολιτικής”.

Όμως, αν ήταν έτσι, οι αναλύσεις του Κορνήλιου Καστοριάδη, του Γιώργου Κοντογιώργη, του Παναγιώτη Παπαγαρυφάλλου και τόσων άλλων πολιτικών φιλοσόφων, πού θεωρούν τον δυτικό κοινοβουλευτισμό ως μία εξέλιξη της δυτικής ολιγαρχίας, που μόνο σημειακά τέμνεται με αυτό που οι Έλληνες αποκαλούσαν Δημοκρατία, είναι “εκτός πολιτικής”; Κι αν έτσι είναι τα πράγματα, τότε τι είναι πολιτική; Αυτό που μας δίδαξαν εκείνοι που δημιούργησαν τη Δημοκρατία, ή εκείνο που μας επέβαλαν αυτοί που κατασκεύασαν τον δυτικό κοινοβουλευτισμό;

Οι κριτικές, είναι η αλήθεια, αποφεύγουν τόσο θεμελιώδη ερωτήματα. Αρκούνται μόνο να κατακρίνουν τις αναφορές της Μαρίας Καρυστιανού, στο ότι της προκαλεί αποστροφή η έννοια του κόμματος. Όπως και στην πλειοψηφία των Ελλήνων, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Όμως, αν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε καλύτερα τι εννοεί η κα Καρυστιανού, ίσως θα μαρτυρούσαμε –διότι σαφώς αντιλαμβανόμαστε– ότι ο τρόπος που λειτουργούν τα κόμματα στην Ελλάδα, είναι φυσικό να δημιουργεί αποστροφή σε οποιονδήποτε ενεργό πολίτη αναζητά την πραγματική Δημοκρατία, την ουσιαστική συμμετοχή, τη λογοδοσία και την απόδοση -κι όχι την παράκαμψη- ευθυνών.

Ποια από αυτές τις έννοιες τιμούν τα κόμματα στην σημερινή Ελλάδα, ώστε “πολιτική” να βαφτίζεται ο παρασιτικός τρόπος λειτουργίας τους και “μη πολιτική” η αναζήτηση ενός άλλου τρόπου συμμετοχής, ευθύνης, λογοδοσίας κι εν τέλει πραγματικής Δημοκρατίας; Κι αν υπάρχουν εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αυτό αρκεί για να αναιρέσει την πάνδημη αποστροφή;

Υπάρχει άλλος τρόπος;
Σαφώς και υπάρχει άλλος τρόπος. Κι αν δεν θέλουμε να κοιτάξουμε στην βαθιά πολιτική μας παράδοση, στις -πάλαι ποτέ- κοινότητες, στα όσα μας διδάσκει ο Αριστοτέλης κι ο Ισοκράτης, μπορούμε να δούμε σήμερα ότι δίπλα μας η Ιταλία ετοιμάζεται να κάνει το 75ο δημοψήφισμα των τελευταίων 50 ετών. Διότι εκεί οι πολίτες έχουν το δικαίωμα, που στερούνται οι Έλληνες, να προκαλούν οι ίδιοι δημοψηφίσματα που είναι δεσμευτικά για κάθε κυβέρνηση. Μπορούμε να δούμε ότι λίγο παραπάνω, στην Ελβετία, παράλληλα με την “κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού”, λειτουργούν και θεσμοί αμεσοδημοκρατικής φύσης, με βάση τους οποίους οι πολίτες έχουν άμεση συμμετοχή στις μικρές ή μεγάλες αποφάσεις που αφορούν στο μέλλον τους.

Αφού “ανήκομεν εις την Δύσιν” και υποχρεωτικά πρέπει να είμαστε μεταπράτες των θεσμών της, μπορούμε να κοιτάξουμε τα Συντάγματα της Γαλλίας, της Δανίας, της Ελβετίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, της Λετονίας, του Λουξεμβούργου, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Εσθονίας, της Λιθουανίας, της Αυστραλίας, η αναθεώρηση των οποίων υπόκειται υποχρεωτικά σε δημοψήφισμα και δεν αποτελεί προϊόν μόνο κοινοβουλευτικού μαγειρέματος και προστασίας των προνομίων της πολιτικής ελίτ.

Μπορούμε να συνομολογήσουμε, μαζί με τις 1.300.000 υπογραφές που κατέθεσε η Μαρία Κρυστιανού τον περασμένο Ιούνιο στην Βουλή, ότι το Άρθρο 86 του Συντάγματος και ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται από τα κυβερνητικά κόμματα, δεν συνάδει με καμία έννοια ισότητας και ισονομίας.

Σαφώς, σε μια χώρα που η διαφθορά αποτελεί κανονικότητα, έχουμε την υποχρέωση να διεκδικήσουμε την αυστηρή τιμωρία όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και τα χρησιμοποιούν προς ίδιον και όχι προς δημόσιο συμφέρον.

«Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα κόμματα;», θα μου πείτε. Μα αν λειτουργούσαν τέτοιου είδους Δημοκρατικοί θεσμοί και δικλείδες ασφαλείας, αν η διάκριση των εξουσιών ήταν διασφαλισμένη και η απόδοση των ευθυνών δεδομένη, τότε τα κόμματα δεν θα είχαν τις ολιγαρχικές εξουσίες που τους παρέχει σήμερα το πολιτικό σύστημα. Θα ήταν φορείς πολιτικών αντιλήψεων και προτάσεων και όχι μηχανισμοί διαπλοκής με αποκλειστικό το δικαίωμα άσκησης εξουσίας. Η λαϊκή κυριαρχία δεν θα νοούταν ως μια λευκή επιταγή που δίδεται κάθε τέσσερα χρόνια στα κόμματα, αλλά ως συνεχόμενη συμμετοχή στις αποφάσεις, ως δικλείδα θεσμικού ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας, ως εμπέδωση της ισότητας και της ισονομίας.

Και θα χρειάζονταν και τα ίδια τα κόμματα, για να έχουν ουσιαστικό πολιτικό λόγο ύπαρξης, να δίνουν ρόλο στη βάση τους, με ουσιαστικές διαδικασίες συμμετοχής στις αποφάσεις, στον σχεδιασμό της πολιτικής, στον έλεγχο της όποιας κυβερνητικής ευθύνης τυχόν αναλάβουν.

Όταν θέλεις τέτοιου είδους βαθιές πολιτικές αλλαγές, σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να το περιγράψεις, λέγοντας ότι φτιάχνεις άλλο ένα κόμμα. Αυτό που περιγράφει τον φορέα που, επί της ουσίας, θα αναλάβει την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, είναι -και μόνο αυτό θα μπορούσε να διασφαλίσει τέτοιο εγχείρημα- ένα ευρύ πολιτικό κίνημα ενεργών πολιτών. Κι επειδή η Μαρία Καρυστιανού έχει αποδείξει ότι ξέρει να συνεννοείται με τις πλατιές λαϊκές μάζες, με λίγες λέξεις έχει περιγράψει άριστα αυτό που θέλει.

Το ξόρκι της ακροδεξιάς
Όμως αυτού του είδους η ρητορική φέρει ακροδεξιά υφή, αναφέρουν κάποιοι συνάδελφοι. Τούτη η έννοια άλλωστε -η ακροδεξιά- μπορεί να κολλήσει παντού, χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερες εξηγήσεις. Λειτουργεί πλέον σαν ένα σύγχρονο ξόρκι (δανείζομαι την παρομοίωση από τον φίλο Αντώνη Ανδρουλιδάκη), που σε όποιον το εκτοξεύσεις, τον βάζεις στην γωνία, κι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε υποχρεωμένοι να τον κοιτούμε καχύποπτα, σαν τον εχθρό του λαού που φόρεσε προβιά προβάτου.

Εδώ πια δεν ισχύει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Αυτός που θα ετεροπροσδιοριστεί ως “ακροδεξιός”, δεν έχει κανένα δικαίωμα να πει τι πραγματικά πιστεύει, πως περιγράφει τις αντιλήψεις του, πως αυτοπροσδιορίζεται. Το ξόρκι λειτουργεί μαγικά και μας αποκαλύπτει πως κανείς μας δεν πρέπει να τον πιστέψει, γιατί ό,τι και να πει, κατά βάθος θέλει να μας αποπλανήσει. Και για να μη χάσουμε την παρθενιά μας εμείς οι αφελείς πολίτες, οι σύγχρονοι ιεροεξεταστές πετούν το ξόρκι με ακρίβεια, προκειμένου να μας προστατεύσουν.

Πέραν του ότι αυτού του είδους η αναφορά στην Μαρία Καρυστιανού, αγνωεί τις επιθέσεις που δέχεται από πραγματικά ακροδεξιούς κύλους, θα έλεγα, πως αν συνεχίζει σοφόν να θεωρείται το σαφές, τότε καλό θα ήταν, αν θέλουμε πλέον να διατηρούμε τη σοβαρότητα των λεγομένων μας, να εξηγούμε με σαφήνεια τι εννοούμε με την έννοια “ακροδεξιά” και γιατί κολλούμε στον οποιονδήποτε αυτή την ταμπέλα. Διότι ο όρος έχει γίνει τόσο λάστιχο, που θα χάσει -αν δεν έχει ήδη χάσει- και την αξία του, όταν θα χρειάζεται να αναφερόμαστε στους πραγματικούς ακροδεξιούς.

Ο κίνδυνος της πραγματικής ακροδεξιάς
Διότι αν έτσι βαφτίζουμε οποιαδήποτε κριτική απέναντι στο σάπιο και ξεπερασμένο πολιτικό καθεστώς, κάθε προσπάθεια των πολιτών να απαιτήσουν τις βαθιές αλλαγές που θα κάνουν την πολιτική υπόθεση δική τους και όχι προνόμιο των διεφθαρμένων ελίτ, τότε κινδυνεύουμε η δεδομένη οργή και η απαξίωση των θεσμών, να οδηγήσει όσους απαιτούν λύσεις, στην πραγματική ακροδεξιά.

Όσοι νομίζουν ότι η βαθιά ανάγκη για ριζικές αλλαγές, ενός λαού καθημαγμένου, που έχει δει τα παιδιά του να ξενιτεύονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες για να ζήσουν αξιοπρεπώς, μπορεί να συνεχίσει να καλύπτεται με τα γνωστά πολιτικά τρικ, την ανακύκλωση παλιών αποτυχημένων υλικών, το μαστίγιο και το καρότο, μάλλον δεν έχουν καταλάβει σε τι εποχές ζούμε.

Ο μέσος όρος των πολιτών είναι πλέον πιο μορφωμένος, πιο καταρτισμένος, πιο έμπειρος και σαφώς πιο υπεύθυνος, από το πολιτικό προσωπικό που τον διοικεί. Θα το διώξει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν αυτή η ανάγκη δεν εκφραστεί θεσμικά, μέσω πολιτικών διαδικασιών που θα κινήσουν οι ίδιοι οι πολίτες, τότε θα μπούμε σε πραγματικά επικίνδυνα νερά. Και σε αυτή την περίπτωση, το μόνο σίγουρο είναι ότι μαζί με τα ξερά, θα καούν και τα χλωρά που τα ανεχόντουσαν

https://www.anixneuseis.gr/

Στ' @RχίDi@ μας !!!

 

                          Περισσότερα εδώ και εδώ

Διόδοτος

Γιατί το κλειδί της ρωσικής νίκης στην Ουκρανία είναι η Οδησσός

 

Κύριο ζητούμενο στον  πόλεμο στην Ουκρανία, με την ένταση να κλιμακώνεται καθημερινά, είναι εάν η Ρωσία  θα περιοριστεί μόνο στην κατάληψη της Λαϊκής Δημοκρατίας του, ή θα προχωρήσει και στην κατάληψη της Οδησσού. Η θέση της Ρωσίας είναι σαφής: αν η Ουκρανία επιμείνει στον πόλεμο και συνεχίσει να προκαλεί ένταση στη Μαύρη Θάλασσα, τότε η Μόσχα θα αναγκαστεί να επεκτείνει τη γεωγραφία της πίεσης και να περιλάβει και άλλες περιοχές, όπως η Οδησσός. Το ζήτημα της Οδησσού, που ανήκει στις περιοχές που η Ρωσία θεωρεί ως κατεχόμενες από την Ουκρανία, είναι κρίσιμο για τη Ρωσία, καθώς η περιοχή αυτή αποτελεί στρατηγικό κόμβο για τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας και των οικονομικών διαδρομών στην περιοχή.

Στην ιστορική μνήμη των Ρώσων, η Οδησσός είναι μια ρωσική πόλη. Ο πληθυσμός αυτής της πόλης επικεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό στο ρωσικό παρελθόν της. Υπενθυμίζεται ότι η Οδησσός ιδρύθηκε από τη Ρωσίδα αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β’ και ότι για περισσότερους από δύο αιώνες από την ίδρυσή της, αυτή η πόλη ήταν το προκεχωρημένο φυλάκιο της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα, καταλαμβάνοντας μία από τις κορυφαίες θέσεις στη χώρα, όσον αφορά τον πληθυσμό και το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης. Για τον ηρωισμό που επέδειξαν οι κάτοικοί της κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, την 1η Μαΐου 1945, η Οδησσός τιμήθηκε με τον τιμητικό τίτλο της Ηρωικής Πόλης.

Η στρατηγική θέση της Οδησσού

«Καταλυτικό παράγοντα για την εξασφάλιση της ρωσικής επικράτησης στη σύγκρουση θα αποτελούσε η κατάληψη της Οδησσού από τα ρωσικά στρατεύματα», υποστηρίζει ο πρώην διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγός Ουέσλι  Κλαρκ.  Κατά την άποψή του, παρά τις ρωσικές επιχειρήσεις σε περιοχές όπως το Χάρκοβο και το Σούμι, η Οδησσός παραμένει στρατηγικός στόχος ύψιστης προτεραιότητας. Η επιτυχία στην περιοχή αυτή θα μπορούσε, όπως σημειώνει, να ανατρέψει ριζικά τις ισορροπίες. «Η κατάληψη της Οδησσού θα σήμαινε μία πραγματική νίκη για τη Ρωσία» δήλωσε χαρακτηριστικά σε ουκρανικό τηλεοπτικό σταθμό.

Από στρατηγικής σκοπιάς, η κατάληψη της Οδησσού θα σήμαινε έλεγχο στις περιοχές του Μικολάιβ, του Οτσάκοβ και της Χερσώνας και ουσιαστικά θα σήμαινε την πλήρη αποκοπή της Ουκρανίας από τη Μαύρη Θάλασσα. Δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος του στρατιωτικού ανεφοδιασμού του Κιέβου πραγματοποιείται μέσω θαλάσσης και εσωτερικών ποτάμιων λιμένων, ο αποκλεισμός αυτών των οδών θα είχε καταστροφικές συνέπειες για τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας. Οι χερσαίες μεταφορές, μέσω σιδηροδρόμων και οδικών αρτηριών, έχουν σημαντικούς περιορισμούς. Επιπρόσθετα. αυτή η διαδρομή είναι κρίσιμη για την οικονομία της Ουκρανίας, ιδιαίτερα για τη βιομηχανία μετάλλων. Η σταθερή λειτουργία της επιτρέπει στους Ουκρανούς παραγωγούς να διατηρούν τη θέση τους στις παγκόσμιες αγορές και να στηρίζουν τις συναλλαγματικές εισροές στη χώρα. Αν η Ουκρανία χάσει τα λιμάνια της, θα χάσει δισεκατομμύρια δολάρια από τον προϋπολογισμό και τη δυνατότητα πρόσβασης στις ανοιχτές θάλασσες για τα προϊόντα της. Επιπλέον, η ρωσική παρουσία στην Οδησσό θα ενίσχυε τη σύνδεση με τη Μολδαβική Υπερδνειστερία, η οποία βρίσκεται ανάμεσα σε δύο εχθρικά προς τη Ρωσία καθεστώτα: στο Κισινάου και στο Κίεβο. Παράλληλα, η κατάληψη θα παρείχε τον έλεγχο της βόρειας εκβολής του Δούναβη, μιας από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές υδάτινες αρτηρίες.

Οι επιθέσεις drones

Το γεγονός ότι η Ουκρανία, χρησιμοποιώντας drones, επιτέθηκε σε ρωσικό τάνκερ κοντά στις τουρκικές ακτές – το οποίο μετέφερε ηλιέλαιο προς τη Γεωργία – επιβεβαιώθηκε επίσημα. Το περιστατικό χαρακτηρίζεται σαν απόπειρα να στηθεί θαλάσσια πολιορκία εναντίον του ρωσικού εμπορικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα. Σε απάντηση ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ευθέως: «οι επιθέσεις των ουκρανικών δυνάμεων/της SBU στα ρωσικά πλοία αποτελούν πειρατεία». Μιλώντας για τις επιθέσεις σε τάνκερ, ο Πούτιν ανέφερε επίσης  ότι, «η Ρωσία θα διευρύνει τα πλήγματα στα ουκρανικά λιμάνια και πλοία» και, εάν συνεχιστούν οι επιθέσεις, «θα εξετάσει το ενδεχόμενο ανταποδοτικών μέτρων κατά πλοίων χωρών που βοηθούν την Ουκρανία», καταλήγοντας ότι: «Ο πιο ριζικός τρόπος είναι να κοπεί η Ουκρανία από τη θάλασσα».

Οι ουκρανικές επιθέσεις θα έχουν σαν αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν με κατανόηση την καταστροφή των ουκρανικών λιμανιών και του ουκρανικού εμπορικού στόλου. Δεν είναι εύκολο να καταδικαστούν οι ρωσικές επιθέσεις στα ουκρανικά λιμάνια που έχουν και το χαρακτήρα της αυτοάμυνας. Ενδεχομένως οι «σοφοί» του Γραφείου της Προεδρίας στο Κίεβο, έδωσαν στον Πούτιν, τη «νομιμότητα» να καταστρέψει τα ουκρανικά λιμάνια.

Επόμενος στόχος η Οδησσός;

Ένα θεμελιώδες ζήτημα είναι το μέλλον του λιμανιού της Οδησσού, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι πιο βίαιες Ουκρανικές επιθέσεις κατά της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα, έχουν προκληθεί, κυρίως από την Οδησσό.  Για τη Ρωσία η Οδησσός πρέπει να είναι ουδέτερη ή να τεθεί υπό τον έλεγχο του ρωσικού στρατού. Δεν είναι τυχαίο που στο Γενικό Επιτελείο της Ρωσίας κρέμεται χάρτης, όπου οι περιοχές της Οδησσού και του Μικολάιβ εμφανίζονται ενταγμένες στη Ρωσία. Στον χάρτη, εμφανίζονται εκτός του ουκρανικού εδάφους, υποδεικνύοντας τη στρατηγική φιλοδοξία της Ρωσίας για την επέκταση της Novorossiya έως τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας.

Είναι αυτό ένας ρωσικός πόθος ή μια προειδοποίηση από τη Ρωσία, που δείχνει τι θα απογίνει αν η Ουκρανία συνεχίσει τον αγώνα της; Το πιθανότερο είναι η Ρωσία να λέει σε όλους πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, φανερώνοντας τις πραγματικές προθέσεις της και ενισχύοντας τις ανησυχίες για συνέχιση του πολέμου και πιθανές νέες ανατροπές στο γεωπολιτικό σκηνικό της περιοχής.  Να υπενθυμίσουμε ότι το Νοέμβριο του 2023, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν είχε δηλώσει, ότι η Οδησσός είναι «ρωσική πόλη» και ότι τα εδάφη της Μαύρης Θάλασσας και η Κριμαία, δεν υπήρξαν ποτέ τμήμα της Ουκρανίας.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα σχέδια για την Οδησσό και το Μικολάιβ υπήρχαν από την αρχή της ρωσικής εισβολής.  Σημειώθηκαν ακόμη και μάχες κοντά στο Μικολάιβ. Ωστόσο, η Ρωσία δεν διέθετε επαρκείς δυνάμεις για να αντιμετωπίσει έναν αριθμητικά ισχυρότερο εχθρό, ενώ η αντίσταση του υποστηριζόμενου από το ΝΑΤΟ ουκρανικού κράτους και πληθυσμού, είχε υποτιμηθεί. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να καθυστερήσει η προέλαση προς την Οδησσό, με συνέπεια την  απώλεια της Χερσώνας αντί της περικύκλωσης του Μικολάιβ και της Οδησσού.

Το παρακάτω γράφημα στον χάρτη τοίχου του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας, δείχνει την Ουκρανία με τις περιοχές που επισημαίνονται με κόκκινο χρώμα να αντιστοιχούν στη «Ρωσία»

Χρειάζεται η Ρωσία το λιμάνι της Οδησσού;

Η Οδησσός μια πόλη με πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους, είναι κρίσιμης ιστορικής και ζωτικής σημασίας στο πλαίσιο της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η απελευθέρωσή της δεν  είναι απλώς ένας στρατιωτικός στόχος, αλλά ένας κεντρικός στρατηγικός στόχος για τη Ρωσία. Όπως το Βλαδιβοστόκ στην Άπω Ανατολή, έτσι και η Οδησσός είναι λιμάνι στρατηγικής σημασίας.  Επί αυτοκρατορικής Ρωσίας και Σοβιετικής Ένωσης, αποτέλεσε εμπορικό παράθυρο προς τον κόσμο. Στην Οδησσό, η εσωτερική αντίσταση απουσιάζει, κυρίως λόγω της καταστολής από τις ουκρανικές υπηρεσίες. Ωστόσο, η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι είτε ουδέτερη, είτε φιλικά διακείμενη προς τη Ρωσία. Δεν αναμένεται ξεσηκωμός υπέρ των ρωσικών δυνάμεων, όμως υπάρχει υποστήριξη σε επίπεδο πληροφοριών.

Η σημασία της Οδησσού υπερβαίνει κατά πολύ τη συμβολική της αξία. Γεωγραφικά, η Οδησσός βρίσκεται σε κρίσιμη θέση για τη Ρωσία. Η πόλη χρησιμεύει ως πύλη προς τη Μαύρη Θάλασσα και ως σημείο κλειδί για τη διασφάλιση της ρωσικής πρόσβασης στον διάδρομο της Υπερδνειστερίας, κάτι που μπορεί να επιτρέψει την επανένταξη της περιοχής στη Ρωσία, εάν το επιθυμεί ο τοπικός πληθυσμός.

Με τις διαπραγματεύσεις για μία συμφωνία  να συνεχίζονται, τίθεται το ερώτημα εάν  η Μόσχα έχει την πρόθεση να σταματήσει τώρα τα στρατεύματά της, ή τα σχέδιά της εκτείνονται πολύ πέρα από το Ντονμπάς. Με την επίτευξη μίας βιώσιμης ειρηνευτικής συμφωνίας να αποτελεί μία δύσκολη εξίσωση, υποθετικά η σύγκρουση μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, υπό όρους θα τελειώσει όταν τα Ρωσικά στρατεύματα εισέλθουν στην Οδησσό, παίρνοντας τον έλεγχο ολόκληρης της ακτογραμμής. Η απώλεια πρόσβασης στη θάλασσα θα ήταν καταστροφική για την Ουκρανία και η Ρωσία θα προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί αυτό το γεγονός για να εντάξει αργότερα την υπόλοιπη χώρα, στη σφαίρα επιρροής της. Όλα τα υπόλοιπα πιθανόν να εκπληρωθούν μέσω της σφαίρας επιρροής. Είναι κατανοητό  τι σημαίνει να αφήσεις μια χώρα χωρίς θάλασσα. Πρόκειται για μια χώρα που θα εξαρτάται από τη χώρα που ελέγχει την  πρόσβαση στη θάλασσα.

https://www.militaire.gr/