από τον Karl NemmersdorfΛίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν πόσο εβραϊκή ήταν η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης στις πρώτες δύο δεκαετίες της. Δεδομένων των πραγματικοτήτων των εκδόσεων στον σημερινό κόσμο, όσοι επιθυμούν να μάθουν περισσότερα θα μπορούσαν να διαβάσουν πολλά βιβλία, να συναντήσουν μια χιονοθύελλα από άγνωστα ρωσικά ονόματα και να μην συνειδητοποιήσουν ποτέ ότι πολλά από τα κρίσιμα πρόσωπα ήταν στην πραγματικότητα Εβραίοι. Το Γκουλάγκ: Μια Ιστορία της Αν Άπλμπαουμ είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Η Άπλμπαουμ, Εβραία, έγραψε σχεδόν εξακόσιες σελίδες για το Γκουλάγκ, αλλά ανέφερε τους τρεις Εβραίους που ηγήθηκαν του τη δεκαετία του 1930 (Κόγκαν, Μπέρμαν και Πλίνερ) λιγότερο από δώδεκα φορές και ποτέ δεν άφησε τον αναγνώστη να καταλάβει ότι ήταν Εβραίοι. Δεν συζήτησε τη διοίκηση του Γκουλάγκ, ούτε τους άνδρες που το στελέχωσαν. Δεν υπάρχει «Εβραίος» στο ευρετήριό της, μόνο «Εβραίοι κρατούμενοι». Έτσι, οι μόνοι Εβραίοι στην «ιστορία» της είναι θύματα. Το γεγονός ότι οι Εβραίοι διηύθυναν ολόκληρο το σύστημα Γκουλάγκ και ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων (και τα τρομερά βάσανα εκατομμυρίων άλλων) αποσιωπάται από τα αρχεία. Αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια εκούσια και σοβαρή διαστρέβλωση των ιστορικών αρχείων, και αναπαράγεται σε πολλά από τα δημοσιεύματα για τη Σοβιετική Ένωση.
Αυτό το άρθρο στοχεύει να προσφέρει μια μέτρια διόρθωση. Θα εξετάσουμε τους τρεις Εβραίους που ηγήθηκαν των Γκουλάγκ τη δεκαετία του 1930, και τον προϊστάμενό τους, τον επικεφαλής της NKVD, Γκένριχ Γιαγκόντα. [1] Αυτοί οι τέσσερις άνδρες -όλοι καθαροί Εβραίοι- κυβέρνησαν εκατομμύρια κρατούμενους που ουσιαστικά αντιμετωπίζονταν ως σκλάβοι χωρίς δικαιώματα, και τους εργάζονταν, κατά εκατό χιλιάδες, κυριολεκτικά μέχρι θανάτου. Έστειλαν ανελέητα εκατομμύρια Σοβιετικούς πολίτες σε μερικά από τα πιο σκληρά κλίματα στη γη για να δημιουργήσουν πόλεις και βιομηχανικά συγκροτήματα με λίγα μόνο από τα γυμνά τους χέρια. Ο στόχος ήταν να αναπτυχθούν οι φυσικοί πόροι της χώρας και να πραγματοποιηθεί μια ιλιγγιώδης εκβιομηχάνιση, για να προετοιμαστεί ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος, ο οποίος είχε ως στόχο την κομμουνιστικοποίηση ολόκληρου του κόσμου. Η θνησιμότητα και τα βάσανα ήταν τρομακτικά, αλλά αυτές οι κακόβουλες φιγούρες προφανώς πίστευαν ότι ήταν μια αξιόλογη ανταλλαγή για αυτό το τέλειο κομμουνιστικό μέλλον. (Ή, μάλλον, δεν νοιάστηκαν ποτέ αρκετά για να κάνουν αυτόν τον υπολογισμό.)
Ο όρος «Γκουλάγκ» είναι η συντομογραφία του Glavnoye Upravleniye Ispravitelno-Trudovykh Lagerey , ή «Κύρια Διοίκηση Στρατοπέδων Σωφρονιστικής Εργασίας». Αυτή η υπηρεσία χρονολογείται από το 1930, πολύ μετά την ανέγερση των πρώτων στρατοπέδων από τους Μπολσεβίκους το 1918. Εκείνη την εποχή, όλα τα στρατόπεδα τέθηκαν τελικά υπό μια κεντρική οργάνωση, υπό την αρμοδιότητα της μυστικής αστυνομίας. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι δεκαοκτώ εκατομμύρια άνθρωποι στάλθηκαν στα στρατόπεδα και ότι 1,6 εκατομμύρια από αυτούς πέθαναν, αν και ορισμένοι παραδέχονται ότι ο πραγματικός αριθμός των θανάτων θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλότερος. [2] Στην ιστορία των Γκουλάγκ υπήρχαν σχεδόν 500 μεγάλες ομάδες στρατοπέδων, με τον συνολικό αριθμό των μεμονωμένων στρατοπέδων να ανέρχεται σε 30.000. [3] Η διοίκηση των Γκουλάγκ καταργήθηκε τελικά μόνο το 1960, αν και ορισμένα στρατόπεδα συνέχισαν να υπάρχουν. Η δομή και η μέθοδος των Γκουλάγκ σε αυτές τις τρεις δεκαετίες καθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους ακόλουθους τέσσερις άνδρες:
ΓΚΕΝΡΙΚ ΓΙΑΓΚΟΝΤΑ
Ο Γκένριχ Γκριγκόριεβιτς Γιαγκόντα ήταν ο πιο υψηλόβαθμος Εβραίος αξιωματούχος της μυστικής αστυνομίας στην ιστορία της Σοβιετικής Ρωσίας. [4] Ηγήθηκε της NKVD από το 1934 έως το 1936, αλλά ουσιαστικά είχε τον έλεγχο για χρόνια πριν από αυτό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην εξουσία, οι πολιτικές και οι πράξεις του οδήγησαν στη δολοφονία (όχι στον «θάνατο») σχεδόν δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων, με εκατομμύρια άλλους να υποδουλώνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι αλήθεια ότι ο πραγματικός οδηγός της πολιτικής ήταν ο Στάλιν, αλλά ο Γιαγκόντα επέλεξε ελεύθερα να συνεργαστεί -συμμετέχοντας στη χάραξη πολιτικής υψηλού επιπέδου- και να εφαρμόσει το πρόγραμμα. Ο εβραϊκός λαός δεν έχει ποτέ ζητήσει συγγνώμη για τις πράξεις του, ούτε για κανέναν άλλο Εβραίο Μπολσεβίκο μαζικό δολοφόνο. (Αντίθετα, κομμουνιστές εγκληματίες όπως ο Σάλομον Μορέλ και άλλοι βρίσκουν καταφύγιο από τη δίωξη στο Ισραήλ.)
Γεννημένος το 1891 ως Γκένοχ Γκέρσεβιτς Γιαγκόντα, μεγάλωσε στο Νίζνι-Νόβγκοροντ, με την οικογένειά του να συνδέεται στενά με τους Σβερντλόφ , με τους οποίους ήταν συγγενείς. [5] Ο Γιαγκόντα εντάχθηκε στο επαναστατικό κίνημα πριν από την ηλικία των δεκαέξι ετών, συμμετείχε στην Οκτωβριανή Επανάσταση στην Πετρούπολη και εντάχθηκε στην Τσέκα . Μέχρι το 1920 ήταν μέλος της κυβερνώσας επιτροπής της Τσέκα, του Κολλεγίου. Τρία χρόνια αργότερα ήταν δεύτερος αναπληρωτής πρόεδρος της OGPU [6] και μέχρι το 1926 πρώτος αναπληρωτής πρόεδρος υπό τον Βιατσεσλάβ Μενζίνσκι , του οποίου η χρόνια ασθένεια έθεσε τον Γιαγκόντα ουσιαστικά επικεφαλής μέχρι το 1929. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1920, ο Γιαγκόντα ήταν αναπληρωτής επικεφαλής ή επικεφαλής του σημαντικού Ειδικού Τμήματος, το οποίο χειριζόταν την αντικατασκοπεία και την επιτήρηση ολόκληρης της χώρας και όλων των θεσμών της. Ήταν μια θέση που του παρείχε μεγάλη εξουσία στον σκοτεινό κόσμο μιας μυστικής δικτατορίας της αστυνομίας. [7]
Ο Γιαγκόντα ως ένας εκκεντρικός νεαρός επαναστάτης, είκοσι ετών, σε μια φωτογραφία του 1912. Ο Γιαγκόντα συνελήφθη σε σχέση με μια επαναστατική ληστεία τράπεζας, για την οποία φέρεται να είχε παράσχει υλικό για εκρηκτικά. Η γηρασμένη τσαρική κυβέρνηση σύντομα του έδωσε αμνηστία και μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη και παντρεύτηκε την ανιψιά του Γιάκοβ Σβερντλόφ.
Ο Γιαγκόντα και η σύζυγός του Ίντα Αβερμπάχ το 1922. Ο Γιαγκόντα ήταν ήδη μέλος της Τσεκιστικής ομάδας πολύ υψηλού βαθμού. Δύο Εβραίοι της Ανατολικής Ευρώπης -ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες- απολάμβαναν την πορεία από το κράτος στην εξουσία σε παγκόσμια σκηνή. Ο Ίντα έγινε εισαγγελέας στη Μόσχα.
Από το 1918, το σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είχε αναπτυχθεί ραγδαία και τον Απρίλιο του 1930 τέθηκε υπό μια ενοποιημένη διοίκηση, τα Γκουλάγκ (εντός της κύριας δομής της μυστικής αστυνομίας). [8] Ο Στάλιν είχε λάβει την απόφαση να χρησιμοποιήσει την καταναγκαστική εργασία για να αναπτύξει τον τεράστιο φυσικό πλούτο της χώρας και να ωθήσει την εκβιομηχάνιση, επηρεασμένος από τους αξιωματικούς της μυστικής αστυνομίας του, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν κρατούμενους για την υλοτομία στο βορρά και διατυμπανίζοντας την επιτυχία τους. (Ο Εβραίος Ναφτάλι Φρένκελ έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη.) [9] Υπό τον Στάλιν, ο Γιαγκόντα συνεργάστηκε στενά με τους επικεφαλής των Γκουλάγκ - τους υφισταμένους του - για να διαμορφώσει τους οικονομικούς στόχους του μαζικά επεκταμένου συστήματος στρατοπέδων. Ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα ήταν η άτυχη Διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής, που κατασκευάστηκε το 1931-1933 με κόστος τουλάχιστον 25.000 ζωές. Ακολούθησε μια ακόμη μεγαλύτερη επιχείρηση, η Διώρυγα Μόσχας-Βόλγα . Και οι δύο αυτές επιχειρήσεις διευθύνονταν από ένα σμήνος Εβραίων της μυστικής αστυνομίας, υπό τη γενική διοίκηση του Γιαγκόντα.
Ένα άλλο μαζικό και θανατηφόρο πρόγραμμα που επέβλεψε ήταν η κολεκτιβοποίηση των αγροτών (1929–1933). [10] Αυτό περιελάμβανε την απομάκρυνση της τάξης των «κουλάκων», υποτίθεται πλουσιότερων αγροτών, και την αποστολή τους στα Γκουλάγκ ή σε εσωτερική εξορία - περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι, εκ των οποίων εκτιμάται ότι μισό εκατομμύριο πέθαναν. Στη συνέχεια, οι άλλοι αγρότες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις γαίες τους και να μεταφερθούν σε κρατικά αγροκτήματα, προκειμένου να τακτοποιηθεί η παραγωγή και να τροφοδοτηθεί η εκβιομηχάνιση. Ήταν η καταστροφή του τρόπου ζωής 120 εκατομμυρίων ανθρώπων. Κορυφώθηκε με τη « Συγκομιδή της Θλίψης » (1932–1933) στην οποία το κράτος - η NKVD - χρησιμοποίησε την πείνα για να κάμψει την διάχυτη αντίσταση στην κολεκτιβοποίηση. Έξι έως οκτώ εκατομμύρια πέθαναν στην Ουκρανία και σε άλλες περιοχές. [11]
Το 1934, ο Μενζίνσκι πέθανε και ο Στάλιν διόρισε τον Γιαγκόντα Γενικό Επίτροπο της αναδιαρθρωμένης διοίκησης ασφαλείας, της NKVD. Η δύναμή του ήταν τεράστια: η μυστική αστυνομία, τα Γκουλάγκ, τα συνοριακά στρατεύματα, τα ειδικά στρατεύματα της NKVD, η τακτική αστυνομία, η ολοκληρωτική επιτήρηση. Συσσώρευσε μεγάλο πλούτο στις τρεις πλούσια διακοσμημένες κατοικίες του: ξένο κρασί, ρούχα, όπλα, πορνογραφικές ταινίες και μετρητά.
Ωστόσο, ο Στάλιν ήθελε να απαλλαγεί από τον Γιαγκόντα, ο οποίος δεν υποστήριζε ολόψυχα την κολεκτιβοποίηση ή την παρωδία δίκης των Παλιών Μπολσεβίκων Ζινόβιεφ και Κάμενεφ (Αύγουστος 1936), ένα κρίσιμο βήμα στην εδραίωση της συνολικής εξουσίας από τον Στάλιν. [12] Ο Στάλιν προετοίμαζε τον διάδοχο του Γιαγκόντα, Νικολάι Γιεζόφ , και ήθελε να διαλύσει την παλιά ηγεσία της μυστικής αστυνομίας. Έτσι, στις 25 Σεπτεμβρίου 1936, ο Στάλιν τον υποβάθμισε σε Επίτροπο Επικοινωνιών. Για μήνες ο Γιαγκόντα στριφογύριζε στον άνεμο, μόλις που εμφανιζόταν στη δουλειά, φτιάχνοντας χάρτινα αεροπλάνα όταν εμφανιζόταν. Ο Γιεζόφ συνέλαβε το ενενήντα τοις εκατό των κορυφαίων ανδρών του Γιαγκόντα και έφερε τη δική του ομάδα, πολλοί από τους οποίους ήταν Εβραίοι.
Ο Γιαγκόντα στο γραφείο του στις αρχές της δεκαετίας του 1930, προφανώς καλλιεργώντας μια αύρα. Επαινέθηκε στον σοβιετικό τύπο για την «επιτυχία» του στην ολοκλήρωση της Διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής εντός του χρονοδιαγράμματος.
Ο Γιαγκόντα ως αυταρχικός αρχηγός της NKVD, 1936. Παρά τα υψηλά παράσημα, το πρόσωπό του δείχνει ξεκάθαρα ανασφάλεια. Το μουστάκι έχει κουρευτεί στο τότε δημοφιλές στυλ της «οδοντόβουρτσας», α λα Τσάρλι Τσάπλιν. Το ομοιόμορφο παλτό είναι άσχημο και χωρίς φαντασία, όπως σχεδόν ολόκληρη η σοβιετική αισθητική.
Τελικά, στα τέλη Μαρτίου του 1937, αξιωματικοί της NKVD τον συνέλαβαν. Μεταξύ των ανδρών που τον ανέκριναν (και τον ξυλοκόπησαν) ήταν πολυάριθμοι Εβραίοι. [13] Ο Στάλιν διέταξε τους ερευνητές του να σκαρφιστούν μια τεράστια φανταστική συνωμοσία και να τοποθετήσουν τον Γιαγκόντα στο επίκεντρο: κατηγορήθηκε για κατασκοπεία για ξένα έθνη, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, για συνωμοσία δολοφονίας του Στάλιν και για δηλητηρίαση αρκετών εξέχοντων προσώπων, συμπεριλαμβανομένου του προκάτοχού του Μενζίνσκι και του συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι . Οι ομάδες ανακρίσεων της NKVD τον υπέβαλαν σε μακρές και εξαντλητικές πρόβες της «ενοχής» του. Στο κελί του «έκλαιγε συνεχώς [και] πάλευε... για να πάρει ανάσα». [14] Έκανε επίσης ένα εξαιρετικά αποκαλυπτικό σχόλιο σε έναν από τους ανακριτές του: «Μπορείτε να καταγράψετε στην έκθεσή σας... ότι είπα ότι τελικά πρέπει να υπάρχει Θεός. Από τον Στάλιν δεν άξιζα τίποτα άλλο παρά ευγνωμοσύνη για την πιστή μου υπηρεσία. Από τον Θεό, άξιζα την πιο αυστηρή τιμωρία επειδή παραβίασα τις εντολές του χιλιάδες φορές. Τώρα δείτε πού βρίσκομαι και κρίνετε μόνοι σας: υπάρχει Θεός ή όχι;» [15] Ο Γιαγκόντα ήταν επίσημα άθεος υλιστής, αλλά, όπως και ο Στάλιν, η παλιά θρησκεία φαινόταν να παραμονεύει στους ασυνείδητους χώρους του μυαλού του.
Η τρίτη και τελευταία δίκη-παρωδία, με τους Γιαγκόντα και Νικολάι Μπουχάριν , έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1938. [16] Ο Γιαγκόντα παραδέχτηκε την ενοχή του γενικά, ενώ αμφισβήτησε λεπτομέρειες. [17] Όπως και να 'χει, πυροβολήθηκε ούτως ή άλλως, παρά την τελική έκκληση για επιείκεια - για να του επιτραπεί να εργαστεί ως εργάτης σε ένα από τα κανάλια του. Ο Στάλιν εξόντωσε σχεδόν ολόκληρη την οικογένειά του: γονείς, σύζυγο Ίντα, αδέλφια. Ο γιος του, Γκένριχ, μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο της NKVD, πέρασε πέντε χρόνια στα στρατόπεδα και αργότερα μετανάστευσε στο Ισραήλ. [18] Μια ταιριαστή συνάρτηση στην οικογενειακή ιστορία: σε τρεις γενιές, από έναν (πιθανώς) πιστό Εβραίο σε ένα κράτος, έγιναν ένας (ονομαστικά) άθεος, παντοδύναμος μπολσεβίκος επίτροπος, σε έναν αποκεφαλισμένο ηλικιωμένο Εβραίο στο Ισραήλ, όπου η τέταρτη γενιά θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει μαχητικοί Εβραίοι εθνικιστές. [19] Τι πορεία!
ΛΑΖΑΡ ΚΟΓΚΑΝ
Ο χαρούμενος αναμορφωτής της ανθρωπότητας μέσω της (δουλικής) εργασίας.
Ο Λάζαρ Ιωσήφοβιτς Κόγκαν ήταν επικεφαλής των Γκουλάγκ για δύο χρόνια (Ιούνιος 1930 - Ιούνιος 1932), ο πρώτος από τους τρεις Εβραίους που κατείχαν διαδοχικά αυτή τη θέση, και διηύθυνε προσωπικά την κατασκευή τόσο των καναλιών Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής όσο και Μόσχας-Βόλγα, τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 1936. [20] Πιθανώς εκατό χιλιάδες άνθρωποι υπό τον έλεγχό του -στα στρατόπεδα και σε τεράστια έργα καταναγκαστικής εργασίας- πέθαναν από υποσιτισμό, υπερβολική εργασία και εκτελέσεις. Ήταν ένας αδίστακτος εκμεταλλευτής της καταναγκαστικής εργασίας που ισχυριζόταν ότι το έκανε για το δικό τους καλό και για ένα ένδοξο μέλλον για όλη την ανθρωπότητα.
Ο Κόγκαν γεννήθηκε στο Κρασνογιάρσκ ή κοντά στο Κρασνογιάρσκ της Σιβηρίας, στην οικογένεια ενός πλούσιου εμπόρου γούνας, το 1889. Μέχρι το 1905 ήταν επαναστάτης (ή βίαιος εγκληματίας - συχνά τα δύο συνέπιπταν) και το 1908 καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατιωτικό δικαστήριο στο Κίεβο για ένοπλη ληστεία και φόνο που διαπράχθηκε με τη συνοδεία φερόμενων αναρχικών. [21] Η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια καταναγκαστικά έργα λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Στη συνέχεια εξέτισε την ποινή του μέχρι που η Προσωρινή Κυβέρνηση αμνηστίασε τους πολιτικούς κρατούμενους μετά την πτώση του Τσάρου, στις αρχές του 1917. Δεν καταγράφονται μακροχρόνιες αρνητικές επιπτώσεις ως αποτέλεσμα της ποινής του, σε αντίθεση με ό,τι έπληξε τα δικά του μεταγενέστερα θύματά του.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους και υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό και την Τσέκα. Ήταν επικεφαλής του Ειδικού Τμήματος (Τσέκα) της Ένατης Στρατιάς, χειριζόμενος την αντικατασκοπεία και την καταστολή της αντεπανάστασης, πράγμα που σήμαινε ότι διέταζε την εκτέλεση οποιουδήποτε θεωρούνταν απειλή για την κομμουνιστική εξουσία. Κατείχε το ίδιο αξίωμα για την περιοχή Τέρεκ στον βόρειο Καύκασο, σκοτώνοντας μαζικά Κοζάκους και άλλους . Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Νταγκεστάν στην Κασπία Θάλασσα και συνέτριψε κάθε αντιπολίτευση εκεί. Το 1926 έγινε βοηθός του επικεφαλής των στρατευμάτων και των συνοριοφυλάκων της OGPU, μιας σημαντικής δύναμης. Στη συνέχεια, τον Ιούνιο του 1930, έγινε επικεφαλής των Γκουλάγκ και ξεκίνησε η καριέρα του ως δουλοπάροικος.
Το 1930, η εκστρατεία κολεκτιβοποίησης γέμιζε το Γκουλάγκ με νέους κρατούμενους και η NKVD ετοιμαζόταν να ευθυγραμμίσει τα στρατόπεδα με τους οικονομικούς στόχους του καθεστώτος σε πιο φιλόδοξη κλίμακα. Ο αριθμός των κρατουμένων στα στρατόπεδα διπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του Κόγκαν, φτάνοντας τους 370.000 στα μέσα του 1932. [22] Τα δύο προαναφερθέντα κανάλια ξεκίνησαν και τον Νοέμβριο του 1931 ανέλαβε τη διαχείριση της κατασκευής του καναλιού Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Τον επόμενο Μάιο ανέλαβε ταυτόχρονα την ίδια θέση στο κανάλι Μόσχας-Βόλγα. Τον επόμενο μήνα, Ιούνιο του 1932, παραιτήθηκε από την ηγεσία του Γκουλάγκ (ανέλαβε ο Ματβέι Μπέρμαν), αλλά παρέμεινε αναπληρωτής επικεφαλής. Επικεντρώθηκε στην κατασκευή των καναλιών που θεωρούνταν από το καθεστώς ως τόσο εμβληματικά της αναπτυσσόμενης σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Το κανάλι Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής απαιτούσε σκάψιμο 140 μιλίων μέσα από ένα τοπίο «που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από καθαρό γρανίτη», με πολύ λίγα μηχανήματα, κάτι που ήταν ακριβό και σχετικά σπάνιο. [23] Οι εργάτες έκαναν το μεγαλύτερο μέρος του σκαψίματος και της κατασκευής με το χέρι, με φτυάρια και καροτσάκια. Οι Σοβιετικοί δημοσιογράφοι έκαναν πολλές φανφάρα για την αξία της χειρωνακτικής εργασίας στην εξιλέωση των εγκληματιών και στην ιδιότητά τους ως κατάλληλοι πολίτες του σοσιαλιστικού κράτους, και ο Κόγκαν τουλάχιστον υποστήριζε την ιδέα. Ωστόσο, η προσφορά τροφίμων και οι συνθήκες διαβίωσης και εργασίας ήταν συνήθως άθλιες, λόγω υπεξαίρεσης, αμέλειας και σκληρότητας, και οι εργάτες πέθαιναν μαζικά. Οι μερίδες φαγητού συνδέονταν με την απόδοση στην εργασία, με μια δραστική μείωση στο επίπεδο πείνας για τους εργάτες που δεν πληρούσαν τους υπερβολικά φιλόδοξους στόχους παραγωγής (ο Κόγκαν και οι άλλοι διευθυντές του καναλιού ήταν απεγνωσμένοι να τελειώσουν εγκαίρως για να εντυπωσιάσουν τον Στάλιν και να επεκτείνουν τον ρόλο τους στην οικονομία). Τουλάχιστον 25.000 και ίσως έως και 50.000 άνθρωποι πέθαναν. Συχνά ρίχνονταν σε ανώνυμους ομαδικούς τάφους. Πολλοί πέθαναν σε ατυχήματα, θάβοντας σε φράγματα ή πέφτοντας σε τεράστια τσιμεντένια πετρώματα. Το κανάλι ολοκληρώθηκε εντός του χρονοδιαγράμματος (Αύγουστος 1933) και οι κορυφαίοι οργανωτές κολακεύτηκαν από τον τύπο και βραβεύτηκαν. [24] Έξι διοικητικοί υπάλληλοι, όλοι Εβραίοι - ο Γιαγκόντα, ο Ματβέι Μπέρμαν, ο Κόγκαν, ο Ναφτάλι Φρένκελ, ο Σεμιόν Φίριν και ο Γιακόφ Ραποπόρτ - έλαβαν το ύψιστο κρατικό βραβείο, το Τάγμα του Λένιν (μαζί με δύο Ρώσους μηχανικούς). [25] Πολλοί από τους κρατούμενους και το προσωπικό μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στο κανάλι της Μόσχας.
Ο Κόγκαν με αντιπροσωπεία επισκέπτεται το εργοτάξιο της διώρυγας Μόσχας-Βόλγα, περίπου το 1935-1936 . Ο μικροσκοπικός Κόγκαν φοράει δερμάτινο παλτό, στο κέντρο.
Η Διώρυγα της Μόσχας—που συνέδεε τον ποταμό Μόσχοβα στη Μόσχα με τον ποταμό Βόλγα στα βόρεια—ήταν ακόμη πιο φιλόδοξη, με περίπου 600.000 κρατούμενους να διασχίζουν την πόλη με ποδήλατο στα σχεδόν πέντε χρόνια κατασκευής, αν και ο μέγιστος αριθμός σε μια δεδομένη χρονική στιγμή ήταν 195.000. Ο αριθμός των νεκρών εδώ ήταν άλλοι 25.000-50.000 (ανώνυμοι ομαδικοί τάφοι εξακολουθούν να ανακαλύπτονται περιοδικά κατά μήκος της γραμμής του καναλιού) [26] και 2.500 ακόμη κρατούμενοι στάλθηκαν στο σκοπευτήριο του Μπούτοβο και εκτελέστηκαν μετά την ολοκλήρωση του έργου τον Ιούλιο του 1937. [27] Μέχρι τότε, ωστόσο, ο Στάλιν είχε απαλλάξει τον μικροσκοπικό Τσεκ από τις θέσεις του στην NKVD και τον είχε στείλει στο Επιτροπάτο Ξυλείας (Αύγουστος 1936).
Επιθεώρηση της Διώρυγας Μόσχας-Βόλγα. Ο Γιαγκόντα βρίσκεται στο κέντρο, ο Σεμιόν Φίριν στα αριστερά και ο μικροσκοπικός Λάζαρ Κόγκαν στα δεξιά. Ο Νικίτα Χρουστσόφ, αξιωματούχος του περιφερειακού Κομμουνιστικού Κόμματος της Μόσχας, εμφανίζεται πίσω από τον Γιαγκόντα με ένα λευκό χιτώνα με ζώνη.
Ο Κόγκαν συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1938, κατηγορούμενος ότι «συμμετείχε, από το 1930, σε μια αντισοβιετική τρομοκρατική οργάνωση που δρούσε εντός του συστήματος NKVD» και ότι σαμποτάρει την υλοτομία. [28] Το Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ εξέδωσε την ποινή του σε θάνατο και στις 3 Μαρτίου 1939, οι δήμιοι της NKVD τον πυροβόλησαν και τον έθαψαν σε έναν από τους μυστικούς τόπους εκτελέσεων της Μόσχας, το σκοπευτήριο Kommunarka , που προοριζόταν για υψηλόβαθμους αξιωματούχους.
ΜΑΤΒΕΙ ΜΠΕΡΜΑΝ
Ο Ματβέι Νταβίντοβιτς Μπέρμαν, ένας κοντός, γεροδεμένος, κοκκινομάλλης Τσεκιστής, ήταν επικεφαλής των Γκουλάγκ από τον Ιούνιο του 1932 έως τον Αύγουστο του 1937, με ένα εκατομμύριο σκλάβους υπό τον απόλυτο έλεγχό του, εργαζόμενος σε γιγαντιαία οικοδομικά έργα σε όλη τη Ρωσία, σε συνθήκες τόσο φρικτές που δεν μπορούν να περιγραφούν. Τουλάχιστον 200.000 άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια της θητείας του. Η αναγνώριση του ονόματός του είναι απειροελάχιστη σε σύγκριση με τη φήμη που του αξίζει.
Ο Μπέρμαν γεννήθηκε το 1898 στην περιοχή Τσίτα, ανατολικά της λίμνης Βαϊκάλης. Ο πατέρας του είχε ένα εργοστάσιο τούβλων. Οι δύο αδελφοί του, ο Μπόρις και ο Γιούρι, υπηρετούσαν επίσης στη μυστική αστυνομία. Εντάχθηκε στο Μπολσεβίκικο Κόμμα πριν καν καταλάβουν την εξουσία και στη συνέχεια υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό. Εισήλθε στην Τσεκά τον Αύγουστο του 1918 και έγινε επικεφαλής της Τσεκά της πόλης Γκλάζοφ. Μόλις ένα μήνα αργότερα, ο εικοσάχρονος διαγράφηκε από το Κόμμα λόγω μέθης, αλλά σύντομα επανεντάχθηκε και κατείχε ηγετικές θέσεις σε όλα τα Ουράλια, την Άπω Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Αποδείχθηκε πολύ αποτελεσματικός, εξοντώνοντας αντισοβιετικά στοιχεία, καταστέλλοντας εξεγέρσεις, στέλνοντας τους πράκτορές του στην Κίνα για να κάνουν δολιοφθορές και να απαγάγουν ομογενείς Λευκούς Ρώσους. Το 1927 έγινε πρόεδρος της μυστικής αστυνομίας (τότε ονομαζόταν OGPU) σε ολόκληρη τη Σοβιετική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν. Οι ανώτεροί του προφανώς τον εμπιστεύονταν και τον Ιούλιο του 1930 τον ονόμασαν αναπληρωτή επικεφαλής των Γκουλάγκ. Ήταν μόλις τριάντα δύο ετών.
Ο Μπέρμαν ως ένας νεαρός, μάλλον αυστηρός επίτροπος της Τσέκα. Το βλέμμα είναι παράξενα έντονο για ένα επίσημο πορτρέτο.
Ο Μπέρμαν ανέλαβε αμέσως ενεργό ρόλο στην οργάνωση των μεγάλων οικονομικών έργων που ανατέθηκαν στο Γκουλάγκ, ξεκινώντας με το Κανάλι Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Αποδείχθηκε αδίστακτος εκμεταλλευτής της καταναγκαστικής εργασίας. Εξέδωσε μνημόνια απαιτώντας χιλιάδες νέους σκλάβους, πραγματοποίησε ανεμοστρόβιλους ελέγχους και προήδρευσε στην πλήρη μετάβαση του Γκουλάγκ σε έναν σημαντικό οικονομικό ρόλο στην «οικοδόμηση του σοσιαλισμού». Μετά την «επιτυχία» του Καναλιού Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής, ξεκίνησαν ή επεκτάθηκαν μια σειρά από τεράστιες πρωτοβουλίες: το Κανάλι Μόσχας-Βόλγα, ο σιδηρόδρομος Βαϊκάλη-Αμούρ, η εξόρυξη άνθρακα στο Ουζμπεκιστάν, η κατασκευή της πόλης Μαγκνιτογκόρσκ ως κέντρου παραγωγής χάλυβα, η εξόρυξη χρυσού στην Κολίμα, τα ορυχεία νικελίου στο Νόριλσκ βόρεια του Αρκτικού κύκλου, ακόμη και η κατασκευή των τεράστιων εργοστασίων που ήταν διάσημα από την πολιορκία του Στάλινγκραντ: Κόκκινος Οκτώβρης και Τα Οδοφράγματα. Υπήρχαν εκατοντάδες άλλες επιχειρήσεις, σε κάθε γωνιά της χώρας, και τον Ιούνιο του 1932 ο Μπέρμαν ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο αυτών, διοριζόμενος επικεφαλής του Γκουλάγκ, διαδεχόμενος τον Κόγκαν. Σε σχέση με αυτά τα οικονομικά έργα και την εκστρατεία κολεκτιβοποίησης, ο Μπέρμαν επέβλεψε μια τεράστια αύξηση του αριθμού των κρατουμένων. Μέχρι το 1937 υπήρχαν πολλές ομάδες στρατοπέδων, όλες εκ των οποίων περιλάμβαναν δεκάδες ή εκατοντάδες μικρότερα περιφερειακά στρατόπεδα. Αυτές οι ομάδες είχαν ξεχωριστές τοπικές διοικήσεις, επομένως υπήρχε μεγάλος αριθμός αξιωματούχων που κυβερνούσαν τους κρατούμενους, και οι Εβραίοι εκπροσωπούνταν επαρκώς μεταξύ τους.
Ο Μπέρμαν επισκέπτεται το εργοτάξιο της Διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής το 1932. Βρίσκεται στο κέντρο, με τα χέρια πίσω από την πλάτη του. Ο Ναφτάλι Φρένκελ είναι στα δεξιά. Ο Μπέρμαν ακτινοβολεί αυτοπεποίθηση και απειλή. Στα αριστερά βρίσκεται ένας άλλος Εβραίος επικεφαλής κατασκευής ενός τομέα της διώρυγας, ο Γκριγκόρι Αφανάσιεφ, ο οποίος αναφέρεται παρακάτω ως επικεφαλής στρατιωτικών εργοταξίων και στρατοπέδων εργασίας σε όλη τη δυτική Ρωσία μέχρι το 1952.
Μια ιδιαίτερα κραυγαλέα εκμετάλλευση της ανθρώπινης ζωής ήταν η προσπάθεια εξόρυξης χρυσού από την βορειοανατολική περιοχή της Ρωσίας, στη λεκάνη του ποταμού Κολίμα. Οι Σοβιετικοί ηγέτες εποφθαλμιούσαν τον χρυσό επειδή μπορούσε να χρηματοδοτήσει την εισαγωγή σύγχρονης βιομηχανικής τεχνολογίας, αλλά οι ακραίες κλιματικές συνθήκες σήμαιναν ότι η ελεύθερη εργασία δεν θα μετακινούνταν ποτέ εκεί. Θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν καταναγκαστική εργασία και θα έπρεπε πρώτα να κατασκευαστούν οι βασικές υποδομές: δρόμοι, λιμάνι, οικισμοί κ.λπ. Η προσπάθεια ξεκίνησε το 1931 με την ίδρυση του Dalstroy, του Far Northern Construction Trust, υπό τον έλεγχο της OGPU, για να διευθύνει την επιχείρηση. Το επόμενο καλοκαίρι - αμέσως μετά την ανάληψη της θέσης του Berman επικεφαλής των Γκουλάγκ - το Dalstroy άρχισε να στέλνει ατμόπλοια, το καθένα γεμάτο με δέκα χιλιάδες προσεκτικά φυλαγμένους ανθρώπους. Όταν έφτασαν στο σημερινό Μαγκαντάν στη βόρεια όχθη της Θάλασσας του Οχότσκ, τα αφεντικά τους ενημέρωσαν ότι οι χώροι διαβίωσής τους - φθηνοί στρατώνες - θα έπρεπε να περιμένουν. Έπρεπε πρώτα να χτίσουν το λιμάνι και την πόλη:
Με γυμνά χέρια κατασκεύασαν προβλήτες για ατμόπλοια ωκεανού, τοποθετώντας κιβώτια βάρους πολλών τόνων κάτω από τους απόκρημνους βράχους όπου η θάλασσα είχε βάθος 3 έως 4,5 μέτρα στην άκρη του νερού. Έσκαψαν φαρδείς δρόμους μέσα από την πέτρα, που οδηγούσαν στις προβλήτες. Έφτιαξαν... ένα πριονιστήριο, ένα εργοστάσιο τούβλων, ένα εργοστάσιο αλάτισης ψαριών, ναυπηγεία, έναν σταθμό παραγωγής ενέργειας. Άρχισαν να αποξηραίνουν το βάλτο και να καθαρίζουν τα τμήματα της τάιγκα δίπλα στο σημείο που είχε επιλεγεί για τη μελλοντική πόλη, κόβοντας και ξεριζώνοντας δέντρα... Έφτιαξαν σπίτια για το διοικητικό προσωπικό... για τα στρατεύματα της GPU έχτισαν «στρατώνες ανθεκτικούς στο κρύο» με διπλούς τοίχους γεμάτους με πριονίδι... [ωστόσο] κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και αργά το φθινόπωρο οι εργάτες ζούσαν σε καλύβες φτιαγμένες από κλαδιά. [29]
Εκείνο το φθινόπωρο, ομάδες εργατών στάλθηκαν βόρεια για να ξεκινήσουν τις προπαρασκευαστικές εργασίες για την κατασκευή ενός δρόμου που οδηγεί στα κοιτάσματα χρυσού (ο δρόμος έγινε γνωστός ως «ο δρόμος των οστών»). Εκείνο τον χειμώνα ο αριθμός των νεκρών ήταν μεγάλος, αλλά οι διοικητές των Γκουλάγκ εφοδιάστηκαν με άφθονα πλοία και ανθρώπους. Άρχισαν να στέλνουν πλοία μέσω του Βερίγγειου Πορθμού για να μεταφέρουν εργάτες στις εκβολές του ποταμού Κολίμα, ο οποίος εκβάλλει στον Αρκτικό Ωκεανό (ένα τέτοιο πλοίο, το Τζούρμα , κόλλησε στον πάγο και έφτασε μετά από ένα χρόνο καθυστέρησης χωρίς να μείνει ζωντανός ούτε ένας από τους 12.000 κρατούμενους του ). [30] Αυτές οι ομάδες άρχισαν να κατασκευάζουν έναν δρόμο νότια για να συναντήσουν τους εργάτες που κινούνταν βόρεια. Εκείνο το καλοκαίρι κατάφεραν να ξεκινήσουν την εξόρυξη των κοιτασμάτων χρυσού. Μέχρι το 1939 υπήρχαν 140.000 κρατούμενοι στην περιοχή και εξήγαγαν 53 τόνους χρυσού, το τριάντα πέντε τοις εκατό της συνολικής σοβιετικής παραγωγής. [31] Η εξόρυξη χρυσού τελικά μηχανοποιήθηκε και το 1941 παράχθηκαν 88 τόνοι. Περιττό να πούμε ότι οι συνθήκες εργασίας και ζωής ήταν ακόμη χειρότερες από ό,τι αλλού στο Γκουλάγκ. Το κόστος σε ανθρώπινο πόνο, απελπισία και θάνατο είναι ανυπολόγιστο. Οι εκτιμήσεις για τους θανάτους κυμαίνονται από 140.000 έως ένα εκατομμύριο. (Η φρίκη του Κολύμα ήταν τόσο μεγάλη που ο Ρόμπερτ Κόνκουεστ, ένας πολύ συνετός ερευνητής, στο βιβλίο του Κολύμα του 1978 ανέδειξε τον αριθμό των νεκρών σε τρία εκατομμύρια ανθρώπους.) Ο Μπέρμαν δεν έχει καταγραφεί να εκφράζει λύπη ή θλίψη για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν.
Τον Αύγουστο του 1936, ο Μπέρμαν ανέλαβε επικεφαλής της κατασκευής της Διώρυγας Μόσχας-Βόλγα. Τον Σεπτέμβριο έγινε αναπληρωτής επικεφαλής της NKVD, υπό τον νέο Γιέζοφ, ο οποίος αντικατέστησε τον Γιαγκόντα. Το 1938 ήταν βουλευτής της πρώτης συνεδρίασης του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Έφτανε σε ιλιγγιώδη ύψη, συχνά προοίμιο για την πτώση του Στάλιν. Στις 22 Απριλίου 1937 συνόδευσε τον Στάλιν σε μια περιήγηση στη Διώρυγα της Μόσχας, λίγο πριν από τα επίσημα εγκαίνιά της. Εκείνο τον Αύγουστο, ωστόσο, ο Στάλιν τον απομάκρυνε από τις θέσεις του στην NKVD και τον διόρισε Επίτροπο Επικοινωνιών, ένας ριζικός υποβιβασμός. Ο Στάλιν, θυμάστε, έκανε την ίδια κίνηση με τον Γιαγκόντα μόλις ένα χρόνο πριν.
Ο Μπέρμαν (αριστερά) συνοδεύει τον Στάλιν σε μια επίσκεψη στη διώρυγα Μόσχας-Βόλγα, τον Απρίλιο του 1937. Ο Σεμιόν Φίριν είναι στα δεξιά. Μέσα σε λίγες μέρες ο Φίριν συνελήφθη.
Ο Στάλιν συλέλαβε τον Μπέρμαν τον Δεκέμβριο του 1938. Ο Στάλιν μόλις είχε θέσει τέλος στο δεκαεξάμηνο κρεσέντο των εκτελέσεων που ονομάστηκε «Μεγάλη Τρομοκρατία», και ο Λαυρέντι Μπέρια είχε αντικαταστήσει τον Νικολάι Γιεζόφ ως αρχηγό της μυστικής αστυνομίας. Μια ακόμη εκκαθάριση σάρωσε την NKVD και ο Μπέρμαν πιάστηκε στην παγίδα. Κατηγορήθηκε ότι ηγήθηκε μιας αντεπαναστατικής τρομοκρατικής ομάδας στην NKVD, σαμποτάροντας τα μεγάλα έργα που πραγματοποιήθηκαν από το Γκουλάγκ και κατασκοπεύοντας για τη Γερμανία. Πιθανώς βασανίστηκε, αλλά στις 7 Μαρτίου 1939, όλα είχαν τελειώσει. Οδηγήθηκε επίσης στην Κομμουνάρκα και εκτελέστηκε. Ο Λάζαρ Κόγκαν είχε πυροβοληθεί εκεί μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα, και ο αδελφός του Μπέρμαν, Μπόρις, δύο εβδομάδες νωρίτερα. [32] Το σύστημα των στρατοπέδων και τα έργα του συνεχίστηκαν, ωστόσο, μεγαλώνοντας συνεχώς μέχρι τον θάνατο του Στάλιν το 1953, σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με τις γραμμές που χάραξε ο Ματβέι Μπέρμαν, ένας από τους μεγαλύτερους δουλέμπορους στην καταγεγραμμένη ιστορία.
Ο Μπέρμαν βρίσκεται στα χέρια των ανακριτών της NKVD, με τα μάτια του υγρά, και αγωνίζεται φανερά να επεξεργαστεί τι του συμβαίνει. Η αυτοπεποίθηση έχει εξαφανιστεί εντελώς, αντικατασταθεί από απροκάλυπτη αγωνία.
Πένσα IZRAIL
Ο Ισραήλ Ισραΐλεβιτς Πλίνερ ήταν επικεφαλής του Γκουλάγκ από τον Αύγουστο του 1937 έως τον Νοέμβριο του 1938. Αυτή ήταν η ακριβής περίοδος της Μεγάλης Τρομοκρατίας του Στάλιν με τις 1,5 εκατομμύριο συλλήψεις και τις 700.000 εκτελέσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άτυχοι κατέκλυσαν τα στρατόπεδα. Τεράστιες οικονομικές προσπάθειες αξιοποίησης της εργασίας των Γκουλάγκ συνεχίστηκαν με γοργούς ρυθμούς και ξεκίνησαν περισσότερες. Ο Πλίνερ δεν κράτησε πολύ σε αυτή τη θέση, αλλά διαιώνισε και επέκτεινε το απάνθρωπο καθεστώς που είχαν καθιερώσει οι Εβραίοι προκάτοχοί του.
Ο καθαρός υψηλόβαθμος τσεκιστής.
Ο Πλίνερ γεννήθηκε το 1896 σε αυτό που είναι τώρα η βόρεια Λευκορωσία, στην περιοχή Pale of Settlement . Εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα ως νεαρός άνδρας: βοηθός ζυθοποιού, οδηγός βαγονιού, ελεγκτής σιδηροδρόμων, ακόμη και ψάρεμα στο Αστραχάν. Η οικογένειά του ήταν θρησκευόμενη και ήθελε να γίνει ραβίνος, αλλά όταν ήρθε η Επανάσταση, βυθίστηκε στη δίνη. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους και την έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου, κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, υπηρετώντας μέχρι το 1926 στις υπηρεσίες ανεφοδιασμού ως στρατιωτικός. Το 1922 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Μετατέθηκε σε ρόλους ανεφοδιασμού για τα στρατεύματα ειδικού σκοπού της OGPU το 1926. Εργάστηκε στην περιοχή της Μόσχας και τράβηξε την προσοχή υψηλόβαθμων αξιωματούχων. Ως αποτέλεσμα, τον διόρισαν ως βοηθό επικεφαλής των Γκουλάγκ τον Φεβρουάριο του 1933, όπου παρέμεινε μέχρι την άνοδό του στη θέση του επικεφαλής τον Αύγουστο του 1937.
Οι αρμοδιότητες του Πλίνερ ως αναπληρωτή επικεφαλής των Γκουλάγκ περιελάμβαναν την επίβλεψη της εφοδιαστικής και της κατανομής των κρατουμένων στις διάφορες επιχειρήσεις με βάση τις ανάγκες. Ο πληθυσμός των στρατοπέδων ξεπέρασε το όριο του ενός εκατομμυρίου γύρω στο 1936 και πλησίασε τα δύο εκατομμύρια μέχρι το τέλος του 1937. Ο Πλίνερ έλαβε μέτρα για να βελτιώσει τη λειτουργία των στρατοπέδων διατάσσοντας την απελευθέρωση ασθενών και αναπήρων κρατουμένων, αλλά η πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας τον εμπόδισε να εισαγάγει ένα πιο ανθρώπινο καθεστώς. Αυτός, όπως και οι προκάτοχοί του, παρότρυνε τους αρχηγούς των στρατοπέδων να πιέζουν περισσότερο τους εργάτες. Υπό τις συνθήκες αυτές - χαοτική προμήθεια τροφίμων, υπερπλήρη στρατόπεδα, ανεπαρκείς υποδομές - αυτό σήμαινε ότι οι άνθρωποι δούλευαν μέχρι θανάτου. 108.000 θάνατοι καταγράφηκαν στα στρατόπεδα το έτος 1938. Ο πραγματικός αριθμός πρέπει να ήταν τουλάχιστον δεκαπέντε τοις εκατό υψηλότερος από αυτόν. [33] Το 1937-38 υπήρξαν επίσης μαζικές εκτελέσεις στα στρατόπεδα, μέρος του προγράμματος της Μεγάλης Τρομοκρατίας. [34]
Σε μια ομαδική φωτογραφία δίπλα στον κάπως παχουλό Ματβέι Μπέρμαν, με μια αινιγματική έκφραση. Εδώ θυμίζει τον Τζέφρι Έπσταϊν.
Από τον Ιούλιο του 1936 έως τον Νοέμβριο του 1938 ήταν επίσης αναπληρωτής επικεφαλής, και στη συνέχεια επικεφαλής του Τμήματος Επανεγκατάστασης της NKVD. Σχεδόν αμέσως ανέλαβε την επιχείρηση απέλασης 175.000 Κορεατών από τα σύνορα της Άπω Ανατολής (δίπλα στην Κορέα και την Κίνα) στο εσωτερικό της Ρωσίας, στην Κεντρική Ασία. Ο Στάλιν υποψιαζόταν τους Κορεάτες για απιστία. Ελάχιστα χρήματα δόθηκαν για να βοηθηθούν οι Κορεάτες να επανεγκατασταθούν στις νέες περιοχές και η θνησιμότητα ήταν σημαντική. [35] Ο Πλίνερ τιμήθηκε με το Τάγμα του Λένιν για τη διαχείριση αυτού του μεγάλου εγκλήματος.
Ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας του Πλίνερ που εγκαταλείφθηκε η προπαγάνδα για την εξαγορά των εγκληματιών μέσω της εργασίας. «Καθώς η πολιτική ρητορική γινόταν πιο ριζοσπαστική, καθώς εντεινόταν το κυνήγι των πολιτικών εγκληματιών, άλλαζε και το καθεστώς των στρατοπέδων, όπου διέμεναν αυτοί οι επικίνδυνοι [αντεπαναστάτες]». [36] Τώρα τα στρατόπεδα ήταν γεμάτα θανάσιμους εχθρούς του κράτους, οι οποίοι έπρεπε να καταστραφούν, όχι να εξιλεωθούν. Η σκληρότερη στάση αντανακλούσε στις σκληρότερες συνθήκες στα στρατόπεδα, και αυτό έγινε συστηματικό, όχι απλώς άτυπο. Οι μερίδες τροφίμων μειώθηκαν, η ασφάλεια έγινε πιο αυστηρή. Η αλληλογραφία περιορίστηκε και ελέγχθηκε. Οι κρατούμενοι, οι οποίοι είχαν αποκαλεστεί με τα ονόματά τους ή τα επαγγέλματά τους, έγιναν πλέον αυστηρά « zek », συντομογραφία της λέξης κρατούμενος : zaklyuchennyi . Μια ομάδα κρατουμένων έγινε «ενδεχόμενο». Οι φρουροί σταμάτησαν να αποκαλούν τους κρατούμενους «σύντροφο», κάτι που είχε μια εκπληκτικά ολέθρια επίδραση στο ηθικό των κρατουμένων.
Στα στρατόπεδα, ο όρος «εχθρός του λαού» έγινε πλέον επίσημος... Οι γυναίκες συλλαμβάνονταν ως «σύζυγοι εχθρών του λαού» μετά από διάταγμα της NKVD του 1937 που κατέστησε δυνατές τέτοιες συλλήψεις, και το ίδιο ίσχυε και για τα παιδιά. Επισήμως, καταδικάζονταν ως... «Μέλη της οικογένειας ενός εχθρού της επανάστασης». Πολλές από τις «συζύγους» φυλακίστηκαν μαζί στο στρατόπεδο Temnikovsky. [37]
Οι αναταραχές που προκλήθηκαν από τη Μεγάλη Τρομοκρατία έπληξαν την αποτελεσματικότητα και την παραγωγικότητα των στρατοπέδων. Οι κρατούμενοι με δεξιότητες (οι οποίοι διηύθυναν τα στρατόπεδα σε μεγάλο βαθμό) δεν ήταν πλέον αξιόπιστοι ή εξοντώνονταν. Η τεράστια εισροή κρατουμένων προκάλεσε χάος. 700.000 άνθρωποι εισέρρευσαν στο σύστημα μόνο το 1937. [38] Εκείνη τη χρονιά και την επόμενη, πάνω από 140.000 άνθρωποι πέθαναν στα στρατόπεδα. [39] Η οικονομική παραγωγή των στρατοπέδων μειώθηκε κατά περίπου δεκατρία τοις εκατό. Υπό αυτές τις συνθήκες ήταν εύκολο να απαλλαγούμε από τον Πλίνερ.
Ο Πλίνερ μετά τη σύλληψή του. Εξακολουθεί να φαίνεται προκλητικός, με τα ρουθούνια ανοιγμένα και τα χείλη σφιγμένα, αλλά ξέρει τι τον περιμένει.
Ο Πλίνερ συνελήφθη στις 14 Νοεμβρίου 1938, στο πλαίσιο της μετάβασης από την κυριαρχία του Γιεζόφ στον Μπέρια στην NKVD (ο Μπέρια αντικατέστησε τον Γιεζόφ στις 25 Νοεμβρίου). Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία υπέρ της Γερμανίας και συμμετοχή σε αντισοβιετική συνωμοσία στην μυστική αστυνομία. Στις 22 Φεβρουαρίου 1939, καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ανώτατο Δικαστήριο της ΕΣΣΔ και την επόμενη μέρα πυροβολήθηκε. Ήταν μια επικίνδυνη ασχολία, αυτή η επιχείρηση του Γκουλάγκ.
Ο Πλίνερ ήταν ο τελευταίος Εβραίος επικεφαλής του Γκουλάγκ, αλλά η απομάκρυνσή του δεν σήμανε το τέλος των υψηλόβαθμων Εβραίων στην κεντρική διοίκηση του Γκουλάγκ, ούτε στον τεράστιο αριθμό στρατοπέδων και κατασκευαστικών έργων που συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τη δεκαετία του 1950. Μερικά παραδείγματα: Ο Ζινόβι Αλεσίνσκι ήταν αναπληρωτής επικεφαλής της διοίκησης του Γκουλάγκ το 1939. [40] Ο Γιακόφ Ραποπόρτ ηγήθηκε ορισμένων στρατοπέδων και εργοταξίων μέχρι τη συνταξιοδότησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1950. [41] Ο Ναφτάλι Φρένκελ ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του Γκουλάγκ το 1941 και μέχρι το 1947 ήταν επικεφαλής της Κεντρικής Διεύθυνσης Στρατοπέδων Κατασκευής Σιδηροδρόμων. [42] Ο Γκριγκόρι Αφανάσιεφ (στην παραπάνω φωτογραφία) ηγήθηκε στρατιωτικών εργοταξίων και στρατοπέδων εργασίας σε όλη τη δυτική Ρωσία μέχρι το 1952. [43] Ο Αλεξάντερ Ουσίεβιτς ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του Γκουλάγκ τη δεκαετία του 1940 και ηγήθηκε στρατοπέδων και κατασκευαστικών έργων μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1954. [44]
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Αν τα πρόσωπα και οι πράξεις αυτών των ανδρών -και άλλων Εβραίων Μπολσεβίκων- εντυπωθούν βαθιά στη λαϊκή συνείδηση, μια δραματική αλλαγή στη στάση απέναντι στο Εβραϊκό Ζήτημα θα γίνει ακαταμάχητη, όπως ακριβώς η πρόσφατη σφαγή στη Γάζα κατέλυσε μια ισχυρή αντίδραση κατά του εβραϊκού κράτους και μια αυξανόμενη εκτίμηση της γενοκτονικής του επιταγής. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το άρθρο μπορεί να βοηθήσει στην ανύψωση αυτών των τεσσάρων εκπροσώπων του εβραϊκού έθνους στο προφίλ που τους αξίζει, στην πρώτη γραμμή των μεγαλύτερων μαζικών δολοφόνων της ιστορίας.
Αυτοί οι άνδρες δεν ήταν απλώς μαζικοί δολοφόνοι. Το σχέδιό τους ήταν η παγκόσμια γενοκτονία . Ο κομμουνισμός από την αρχή είχε παγκόσμιες φιλοδοξίες και αυτοί οι άνδρες προσπάθησαν να το κάνουν πραγματικότητα. Αν είχαν αποκτήσει τέτοια δύναμη, θα είχαν εξοντώσει όλους όσους ξεχώριζαν από την κοινή μάζα της ανθρωπότητας. Θα ήταν (και ήταν , στη Ρωσία, για δεκαετίες) ένα ιδιαίτερα τερατώδες πρόγραμμα: να σκοτώσουν όλους όσους άξιζαν, ώστε οι υπόλοιποι να μπορέσουν να υποδουλωθούν. Υπό αυτή την έννοια, η ατζέντα του κομμουνισμού φαίνεται πανομοιότυπη με αυτή του Ταλμουδικού Εβραϊσμού . Ευτυχώς, ο Στάλιν τελικά παρέδωσε το κράτος σε εθνοτικά Ρώσους, εκτοπίζοντας τους Εβραίους, και η κομμουνιστική Ρωσία έχασε μεγάλο μέρος του δυναμισμού και της θανατηφόρας αγριότητάς της. Μια ακόμη μορφή κοσμικού εβραϊκού μεσσιανισμού είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της, αφήνοντας πίσω ένα φλοιό ενός έθνους υποδοχής, βαθιά σημαδεμένο και τραυματισμένο.
Αυτά τα παραδείγματα Εβραίων μαζικών δολοφόνων δεν έχουν απλώς ιστορικό ενδιαφέρον. Συνειδητοποιήστε ότι αν ποτέ μια αντι-λευκή κυβέρνηση ανέβαινε στην εξουσία με απεριόριστη εξουσία όπως συνέβη στην ΕΣΣΔ, δεν θα υπήρχε έλλειψη Εβραίων δημίων έτοιμων και πρόθυμων να εμπλακούν σε μαζικές δολοφονίες της παραδοσιακής αμερικανικής λευκής πλειοψηφίας. Το μίσος είναι ήδη εκεί - το ολοκαύτωμα που διαπράχθηκε από μια λευκή, χριστιανική κοινωνία, οι νόμοι περί μετανάστευσης του 1924 και του 1952, ο αποκλεισμός των Εβραίων από τα σχολεία του Ivy League και τις χρηματοπιστωτικές εταιρείες της Wall Street στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, κ.λπ.
Από την κριτική του Kevin MacDonald για το βιβλίο του Yuri Slezkine " Ο Εβραϊκός Αιώνας" :
Η εβραϊκή εμπλοκή στην κομμουνιστική ελίτ της ΕΣΣΔ μπορεί να θεωρηθεί ως μια παραλλαγή ενός αρχαίου θέματος στην εβραϊκή κουλτούρα και όχι ως ένα νέο που προέκυψε από τις ειδικές συνθήκες της Μπολσεβίκικης Επανάστασης. Αντί να είναι οι πρόθυμοι πράκτορες εκμεταλλευτικών μη εβραϊκών ελίτ που ήταν σαφώς διαχωρισμένες τόσο από τους Εβραίους όσο και από τον λαό που κυβερνούσαν, οι Εβραίοι έγιναν ένα εδραιωμένο μέρος μιας εκμεταλλευτικής και καταπιεστικής ελίτ στην οποία τα όρια των ομάδων ήταν θολά. Αυτό το θόλωμα των ορίων υποβοηθήθηκε από τέσσερις διαδικασίες, όλες καλυμμένες από τον Σλέζκιν: η αποβολή των εμφανών εβραϊκών ταυτοτήτων υπέρ ενός επιχρίσματος διεθνούς σοσιαλισμού στον οποίο η εβραϊκή ταυτότητα και η εθνική δικτύωση ήταν σχετικά αόρατες· η αναζήτηση θέσεων χαμηλότερου προφίλ προκειμένου να μειωθεί η εβραϊκή υπεροχή (π.χ., Τρότσκι)· η υιοθέτηση σλαβικών ονομάτων· και η συμμετοχή σε περιορισμένο αριθμό γάμων με μη εβραϊκές ελίτ. ...
Αν και η αντικατάσταση των Γερμανών από Εβραίους είχε ξεκινήσει ήδη από την εποχή της Μπολσεβίκικης Επανάστασης, μια βασική συνέπεια της Επανάστασης ήταν η αντικατάσταση μιας ομάδας του Ερμή, των Γερμανών, από μια άλλη, τους Εβραίους. Η διαφορά μεταξύ Εβραίων και Γερμανών ήταν ότι οι Εβραίοι είχαν μια μακροχρόνια σπλαχνική αντιπάθεια, λόγω παρελθοντικών ιστορικών παραπόνων, τόσο πραγματικών όσο και φανταστικών, προς τον λαό και τον πολιτισμό που ήρθαν να διοικήσουν. Πράγματι, οι Ρώσοι της εθνικιστικής δεξιάς θαύμαζαν τους Γερμανούς, τουλάχιστον μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για παράδειγμα, ένα καταστατικό μιας εθνικιστικής οργάνωσης, της Ρωσικής Λαϊκής Ένωσης Μιχαήλ Αρχαγγέλου, εξέφραζε «ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον γερμανικό πληθυσμό της Αυτοκρατορίας»,16 ενώ ο ηγέτης της, Βλαντιμίρ Πουρισκέβιτς, κατηγόρησε τους Εβραίους για «αδιάλλακτο μίσος για τη Ρωσία και οτιδήποτε ρωσικό».17
Οι Εβραίοι αντιπαθούσαν τη χριστιανική θρησκεία της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ρώσων λόγω της ανταγωνιστικής σχέσης μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού ανά τους
αιώνες. Οι Εβραίοι δεν εμπιστεύονταν τους αγρότες, οι οποίοι «εξαφανίστηκαν» (σελ. 140) από τη διανόηση μετά τα πολυάριθμα αντιεβραϊκά πογκρόμ, ειδικά μετά το 1880.
Και οι Εβραίοι κατηγορούσαν τον τσάρο ότι δεν έκανε αρκετά για να κρατήσει τους αγρότες υπό έλεγχο και για την επιβολή των διαφόρων ποσοστώσεων στην εβραϊκή πρόοδο που τέθηκαν σε
εφαρμογή, ξεκινώντας επίσης από τη δεκαετία του 1880 - ποσοστώσεις που επιβράδυναν αλλά σε καμία περίπτωση δεν σταμάτησαν την εβραϊκή υπερεκπροσώπηση στα πανεπιστήμια και τα επαγγέλματα. ...
Η εγκαθίδρυση του Ρητά Θεραπευτικού Κράτους υποβοηθήθηκε σημαντικά από ένα ακόμη εβραϊκό πνευματικό κίνημα, τη Σχολή της Φρανκφούρτης, η οποία συνδύαζε την ψυχανάλυση και τον μαρξισμό. Το αποτέλεσμα ήταν μια κουλτούρα κριτικής που ουσιαστικά στόχευε όχι μόνο στην απονομιμοποίηση της παλαιότερης αμερικανικής κουλτούρας, αλλά προσπάθησε ακόμη και να αλλοιώσει ή να εξαλείψει την ίδια την ανθρώπινη φύση: «Η στατιστική σύνδεση μεταξύ του «εβραϊκού ζητήματος» και της ελπίδας για ένα νέο είδος ανθρωπότητας φαίνεται αρκετά ισχυρή» (σελ. 90).
Και όταν οι άνθρωποι δεν συνεργάζονται για να γίνουν ένα νέο είδος, υπάρχει πάντα δολοφονία. Ο Σλέζκιν περιγράφει τον Βάλτερ Μπένγιαμιν, ένα είδωλο της Σχολής της Φρανκφούρτης και αγαπημένο της σημερινής γενιάς μεταμοντέρνων διανοουμένων, «με γυαλιά στη μύτη του, φθινόπωρο στην ψυχή του και έμμεσο φόνο στην καρδιά του» (σελ. 216), ένα σχόλιο που καταδεικνύει τη λεπτή γραμμή μεταξύ δολοφονίας και πολιτισμικής κριτικής, ειδικά όταν σε αυτήν εμπλέκονται εθνοτικοί ξένοι. Πράγματι, σε μια άλλη περίπτωση, ο Μπένγιαμιν δήλωσε: «Το μίσος και το πνεύμα της θυσίας... τρέφονται από την εικόνα των σκλαβωμένων προγόνων παρά από αυτή των απελευθερωμένων εγγονιών».29 Αν και ο Σλέζκιν υποβαθμίζει αυτή την πτυχή του εβραϊκού κινήτρου, οι δακρυσμένες αντιλήψεις των Εβραίων για την ιστορία τους - οι εικόνες τους για τους σκλαβωμένους προγόνους τους - ήταν ισχυρά κίνητρα του μίσους που εξαπέλυσαν οι αναταραχές του εικοστού αιώνα.
Όσο για τους τέσσερις άνδρες που περιγράφηκαν παραπάνω, η θεία πρόνοια φρόντισε να υποφέρουν και να πεθάνουν τουλάχιστον με κάποια παρέμβαση, αν όχι άμεσα στο όνομα της αιώνιας δικαιοσύνης. Όλοι τους υπέστησαν σύλληψη, απώλεια θέσης, οικογένειας και κύρους. Όλοι τους υπέστησαν έντονες περιόδους βασανιστηρίων, αγωνίας, φόβου και το δίλημμα να κάνουν ταπεινωτικές ομολογίες σε παράλογες συνωμοσίες και εγκλήματα. Έπειτα, ελπίζοντας μέχρι το τέλος για χάρη ή την ανακοίνωση ότι η σύλληψή τους ήταν ένα μεγάλο λάθος, άκουσαν την καταδίκη σε θάνατο, οδηγήθηκαν βιαστικά στην άκρη ενός λάκκου, αναγκάστηκαν να γονατίσουν και ένιωσαν τη σφαίρα να εκρήγνυται στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Κανένας άνθρωπος δεν εκτελέστηκε πιο δίκαια, ειρωνικά από την ίδια τη δύναμη που ενέκρινε τα εγκλήματά τους.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Η NKVD ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1934 ως νέα δομή ασφαλείας, αντικαθιστώντας την Cheka/OGPU: Narodnyy komissariat vnutrennikh del (Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών Υποθέσεων). Δεν κάλυπτε τις εσωτερικές υποθέσεις με τον τρόπο που το κάνει το Υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ. Ήταν αυστηρά ένα όργανο ασφαλείας, που επέβλεπε στα διάφορα τμήματά του τη μυστική αστυνομία (GUGB ή Κύρια Διεύθυνση Κρατικής Ασφάλειας), το Γκουλάγκ (Κύρια Διεύθυνση Στρατοπέδων Σωφρονιστικής Εργασίας), τη συνοριακή φρουρά και άλλα στρατεύματα, την τακτική αστυνομία και τις φυλακές, και την πολιτοφυλακή. Ο προηγούμενος επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας, Βιατσεσλάβ Μενζίνσκι, ο οποίος ήταν άρρωστος εδώ και χρόνια, πέθανε τον Μάιο και ο Στάλιν προήγαγε (μετά από κάποιο δισταγμό) τον Γιαγκόντα σε Γενικό Επίτροπο της NKVD.
[2] Wikipedia, "Gulag", https://en.wikipedia.org/wiki/Gulag#Death_toll
[3] «Η Ιστορία των Γκουλάγκ» στη διεύθυνση https://gulag.online/articles/historie-gulagu?locale=en
[4] Οι βασικές πληροφορίες για αυτούς τους άνδρες έχουν ληφθεί από δύο έργα: 1) Евреи в НКВД СССР 1936-1938 (Εβραίοι στο NKVD της ΕΣΣΔ, 1936-1938) των M. Tumshis και V. Zolotaryov. 2η έκδοση, αναθεωρημένη και διευρυμένη. Μόσχα: Πανεπιστήμιο Dmitry Pozharsky, 2017. 2) Евреи в КГБ: палачи и жертвы (Εβραίοι στην KGB: Δήμιοι και θύματα) του Vadim Abramov. Μόσχα: Izdatel Bystrov, 2006.
[5] Οι Σβερντλόφ και οι Γιάγκοντα διατηρούσαν ένα τυπογραφείο/χαρακτική, το οποίο έθεσαν στη διάθεση του επαναστατικού κινήματος. Ο γιος του Μόβσα Σβερντλόφ, Γιάκοφ, ήταν ένας δυναμικός Μπολσεβίκος και έπαιξε κρίσιμο, αν και βραχύβιο, ρόλο στα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης του Λένιν. Μέχρι τον θάνατό του τον Μάρτιο του 1919 ήταν αναμφισβήτητα ο τρίτος πιο σημαντικός Μπολσεβίκος. Ο Γιάγκοντα παντρεύτηκε την ανιψιά του Γιάκοφ, την Ίντα Αβερμπάχ.
[6] Η μυστική αστυνομία στη Σοβιετική Ένωση ονομάστηκε διαδοχικά Τσέκα, Γκεπουέι, Ογκπου, ΝΚΒΔ, ΜΓΒ και ΚΓΒ.
[7] Το Ειδικό Τμήμα αργότερα εξελίχθηκε στην περίφημη οργάνωση SMERSH κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
[8] Το Γκουλάγκ διοικούνταν για μερικούς μήνες από τους Λετονούς Τέοντορς Άιχμανς, και στη συνέχεια ανέλαβαν την εξουσία Εβραίοι. Από τον Ιούνιο του 1930 έως τον Νοέμβριο του 1938, οι Λάζαρ Κόγκαν, Ματβέι Μπέρμαν και Ισραήλ Πλίνερ ηγήθηκαν διαδοχικά του τεράστιου συστήματος στρατοπέδων εργασίας σκλάβων.
[9] Ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στη χρήση κρατουμένων στρατοπέδων ως σκλάβων εργασίας στα βόρεια στρατόπεδα, ο Εβραίος Ναφτάλι Φρένκελ , εισήγαγε επίσης την διαβόητη μέθοδο σίτισης των ανθρώπων ανάλογα με την εργασία που έκαναν. Έγινε ένας από τους επικεφαλής της κατασκευής της Διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Βλέπε Applebaum, Γκουλάγκ: Ιστορία, 31-37 και 53-54. Ο Applebaum δεν προσδιορίζει σαφώς τον Φρένκελ ως Εβραίο, ισχυριζόμενος ότι η καταγωγή του ήταν μυστηριώδης. Δεν ήταν τόσο μυστηριώδης ώστε να αποκρύπτουν την εβραϊκή του ταυτότητα. Ο Φρένκελ συνέχισε να ηγείται άλλων μεγάλων έργων, συμπεριλαμβανομένου του σιδηροδρόμου Βαϊκάλη-Αμούρ με την συνοδευτική ομάδα στρατοπέδων Γκουλάγκ. Ο Φρένκελ ήταν αξιοσημείωτος στο ότι δεν εκδιώχθηκε ποτέ.
[10] Ο Ντόναλντ Ρέιφιλντ αποκάλεσε την κολεκτιβοποίηση «μια πράξη πρωτοφανούς τερατουργίας». Ο Στάλιν και οι δήμιοί του (Νέα Υόρκη, 2004), 180.
[11] Ο Γιάκοφ Γιάκοβλεφ (πραγματικό όνομα Επστάιν) ήταν ο Επίτροπος Γεωργίας εκείνη την εποχή. Ο Σολζενίτσιν τον αποκάλεσε, αναφερόμενος στον ρόλο του στην κολεκτιβοποίηση, «δολοφόνο της αγροτιάς». Ο Εβραίος Μπόρις Μπακ ήταν επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας στην περιοχή του Μέσου Βόλγα και κολεκτιβοποίησε την περιοχή. Ο Εβραίος Φιλίπ Γκολόστσεκιν ήταν υπεύθυνος για το Καζακστάν και εξόντωσε περίπου το σαράντα τοις εκατό του πληθυσμού κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Θα μπορούσα να συνεχίσω...
[12] Όταν ο Γιαγκόντα καθυστερούσε στην προσκόμιση «ομολογιών» που θα αποδείκνυαν μια εκτεταμένη συνωμοσία στην οποία εμπλέκονταν ο Κάμενεφ και ο Ζινόβιεφ, ο Στάλιν τον τηλεφώνησε και τον απείλησε: «Πρόσεχε, αλλιώς θα σου σπάσουμε το πρόσωπο». Ντόναλντ Ρέιφιλντ, 251.
[13] Μεταξύ αυτών ήταν οι Ν.Μ. Λέρνερ, Β.Μ. Κούρσκι, Γ.Ν. Λούλοφ, Μ.Μ. Γκέρζον, Μ.Ι. Λίτβιν και Για. Α. Άρονσον, Τούμσις και Ζολοταργιόφ, 67.
[14] Ντόναλντ Ρέιφιλντ, 287
[15] Simon Sebag Montefiore, Στάλιν: Η Αυλή του Κόκκινου Τσάρου (Alfred Knopf, 2004), 220-21.
[16] Η «Υπόθεση του Αντισοβιετικού Μπλοκ των Δεξιών και των Τροτσκιστών».
[17] Αστειεύτηκε ότι αν ήταν κατάσκοπος, «δεκάδες χώρες θα μπορούσαν να είχαν κλείσει τις υπηρεσίες πληροφοριών τους». Ντόναλντ Ρέιφιλντ, 285.
[18] https://www.geni.com/people/Henrih-Averbakh/6000000064495308846
[19] Ο γιος του Γιαγκόντα, Γκένριχ, ο οποίος πήρε το όνομα της μητέρας του, Αβερμπάχ, φαίνεται να είχε τρία παιδιά στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Η γενεαλογία του Γιαγκόντα συνεχίζεται.
[20] Η Διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής κατασκευάστηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1931 και Αυγούστου 1933, και η Διώρυγα Μόσχας-Βόλγα κατασκευάστηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 1932 και Ιουλίου 1937.
[21] https://protivpytok.org/?page_id=1507 σημείωση 1.
[22] Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν. Επέλεξα μία που θεωρώ πιθανή.
[23] Applebaum, Γκουλάγκ: Ιστορία , 62-64.
[24] Παρά το γεγονός ότι το κανάλι ήταν μια αποτυχία. «Το 1940 χρησιμοποιήθηκε στο 44% της χωρητικότητάς του, και το 1950, μόνο στο 20%.» Oleg Khlevniuk, Η Ιστορία του Γκουλάγκ: Από την Κολλεκτιβοποίηση στον Μεγάλο Τρόμο (Yale University Press, 2004), 335
[25] Ο Σεμιόν Φίριν ήταν κομμουνιστής από το 1918 και εργάστηκε στις στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες του Κόκκινου Στρατού στη Δυτική Ευρώπη τη δεκαετία του 1920. Το 1930 μετατέθηκε στην OGPU, όπου έγινε αναπληρωτής επικεφαλής του Γκουλάγκ και επικεφαλής του στρατοπέδου εργασίας, του οποίου οι κρατούμενοι έχτισαν τη διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής και στη συνέχεια το στρατόπεδο για τη διώρυγα Μόσχας-Βόλγα. Συνελήφθη λίγο πριν ολοκληρωθεί η διώρυγα και εκτελέστηκε τον Αύγουστο του 1937. Ο Γιάκοφ Ραποπόρτ εντάχθηκε στην Τσεκά το 1918 και ηγήθηκε στρατοπέδων εργασίας και μεγάλων κατασκευαστικών έργων της NKVD, συμπεριλαμβανομένης της διώρυγας Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής, σε όλη τη Σοβιετική Ένωση από το 1930 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1956.
[26] Cynthia Ruder. Οικοδόμηση του Σταλινισμού: Το Κανάλι της Μόσχας και η Δημιουργία του Σοβιετικού Χώρου (IB Taurus, 2018), 72-73.
[27] Καρλ Σλόγκελ, Μόσχα 1937 (Polity Press, 2013), 487.
[28] Τούμσις και Ζολοταργιόφ, 357 σημείωση 38
[29] Ντέιβιντ Ντάλιν και Μπόρις Νικολάεφσκι, Καταναγκαστική εργασία στη Σοβιετική Ρωσία (Yale University Press, 1947), 119-20.
[30] Ντάλλιν και Νικολάεφσκι, Αναγκαστική Εργασία , 128.
[31] Στεφάν Κουρτουά, Νικολά Βέρθ, κ.ά., Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού (1999), 205.
[32] Μεταξύ των 6600 σορών που θάφτηκαν σε εκείνο το σημείο ήταν και αυτές του Μπέλα Κουν και του Γιάκοφ Γιακόβλεφ (Έπσταϊν), του Επιτρόπου Γεωργίας κατά τη διάρκεια της κολεκτιβοποίησης.
[33] Δεν καταγράφηκαν όλοι οι θάνατοι. Ορισμένοι διοικητές στρατοπέδων ελαχιστοποίησαν τους θανάτους και οι διοικητές των στρατοπέδων συχνά απελευθέρωναν άρρωστους κρατούμενους αμέσως μετά τον θάνατο, για να βελτιώσουν τα στατιστικά στοιχεία θνησιμότητας.
[34] Μερικά παραδείγματα: 1200 πυροβολήθηκαν στα στρατόπεδα Solovki στο βορρά. 2000 στη Vorkuta στο βορρά. 230 σε μία ημέρα στο Belbaltlag, το στρατόπεδο που εξυπηρετούσε τη διώρυγα Λευκής Θάλασσας-Βαλτικής. Ο συνολικός αριθμός ήταν προφανώς πολύ μεγάλος. Applebaum, 105-07
[35] Οι Κορεάτες «ήταν ιδιαίτερα σεβαστοί μετανάστες: κάποιοι ήταν Ορθόδοξοι προσήλυτοι που είχαν μετακομίσει σε ρωσικό έδαφος στις αρχές του αιώνα, αφού απειλήθηκαν με αποκεφαλισμό από τον Κορεάτη αυτοκράτορα. Αργότερα, κύματα έφευγαν από την Κορέα, οι οποίοι αποίκισαν την Κορέα το 1910. Οι Κορεάτες είχαν υποστηρίξει τους Μπολσεβίκους το 1917...» Ντόναλντ Ρέιφιλντ, Ο Στάλιν και οι δήμιοί του , 371.
[36] Άπλμπαουμ, 100.
[37] Άπλμπαουμ, 102.
[38] Στεφάν Κουρτουά, Μαύρο Βιβλίο του Κομμουνισμού , 205
[39] Wikipedia, "Gulag", https://en.wikipedia.org/wiki/Gulag#Death_tol
[40] https://nkvd.memo.ru/index.php/Алешинский,_Зиновий_Ильич
[41] Vadim Abramov, Εβραίοι στην KGB , 273-74.
[42] Tumshis and Zolotaryov, 640-41.
[43] Tumshis και Zolotaryov, 106-07.
[44] Tumshis and Zolotaryov, 627.
https://www.theoccidentalobserver.net/
