ΕΛΒΕΤΙΑ: Η ΓΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ.
ΕΛΛΑΔΑ: Ο ΑΓΡΟΤΗΣ ΠΑΛΕΥΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ, ΕΝΩ Η ΓΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ΩΣ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΑΚΙΝΗΤΟ.
Στην Ελβετία, ο νόμος για την αγροτική γη προωθεί την ιδιοκτησία από όσους καλλιεργούν οι ίδιοι, περιορίζει την κερδοσκοπία και προστατεύει τις οικογενειακές αγροτικές εκμεταλλεύσεις.
Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο νόμος 4864/2021 θεσπίζει ειδικό πλαίσιο για τις στρατηγικές επενδύσεις, με κίνητρα και διαδικασίες επιτάχυνσης της αδειοδότησης. Την ίδια στιγμή, οι αγρότες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το κόστος παραγωγής, την ενεργειακή επιβάρυνση και την αβεβαιότητα για το αν θα μπορέσουν να συνεχίσουν να καλλιεργούν.
Προφανώς, δεν γίνεται κάθε χωράφι ξενοδοχείο με μια υπογραφή. Υπάρχουν περιορισμοί και κανόνες προστασίας της γεωργικής γης. Το ερώτημα όμως είναι άλλο:
ΓΙΑΤΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΗΝ ΤΡΟΦΗ ΜΑΣ;
Ο Μητσοτάκης δεν δημιούργησε όλα τα προβλήματα του ελληνικού αγροτικού τομέα. Είναι όμως ο πρωθυπουργός που έχει την ευθύνη για τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησής του: για τα κίνητρα που δίνει, τις προτεραιότητες που θέτει και τις εγγυήσεις που επιλέγει να θεσπίσει.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της σύγκρισης:
Στην Ελβετία, ο νόμος αντιμετωπίζει την προστασία της αγροτικής ιδιοκτησίας ως εθνική προτεραιότητα.
Στην Ελλάδα, γιατί δεν αποτελεί εξίσου αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα να μπορεί ο αγρότης να παραμείνει στη γη του και να ζει από αυτήν;
ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ Η ΕΛΛΑΔΑ; ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ Ή ΜΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ;
Γιατί τα ξενοδοχεία μπορεί να φέρνουν τουριστικά έσοδα. Αλλά τα τρόφιμα δεν παράγονται στις σουίτες των πεντάστερων.
Η ΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΝΔΥΣΗ. ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΦΗ, ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ






