Δευτέρα 6 Ιουλίου 2026

Αρχαία Ελληνικά ονόματα ανδρών και γυναικών

Τα κυριότερα από τα αρχαία Ελληνικά ονόματα ανδρών και γυναικών.

ΑΒΔΗΡΟΣ - ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ - ΑΓΑΠΗΝΩΡ - ΑΓΑΥΗ - ΑΓΕΥΣ - ΑΓΗΝΩΡ - ΑΓΟΡΑΚΡΙΤΟΣ - ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ - ΑΓΙΣ - ΑΓΛΑΊΑ - ΑΓΝΟΔΙΚΗ - ΑΓΝΩ - ΑΓΝΩΝ - ΑΔΜΗΤΟΣ - ΑΔΡΑΣΤΕΙΑ - ΑΔΩΝΙΣ - ΑΕΘΛΙΟΣ - ΑΕΛΛΩ - ΑΕΡΟΠΗ -ΑΕΡΟΠΟΣ - ΑΕΤΙΩΝ - ΑΘΗΝΑ - ΑΘΗΝΙΩΝ - ΑΙΑΣ - ΑΙΓΙΝΑ - ΑΘΗΝΑΪΣ - ΑΙΓΕΥΣ - ΑΙΓΙΣΘΟΣ - ΑΙΓΛΗ - ΑΙΓΥΠΤΟΣ - ΑΙΘΡΑ - ΑΙΑΚΟΣ - ΑΙΘΗΡ - ΑΙΛΙΑΝΟΣ - ΑΙΜΩΝ - ΑΙΟΛΟΣ - ΑΙΣΧΥΛΟΣ -ΑΙΣΩΠΟΣ - ΑΙΩΡΑ - ΑΚΑΔΗΜΟΣ - ΑΚΤΑΙΗ - ΑΚΤΑΙΟΣ -ΑΚΤΩΡ - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ - ΑΛΘΑΙΑ - ΑΛΚΑΙΟΣ - ΑΛΚΑΜΕΝΗΣ - ΑΛΚΗΣΤΗ - ΑΛΚΕΙΔΗΣ - ΑΛΚΕΤΑΣ - ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ - ΑΛΚΙΝΟΟΣ - ΑΛΚΜΕΝΗΣ - ΑΛΚΜΗΝΗ - ΑΛΚΥΟΝΗ - ΑΜΥΝΤΑΣ - ΑΜΦΙΘΟΗ - ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ - ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ - ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ - ΑΝΑΚΡΕΩΝ - ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ - ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ - ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ - ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ - ΑΝΤΕΙΑ - ΑΝΤΑΙΟΣ - ΑΝΤΙΓΟΝΗ - ΑΝΤΙΓΟΝΟΣ - ΑΝΤΙΜΑΧΗ - ΑΝΤΙΜΑΧΟΣ - ΑΝΤΙΝΟΟΣ - ΑΝΤΙΟΠΗ - ΑΝΤΙΠΑΤΡΟΣ - ΑΝΤΙΦΩΝ - ΑΠΕΛΛΗΣ - ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ - ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟΣ - ΑΡΓΟΣ - ΑΡΕΤΗ - ΑΡΙΑΔΝΗ - ΑΡΕΙΑΝΟΣ - ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ - ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ -ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ - ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΩΝ - ΑΡΙΣΤΕΑΣ - ΑΡΙΣΤΟΔΙΚΟΣ - ΑΡΙΣΤΟΜΑΧΟΣ - ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ- ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ - ΑΡΙΩΝ - ΑΡΚΑΣ - ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ - ΑΡΜΟΔΙΟΣ - ΑΡΜΟΝΙΑ - ΑΡΠΙΝΑ - ΑΡΤΕΜΙΣ - ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ - ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ - ΑΣΠΑΣΙΑ - ΑΣΩΠΟΣ - ΑΤΤΑΛΟΣ - ΑΤΘΙΣ - ΑΤΡΕΥΣ - ΑΥΓΗ - ΑΥΞΩ - ΑΥΡΑ - ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ - ΑΧΙΛΛΕΥΣ ...

ΒΑΥΒΩ - ΒΑΦΗΣ - ΒΑΦΥΚΛΗΣ - ΒΑΚΙΣ - ΒΑΚΧΟΣ - ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ- ΒΕΛΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ - ΒΕΡΕΝΙΚΗ - ΒΙΑΣ - ΒΟΙΩΤΟΣ - ΒΙΩΝ - ΒΟΙΩ - ΒΟΡΕΑΣ - ΒΟΤΡΥΣ - ΒΡΑΣΙΔΑΣ - ΒΡΙΣΗΙΣ - ΒΡΟΝΤΗΣ - ΒΡΟΝΤΙΝΟΣ - ΒΡΟΤΕΑΣ - ΒΡΥΑΣ - ΒΡΥΜΗ - ΒΡΥΣΩΝ - ΒΥΖΑΣ - ΒΩΡΟΣ ... ...

ΓΑΙΑ - ΓΑΛΑΤΕΙΑ - ΓΑΛΗΝΗ - ΓΑΛΗΝΟΣ - ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ - ΓΑΥΑΝΗΣ - ΓΕΙΤΩΝ - ΓΕΛΩΣ - ΓΕΜΙΝΟΣ - ΓΗ - ΓΗΡΥΟΝΗΣ - ΓΛΑΥΚΗ - ΓΛΑΥΚΙΑΣ - ΓΛΑΥΚΙΔΗΣ - ΓΛΑΥΚΟΣ - ΓΛΥΚΩΝ - ΓΝΗΣΙΠΠΟΣ - ΓΟΡΓΙΑΣ - ΓΟΡΓΟΣ - ΓΟΡΓΩ - ΓΡΑΙΚΟΣ - ΓΡΥΛΟΣ - ΓΡΥΝΕΙΟΣ - ΓΥΓΗΣ - ΓΥΗΣ - ΓΥΠΑΙΕΥΣ - ΓΥΛΙΠΠΟΣ ...

ΔΑΕΙΡΑ - ΔΑΙΔΑΛΟΣ - ΔΑΜΑΣΙΑΣ - ΔΑΜΑΣ - ΔΑΜΑΣΚΙΟΣ - ΔΑΜΑΣΤΗΣ - ΔΑΜΙΣ - ΔΑΜΟΚΛΗΣ - ΔΑΜΟΦΩΝ - ΔΑΜΩΝ - ΔΑΜΟΦΙΛΗ - ΔΑΝΑΗ - ΔΑΝΑΟΣ - ΔΑΡΔΑΝΟΣ - ΔΑΦΝΗ - ΔΑΦΝΗΣ - ΔΕΙΝΟΚΡΑΤΗΣ - ΔΕΙΝΟΣΤΡΑΤΟΣ - ΔΕΙΝΩ - ΔΕΙΝΩΝ - ΔΕΛΦΙΩΝ - ΔΕΞΙΠΠΟΣ - ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ - ΔΗΛΙΟΣ - ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ - ΔΗΜΗΤΡΑ - ΔΗΜΟΔΟΚΟΣ - ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ - ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ -ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ - ΔΗΜΟΦΙΛΗ - ΔΗΜΟΦΩΝ - ΔΗΜΟΧΑΡΗΣ - ΔΙΑΓΟΡΑΣ - ΔΙΗΑΝΕΙΡΑ - ΔΙΗΔΑΜΕΙΑ - ΔΙΚΑΙΑΡΧΟΣ - ΔΙΚΤΥΣ - ΔΙΝΩΝ - ΔΙΟΓΕΝΗΣ - ΔΙΟΔΩΡΟΣ - ΔΙΟΚΛΗΣ - ΔΙΟΜΙΔΗΣ - ΔΙΟΝΥΣΟΣ - ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗΣ - ΔΙΟΤΙΜΑ - ΔΙΟΦΑΝΗ - ΔΙΟΦΑΝΤΗ - ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ - ΔΙΟΧΑΝΤΗ - ΔΙΦΙΛΗ - ΔΙΦΙΛΟΣ - ΔΙΩΝΗ - ΔΙΩΝ - ΔΙΩΞΙΠΠΗ - ΔΟΥΡΙΣ - ΔΡΥΑ - ΔΡΥΚΑΛΟΣ - ΔΡΥΟΠΗ - ΔΥΜΑΣ - ΔΥΝΑΜΕΝΗ -ΔΩΡΟΣ - ΔΩΤΩ ...

ΕΙΡΗΝΗ - ΕΚΑΒΗ - ΕΚΑΛΗ - ΕΚΑΤΑΙΟΣ - ΕΚΑΤΗ - ΕΚΤΩΡ - ΕΛΑΤΟΣ - ΕΛΕΝΗ - ΕΛΕΝΟΣ - ΕΛΙΚΗ - ΕΛΛΑΝΙΚΟΣ - ΕΛΛΗ - ΕΛΛΗΝ - ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ - ΕΝΑΡΕΤΗ - ΕΝΙΠΠΕΥΣ - ΕΝΥΩ - ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ - ΕΠΑΦΟΣ - ΕΠΙΓΕΝΗΣ - ΕΠΙΔΙΚΟΣ - ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ - ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ - ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ - ΕΠΙΖΗΛΟΣ - ΕΡΑΣΤΟΣ - ΕΡΑΤΩ - ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ - ΕΡΓΙΝΟΣ - ΕΡΓΟΤΙΜΟΣ - ΕΡΕΧΘΕΥΣ - ΕΡΙΦΥΛΗ - ΕΡΜΑΙΟΣ -ΕΡΜΕΙΑΣ - ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ - ΕΡΜΗΣ - ΕΡΜΙΟΝΗ - ΕΡΜΟΔΩΡΟΣ - ΕΡΣΗ - ΕΡΥΞΙΑΣ - ΕΡΥΞΙΜΑΧΟΣ - ΕΡΩΣ - ΕΤΕΟΚΛΗΣ - ΕΤΟΙΜΟΚΛΗΣ - ΕΥΑΓΟΡΑΣ - ΕΥΑΛΙΟΣ - ΕΥΑΝΘΗΣ - ΕΥΓΕΩΝ - ΕΥΔΗΜΟΣ - ΕΥΔΟΞΙΑ - ΕΥΔΟΞΟΣ - ΕΥΔΩΡΑ - ΕΥΝΙΚΗ - ΕΥΝΟΜΟΣ - ΕΥΗΝΟΣ - ΕΣΤΙΑ - ΕΥΘΑΛΕΙΟΣ - ΕΥΘΥΔΗΜΟΣ - ΕΥΘΥΚΛΗΣ - ΕΥΘΥΜΙΔΗΣ - ΕΥΘΥΝΟΥΣ - ΕΥΚΛΕΑΣ - ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ - ΕΥΚΡΑΤΙΔΗΣ - ΕΥΜΑΙΟΣ - ΕΥΜΑΧΟΣ - ΕΥΜΕΝΗΣ - ΕΥΜΗΛΟΣ - ΕΥΜΟΛΠΗ - ΕΥΜΟΛΠΟΣ - ΕΥΝΙΚΗ - ΕΥΝΟΜΟΣ - ΕΥΠΑΛΙΝΟΣ - ΕΥΠΕΙΘΗΣ - ΕΥΠΟΛΕΜΟΣ - ΕΥΠΟΛΙΣ - ΕΥΡΥΔΙΚΗ - ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ - ΕΥΡΙΑΔΗΣ - ΕΥΡΥΑΛΗ - ΕΥΡΥΑΛΟΣ - ΕΥΡΥΒΙΑΔΗΣ- ΕΥΡΥΔΑΜΑΣ - ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ- ΕΥΡΥΛΟΧΟΣ - ΕΥΡΥΝΟΜΗ - ΕΥΡΥΣΘΕΥΣ - ΕΥΡΩΠΗ - ΕΥΤΕΡΠΗ - ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ - ΕΥΧΑΡΗΣ - ΕΥΦΟΡΙΩΝ - ΕΦΙΠΠΟΣ - ΕΦΡΟΝΙΟΣ - ΕΧΕΚΡΑΤΗΣ - ΕΧΙΔΝΑ ...

ΖΑΓΡΕΥΣ - ΖΑΛΕΥΚΟΣ - ΖΕΦΥΡΟΣ - ΖΕΥΞΙΔΑΜΟΣ - ΖΕΥΞΙΠΠΟΣ - ΖΗΘΟΣ - ΖΗΛΟΣ - ΖΗΝΙΣ - ΖΗΝΟΒΙΟΣ - ΖΗΝΟΔΟΤΟΣ - ΖΗΝΟΔΩΡΟΣ - ΖΗΝΩΝ - ΖΗΤΗΣ - ΖΩΙΛΟΣ - ΖΩΝΑΙΟΣ - ΖΩΟΓΟΝΟΣ - ΖΩΤΙΑΤΗΣ - ΖΩΣΙΜΟΣ ...

ΗΒΗ - ΗΓΕΛΟΧΟΣ - ΗΓΗΜΩΝ - ΗΓΗΣΑΝΔΡΟΣ - ΗΓΗΣΙΑΝΑΞ - ΗΓΗΣΙΑΣ - ΗΓΗΣΙΠΠΟΣ - ΗΓΗΤΩΡ - ΗΓΙΑΣ - ΗΕΤΙΩΝ -ΗΛΕΚΤΡΑ - ΗΛΕΚΤΡΙΩΝ - ΗΛΙΟΔΩΡΟΣ - ΗΛΙΟΣ - ΗΝΙΟΧΟΣ - ΗΠΙΟΝΗ - ΗΡΑ - ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ - ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ - ΗΡΑΚΛΗΣ - ΗΡΕΑΣ - ΗΡΙΓΟΝΗ - ΗΡΙΛΛΟΣ - ΗΡΙΝΝΑ - ΗΡΟΔΟΤΟΣ - ΗΡΟΔΩΡΟΣ - ΗΡΟΦΙΛΗ - ΗΡΟΦΙΛΟΣ - ΗΡΩ - ΗΡΩΝ - ΗΣΙΟΔΟΣ - ΗΣΙΟΝΗ - ΗΦΑΙΣΤΙΩΝ - ΗΦΑΙΣΤΟΣ - ΗΧΩ - ΗΩ...

ΘΑΛΕΙΑ - ΘΑΛΗΣ - ΘΑΛΗΤΑΣ - ΘΑΛΛΩ - ΘΑΜΥΡΙΣ - ΘΑΡΥΠΟΣ - ΘΕΑΓΕΝΗΣ - ΘΕΑΝΩ - ΘΕΛΞΙΩΠΗ - ΘΕΜΙΣ - ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ - ΘΕΟΔΗΓΙΟΣ - ΘΕΟΚΛΗΣ - ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ - ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ - ΘΕΟΞΕΝΙΟΣ - ΘΕΟΔΩΡΟΣ - ΘΕΡΣΙΠΠΟΣ - ΘΕΡΣΙΤΗΣ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΘΕΣΠΙΣ - ΘΕΣΙΟΣ - ΘΕΤΙΣ - ΘΕΥΔΙΟΣ - ΘΕΩΝ - ΘΗΒΑΪΣ - ΘΗΡΙΑΜΕΝΗΣ - ΘΗΣΕΥΣ - ΘΟΗ - ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ - ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ - ΘΡΑΣΥΛΛΟΣ - ΘΡΑΣΥΜΑΧΟΣ - ΘΥΕΣΤΗΣ - ΘΥΙΑ - ΘΥΜΟΧΑΡΗΣ - ΘΥΡΣΗ - ΘΥΩΝΗ ...

ΙΑΚΧΟΣ - ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ - ΙΑΜΟΣ - ΙΑΠΕΤΟΣ - ΙΑΣΩ - ΙΑΣΩΝ - ΙΑΣΙΩΝ - ΙΒΥΚΟΣ - ΙΔΑΙΑ ΙΔΑΙΟΣ - ΙΔΟΜΕΝΕΥΣ - ΙΕΡΑΞ - ΙΕΡΟΚΛΗΣ - ΙΘΑΚΟΣ - ΙΘΥΚΛΗΣ - ΙΚΑΡΙΟΣ - ΙΚΕΤΑΣ - ΙΚΤΙΝΟΣ- ΙΛΙΟΝΗ -ΙΛΛΟΣ - ΙΛΛΥΡΙΟΣ - ΙΜΒΡΙΟΣ - ΙΝΑΧΟΣ - ΙΝΩ - ΙΞΙΟΝΗ - ΙΞΙΩΝ - ΙΟΒΑΤΗΣ - ΙΟΚΑΣΤΗ - ΙΟΛΛΑΣ - ΙΟΛΗ - ΙΟΝΗ - ΙΠΠΑΡΧΟΣ - ΙΠΠΗ - ΙΠΠΙΑΣ - ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑ - ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ - ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ - ΙΠΠΩΝ - ΙΠΠΟΣΘΕΝΗΣ - ΙΡΙΣ - ΙΣΑΙΟΣ - ΙΣΑΝΔΡΟΣ - ΙΣΘΜΙΟΝΙΚΗΣ - ΙΣΙΔΩΡΟΣ - ΙΣΜΥΝΗ - ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ - ΙΣΤΡΟΣ - ΙΤΗ - ΙΤΥΣ - ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ - ΙΦΙΚΡΑΤΕΙΑ - ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ - ΙΦΙΤΟΣ - ΙΩΛΚΙΟΣ - ΙΩ - ΙΩΝ ...

ΚΑΔΜΟΣ - ΚΑΛΑΜΙΣ - ΚΑΛΑΣ -ΚΑΛΛΙΑΣ - ΚΑΛΛΙΔΙΚΗ - ΚΑΛΛΙΚΛΗΣ - ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ - ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ - ΚΑΛΛΙΝΟΣ - ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ - ΚΑΛΛΙΜΕΔΩΝ - ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ - ΚΑΛΛΙΟΠΗ - ΚΑΛΛΙΠΠΟΣ - ΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗΣ - ΚΑΛΛΙΡΟΗ - ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ - ΚΑΛΛΙΣΤΩ - ΚΑΛΥΨΩ - ΚΑΡΑΝΟΣ - ΚΑΡΝΕΑΔΗΣ - ΚΑΡΠΟΣ - ΚΑΡΠΩ - ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ - ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ - ΚΑΣΤΩΡ - ΚΕΚΡΩΨ - ΚΕΛΕΟΣ - ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ -ΚΗΦΕΥΣ - ΚΗΦΙΣΟΔΩΡΟΣ - ΚΙΜΩΝ - ΚΙΝΗΣΙΑΣ - ΚΙΝΥΡΑ - ΚΙΝΥΡΙΣ - ΚΙΡΚΗ - ΚΙΣΙΟΣ - ΚΛΕΑΡΧΟΣ - ΚΛΕΙΝΙΟΣ - ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ - ΚΛΕΙΤΟΣ - ΚΛΕΙΩ - ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ - ΚΛΕΟΔΑΙΟΣ - ΚΛΕΟΔΑΜΟΣ - ΚΛΕΟΔΑΜΟΣ - ΚΛΕΟΜΗΔΗΣ - ΚΛΕΟΜΕΝΗΣ - ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ - ΚΛΕΩΝ - ΚΛΙΤΙΑΣ - ΚΛΥΜΕΝΗ - ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ - ΚΛΥΤΙΔΗΣ - ΚΛΥΤΟΣ - ΚΛΩΘΩ - ΚΝΗΜΟΣ - ΚΟΔΡΟΣ - ΚΟΙΝΟΣ - ΚΟΝΩΝ - ΚΟΡΕΝΝΑ - ΚΟΡΙΝΝΑ - ΚΟΡΙΝΝΟΣ - ΚΟΡΥΔΩΝ - ΚΟΥΡΟΣ - ΚΡΑΝΑΟΣ - ΚΡΑΤΗΣ - ΚΡΑΤΙΝΟΣ - ΚΡΑΤΥΛΟΣ - ΚΡΕΩΝ - ΚΡΙΤΙΑΣ - ΚΡΙΤΟΔΗΜΟΣ - ΚΡΙΤΟΛΑΟΣ - ΚΡΙΤΩΝ - ΚΡΟΝΟΣ - ΚΤΗΣΙΑΣ - ΚΤΗΣΙΒΙΟΣ - ΚΥΒΕΛΗ - ΚΥΔΙΑΣ - ΚΥΔΩΝ - ΚΥΜΟΘΟΗ - ΚΥΝΘΙΑ - ΚΥΨΕΛΟΣ ...

ΛΑΕΡΤΗΣ - ΛΑΪΟΣ - ΛΑΚΥΔΗΣ - ΛΑΚΩΝ - ΛΑΜΑΧΟΣ - ΛΑΜΠΕΤΙΑ - ΛΑΜΠΡΟΚΛΗΣ - ΛΑΜΠΡΟΣ -ΛΑΜΠΩΝ - ΛΑΟΔΑΜΑΣ - ΛΑΟΔΑΜΕΙΑ - ΛΑΟΔΙΚΗ - ΛΑΟΘΟΗ - ΛΑΟΦΙΛΟΣ - ΛΑΣΟΣ - ΛΑΧΑΡΗΣ - ΛΑΧΕΣΙΣ - ΛΑΧΗΣ - ΛΕΑΝΔΡΟΣ - ΛΕΟΝΤΕΥΣ - ΛΕΠΤΙΝΗΣ - ΛΕΥΚΑΤΗ - ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ - ΛΕΥΚΟΘΕΗ - ΛΕΥΚΩΝ - ΛΕΩΔΑΜΑΣ - ΛΕΩΚΡΑΤΗΣ - ΛΕΩΝ - ΛΕΩΝΙΔΑΣ - ΛΕΩΣΘΕΝΗΣ - ΛΕΩΧΑΡΗΣ - ΛΗΔΑ - ΛΗΤΩ - ΛΙΒΥΗ - ΛΙΝΟΣ - ΛΥΚΑΟΝΑΣ - ΛΥΚΑΙΟΣ - ΛΥΚΕΑΣ - ΛΥΚΙΟΣ - ΛΥΚΙΣ - ΛΥΚΟΜΗΔΗΣ - ΛΥΚΟΣ - ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ - ΛΥΚΟΦΡΩΝ - ΛΥΚΩΝ - ΛΥΣΙΑΣ - ΛΥΣΙΜΑΧΗ - ΛΥΣΙΜΑΧΟΣ - ΛΥΣΙΠΠΟΣ - ΛΥΣΙΣ - ΛΥΣΙΚΡΑΤΗ - ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ ...

ΜΑΓΝΗΣ - ΜΑΙΑΣ - ΜΑΚΑΡ - ΜΑΚΕΔΩΝ - ΜΑΝΤΙΑΣ - ΜΑΝΤΙΟΣ -ΜΑΝΤΩ - ΜΑΡΣΥΑΣ - ΜΕΓΑΚΛΗΣ - ΜΕΓΑΛΟΣΤΡΑΤΗ - ΜΕΓΑΡΗ - ΜΕΓΑΣ - ΜΕΓΑΣΘΕΝΗΣ - ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ - ΜΕΛΑΜΠΟΥΣ - ΜΕΛΑΝΘΙΟΣ - ΜΕΛΑΝΘΩ - ΜΕΛΑΝΙΠΠΙΔΗΣ - ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ - ΜΕΛΗΣΙΑΣ - ΜΕΛΙΚΕΡΤΗ - ΜΕΛΙΣΣΟΣ - ΜΕΛΙΤΗ - ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ - ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ - ΜΕΝΕΔΗΜΟΣ - ΜΕΝΕΚΑΛΟΣ - ΜΕΝΕΚΛΗΣ - ΜΕΝΕΚΡΑΤΗΣ - ΜΕΝΕΛΑΟΣ - ΜΕΝΙΠΠΟΣ - ΜΕΝΤΩΡ - ΜΕΝΩΝ - ΜΕΡΟΠΗ - ΜΕΣΙΝΙΔΗΣ - ΜΕΤΩΝ - ΜΗΔΕΙΑ - ΜΗΔΕΟΣ - ΜΗΡΙΟΝΗ - ΜΗΤΙΣ - ΜΗΤΡΟΔΩΡΟΣ - ΜΗΤΡΟΚΛΗΣ - ΜΗΤΩΝ - ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ - ΜΙΚΩΝ - ΜΙΛΩΝ - ΜΙΜΝΕΡΜΟΣ - ΜΙΝΩΣ - ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ - ΜΝΗΣΙΚΛΗΣ - ΜΟΡΦΕΑΣ - ΜΟΣΧΙΝΑ - ΜΟΥΣΑΙΟΣ - ΜΥΚΗΝΗ - ΜΥΛΛΙΑΣ - ΜΥΝΗΣ - ΜΥΡΙΝΗ - ΜΥΡΜΗΞ - ΜΥΡΤΙΛΟΣ -ΜΥΡΤΙΣ - ΜΥΡΩΝ - ΜΥΡΩΝΙΔΗΣ ...

ΝΑΪΡΧΟΣ -ΝΑΡΚΙΣΟΣ - ΝΑΥΚΛΕΙΔΗΣ - ΝΑΥΚΡΑΤΗΣ - ΝΑΥΜΑΧΙΟΣ - ΝΑΥΠΛΙΟΣ - ΝΑΥΣΙΘΟΗ - ΝΑΥΣΙΚΑ - ΝΑΥΣΙΚΡΑΤΗΣ - ΝΑΥΣΙΜΑΧΟΣ - ΝΑΥΣΙΝΙΚΟΣ - ΝΕΑΡΧΟΣ - ΝΕΔΩΝ - ΝΕΙΟΚΛΗΣ - ΝΕΜΕΣΗ - ΝΕΟΚΡΙΤΟΣ - ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ - ΝΕΟΡΟΣ - ΝΕΣΣΟΣ - ΝΕΣΤΟΡΑΣ - ΝΕΦΕΛΗ - ΝΗΙΣ - ΝΗΡΕΥΣ - ΝΗΡΙΤΗ - ΝΗΡΙΤΟΣ - ΝΗΣΑΙΗ - ΝΗΣΩ - ΝΗΦΑΙΗ - ΝΙΚΑΓΟΡΑΣ - ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ - ΝΙΚΑΡΕΤΗ - ΝΙΚΙΑΣ - ΝΙΚΟΔΩΡΟΣ - ΝΙΚΟΚΛΗΣ - ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ - ΝΙΚΟΜΗΔΗΣ - ΝΙΚΟΣΘΕΝΗΣ - ΝΙΚΩΝ - ΝΙΟΒΗ - ΝΗΡΕΥΣ - ΝΙΣΑΙΟΣ - ΝΙΣΟΣ - ΝΟΗΜΩΝ - ΝΟΜΙΟΣ - ΝΥΜΦΟΔΩΡΟΣ ...

ΞΑΝΘΙΠΗ - ΞΑΝΘΙΠΠΟΣ - ΞΑΝΘΟΣ - ΞΕΝΑΡΧΟΣ - ΞΕΝΙΔΗΣ - ΞΕΝΟΔΑΜΟΣ - ΞΕΝΟΚΛΕΙΑ - ΞΕΝΟΚΛΗΣ - ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ - ΞΕΝΟΚΡΙΤΟΣ - ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ-ΞΕΝΟΦΙΛΟΣ - ΞΕΝΟΔΙΚΗ - ΞΕΝΟΦΩΝ - ΞΕΝΩΝ - ΞΟΥΘΟΣ - ΞΥΝΟΦΡΩΝ ...

ΟΔΙΟΣ - ΟΔΥΣΣΕΥΣ - ΟΙΑΓΡΟΣ - ΟΙΔΙΠΟΥΣ - ΟΙΝΕΥΣ - ΟΙΝΟΜΑΧΟΣ - ΟΙΝΟΠΙΔΗΣ - ΟΙΝΟΠΙΩΝ - ΟΙΣΤΡΟΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΣ - ΟΛΥΜΠΙΟΣ - ΟΛΥΜΠΙΟΔΩΡΟΣ - ΟΛΥΜΠΟΣ - ΟΛΥΝΘΙΟΣ - ΟΜΗΡΟΣ - ΟΝΗΤΩΡ - ΟΝΑΣΙΑΣ - ΟΝΕΙΡΟΣ - ΟΝΟΜΑΚΛΗΣ - ΟΠΙΤΗΣ - ΟΡΕΣΤΗΣ - ΟΡΘΑΙΟΣ - ΟΡΜΕΝΟΣ - ΟΡΟΙΔΟΣ - ΟΡΤΙΛΟΧΟΣ - ΟΡΦΕΥΣ - ΟΦΕΛΕΣΤΗΣ - ΟΦΕΛΤΗΣ - ΟΨΙΜΟΣ - ΟΥΡΑΝΙΑ ...

ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ - ΠΑΙΩΝΕΙΟΣ - ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ - ΠΑΛΑΙΜΩΝ - ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ - ΠΑΛΛΑΣ - ΠΑΜΦΙΛΗ - ΠΑΜΦΥΛΟΣ - ΠΑΝ - ΠΑΝΔΑΡΟΣ - ΠΑΝΔΡΟΣΟΣ - ΠΑΝΔΙΩΝ - ΠΑΝΔΩΡΑ - ΠΑΝΔΩΡΟΣ - ΠΑΠΠΟΣ - ΠΑΡΙΣ - ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ - ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ - ΠΑΣΙΘΕΑ - ΠΑΣΙΦΑΗ - ΠΑΤΡΟΚΛΗΣ - ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ - ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ - ΠΕΙΘΕΑΣ - ΠΕΙΘΩ - ΠΕΙΣΑΝΔΡΟΣ - ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ - ΠΕΛΑΣΓΟΣ - ΠΕΛΙΑΣ - ΠΕΛΟΠΙΔΑΣ - ΠΕΛΟΨ - ΠΕΝΘΕΑΣ - ΠΕΡΔΙΚΑΣ - ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ - ΠΕΡΙΚΛΗΣ - ΠΕΡΣΑΙΟΣ - ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ - ΠΕΡΣΕΥΣ - ΠΕΡΣΗΣ - ΠΗΓΑΣΟΣ - ΠΗΛΕΥΣ - ΠΗΝΕΛΟΠΗ - ΠΗΡΩ - ΠΙΓΡΗΣ - ΠΙΕΡΙΩΝ - ΠΙΕΡΟΣ - ΠΙΝΔΑΡΟΣ - ΠΙΤΘΕΥΣ - ΠΙΤΤΑΚΟΣ - ΠΛΑΝΗΤΙΑΔΗΣ - ΠΛΑΤΩΝ - ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ - ΠΛΕΙΩΝΗ - ΠΛΗΘΩΝ - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ - ΠΛΩΤΩ - ΠΟΘΕΙΝΗ - ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ - ΠΟΛΥΑΙΝΟΣ - ΠΟΛΥΒΙΟΣ - ΠΟΛΥΓΝΩΤΗΣ - ΠΟΛΥΔΑΜΑΣ - ΠΟΛΥΔΑΜΝΕΙΑ - ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ - ΠΟΛΥΔΩΡΗ - ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ - ΠΟΛΥΚΑΣΤΗ - ΠΟΛΥΚΛΕΙΤΟΣ - ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ - ΠΟΛΥΜΗΔΗΣ - ΠΟΛΥΜΝΙΑ - ΠΟΛΥΝΕΙΙΚΗΣ - ΠΟΛΥΝΟΗ - ΠΡΑΞΙΘΕΑ - ΠΡΑΞΙΤΕΛΗΣ - ΠΡΟΜΗΦΕΥΣ - ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ - ΠΡΩΤΕΥΣ - ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ - ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΙΑ - ΠΡΩΤΩ - ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ - ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ - ΠΥΘΕΥΣ - ΠΥΘΩΝ - ΠΥΡΡΑ - ΠΥΡΡΑΝΘΟΣ - ΠΥΡΡΙΑΣ - ΠΥΡΡΙΜΑΧΟΣ - ΠΥΡΡΟΣ ...

ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ - ΡΕΑ - ΡΟΔΗ - ΡΟΔΙΑ - ΡΟΔΟΣ - ΡΟΔΩΠΗ - ΡΟΙΚΟΣ - ΡΑΜΦΙΑΣ - ΡΕΑ - ΡΗΓΙΛΛΑ - ΡΗΓΙΝΟΣ - ΡΗΝΗ - ΡΗΣΟΣ -ΡΗΤΟΡΙΟΣ - ΡΙΑΝΟΣ - ΡΙΝΩΝ - ΡΟΔΙΑ - ΡΟΔΕΙΑ - ΡΟΔΕΙΑΣ - ΡΟΔΟΧΡΟΥΣ - ΡΟΙΚΟΣ - ΡΩΞΑΝΗ ...

ΣΑΠΦΩ - ΣΑΡΑΠΙΩΝ - ΣΑΡΠΗΔΩΝ - ΣΑΤΝΙΟΣ - ΣΑΤΥΡΟΣ - ΣΕΙΡΙΟΣ - ΣΕΛΕΥΚΟΣ - ΣΕΜΕΛΗ - ΣΘΕΝΕΛΑΟΣ - ΣΘΕΝΙΔΑΣ - ΣΙΔΗ - ΣΙΚΕΛΗ - ΙΚΕΛΙΔΑΣ - ΣΕΙΛΗΝΟΣ - ΣΙΒΥΛΑ - ΣΙΜΜΙΑΣ - ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ - ΣΙΣΥΦΟΣ - ΣΚΑΜΩΝ - ΣΚΙΡΩΝΙΔΗΣ - ΣΚΟΠΑΣ -ΣΚΟΠΕΛΙΑΝΟΣ - ΣΜΙΧΙΑΣ - ΣΟΛΩΝ - ΣΟΦΙΛΟΣ - ΣΟΦΟΚΛΗΣ - ΣΠΕΙΩ - ΣΠΕΥΣΙΠΠΟΣ - ΣΠΙΝΘΑΡΟΣ - ΣΤΑΦΥΛΟΣ - ΣΤΕΦΩΝ - ΣΤΗΣΑΓΟΡΑΣ - ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΣ - ΣΤΙΛΠΩΝ - ΣΤΡΑΒΩΝ - ΣΤΡΑΤΟΚΛΗΣ - ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΗ - ΣΤΡΑΤΤΙΣ - ΣΤΡΑΤΩΝ - ΣΥΝΕΣΙΟΣ - ΣΥΡΟΣ - ΣΦΟΔΡΙΑΣ - ΣΩΚΡΑΤΗΣ - ΣΩΠΑΤΡΟΣ - ΣΩΦΙΛΟΣ - ΣΩΦΡΩΝ ...

ΤΑΙΝΑΡΟΣ - ΤΑΛΩΣ - ΤΑΝΤΑΛΟΣ - ΤΑΡΣΗ - ΤΑΫΓΕΤΗ - ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ - ΤΕΙΣΙΑΣ - ΤΕΚΤΑΙΟΣ - ΤΕΚΤΩΝ - ΤΕΛΑΜΩΝ - ΤΕΛΑΥΓΗΣ - ΤΕΛΕΣΙΛΛΑ - ΤΕΛΕΣΤΗΣ - ΤΕΛΕΣΤΩ - ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ - ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ - ΤΗΘΥ - ΤΗΛΕΒΟΗΣ - ΤΗΛΕΚΛΕΙΔΗΣ - ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ - ΤΗΛΕΦΑΣΣΗ - ΤΗΛΕΦΗ - ΤΗΛΕΦΙΔΗΣ - ΤΗΛΕΦΟΣ - ΤΗΜΕΝΟΣ - ΤΗΡΕΑΣ - ΤΗΡΩ - ΤΙΜΑΓΟΡΑΣ - ΤΙΜΑΙΟΣ - ΤΙΜΑΝΔΡΟΣ - ΤΙΜΑΡΑΤΟΣ - ΤΙΜΑΡΕΤΗ - ΤΙΜΟΣΘΕΝΗΣ - ΤΙΜΟΧΑΡΗΣ - ΤΙΜΩΝ - ΤΙΜΩΝΙΔΗΣ - ΤΟΛΜΑΙΟΣ - ΤΟΛΜΗΔΗΣ - ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΣ - ΤΡΟΦΩΝΙΟΣ - ΤΡΥΤΩΝ - ΤΥΝΔΑΡΗΣ - ΤΥΡΙΜΜΑΣ - ΤΥΡΤΑΙΟΣ - ΤΥΧΙΟΣ - ΤΥΦΩΝ - ΤΥΦΩΝΗ ...

ΥΑΓΝΙΣ - ΥΑΚΙΝΘΟΣ - ΥΓΕΙΑ - ΥΔΡΕΑ - ΥΔΡΕΑΣ - ΥΛΛΟΣ - ΥΛΟΤΗΣ - ΥΠΑΤΗΣ - ΥΠΑΤΙΑ - ΥΠΕΡΟΧΗ - ΥΠΕΙΡΟΧΟΣ - ΥΠΕΡΙΔΗΣ - ΥΠΕΡΙΩΝ - ΥΠΕΡΕΙΑ - ΥΠΕΡΤΙΜΟΣ - ΥΠΕΡΒΟΛΟΣ - ΥΨΙΠΥΛΗ ..

ΦΑΕΘΩΝ - ΦΑΙΔΙΜΟΣ - ΦΑΙΔΡΑ - ΦΑΙΔΡΟΣ - ΦΑΙΔΩΝ - ΦΑΙΣΤΙΟΣ - ΦΑΙΣΤΟΣ - ΦΑΛΑΡΙΣ - ΦΑΛΕΑΣ - ΦΑΝΙΑΣ - ΦΑΝΗΣ - ΦΑΝΟΔΙΚΟΣ - ΦΑΝΟΚΛΗΣ - ΦΑΝΟΣΤΡΑΤΗ - ΦΕΙΔΙΑΣ - ΦΕΙΔΩΝ - ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ - ΦΕΡΕΣΥΔΗ - ΦΕΡΟΥΣΑ - ΦΗΜΙΟΣ - ΦΗΜΟΝΟΗ - ΦΘΙΑ - ΦΙΛΑΙΝΙΣ -ΦΙΛΑΡΕΤΗ - ΦΙΛΕΤΑΙΡΟΣ - ΦΙΛΕΥΣ - ΦΙΛΗΜΩΝ -ΦΙΛΗΤΑΣ - ΦΙΛΙΝΟΣ - ΦΙΛΙΠΠΟΣ - ΦΙΛΙΣΚΟΣ - ΦΙΛΙΣΤΟΣ - ΦΙΛΛΙΣ - ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ - ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ - ΦΙΛΟΛΑΟΣ - ΦΙΛΟΜΗΛΑ - ΦΙΛΟΞΕΝΟΣ - ΦΙΛΟΠΟΝΟΣ - ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ - ΦΙΛΩΤΑΣ - ΦΙΛΟΠΟΙΜΗΝ - ΦΙΛΩΝ - ΦΙΛΩΤΕΡΑ - ΦΙΝΕΥΣ - ΦΙΝΤΙΑΣ - ΦΙΝΤΥΣ - ΦΟΙΒΗ - ΦΟΙΒΟΣ - ΦΟΙΝΙΞ - ΦΟΡΜΙΩΝ - ΦΡΙΞΟΣ - ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ - ΦΡΟΝΤΙΣ - ΦΡΥΝΗ - ΦΡΥΝΙΧΟΣ - ΦΥΛΑΡΧΟΣ - ΦΥΛΕΥΣ - ΦΥΛΛΙΣ - ΦΥΛΩ - ΦΥΡΣΗ ΦΩΚΙΩΝ - ΦΩΚΥΛΙΔΗΣ ...

ΧΑΒΡΙΑΣ - ΧΑΙΡΕΑΣ - ΧΑΙΡΕΔΗΜΟΣ - ΧΑΙΡΕΙΑΣ - ΧΑΙΡΕΣΤΡΑΤΟΣ - ΧΑΙΡΗΜΩΝ - ΧΑΛΚΩΝ - ΧΑΡΗΣ - ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ - ΧΑΡΙΚΛΗΣ - ΧΑΡΙΛΑΟΣ - ΧΑΡΙΣ - ΧΑΡΙΝΟΣ - ΧΑΡΙΤΩΝ - ΧΑΡΙΣΙΟΣ - ΧΑΡΜΙΔΗΣ - ΧΑΡΜΟΣ - ΧΑΡΩΝ -ΧΕΙΡΩΝ - ΧΕΛΙΔΟΝΑ - ΧΕΡΣΙΑΣ - ΧΕΡΣΙΦΡΩΝ - ΧΕΙΛΩΝ - ΧΙΜΑΙΡΑ - ΧΙΟΝΗ - ΧΙΟΝΙΣ - ΧΙΩΝ - ΧΛΩΡΙΣ - ΧΟΙΡΙΛΟΣ - ΧΡΥΣΑΝΘΙΣ - ΧΡΥΣΗΙΣ - ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ - ΧΡΥΣΟΚΟΜΗΣ - ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ ...

ΨΑΛΜΑΧΑΡΗ - ΨΑΛΜΑΧΑΡΗΣ - ΨΑΜΑΘΗ - ΨΑΜΜΗΤΙΧΟΣ ...

ΩΓΥΓΗΣ - ΩΓΥΓΙΑ - ΩΚΑΛΕΙΑ - ΩΚΕΑΝΙΣ - ΩΚΕΑΝΟΣ - ΩΚΕΛΟΣ - ΩΚΥΠΕΤΗ - ΩΚΥΡΡΟΗ - ΩΚΥΤΗΣ - ΩΛΗΝΟΣ - ΩΜΑΡΗΣ - ΩΡΕΙΘΥΙΑ - ΩΡΙΩΝ - ΩΡΟΣ - ΩΤΟΣ - ΩΦΕΛΙΩΝ ...

ΕΠΕΙΔΗ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΙΝΑΙ "Αρχαία Ελληνικά ονόματα ανδρών και γυναικών" ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΩ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΟΤΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΔΕΝ ΕΔΙΝΑΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΟΝΟΜΑΤΑ ΘΕΩΝ, ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΝΟΜΑΖΟΤΑΝ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Ή ΑΘΗΝΑ Ή ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΛΠ. ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ. ΕΔΙΝΑΝ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΕΡΙΕΙΧΑΝ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟ ΣΥΝΘΕΤΙΚΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΘΕΟΥ Π.Χ. ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟΣ, ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΣ, ΔΙΟΔΩΡΟΣ, ΖΕΥΞΙΠΠΟΣ, ΚΛΠ. ΑΥΤΗ ΔΕ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΔΟΓΜΑ.

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/

Κυριακή 5 Ιουλίου 2026

«Oδύσσεια» για γέλια: Άπατο το τρέιλερ της ταινίας με την… «μαύρη Ελένη» – «Βροχή» dislikes μέσα σε λίγες ώρες!

Το τελικό τρέιλερ της «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νόλαν προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς μέσα σε περίπου 24 ώρες συγκέντρωσε περισσότερα από 220.000 dislikes έναντι μόλις 49.000 likes στο κανάλι της Universal Pictures στο YouTube.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει τη δυσαρέσκεια μεγάλου μέρους του κοινού λίγες ημέρες πριν από την πρεμιέρα της ταινίας.

Κεντρικό σημείο της κριτικής αποτελεί η δημιουργική προσέγγιση του Νόλαν σε ένα από τα σημαντικότερα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Οι σκηνές που παρουσιάζουν μια διαφορετική εκδοχή της Ελένης της Τροίας έχουν προκαλέσει αντιδράσεις από θεατές που θεωρούν ότι η παραγωγή απομακρύνεται υπερβολικά από το ομηρικό έπος και αλλοιώνει πρόσωπα με ισχυρό ιστορικό και πολιτισμικό συμβολισμό.

Για πολλούς, η προσπάθεια εκσυγχρονισμού δεν αποτελεί δημιουργική ελευθερία, αλλά παραχάραξη ενός έργου που έχει διαμορφώσει τον παγκόσμιο πολιτισμό.

Αντί να αποδώσει τον σεβασμό που αρμόζει στην ελληνική μυθολογική παράδοση, η ταινία – σύμφωνα με τους επικριτές της- επιλέγει αμφιλεγόμενες καλλιτεχνικές αποφάσεις που αποξενώνουν το κοινό.

Η μαζική αρνητική αντίδραση στο διαδίκτυο δείχνει ότι ένα σημαντικό μέρος των θεατών θεωρεί πως η «Οδύσσεια» του Νόλαν κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία περισσότερο για τις επιλογές της παρά για την κινηματογραφική της αξία.

https://www.pronews.gr/

«Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφά ελληνικά, με δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ»!

«Οι δικές μας γλώσσες είναι σήμερα ένα είδος ημιελληνικών!»

Όχι, δεν το είπε ο συμπαθής Πορτοκάλος στην ξεκαρδιστική ταινία «γάμος αλά ελληνικά».

Το είπε ο κορυφαίος ισπανός ακαδημαϊκός Φρανθίσκο Ρ. Αδράδος. Ο Francisco Rodriguez Adrados (1922-2020) ήταν Ισπανός ελληνιστής, γλωσσολόγος, μεταφραστής και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Εργάστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης. Διετέλεσε μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιστορίας

«Η ελληνική και η κινεζική είναι οι μοναδικές ομιλούσες γλώσσες ακόμη και σήμερα, των οποίων η ύπαρξη είναι γνωστή εδώ και 3.500 χρόνια. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, αν κρίνουμε από την επίδραση που άσκησαν σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, η ελληνική είναι η πρώτη γλώσσα του κόσμου».

Η διαπίστωση ανήκει στον καθηγητή, το βιβλίο του οποίου «Ιστορία της ελληνικής γλώσσας» των εκδόσεων Παπαδήμα παρουσιάστηκε πριν από λίγα χρόνια σε εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ.

Μέλος της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας με πολυάριθμα βιβλία για την ελληνική γλώσσα και τη λογοτεχνία στο ενεργητικό του, καθώς και για την ινδοευρωπαϊκή και γενική γλωσσολογία, και τιμημένος με το Βραβείο Ωνάση για το Ελληνοϊσπανικό λεξικό που διευθύνει, ο κ. Αδράδος, παρών στην εκδήλωση και ο ίδιος, μίλησε για την συνεισφορά των δύο αυτών βιβλίων στην ιστορία της γλώσσας μας.

«Η άμεση ή έμμεση επίδραση του αλφαβήτου της ελληνικής, του λεξιλογίου της, του συντακτικού της και της λογοτεχνίας της ήταν και είναι τεράστια» γράφει ο κ. Αδράδος στον πρόλογο του βιβλίου του, μια επίδραση που, όπως λέει, είχε αποτέλεσμα «οι δικές μας γλώσσες να είναι σήμερα ένα είδος ημιελληνικών ή κρυπτοελληνικών»! Η ίδια η ιστορία είναι αυτή που επιβεβαιώνει τον ισπανό καθηγητή και σε αυτήν καταφεύγει και ο ίδιος στο βιβλίο του, επισημαίνοντας πάντως ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να γραφτεί μια ιστορία της ελληνικής γλώσσας. Μιας «παράξενης ιστορίας διαιρέσεων και ενοποιήσεων», όπως έλεγε.

Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη: Στο πρώτο μελετάται η ελληνική γλώσσα, αρχίζοντας από την ινδοευρωπαϊκή και την κοινή ελληνική, για να καταλήξει στην αττική, τη νέα γλώσσα που έγινε με τη σειρά της κοινή. Στο δεύτερο αναλύεται η ιστορία αυτής της κοινής με τις παραλλαγές της από την ελληνιστική εποχή ως σήμερα, μέσω της ρωμαϊκής και της βυζαντινής εποχής. Και βέβαια παρουσιάζονται η σχέση της με τις άλλες γλώσσες, η επίδρασή της σε αυτές και ο ρόλος της ως γλώσσας της Ανατολικής Ρωμαϊκής -και αργότερα Βυζαντινής- Αυτοκρατορίας και, τελικά, ως γλώσσας του νέου ελληνικού κράτους.

«Τα στοιχεία της ελληνικής είναι παρόντα σε όλες τις γλώσσες» καταλήγει ο κ. Αδράδος, για να επισημάνει ότι ακόμη και οι περίοδοι της ήττας ήταν προσωρινές, αφού τελικώς η ελληνική γλώσσα αναβίωνε πάντα με δυναμισμό.

https://www.olympia.gr/

Σάββας Καλεντερίδης: «Λίβελος κατά του Αντώνη Σαμαρά – Ποιος είναι ο Ozay Şendir και τι αποκαλύπτει η υπόθεση»

Στην τελευταία του διαδικτυακή εκπομπή, ο Σάββας Καλεντερίδης σχολίασε με ιδιαίτερα επικριτικό τρόπο το άρθρο του διευθυντή της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, Ozay Şendir, το οποίο δημοσιεύθηκε μετά τη δημόσια τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά σχετικά με την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από το Ισραήλ και την ανάγκη να ακολουθήσει αντίστοιχη αναγνώριση για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Μικράς Ασίας.

Ο Σάββας Καλεντερίδης υπενθύμισε αρχικά τη δήλωση του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος χαρακτήρισε την απόφαση του Ισραήλ ιστορικό βήμα και κάλεσε την ισραηλινή κυβέρνηση να προχωρήσει και στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε ανάχωμα απέναντι στα νεοοθωμανικά σχέδια της Τουρκίας στην περιοχή.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η τοποθέτηση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Ozay Şendir, τον οποίο ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε ως συντάκτη ενός «λιβέλου» εναντίον του πρώην πρωθυπουργού. Όπως σημείωσε, ανεξάρτητα από τις πολιτικές διαφωνίες που μπορεί να υπάρχουν στο εσωτερικό της Ελλάδας, η συγκεκριμένη επίθεση εγείρει ευρύτερα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται από τουρκικά μέσα ενημέρωσης οι ελληνικές θέσεις γύρω από τις γενοκτονίες και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ιδιότητα του Ozay Şendir ως ιδρυτικού και ενεργού μέλους του Ελληνοτουρκικού Φόρουμ Μέσων Ενημέρωσης και Ακαδημίας, μιας πρωτοβουλίας που, όπως παρουσιάστηκε στην εκπομπή, έχει στόχο την προώθηση του διαλόγου μεταξύ δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών και εκπροσώπων των δύο χωρών.

Ο Σάββας Καλεντερίδης παρέθεσε στοιχεία για τη λειτουργία του φόρουμ, σημειώνοντας ότι πραγματοποιείται εναλλάξ στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη υπό την αιγίδα της Διεύθυνσης Επικοινωνίας της Προεδρίας της Τουρκικής Δημοκρατίας, με τη συμμετοχή πανεπιστημιακών, διπλωματών και στελεχών του Τύπου.

Παράλληλα αναφέρθηκε στη συνεργασία που είχε αναπτυχθεί τα προηγούμενα χρόνια μεταξύ της Milliyet και της Καθημερινής, επισημαίνοντας ότι ο Ozay Şendir είχε φιλοξενηθεί ως αρθρογράφος στην ελληνική εφημερίδα, ενώ ο Αλέξης Παπαχελάς είχε δημοσιεύσει αντίστοιχα άρθρα στη Milliyet, στο πλαίσιο πρωτοβουλιών που αποσκοπούσαν στην ενίσχυση της επικοινωνίας μεταξύ των μέσων ενημέρωσης των δύο χωρών.

Κατά τον Καλεντερίδη, η σφοδρότητα της επίθεσης εναντίον του Αντώνη Σαμαρά δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αξιοποιούνται τέτοιες πρωτοβουλίες διαλόγου, ενώ διερωτήθηκε εάν ο Τούρκος δημοσιογράφος ενθαρρύνθηκε να χρησιμοποιήσει τόσο επιθετική ρητορική από κύκλους που διατηρούν σχέσεις με την ελληνική πλευρά.

Ο αναλυτής υπογράμμισε ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο ένα δημοσίευμα ή μία προσωπική αντιπαράθεση, αλλά συνδέεται με τη συνολικότερη τουρκική προσέγγιση απέναντι στα ζητήματα της ιστορικής μνήμης, των γενοκτονιών και της εξωτερικής πολιτικής.

Κλείνοντας την ανάλυσή του, επισήμανε ότι η ελληνική κοινωνία οφείλει να γνωρίζει ποιοι διαμορφώνουν τον δημόσιο λόγο στην Τουρκία και ποιος είναι ο ρόλος τους στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ζητήματα που άπτονται της ιστορικής δικαίωσης και των εθνικών θεμάτων.

https://geopolitico.gr/

Η 4η Ιουλίου και το τέλος της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

Ο Κονσταντίν φον Χόφμαϊστερ για την ξεχασμένη έννοια της ανεξαρτησίας σε μια εποχή πολυπολικότητας.

Κάθε 4η Ιουλίου, οι Αμερικανοί γιορτάζουν τη γέννηση μιας δημοκρατίας που κήρυξε την ανεξαρτησία της από μια αυτοκρατορία. Πυροτεχνήματα, σημαίες και ομιλίες τιμούν έναν λαό που απέρριψε την μακρινή διακυβέρνηση, τις ξένες εμπλοκές και τη συγκέντρωση εξουσίας πέρα από τη συγκατάθεση των δικών του κοινοτήτων. Ωστόσο, η βαθύτερη ειρωνεία της γιορτής είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες σταδιακά έγιναν αυτό ακριβώς που δημιουργήθηκαν για να αντισταθούν. Η δημοκρατία των αγροτών, των εμπόρων, των τεχνιτών και των αυτοδιοικούμενων κρατών μετατράπηκε σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία με στρατιωτικές βάσεις διάσπαρτες σε ηπείρους, στόλους που περιπολούν κάθε ωκεανό και πολιτικές φιλοδοξίες που εκτείνονται πολύ πέρα από τις δικές της ακτές. Η επέτειος της αμερικανικής ανεξαρτησίας εγείρει επομένως ένα πιο επείγον ερώτημα από ό,τι συνήθως επιτρέπουν οι πατριωτικές τελετές: αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να γίνουν ξανά δημοκρατία ή αν θα συνεχίσουν να εξαντλούνται προσπαθώντας να διατηρήσουν μια παγκόσμια τάξη που δεν υπάρχει πια.

Η άνοδος ενός πολυπολικού κόσμου έχει αποκαλύψει τα όρια του αυτοκρατορικού σχεδίου με αυξανόμενη σαφήνεια. Για δεκαετίες, η Ουάσιγκτον απολάμβανε μια θέση που της επέτρεπε να διαμορφώνει τα διεθνή οικονομικά, τις στρατιωτικές συμμαχίες και τους διπλωματικούς θεσμούς με σχετικά μικρή αντίσταση. Αυτή η περίοδος έχει φτάσει στο τέλος της. Νέα κέντρα εξουσίας έχουν αναδυθεί σε όλη την Ευρασία και τον ευρύτερο Παγκόσμιο Νότο, όχι επειδή τους δόθηκε η άδεια να το κάνουν, αλλά επειδή η οικονομική ανάπτυξη, η τεχνολογική πρόοδος και η δημογραφική αλλαγή έχουν αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων. Καμία ποσότητα στρατιωτικών δαπανών ή διπλωματικής πίεσης δεν μπορεί να αντιστρέψει μόνιμα αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές. Η προσπάθεια διατήρησης της μονοπολικής κυριαρχίας έχει αντίθετα προκαλέσει ατελείωτους πολέμους, αυξανόμενο δημόσιο χρέος, εγχώριο διχασμό και αυξανόμενη δυσπιστία μεταξύ των συμμάχων που αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος αλλάζει ανεξάρτητα από τις αμερικανικές επιθυμίες. Το τέλος της αυτοκρατορίας δεν είναι επομένως αποτέλεσμα μιας μόνο ήττας, αλλά ενός ιστορικού μετασχηματισμού που κανένα κράτος δεν μπορεί απλώς να νομοθετήσει.

Αυτός ο μετασχηματισμός αποκαλύπτει επίσης μια σύγκρουση εντός της ίδιας της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πάντα περιείχαν δύο ανταγωνιστικές παρορμήσεις. Η μία στρέφεται προς τη θάλασσα, επιδιώκοντας εμπορική επέκταση, οικονομική επιρροή, στρατιωτική προβολή και μια παγκόσμια αποστολή που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο. Η άλλη στρέφεται προς την ξηρά, δίνοντας έμφαση στην παραγωγική βιομηχανία, τις τοπικές κοινότητες, τα ασφαλή σύνορα, την εθνική συνοχή και την καλλιέργεια της δημοκρατίας στο εσωτερικό. Αυτές οι παραδόσεις συνυπήρχαν παράλληλα από την πρώιμη ιστορία της χώρας, ωστόσο το θαλάσσιο όραμα σταδιακά υπερίσχυσε του ηπειρωτικού. Η βιομηχανική ισχύς εξυπηρετούσε ολοένα και περισσότερο οικονομικά συμφέροντα, οι ξένες δεσμεύσεις πολλαπλασιάζονταν και η εγχώρια ανανέωση τέθηκε σε δεύτερη μοίρα έναντι της παγκόσμιας διαχείρισης. Καθώς οι αυτοκρατορικές υποχρεώσεις επεκτάθηκαν, τα θεμέλια της δημοκρατίας αποδυναμώθηκαν. Οι υποδομές γήρανσαν, η μεταποίηση μειώθηκε σε πολλές περιοχές, οι κοινότητες διαλύθηκαν και η πολιτική ζωή καταναλώθηκε από αγώνες για μακρινές κρίσεις, ενώ τα προβλήματα στο εσωτερικό συσσωρεύονταν χρόνο με το χρόνο.

Η υπόσχεση του κινήματος «Πρώτα η Αμερική» φάνηκε για λίγο να αναγνωρίζει αυτή την πραγματικότητα. Εκατομμύρια ψηφοφόροι κατάλαβαν ότι οι ατελείωτες παρεμβάσεις στο εξωτερικό είχαν αποφέρει ελάχιστα οφέλη στους απλούς Αμερικανούς, ενώ παράλληλα επέβαλαν τεράστιο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος. Ήλπιζαν σε μια επιστροφή σε μια εξωτερική πολιτική που καθοδηγείται από αυτοσυγκράτηση, εθνικό συμφέρον και συνταγματικά όρια αντί για ιδεολογικές αποστολές στο εξωτερικό. Ωστόσο, οι ελπίδες από μόνες τους δεν μπορούν να ξεπεράσουν τους εδραιωμένους θεσμούς. Οι προεκλογικές υποσχέσεις συγκρούστηκαν με ένα πολιτικό, γραφειοκρατικό, στρατιωτικό και χρηματοοικονομικό κατεστημένο που είχε επενδύσει βαθιά στη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης. Είτε μέσω συμβιβασμού, πίεσης, υπολογισμού είτε πεποίθησης, το κίνημα που υποσχόταν εθνική ανανέωση βρέθηκε όλο και περισσότερο να συμμετέχει σε πολλά από τα ίδια μοτίβα που κάποτε καταδίκαζε. Για πολλούς υποστηρικτές, αυτό δεν αντιπροσώπευε απλώς μια πολιτική απογοήτευση, αλλά μια υπενθύμιση ότι η αλλαγή προσωπικοτήτων είναι ευκολότερη από την αλλαγή των δομών μιας αυτοκρατορίας που έχει αναπτυχθεί με το πέρασμα των γενεών.

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιθυμούν να ανακτήσουν τη δύναμή τους, πρέπει να εγκαταλείψουν την ψευδαίσθηση ότι η παγκόσμια κυριαρχία μπορεί να αποκατασταθεί μέσω μεγαλύτερης προσπάθειας. Μια δημοκρατία γίνεται ανθεκτική όχι κυβερνώντας τον κόσμο αλλά κυβερνώντας σωστά τον εαυτό της. Η οικονομική παραγωγή, η τεχνολογική καινοτομία, η ασφάλεια των συνόρων, οι υποδομές, η εκπαίδευση και η σταθερότητα των τοπικών κοινοτήτων συμβάλλουν περισσότερο στο εθνικό μεγαλείο από μια ακόμη στρατιωτική δέσμευση στην άλλη άκρη του πλανήτη. Μια γνήσια πολιτική «Πρώτα η Αμερική» θα αποδεχόταν επομένως την εμφάνιση της πολυπολικότητας αντί να την αντιμετωπίζει ως καταστροφή. Θα αναγνώριζε άλλους μεγάλους πολιτισμούς ως μόνιμα χαρακτηριστικά της διεθνούς ζωής, ενώ θα συγκέντρωνε τους αμερικανικούς πόρους στην ανοικοδόμηση της ίδιας της χώρας. Μια τέτοια πορεία δεν θα αντιπροσώπευε παράδοση αλλά στρατηγική ωριμότητα, αντικαθιστώντας την αυτοκρατορική υπερέκταση με εθνική ενοποίηση.

Συνεπώς, η 4η Ιουλίου θα πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από ένας απλός εορτασμός του παρελθόντος. Θα πρέπει να χρησιμεύσει ως ευκαιρία να θυμηθούμε τον αρχικό σκοπό της αμερικανικής ανεξαρτησίας και να μετρήσουμε πόσο έχει απομακρυνθεί το έθνος από αυτόν. Η αυτοκρατορία που αναδύθηκε κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα εισέρχεται στο τελευταίο της κεφάλαιο επειδή οι συνθήκες που τη διατήρησαν έχουν εξαφανιστεί. Η προσκόλληση στα απομεινάρια της θα επιδεινώσει μόνο την παρακμή. Η ανάκτηση της δημοκρατίας, αντίθετα, παραμένει δυνατή εάν οι Αμερικανοί ανακαλύψουν ξανά τη σοφία που ενέπνευσε την ίδρυσή τους: ότι ένας ελεύθερος λαός πρέπει να κυβερνά τον εαυτό του αντί να επιδιώκει να κυβερνά τον κόσμο. Η εποχή των αυτοκρατοριών τελειώνει. Το αν αυτό σηματοδοτεί την παρακμή της Αμερικής ή την αρχή της ανανέωσής της εξαρτάται από το αν το έθνος επιλέξει να παραμείνει αυτοκρατορία ή να γίνει ξανά δημοκρατία.

https://www.multipolarpress.com/

Ποιος κρύβεται πίσω από την πολιτική της Δύσης απέναντι στο Ιράν;

Τα τελευταία χρόνια, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Μεγάλη Βρετανία είναι το κύριο εμπόδιο για την ειρήνη στον κόσμο και έχω προτείνει ότι εάν η πόλη του Λονδίνου, με τις υποστηρικτικές της δομές εντός της βρετανικής κυβέρνησης, τις τράπεζές της, τις υπηρεσίες πληροφοριών της, τη μυστική διπλωματία της, καθώς και το τεράστιο δίκτυο δεξαμενών σκέψης, οργανισμών μέσων ενημέρωσης, ΜΚΟ, φιλανθρωπικών οργανώσεων και καζίνο που είναι διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο, μπορούσε να τεθεί σε καραντίνα, πιθανότατα το 95% όλων των πολέμων και άλλων προβλημάτων στον κόσμο θα εξαφανιζόταν εν μία νυκτί.

Η ιστορία της « Ρωσικής πύλης »

Αυτό μπορεί να φαίνεται υπερβολή, καθώς αυτή η παρασιτική δομή έχει τελειοποιήσει την τέχνη του να γίνεται σχεδόν αόρατη. Ένα καλό παράδειγμα ήταν το σκάνδαλο Russiagate κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Προέδρου Τραμπ. Όταν η Χίλαρι Κλίντον, υποστηριζόμενη από τη Λιν Φόρεστερ ντε Ρότσιλντ, έχασε τις προεδρικές εκλογές από τον Ντόναλντ Τραμπ, η νομιμότητά του δέχτηκε αμέσως επίθεση από υπαινιγμούς ότι ήταν μαριονέτα του Βλαντιμίρ Πούτιν. Εκτός από τα μέλη του Δημοκρατικού Εθνικού Κογκρέσου, σχεδόν όλα τα βασικά πρόσωπα στην υπόθεση ήταν Βρετανοί αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών: ο Κρίστοφερ Στιλ (πρώην πράκτορας της MI6 και συγγραφέας του φακέλου Russiagate), ο Σερ Ρίτσαρντ Ντίαρλαβ (ο πρώην προϊστάμενός του και πρώην επικεφαλής της MI6), ο Στέφαν Χάλπερ, ο Τζόζεφ Μίφσουντ, ο Αλεξάντερ Ντάουνερ και η Φιόνα Χιλ.

Ήταν αρκετά προφανές, και ο μέσος κανονικός θα περίμενε ότι τα ελεύθερα και ανεξάρτητα δυτικά μέσα ενημέρωσης θα διερευνούσαν διεξοδικά αυτήν την ιστορία, αποκαλύπτοντας ότι οι Βρετανοί ήταν συνωμότες για να υπονομεύσουν την προεδρία Τραμπ. Αλλά σχεδόν κανείς δεν την κάλυψε, και το μόνο δίκτυο που το έκανε, το FOX News , ιδιοκτησίας του Ρούπερτ Μέρντοχ, απέφυγε σχολαστικά να συνδέσει τις προφανείς τελείες. Ο κύριος δημοσιογράφος στο Russiagate ήταν ο Σον Χάνιτι, του οποίου το καθημερινό θέμα συζήτησης ήταν « ρωσικά ψέματα, ρωσική παραπληροφόρηση και ένας φάκελος που επινοήθηκε από ξένους υπηκόους », σαν να του απαγορευόταν να αναφέρει ότι αυτοί οι ξένοι υπήκοοι ήταν, στην πραγματικότητα, Βρετανοί.

Οι περισσότεροι Αμερικανοί άκουγαν καθημερινά τη φράση « Ρωσία, Ρωσία, Ρωσία », αλλά ούτε λέξη για τη Μεγάλη Βρετανία, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο ρόλος της είχε σκόπιμα αποκρυφθεί από το αμερικανικό κοινό.

Ιρανική πολιτική

Μεταφερόμαστε στο σήμερα και βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ανεξήγητη εμμονή του Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν. Αυτή η εμμονή είναι πραγματικά δύσκολο να εξηγηθεί και πολλοί δέχονται την ιδέα ότι τον παρασύρθηκε σε αυτήν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, τα φιλοϊσραηλινά στοιχεία στην κυβέρνησή του και ορισμένοι από τους πολιτικούς του χορηγούς. Όχι μόνο αυτή η σχέση δεν αποκρύπτεται, αλλά ο Τραμπ, ο υπουργός Εξωτερικών του Μάρκο Ρούμπιο και αρκετοί άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι το έχουν δηλώσει ρητά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδραματίζουν έναν πολύ ορατό ρόλο. Η κακία του Νετανιάχου και η ένθερμη αφοσίωση του Τραμπ στο Ισραήλ είναι μεταξύ των κοινώς επικρατουσών αντιλήψεων, αλλά και πάλι, κανείς δεν αναφέρει τον Δόλιο Αλβιώνα. Πρώτον, πρέπει να θυμόμαστε ότι το καλοκαίρι του 2019, ο Τραμπ βρισκόταν υπό έντονη πίεση να επιτεθεί στο Ιράν. Αυτή η πρωτοβουλία πρωτοστατούσε και συντονιζόταν από τη Βρετανική Πρεσβεία στην Ουάσινγκτον, αλλά σχεδόν κανένα κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης δεν την ανέφερε.

Σήμερα, μπορεί να φαίνεται ότι η τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν υποκινείται εξ ολοκλήρου από το Ισραήλ και έναν εσωτερικό πυρήνα αρχισιωνιστών εντός της κυβέρνησης Τραμπ. Αλλά η στρατηγική αντιμετώπισης του Ιράν προηγείται αυτού του πολέμου, της δεύτερης θητείας του Τραμπ, των γεγονότων της 7ης Οκτωβρίου , της πρώτης θητείας του Τραμπ, ακόμη και του Μεγάλου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας. Για παράδειγμα, στις 7 Οκτωβρίου 2024 (την επέτειο της 7ης Οκτωβρίου και πριν από την εκλογή του Τραμπ στη δεύτερη θητεία του), το Chatham House δημοσίευσε ένα άρθρο του Sir John Jenkins με τίτλο: « Μια διαρκής ειρήνη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης δεν θα είναι δυνατή χωρίς μια νέα πολιτική για την εξουδετέρωση της ιρανικής απειλής ».

Το άρθρο του Σερ Τζον βασίστηκε σε ένα πιο λεπτομερές έγγραφο πολιτικής που δημοσιεύτηκε από το The Policy Exchange στις 17 Ιουλίου 2023 (επομένως πριν από την εκδήλωση της « 7ης Οκτωβρίου »), με τίτλο « Το Ιρανικό Πρόβλημα και η Βρετανική Στρατηγική ». Και τα δύο έγγραφα διευκρινίζουν πολλά από αυτά που βλέπουμε στην περιοχή σήμερα, και αυτό το έγγραφο του 2023 εξηγεί ακόμη και το ευρύτερο πλαίσιο πίσω από την ανάγκη διάλυσης του Ιράν: αποτελεί εμπόδιο στον « ινδο-ειρηνικό προσανατολισμό » της Βρετανίας . Στον πρόλογό της, η εφημερίδα αναφέρει ότι « το ολοένα και πιο αποτρόπαιο ιστορικό του Ιράν στα ανθρώπινα δικαιώματα, το επιταχυνόμενο πυρηνικό του πρόγραμμα, η χορηγία πληρεξουσίων σε όλη τη Μέση Ανατολή, η ουσιαστική βοήθειά του προς τη Ρωσία στον βάναυσο πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας και η χορηγία της τρομοκρατίας και των απαγωγών το καθιστούν σαφή απειλή για τη διεθνή σταθερότητα ».

Οι συγγραφείς υπογραμμίζουν τη δυσανάλογη ισχύ της Βρετανίας, δεδομένου του μικροσκοπικού στρατού της και της αποσυντιθέμενης οικονομίας της: « Η διπλωματική και στρατιωτική εργαλειοθήκη του Ηνωμένου Βασιλείου της επιτρέπει να κάνει τη διαφορά στη Μέση Ανατολή. Για ιστορικούς και στρατηγικούς λόγους, το Ηνωμένο Βασίλειο διατηρεί βαθιές και μακροχρόνιες σχέσεις με σχεδόν κάθε χώρα της Μέσης Ανατολής. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με τη συμμετοχή του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και τη στρατιωτική του ικανότητα, του δίνει τη δυνατότητα να ασκεί δυσανάλογη επιρροή στην πορεία των υποθέσεων της Μέσης Ανατολής ».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να το κάνουν αυτό, και πρέπει να το κάνουν εκείνο...

Η πεζογραφία του Σερ Τζον Τζένκινς περιγράφει ξεκάθαρα πώς ακριβώς θα πρέπει να επιτευχθούν οι στόχοι της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Καταλήγει σε μεγάλο βαθμό στα εξής: « Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να κάνουν αυτό και πρέπει να κάνουν εκείνο... » Για παράδειγμα:

Πρώτα και κύρια, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι εταίροι τους πρέπει να παραμείνουν κοντά στο Ισραήλ και να παρέχουν μακροπρόθεσμες, ακλόνητες εγγυήσεις ασφαλείας. Αυτό πρέπει να σημαίνει ότι θα βοηθήσουν το Ισραήλ να εξουδετερώσει τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς - καθώς και τους Χούθι, στους οποίους δεν μπορεί να επιτραπεί να γίνουν Χεζμπολάχ του Νότου. ... Στον στρατιωτικό τομέα, ομάδες όπως οι σιιτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις στο Ιράκ και οι Χούθι πρέπει να δέχονται ένα σοβαρό πλήγμα κάθε φορά που μας επιτίθενται και άλλους στόχους.

Μπορεί να είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το Ηνωμένο Βασίλειο διαμόρφωσε την πολιτική που πρέπει να εφαρμόσει η κυβέρνηση Τραμπ ή ότι ο Τραμπ υιοθέτησε τη βρετανική πολιτική ως δική του. Ωστόσο, η εμμονή της Βρετανίας με την προβολή ισχύος, την κυριαρχία στην Ευρασιατική γη και τη Μέση Ανατολή μαζί της, και την υπαγόρευση των Ηνωμένων Πολιτειών για το τι πρέπει να κάνουν εκεί και σε άλλες περιοχές είναι περίεργη. Είναι επίσης περίεργο το γεγονός ότι υπάρχει ουσιαστικά μικρή απόκλιση μεταξύ των γεωπολιτικών στρατηγικών που σχεδιάζει το Chatham House, το οποίο είναι πολύ κοντά στο Υπουργείο Εξωτερικών στο Λονδίνο και την MI6, και των πολιτικών που τελικά καταλήγουν να ακολουθούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το 2019, όταν ο Βρετανός πρέσβης στην Ουάσινγκτον, Σερ Κιμ Ντάροκ, ενορχήστρωσε μια εκστρατεία πίεσης για να πιέσει τον Πρόεδρο Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν, άφησε να εννοηθεί ότι ο Τραμπ θα μπορούσε τελικά να χειραγωγηθεί ώστε να επιτεθεί στο Ιράν και ότι αυτό θα συνεπαγόταν την περικύκλωσή του με « ψιθυριστές του Τραμπ » που θα μπορούσαν να « πλημμυρίσουν την περιοχή » γύρω από τον Πρόεδρο. Εκείνη την εποχή, ο Ντάροκ έγραψε ότι « έχουμε περάσει χρόνια χτίζοντας σχέσεις [με ορισμένα άτομα]. Αυτοί είναι οι φύλακες της πύλης, άνθρωποι στους οποίους βασιζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι η φωνή του Ηνωμένου Βασιλείου θα ακουστεί στην Ουάσινγκτον ».

Ένα άρθρο της Washington Post από τις 8 Ιουλίου 2019 περιέγραφε « την κλίκα του Ντάροκ —συμπεριλαμβανομένων των Κελιάν Κόνγουεϊ, Στίβεν Μίλερ, Μικ Μαλβάνεϊ, Σάρα Σάντερς και του συμμάχου του Τραμπ, Κρις Ράντι »— να συναντώνται στη βρετανική πρεσβεία και να « ανταλλάσσουν απόψεις για τον πρόεδρο και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων ». Στην τρέχουσα κυβέρνηση, έχει συγκεντρωθεί μια διαφορετική ομάδα ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των Μάρκο Ρούμπιο, Σούζι Γουάιλς, Τζάρεντ Κούσνερ, Στιβ Γουάιτκοφ και πάλι του πανταχού παρόντος Στίβεν Μίλερ. Αυτά τα σημεία συνδέονται με έναν πειστικό τρόπο και κάθε ερευνητής τόπου εγκλήματος θα πρέπει να τα λάβει σοβαρά υπόψη. Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με μια συνωμοσία: η τρέχουσα πολιτική δεν είναι αυτό που ζήτησε ο αμερικανικός λαός και δεν είναι αυτό που τους υποσχέθηκε ο Τραμπ. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και πρέπει να υπάρχει μια εξήγηση γι' αυτό (και δεν είναι ανικανότητα).

Άλεξ Κράινερ

Μετάφραση από τον Wayan, διόρθωση από τον Hervé, για τη Γαλλοφωνία των Σάκερ.

https://lesakerfrancophone.fr/

Η “Αιγίδα” του Δια ως διαστρικό υπέροπλο των θεών και του Αχιλλέα

Ο Ζευς ηταν κατοχος της Αιγιδας και την φορουσε στον αριστερο ωμο. Η Αθηνά την φορουσε ριγμενη στους ωμους και την συγκρατουσε με το γοργονειο μπροστα στο στηθος.

Σε οτι αφορα στο υλικο κατασκευης της αιγιδας απο κατσικισιο δερμα ή το δερμα του γιγαντα παλλαντα, που τον σκοτωσε η αθηνα και δεν το διαπερνουσε τιποτα, φαινεται εντελως ξενο με την πραγματικοτητα.

Ο Όμηρος ειναι απολυτα σαφης στον τροπο κατασκευης, το υλικο κατασκευης και τα αποτελεσματα της, (Ιλιαδα β-448, 0-308, 310, π-594), αναφερει την Αιγιδα σαν μεταλλικη, εργο του Ηφαιστου απο καθαρο χρυσαφι και ειχε 100 κροσια. (Η Περιοδος του σειριου β ειναι 100 χρονια, 50 χρονια ορατος απο την γη και 50 οχι).

Η Αθηνά με δικη της ευθυνη και επιβλεψη την εδωσε στον θεο Απολλωνα, τον ημιθεο Ηρακλη και τον ηρωα Αχιλλεα, οι οποιοι την επεστρεψαν αμεσως μετα τη χρησιμοποιηση της.

Το λεξικο “Ήλιος” αναφερει οτι η Αιγιδα ηταν απροσδιοριστης χρησης.

Ο Όμηρος αναφερει οτι ο αχιλλεας την φορουσε και απο μακρια πυρπολουσε τα τειχη των τρωων.

Άλλη αποψις:

Την Αιγιδα την κατασκευασε πραγματι ο μηχανικος και γενετιστης Ήφαιστος.

Περιειχε εκατο θυσανους ολοχρυσους που περιειχαν υπερυλη αγνωστη και εξεπεμπε αλιξεκεραυνες ενεργειες.

Στο κεντρο της υπηρχε η Γοργω με την οποια ενεργοποιουταν και μπορουσε να διδει αποτελεσματα οπως:

Προκληση κεραυνων, συσωρευση νεφων και δημιουργια καταιγιδας.

Ο χειρηστης μπορουσε φορωντας την να μεταμορφωθει κατα βουληση, να αφανισει η να μεταμορφωση αλλον ή να τον κανει αορατο.

Εξεπεμπε ακτινες αποϋλοποιησης του ανθρωπου και προκαλουσε πυρινικη συντηξη και σχαση.

Μπορουσε να πυρπολησει απο μακρια καραβια, ανθρωπους και να εξαφανισει τον αντιπαλο στο πεδιο της μαχης.

Στο πεδιο της μαχης προκαλουσε παρακρουση, πανικο, τρομο, εξουδετερωση αισθησεων.

Διανοιγε ομφαλους συμπυκνωσεως και αραιωσαιως επι της γαιας, ενεργοποιωντας πυλες και διαυλους για ατομικα ταξιδια στο συμπαν.