Εἶναι ὁ Τράμπ τρελός σάν ἀλεποῦ ;

 (Ἡ ἔννοια «Τρελὸς σὰν ἀλεποῦ» περιγράφει κάποιον ποὺ ἐνεργεῖ μὲ ἕναν φαινομενικὰ ἀνόητο, παράλογο ἢ ἀκανόνιστο τρόπο, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἀπίστευτα ἔξυπνος, πονηρὸς καὶ ὑπολογιστικός. Σημαίνει ὅτι ἕνα ἄτομο προσποιεῖται τὴν ἀνικανότητα ἢ τὴν τρέλα γιὰ νὰ κρύψη μιὰ ἔξυπνη στρατηγικὴ ἢ γιὰ νὰ ξεγελάση τοὺς ἄλλους, ὅπως μιὰ ἀλεποῦ ποὺ φαίνεται ἀλλοπρόσαλλη ἐνῷ στὴν πραγματικότητα ξεγελάει τὸ θήραμά της ἢ τὸν διώκτη της.)

Θα μπορούσε ο Πρόεδρος Τραμπ να είναι τρελός σαν αλεπού;

Σπάζοντας τον Σιωνιστικό Κλοιό στην Αμερική: Η Μεγαλύτερη Υπηρεσία που Θα Μπορούσε να Προσφέρει Ένας Πολιτικός των ΗΠΑ;

Τοῦ Patrick Cleburne

Παρά τα συνεχόμενα  τύμπανα πολέμου , το γεγονός είναι ότι η διακοπή της προσπάθειας με το Ιράν τώρα θα μπορούσε να αποφέρει τεράστια οφέλη για τον Πρόεδρο Τραμπ και την Αμερική, ακόμη και να δικαιολογήσει την ενέργεια.

Χθες διάβασα το άρθρο  «Ο πόλεμος κατά του Ιράν πιθανότατα θα τελειώσει με την υποχώρηση των ΗΠΑ»,  των Jeffrey Sachs και Sybil Fares,  "Aljazeera",  9 Μαΐου 2026.

Αφήνοντας στην άκρη τους συναισθηματικούς θριάμβους σε αυτό το δοκίμιο, παρέχει μια εύλογη εξήγηση για το γιατί συνέβη αυτό το χάος:

Το πολεμικό σχέδιο ΗΠΑ-Ισραήλ ήταν μια επίθεση αποκεφαλισμού, την οποία προώθησαν στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu και ο David Barnea,ο διευθυντής της Mossad. Η υπόθεση ήταν ότι μια επιθετική κοινή εκστρατεία βομβαρδισμού ΗΠΑ-Ισραήλ θα υποβάθμιζε σε τέτοιο βαθμό το ιρανικό καθεστώς... που το καθεστώς θα διαλυόταν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θα επέβαλαν στη συνέχεια μια εύκαμπτη κυβέρνηση στην Τεχεράνη.

Προφανώς αυτό δεν λειτούργησε, για εντελώς προβλέψιμους λόγους που συζητά το δοκίμιο.

Στον πόλεμο, η αναστολή μιας επίθεσης ή ολόκληρης της επίθεσης λόγω έλλειψης επιτυχίας είναι αρκετά φυσιολογική. Σε πιο ορθολογικές και λιγότερο συναισθηματικές εποχές, όπως στην Ευρώπη του 18ου αιώνα (σε αντίθεση με τον 20ό αιώνα ), αυτό ίσχυε για ολόκληρους πολέμους. Οι γραφειοκρατικοί και πολιτικοί εχθροί προσπαθούν να επωφεληθούν από την απογοήτευση, αλλά η μάζα της κοινής γνώμης βλέπει τη λογική.

Τον Οκτώβριο του 1956, οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Ισραηλινοί ξεκίνησαν την επιχείρηση του Σουέζ, για να ανατρέψουν την κλοπή της διώρυγας του Σουέζ από τον Nasser της Αιγύπτου. Οι Αμερικανοί, με επικεφαλής τον Πρόεδρο Eisenhower, ξεσπούν σε μια οργισμένη έκρηξη θυμού και οι Σύμμαχοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν με ταπεινωτική ήττα. Αυτό ήταν το τέλος του Ηνωμένου Βασιλείου ως παγκόσμιας δύναμης.

Προφανώς, αυτό ήταν μια καταστροφή για τους κυβερνώντες Συντηρητικούς στη Βρετανία. Η πολύ ισχυρή Αριστερά εκεί πανηγύρισε και ήταν σίγουρη για μια σαρωτική νίκη στις επόμενες Εθνικές Εκλογές. Αλλά στην πραγματικότητα, τον Οκτώβριο του 1959, οι Συντηρητικοί κέρδισαν με σημαντικά αυξημένη πλειοψηφία.

Πώς συνέβη αυτό; Ένας Βρετανός φίλος είχε την ακόλουθη εικόνα:

Εκείνη την εποχή, το BBC είχε μια εκπομπή με τίτλο « Έχετε ερωτήσεις;» . Μια ομάδα καλεσμένων, που συνήθως περιλάμβανε έναν βουλευτή από κάθε μεγάλο κόμμα, απαντούσε σε μια σειρά ερωτήσεων. Σε μια εκπομπή, το '57 ή το '58, ρωτήθηκαν για τον αντίκτυπο του φιάσκου του Σουέζ στις επόμενες εκλογές.

Αφού ο βουλευτής των Εργατικών σταμάτησε να καυχιέται, ο Συντηρητικός δήλωσε ότι ήταν βέβαιος ότι το κόμμα του θα επέστρεφε με αυξημένη πλειοψηφία.

«...επειδή όταν ο βρετανικός λαός πάει να ψηφίσει, θα αναγνωρίσει ότι αυτό που έκαναν οι Συντηρητικοί στο Σουέζ, σωστό ή λάθος, επιτυχημένο ή ανεπιτυχές, έγινε με γνώμονα τα συμφέροντα αυτής της χώρας  και για κανέναν άλλο λόγο. »

Η υποχώρηση είναι προς όφελος του Τραμπ. Όπως έδειξαν οι πρόσφατες προκριματικές εκλογές στη Μεσοδυτική Αμερική, ο πυρήνας της βάσης δεν έχει κλονιστεί. Το σημαντικό μέρος των δυσαρεστημένων δεξιών είναι πιθανό να καλωσορίσει την αλλαγή γνώμης του, όπως την επιστροφή του Άσωτου Υιού. Και το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ θα αντιστρέψει γρήγορα τις αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις αυτής της περιπέτειας, χαροποιώντας το κοινό στο σύνολό του.

Η ζωή δεν θα είναι τόσο εύκολη για την Δημοκρατική Ηγεσία. Οι δραστηριότητες του Ισραήλ στη Γάζα από τον Οκτώβριο του 2023 έχουν στρέψει την σημαντική πλειοψηφία των Δημοκρατικών ψηφοφόρων εναντίον του. Επομένως, η επίθεση στον Τραμπ για το κλείσιμο της προσπάθειας δεν είναι δυνατή. Και με το κλείσιμο, με την έμμεση παραδοχή λάθους, το ερώτημα γιατί ξεκίνησε θα γίνει ακαδημαϊκό για τους περισσότερους.

Η ζωή θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη για τους Σιωνιστές και την ισραηλινή κυβέρνηση. Από τις επιθέσεις του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, το Ισραήλ, σύμφωνα με έρευνα του Grok απόψε, έχει καταλάβει 232 τετραγωνικά μίλια (5,7%) του Λιβάνου, έχει σκοτώσει έως και 2.600 Λιβανέζους και έχει εκτοπίσει πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους (19% του πληθυσμού). Ισραηλινές μπουλντόζες ισοπεδώνουν χωριά και υπάρχουν φήμες ότι το σχέδιο είναι να δημιουργηθεί μια ζώνη ασφαλείας τύπου DMZ, ίσως 10% του Λιβάνου.

Εν τω μεταξύ, οι δολοφονίες στη Γάζα έχουν επιταχυνθεί και υπάρχει συνεχής συνενοχή στην εθνοκάθαρση της Δυτικής Όχθης από Εβραίους εποίκους.

Αυτά τα γεγονότα είναι λιγότερο γνωστά στους Αμερικανούς από ό,τι στον υπόλοιπο κόσμο, λόγω της καταστολής των MΜΕ στις ΗΠΑ. Ωστόσο, μέσω των podcast, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ακολουθώντας ξένες ειδησεογραφικές πηγές, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να τα μάθουν.

Και η νεότερη γενιά των αριστερών ενδιαφέρεται εξαιρετικά. Πέρα από την ειλικρινή οργή, η κατάσταση παρέχει άφθονα πυρομαχικά στον πόλεμο μεταξύ των γενεών που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η εκπληκτικά γερασμένη Δημοκρατική Ηγεσία βρίσκεται σε αδύναμη θέση για να υπερασπιστεί τον εαυτό της ενάντια στις κατηγορίες για αμέλεια στο ζήτημα του Ισραήλ.

Όποιος παρακολουθεί τις προκριματικές εκλογές γνωρίζει ότι αυτή η μάχη έχει ξεκινήσει. Πιστεύω ότι αυτή ήταν η ρίζα της  παράξενης εκκαθάρισης  στο Southern Poverty Law Center το 2024. Όπου οι νέοι αριστεροί έχουν επιρροή,  ξεσπούν συγκρούσεις .

Μια σημαντική απόδειξη αυτού είναι η πρόοδος του HR3565  «Για την πρόβλεψη περιορισμού στη μεταφορά αμυντικών ειδών και αμυντικών υπηρεσιών στο Ισραήλ».  Αυτό το νομοσχέδιο κατατέθηκε στις 21 Μαΐου 2025 και εγκρίθηκε από 56 Δημοκρατικούς μέχρι την «Εκεχειρία» στη Γάζα στις 10 Οκτωβρίου. (Κανένας Ρεπουμπλικάνος δεν έχει υπογράψει.) Στο τέλος του έτους ο αριθμός ήταν 60 και  τώρα ανέρχονται σε 68,  με 5 να έχουν υπογράψει τον Απρίλιο. Αυτό αντιστοιχεί στο 32% ολόκληρης της Δημοκρατικής αντιπροσωπείας στη Βουλή. Δυσοίωνα για την Ηγεσία, η υποστήριξη προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από μη λευκά μέλη.

Πριν από μια δεκαετία, ο Υποστηρικτής ενός τέτοιου μέτρου πιθανότατα θα είχε διαγραφεί από το Κόμμα.

Αν και πολλοί Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές του Κογκρέσου που ανήκουν σε χορηγούς αναμφίβολα θα ήθελαν να υποβάλουν την υποψηφιότητα, η προοπτική να διατηρηθεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σε σιωνιστική στάση είναι επίσης μικρή. Η δυσαρέσκεια για το Ισραήλ μεταξύ των νεότερων δεξιών είναι έντονη, όπως κλαιγόταν ένα  πρόσφατο άρθρο  στο  The New Yorker. Και ο ρόλος των  νεοσυντηρητικών  στην τελευταία γενιά είναι γνωστός και βαθιά, αν και σιωπηλά, δυσαρεστημένος.

Έτσι, αν ο Πρόεδρος Τραμπ έκλεινε απότομα την αντιπαράθεση με το Ιράν, οι Ισραηλινοί θα έμεναν να διεξάγουν μαζικές επιχειρήσεις κατάκτησης και ουσιαστικής εξόντωσης στον Λίβανο, τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, τις οποίες οι φίλοι τους σε όλο τον κόσμο δεν θα μπορούν να υποστηρίξουν.

Τα σημαντικά σημεία καμπής στις παγκόσμιες υποθέσεις συχνά έχουν έναν πειστικό μετα-μύθο. Ο Γεώργιος Γ΄ και η Αμερικανική Επανάσταση, η κατασκευή μιας ενωμένης Γερμανίας από τον Bismarck, η απόφαση του Χίτλερ για πόλεμο το 1939, όλα αυτά μου έρχονται στο μυαλό. Όταν μελετώνται σε λεπτομερές επίπεδο, αυτές οι αφηγήσεις είναι γενικά αρκετά δύσκολο να εντοπιστούν. Διατηρούν μια επεξηγηματική αξία.

Δεν είναι λοιπόν απαραίτητο να πιστέψουμε πλήρως ότι ο Πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε την επιχείρηση με το Ιράν πιστεύοντας ότι αυτό θα μπορούσε τελικά να τερματίσει την σιωνιστική επιρροή στις αμερικανικές υποθέσεις. (Αν και μπορεί σε υποσυνείδητο επίπεδο να έχει καταλάβει ότι θα μπορούσε να αντέξει την αποτυχία καλύτερα από τους βασανιστές του.) Η αναγνώριση των επιπτώσεων του κλεισίματος θα ήταν πιθανώς συνειδητή - αν δεν ειχε γίνει δεκτή.

Ωστόσο, έφτασε στο 

είναι μία ολοκλήρωση που 

είναι ευσεβής επιθυμία.

[Άμλετ (Πράξη 3, Σκηνή 1)]

Υπάρχει χώρος στο Όρος Rushmore;

Ἀπό :  theoccidentalobserver.net

Θά ἔλεγα πώς εἶναι μία πολύ λογική ἐξήγησις. Συνδέοντας μάλιστα καί τήν ὑπόθεσιν Ἀρχείων Epstein ( κι᾿αὐτό πρωτοβουλία τοῦ Τράμπ ἦταν ), θά ἔλεγα πώς ἐκτίθεντε ἀκόμη περισσότερο οἱ ἑβραιο-σιωνιστές. Ἄς τό σκεφτοῦμε καί ἔτσι, δίχως βεβαίως νά τό ἀποδεχόμαστε ἀπολύτως ὡς πραγματικότητα. 

Ὅμως καί αὐτό εἶναι μέσα. Κυρίως βλέποντας τήν ἐπίπτωσιν γιά τά βδελύγματα,σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο, σχετικῶς μέ μεγάλο μέρος τῶν λαῶν πού ἔχει πλέον ξεκάθαρα διακρίνει τόν βρωμερό,κακό καί καταστροφικό τους ῥόλο. 

Ἔ μᾶλλον χωρίς ὅλη αὐτή τήν "δουλική στάσιν" πού επέδειξε ὁ Τράμπ ἴσως νά μήν εἶχε ἐπιτευχθεῖ τό ἀπόλυτο ξεγύμνωμά τους...

https://sxolianews.blogspot.com/

"Έπεσα για ύπνο νοικοκύρης και ξύπνησα χωρίς να έχω στον ήλιο μοίρα"

 ΕΛΛΑΔΑ 2026…

Ονομάζομαι Δένδης Βασίλειος, 27 ετών.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στα ζώα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η ζωή μου ήταν εκεί — δίπλα τους. Δεν είναι απλά ζώα για εμένα. Είναι η οικογένειά μου.

Μπήκα στο πρόγραμμα νέων αγροτών και, με αμέτρητο κόπο, θυσίες και αγάπη, κατάφερα να φτιάξω το δικό μου κοπάδι. Τη δική μου δουλειά. Τη ζωή μου.

Και ξαφνικά…

Έπεσα για ύπνο νοικοκύρης και ξύπνησα χωρίς να έχω στον ήλιο μοίρα.

Γιατί;

Γιατί κάποιοι «υπεύθυνοι» τοπικοί άρχοντες;

Γιατί αυτοί που μας κυβερνούν αποφάσισαν ότι εμείς τελειώσαμε;

Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν να θανατώσουν τις οικογένειές μας;

Για εμάς δεν είναι αριθμοί. Δεν είναι παραγωγή.

Είναι ζωές. Είναι κομμάτι της ψυχής μας. Με αυτά μεγαλώσαμε. Μαζί τους παλέψαμε.

Και τώρα;;; τώρα τιι;;;

Παλεύουμε 150 άνθρωποι σε ένα νησί με 450.000 αιγοπρόβατα δίνουμε έναν τεράστιο αγώνα.

Οι υπόλοιποι πού είστε;

Τι περιμένετε για να ξυπνήσετε;

Ή μήπως βολευτήκατε;

“Άσε, θα τρέξουν τα κορόιδα και κάτι θα γίνει…”

Λυπάμαι. Πραγματικά λυπάμαι.

Γιατί επέλεξα να μείνω. Να παλέψω. Να συνεχίσω αυτό που έμαθα από παιδί.

Αλλά δεν θα σταματήσω. Δε θα σας κάνω την χάρη εδώ είμαι και αντέχω..

Γιατί για εμένα… δεν είναι απλά δουλειά.

Είναι ζωή..... 

 lesvosnews.net

Alco: Ιστορικό χαμηλό για τη ΝΔ (22,8%) - 72% πιστεύει ότι δεν υπάρχει κράτος δικαίου

 

Διάχυτη η αίσθηση στους πολίτες πως η διαφθορά με ποσοστό 82% και οι κυβερνητικές παρεμβάσεις με 70%, εμποδίζουν τη λειτουργία του κράτους δικαίου, σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης.

Ιστορικό χαμηλό καταγράφει η Νέα Δημοκρατία στη νέα δημοσκόπηση της Alco που παρουσίασε το κεντρικό δελτίο του Alpha.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης, στην πρόθεση ψήφου οι αναποφάσιστοι αυξάνονται ενώ συνεχίζεται η μείωση της εκλογικής επιρροής της ΝΔ, το χαμηλότερο ποσοστό που έχει καταγράψει δημοσκόπηση της Alco, ακόμα και πριν από πριν το 2019, δήλωσε χαρακτηριστικά ο Διευθύνων Σύμβουλος της ALCO, Κώστας Παναγόπουλος.

Παράλληλα, υπάρχει πολύ μεγάλη άνοδο αυτών που δηλώνουν πως θα ψηφίσουν άλλο κόμμα, είτε το κόμμα Τσίπρα, είτε Καρυστιανού και αυτό συνθέτει το 12,9%. Χαρακτηριστικό των αποτελεσμάτων της δημοσκόπησης είναι πως ένας στους τρεις πολίτες τηρεί στάση αναμονής, (αναποφάσιστοι και άλλο κόμμα 33%).

Αναλυτικά στην πρόθεση ψήφου η Νέα Δημοκρατία καταγράφει 22,8% (με πτώση μίας μονάδας από την προηγούμενη δημοσκόπηση του Απριλίου), ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ με αύξηση κατά 0,2% στο 12,2%, τρίτο κόμμα η Ελληνική Λύση με 8%, με 7% ακολουθεί το ΚΚΕ (με άνοδο από το 6,8%), και 5,7% η Πλεύση Ελευθερίας από 6,3%. Κάτω από το όριο του 3% βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ με 3,4% (από 4,6%) ενώ ακολουθούν με 2,6% η Φωνή Λογικής, με 2,5% το ΜέΡΑ25 και με 2% η Νίκη.

Ικανοποιητική προβολή πρόθεσης ψήφου καταγράφει στη δημοσκόπηση της Alco το ενδεχόμενο επιλογής του κόμματος Τσίπρα με ένα 10 και 7% των ψηφοφόρων να απαντούν ότι είναι αρκετά και πολύ πιθανό, αντίστοιχα να το ψηφίσουν, ενώ αντίθετη άποψη έχει το 8% και 71% που απαντούν λίγο και καθόλου, αντίστοιχα.



Το κόμμα Τσίπρα αντλεί κυρίως ποσοστά από τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία είναι η κεντρική δεξαμενή του καθώς υπάρχει σαφής κατεύθυνση πρόθεσης στήριξης, όπως είπε ο διευθύνων σύμβουλος της Alco. Ακολουθούν ψηφοφόροι της Πλεύση Ελευθερίας και Μέρα25 ενώ ελάχιστοι απαντούν πως είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και αναμένεται να επιλέξουν το κόμμα Τσίπρα.




Σταθερή εικόνα παρουσιάζει το ενδεχόμενο επιλογής του κόμματος Καρυστιανού αλλά το ποσοστό των «λίγο/ πιθανό» να την ψηφίσουν είναι σημαντικό με 15%. Δημοσκοπικά, όπως είπε χαρακτηριστικά ο Διευθύνων Σύμβουλος της Alco, είναι καλύτερος ο Τσίπρας σε σύγκριση με την Μαρία Καρυστιανού, καθώς έχει πιο σταθερό κοινό. Η Μαρία Καρυστιανού έχει περισσότερους δυνητικούς ψηφοφόρους, όχι όμως σίγουρους.



Στην αφετηρία των ενδείξεων της δημιουργίας του κόμματος της Μαρία Καρυστιανού, η δεξαμενή άντλησης ψηφοφόρων για το κόμμα της ήταν η κεντροαριστερά, ενώ τώρα είναι δεξιά και κεντροδεξιά. Ένας στους 10 ψηφοφόρους που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία στις προηγούμενες εκλογές το σκέπτεται πάντως να την ψηφίσει.



Κρίση υπάρχει ωστόσο στη συνείδηση των πολιτών για το κράτος δικαίου καθώς ούτε 2 στους 10 δεν θεωρεί ότι εφαρμόζεται το ίδιο για όλους με ποσοστά 78% έναντι 17%.



Στο ερώτημα δε, περί κράτους δικαίου και αν υπάρχει στη χώρα, ένα σαρωτικό 72% απαντά όχι ενώ μόλις το 24% θεωρεί ότι υπάρχει.



Στη δημοσκόπηση της Alco καταγράφεται παράλληλα, μία συνολική καταθλιπτική εικόνα καθώς υπάρχει διάχυτη η αίσθηση στους πολίτες πως η διαφθορά με ποσοστό 82%, οι κυβερνητικές παρεμβάσεις με 70% και η αδυναμία εφαρμογής του νόμου με 68% είναι οι παράγοντες που εμποδίζουν τη λειτουργία του κράτους δικαίου.



Στο ερώτημα επίσης, για τον τρόπο χειρισμού από πλευράς Κοβέσι, το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ και αν αυτό συνιστά παρέμβαση στην πολιτική ζωή της χώρας, το 64% απαντά αρνητικά, το 26% θετικά και ένα 10% δεν ξέρει/δεν απαντά.



Δυσκολία καταγράφει η δημοσκόπηση για την κυβέρνηση να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, δεδομένου ότι οι θεσμοί και τα ζητήματα διαφθοράς υπερτερούν της οικονομίας, σε βάση επιλογής του κόμματος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι εξαγγελίες στη ΔΕΘ δεν αποτελούν την προτεραιότητα για τους ψηφοφόρους.



Τέλος, τα ευρήματα της δημοσκόπησης αποκαλύπτουν πως η ψήφος διαμαρτυρίας αφορά 6 στους 10 πολίτες. Έχει αυξηθεί η ένταση της διαμαρτυρίας, είναι η υψηλότερη, που έχει καταγραφεί ακόμα και λίγο πριν τις ευρωεκλογές, σημείωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Alco, υπογραμμίζοντας πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συνθέτουν το 36% της «ψήφου» σταθερότητας ενώ το 61% επιλέγει την «ψήφο διαμαρτυρίας».

https://taxalia.blogspot.com/

Η εκπαίδευση κινητικότητας συνδέεται με τη μακροζωία και την ανεξαρτησία, λένε οι ερευνητές

 Πέτρα Στόουν 

Η προπόνηση κινητικότητας έχει αναγνωριστεί ως συστατικό της φυσικής κατάστασης που υποστηρίζει την υγιή γήρανση, σύμφωνα με ερευνητές και επαγγελματίες υγείας. Μια έκθεση της Ava Durgin για το mindbodygreen ορίζει την κινητικότητα ως «την ικανότητά σας να κινείτε τις αρθρώσεις σας σε όλο το εύρος κίνησής τους διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο και τη σταθερότητα». Η έκθεση αναφέρει ότι οι ενήλικες που διατηρούν καλύτερη κινητικότητα των αρθρώσεων βιώνουν σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά πτώσεων, καταγμάτων και λειτουργικής παρακμής καθώς μεγαλώνουν. [1]

Μια ανασκόπηση που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Nutrition αναδεικνύει μια έννοια γνωστή ως «μυο-αγγειακή διασταύρωση» ως βασικό παράγοντα για την καλή γήρανση, σύμφωνα με μια έκθεση του NaturalNews. Η ανασκόπηση υποδηλώνει ότι η διατήρηση ισχυρών αιμοφόρων αγγείων παράλληλα με τη μυϊκή μάζα υποστηρίζει την κινητικότητα και την ανεξαρτησία. [4] Οι ειδικοί συνιστούν την ενσωμάτωση της καθημερινής άσκησης κινητικότητας ως στρατηγικής για τη διατήρηση της ικανότητας εκτέλεσης καθημερινών δραστηριοτήτων χωρίς βοήθεια. Η έκθεση mindbodygreen σημειώνει ότι «όταν μπορείτε να κινείστε καλά, μπορείτε να συνεχίσετε να ζείτε με τους δικούς σας όρους». [1]

Ορισμός Κινητικότητας: Ενεργητικό Εύρος Κίνησης έναντι Παθητικής Ευελιξίας

Η κινητικότητα διαφέρει από την παθητική ευλυγισία, λένε οι ερευνητές. Σύμφωνα με την έκθεση mindbodygreen, «σε αντίθεση με την παθητική ευλυγισία, η κινητικότητα είναι ενεργητική και δυναμική. Συνδυάζει δύναμη, ευλυγισία και νευρομυϊκό έλεγχο για να δημιουργήσει ομαλά, αποτελεσματικά μοτίβα κίνησης». [1] Ενώ το stretching περιλαμβάνει τη διατήρηση μιας θέσης για την επιμήκυνση των μυών, η άσκηση κινητικότητας απαιτεί την κίνηση των αρθρώσεων σε όλο το εύρος κίνησής τους, ενώ παράλληλα εμπλέκονται οι γύρω μύες.

Οι φυσικοθεραπευτές και οι γυμναστές τονίζουν ότι η κινητικότητα βελτιώνει τα λειτουργικά πρότυπα κίνησης που μεταφράζονται στην καθημερινή ζωή. Μια έκθεση του NaturalNews σχετικά με τον πόνο στις αρθρώσεις μετά την ηλικία των 50 ετών σημειώνει ότι «μια δυσκαμψία στα γόνατα κατά την ορθοστασία, ένας επίμονος πόνος στο κάτω μέρος της πλάτης ή μια νεοαποκτηθείσα δυσκολία στην ανάβαση σκάλας» είναι σήματα κινδύνου από τις θεμελιώδεις δομές του σώματος. [7] Αυτά τα σήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της ενεργητικής εκπαίδευσης κινητικότητας, σε αντίθεση με το στατικό stretching μόνο του. Η έκθεση του mindbodygreen το καταδεικνύει αυτό αντιπαραβάλλοντας μια διάταση των οπίσθιων μηριαίων με τις κινήσεις των ποδιών που «κινούν δυναμικά το ισχίο σας μέσω κάμψης και έκτασης ενώ παράλληλα εμπλέκουν τους γύρω μύες». [1]

Η έρευνα συνδέει την κινητικότητα με μειωμένο κίνδυνο τραυματισμού και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής

Η έρευνα συνδέει την κινητικότητα με χαμηλότερα ποσοστά νοσηλείας και θνησιμότητας. Η έκθεση του mindbodygreen αναφέρει ευρήματα ότι «ενήλικες που δεν μπορούν να εκτελέσουν βασικές κινήσεις, όπως να σηκωθούν από μια καρέκλα χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους, να σκύψουν πάνω από το κεφάλι τους ή να περιστρέψουν τη σπονδυλική τους στήλη για να κοιτάξουν πίσω τους, αντιμετωπίζουν δραματικά υψηλότερα ποσοστά νοσηλείας και θνησιμότητας». [1] Αυτοί οι δείκτες βασικής κινητικότητας χρησιμοποιούνται από τους ερευνητές ως δείκτες μακροζωίας.

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο JAMA Network Open, όπως αναφέρει το NaturalNews, διαπίστωσε ότι οι γυναίκες άνω των 60 ετών με μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη είχαν σημαντικά χαμηλότερο κίνδυνο θανάτου. Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Μπάφαλο παρακολούθησαν περισσότερες από 5.000 γυναίκες ηλικίας 63 έως 99 ετών για οκτώ χρόνια. [6] Μια άλλη μελέτη, που αναφέρθηκε από το NaturalNews, διαπίστωσε ότι η αύξηση του ρυθμού βαδίσματος κατά μόλις 14 βήματα ανά λεπτό βελτίωσε τη σωματική αντοχή και τη λειτουργικότητα σε ευάλωτους ηλικιωμένους ενήλικες μετά από 12 εβδομάδες. [5] Η έκθεση mindbodygreen εξηγεί ότι η κίνηση των αρθρώσεων σε όλο τους το εύρος ενώ βρίσκονται υπό φορτίο «δημιουργεί αυτό που οι ερευνητές ονομάζουν «λειτουργική δύναμη», το είδος που μεταφράζεται άμεσα σε δραστηριότητες του πραγματικού κόσμου». [1]

Έναρξη πρακτικής κινητικότητας: Απλή ρουτίνα για αρχάριους

Οι ειδικοί συνιστούν να ξεκινάτε με μια σύντομη καθημερινή ρουτίνα. Η έκθεση mindbodygreen προτείνει 10 λεπτά την ημέρα εστιάζοντας στους γοφούς, τους ώμους, τη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και τους αστραγάλους. Η ρουτίνα περιλαμβάνει κυκλικές κινήσεις για τον αυχένα και τους ώμους, διατάσεις γάτας-αγελάδας, κύκλους ισχίου, κούνιες ποδιών, κύκλους χεριών, βαθιά καθίσματα και στροφές σπονδυλικής στήλης, με κάθε άσκηση να εκτελείται για 45 έως 60 δευτερόλεπτα. [1]

Η PJ Sharon, συγγραφέας του βιβλίου «Overcome Your Sedentary Lifestyle», παρέχει οδηγίες για την κινητικότητα του αυχένα: «Γυρίστε το κεφάλι σας για να κοιτάξετε όσο το δυνατόν πιο αριστερά χωρίς πόνο. Κρατήστε την αναπνοή σας για μια ανάσα, επιστρέψτε στο κέντρο και μετά κοιτάξτε προς την άλλη πλευρά». [2] Η έκθεση mindbodygreen τονίζει ότι «η συνέπεια υπερισχύει της έντασης εδώ. Οι καθημερινές συνεδρίες 10 λεπτών θα αποφέρουν καλύτερα αποτελέσματα από τις σποραδικές ωριαίες προπονήσεις». [1] Μια έκθεση του NaturalNews σχετικά με τις συνήθειες που είναι υγιείς για την καρδιά σημειώνει ότι «η μεγαλύτερη απόδοση της επένδυσης στην υγεία προέρχεται από συνεπείς, προληπτικές συνήθειες που υιοθετούνται σε οποιαδήποτε ηλικία». [8]

Η συνέπεια είναι το κλειδί για τα μακροπρόθεσμα οφέλη της κινητικότητας

Η άσκηση κινητικότητας περιγράφεται ως «σύνθετο ενδιαφέρον για το σώμα σας», σύμφωνα με την έκθεση mindbodygreen. «Οι μικρές, συνεπείς επενδύσεις που κάνετε σήμερα αποδίδουν καρπούς για τα επόμενα χρόνια». [1] Το βιβλίο «Understanding Nutrition» της Eleanor Noss Whitney αναφέρει ότι «οι δραστήριοι άνθρωποι ζουν περισσότερο και πιο υγιεινά από τους καθιστικούς ανθρώπους» και ότι «ακόμα και 15 λεπτά μέτριας έντασης δραστηριότητας την ημέρα μπορούν να προσθέσουν χρόνια στη ζωή ενός ατόμου». [3] Το κείμενο της Whitney σημειώνει επίσης ότι η σωματική δραστηριότητα «υποστηρίζει την ανεξαρτησία και την κινητικότητα στη μετέπειτα ζωή μειώνοντας τον κίνδυνο πτώσεων και ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο τραυματισμών». [3]

Το συμπέρασμα, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι ότι η μετατροπή της κινητικότητας σε μόνιμη συνήθεια μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση της ανεξάρτητης, ανώδυνης κίνησης σε μεγαλύτερη ηλικία. Δεν απαιτείται ειδικός εξοπλισμός, γεγονός που καθιστά την πρακτική προσβάσιμη στα περισσότερα άτομα, όπως αναφέρει το mindbodygreen. [1] Η ρουτίνα από το βιβλίο της PJ Sharon έχει σχεδιαστεί για να εκτελείται «οπουδήποτε και παντού» χωρίς εξοπλισμό. [2]

https://www.naturalnews.com/

Μαρία Καρυστιανού - Δικαιοσύνη Για Όλους

 

Παναγιώτης Κουτελίδας

Τέσσερα κίνητρα διαμόρφωσης ατομικής συμπεριφοράς

 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ανέκαθεν με ρωτούσαν και συνεχίζουν να με ρωτούν φοιτητές σε Ελληνικά και Ευρωπαϊκά Πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, φίλοι και γνωστοί σε παρέες εάν υπάρχουν κάποιοι θεμελιακοί παράγοντες που επηρεάζουν και διαμορφώνουν την ατομική μας συμπεριφορά. 

Η απάντησή μου ήταν και παραμένει ότι σε μια, κομψά αλλά όχι αντιδεοντολογική ακαδημαϊκά σύνθεση θεωρίας και εμπειριών, τέσσερις έννοιες, αναγνώριση, ανταπόκριση, ασφάλεια και νέες εμπειρίες, μας προσφέρουν ένα χρήσιμο ερμηνευτικό πλαίσιο της συμπεριφοράς μας αποδεχόμενοι ότι, μολονότι διαφέρουμε ως άτομα, έχουμε κοινό παρονομαστή την ανθρώπινη φύση μας…

Η αναγνώριση

     Η ανάγκη της αναγνώρισης ξεκινά από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μέσα στην οικογένεια, ιδίως όταν συνυπάρχουν ένα ή περισσότερα αδέλφια ή

αδελφές, συνεχίζει με περισσότερη ένταση στα παιδικά και εφηβικά χρόνια, και γίνεται σημαντικό κίνητρο συμπεριφοράς και σε πιο ώριμες ηλικίες.

     Ο Νεοζηλανδός Edmund Hillary ήταν επαγγελματίας μελισσοκόμος

με χόμπι την ορειβασία και αφού σκαρφάλωσε στις ψηλότερες

κορυφές βουνών της γενέτειράς του και στις Άλπεις το πρωί της

29ης Μαΐου 1953 ήταν ο πρώτος στην ιστορία της ανθρωπότητας ορειβάτης που μαζί με τον καταγόμενο από το Νεπάλ Tenzing Norgay έφτασαν στην αποκαλούμενη «κορυφή του κόσμου».

     Η επιτυχία του Edmund Hillary ανακοινώθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις χώρες – μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας παραμονές της στέψης και ενθρόνισης της Βασίλισσας Elizabeth II, η οποία τον έχρισε ιππότη του Στέμματος απονέμοντας του τον τίτλο του «Sir».

     Όταν οι δημοσιογράφοι ζήτησαν από τον Sir Edmund Hillary να τους εξηγήσει τι τον ώθησε να σκαρφαλώσει στη «στέγη του κόσμου»,

εκείνος απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και δελφικό συμβολισμό: «Επειδή ήταν εκεί!…»

     Η ανάγκη της αναγνώρισης ωθεί το άτομο σε θυσίες, κόπους, στερήσεις, αψηφώντας κάθε λογής εμπόδια που πρέπει να

ξεπεραστούν. Γνωρίζουμε ότι η συμπεριφορά μας δεν υποκινείται

μόνο από συνειδητές επιλογές για δράση ή αντίδραση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα αλλά και από υποσυνείδητα κίνητρα.

     Συχνά δεν εκπλήσσουμε μόνο τους άλλους αλλά και τους εαυτούς μας όταν στη δική τους απορία «γιατί φέρεσαι έτσι» ή «γιατί το έκανες αυτό» προσθέτουμε τη δική μας υποκειμενική σιωπηρή ερώτηση «αλήθεια, γιατί συμπεριφέρομαι έτσι ή γιατί το έκανα αυτό;».

     «Κανείς άνθρωπος δεν είναι μια μοναχική νησίδα» έγραψε στο σχετικό ποίημά του με τίτλο «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» (έγινε τίτλος στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Hemingway) ο μεγάλος Άγγλος ποιητής John Donne, επισημαίνοντας, όπως και ο δικός μας φιλόσοφος Αριστοτέλης, ότι οι άνθρωποι «είμαστε κοινωνικά, αγελαία όντα» και χρειαζόμαστε τους συνανθρώπους μας.

    Σε προσωπικό επίπεδο όλοι μας μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την θεωρητική εκτίμηση ότι θεμελιακά αισθήματα όπως η χαρά, η λύπη, η πικρή γεύση της αποτυχίας και η αντίστοιχη γλυκιά της επιτυχίας

μπορούν να μειωθούν ή να αυξηθούν εφόσον τα μοιραστούμε.

Η ανταπόκριση και η ανασφάλεια

     Η αναγνώριση βοηθά να δημιουργηθεί στο άτομο η εκτίμηση ότι έτσι θα πετύχει και την ποθητή ανταπόκριση, με πιο απλά λόγια ως αποτέλεσμα της αναγνώρισης θα έρθει και η αποδοχή, και το

χειροκρότημα και σε πιο βαθύ διαπροσωπικό επίπεδο ακόμη και η αγάπη και ο έρωτας και θα μπορούσαμε να πούμε ότι «η ανταπόκριση» είναι αυτό που περιμένει εκείνος ή εκείνη που εργάστηκε σκληρά για την αναγνώριση.

     Οι επιστήμονες της συμπεριφοράς και η «λαϊκή γνώση» διαπιστώνουν ότι το συναίσθημα της ανασφάλειας συχνά μετουσιώνεται σε ισχυρό κίνητρο για επιτυχία και καθιέρωση!… Εφόσον λειτουργήσει θετικά, η ανασφάλεια που γεννά η διαπίστωση ότι τίποτε δεν μένει ασάλευτα μόνιμο, μπορεί να μας ωθήσει σε έντονες προσπάθειες για καλύτερα αποτελέσματα.

     Εάν, όμως, συμβεί παλιά βιώματα ή τρέχουσες και ίσως και ανυπέρβλητες ψυχοκοινωνικές πραγματικότητες να μετουσιώσουν

την ανασφάλεια σε «νευρωσικό σύμπτωμα», τότε το άτομο θα

χάσει την αυτοπεποίθησή του, την αισιοδοξία και τις αντοχές του.

     Είναι σίγουρο ότι όλοι μας αναζητούμε το συναίσθημα της ασφάλειας στην καθημερινή μας ζωή, στο σπίτι, την οικογένεια, το χώρο εργασίας και επαγγελματικής μας απασχόλησης. Τι είναι αυτή η τόσο ποθητή και ταυτόχρονα τόσο δύσκολα πραγματοποιήσιμη αίσθηση της «ασφάλειας»;

     Να τη θεωρήσουμε συνώνυμη όπως τη θέλει και το λαϊκό μας ρητό με το παροιμιακό «δέσιμο του…γαϊδάρου» ή με τη χαρακτηριζόμενη ως «δημοσιοϋπαλληλική» νοοτροπία της εξαρτημένης

καριέρας όπου «…βρέξει χιονίσει η καραβάνα θα γεμίσει»;

     Ή, μεταφέροντας το σημείο αναφοράς στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις σχέσεις φιλίας, αγάπης και έρωτα, μπορούμε ποτέ να αισθανθούμε απόλυτα ασφαλείς όταν είναι δεδομένο ότι οι

παλινωδίες, οι ανταγωνισμοί, οι εγωισμοί και τα πάθη κάνουν πολύ δύσκολη πραγματικότητα το μόνιμο αίσθημα της ασφάλειας;

     Ίσως δεν είναι εντυπωσιακά πρωτότυπη, αλλά δεν παύει να είναι

πολύ εύστοχη, σε τελική ανάλυση, η παρατήρηση ότι κάποια στιγμή

«τα πάντα καταλήγουν να γίνουν… ρουτίνα», οπότε και

το αίσθημα ασφάλειας που ίσως με τεράστιο κόπο πετύχαμε αρχίζει

να… κουράζει!…Και τότε, εάν όχι όλοι, πάντως πάρα πολλοί, αρχίζουμε

να αναζητούμε το κάτι άλλο, το κατιτί το μεγάλο, το μεστό από

νοήματα, το συνταρακτικό, που τελικά θα είναι η νέα εμπειρία που,

όμως, θα απειλήσει να τινάξει στον αέρα το αίσθημα της ασφάλειάς

μας που με τόσους κόπους πετύχαμε.

Οι νέες εμπειρίες

     Η ανάγκη για νέες εμπειρίες γίνεται σχεδόν αδήριτη καθώς βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της καθιέρωσης που έρχεται ως αποτέλεσμα της προοδευτικής εξέλιξης της αναγνώρισης σε ανταπόκριση και εδραίωση αισθήματος ασφάλειας.

     Κάθε νέα εμπειρία, πέρα από τα θετικά της στοιχεία, περιλαμβάνει και πολλές πιθανά αρνητικές επιπτώσεις και μαζί ψυχική ετοιμότητα για κινητοποίηση των συναισθηματικών μας δυνάμεων,ώστε να ανταποκριθούμε με επιτυχία στις νέες προκλήσεις που δημιουργεί.

     Αναμφίβολα είναι συναρπαστική αυτή η συμβολική αναταραχή της ηρεμίας που προσφέρει η ασφάλεια και εάν δεν προσέξουμε μπορεί να εκφυλιστεί σε ρουτίνα, εντείνοντας την επιθυμία για αναζήτηση και πραγμάτωση κάποιας «νέας εμπειρίας».

     Κλείνοντας να υπενθυμίσω ότι για πολλούς άνδρες και επίσης πολλές γυναίκες η αναζήτηση και η βίωση μιας νέας «ερωτικής εμπειρίας»

μπορεί να λειτουργήσει ως εντυπωσιακό «βεγγαλικό»,αλλά τελικά να τους/τις οδηγήσει και πάλι στη γλυκιά και μεστή νοημάτων

«πεπατημένη ρουτίνα».

«Γλυκό και πολλά υποσχόμενο», στον τομέα του έρωτα και των διαπροσωπικών μας σχέσεων, «το ποτό της… απιστίας», αλλά σε ελάχιστες περιπτώσεις γίνεται μόνιμη κατάσταση.

     Μερικοί προτείνουν να μην είμαστε απόλυτα καταδικαστικοί με τον άπιστο ή την άπιστη (αλλά όχι και να τους δώσουμε συγχωροχάρτι) επειδή σε κάποιες στιγμές ειλικρίνειας αποκαλύπτουν ότι «η νέα εμπειρία, η συγκεκριμένη αμαρτία» είχε

ως αποτέλεσμα να σώσει τον «κλυδωνιζόμενο» δεσμό ή τον γάμο τους…

https://zeidoron.blogspot.com/

Κλιμακώνει επικίνδυνα η Άγκυρα: επιχειρεί να κάνει τη «Γαλάζια Πατρίδα» εσωτερικό νόμο

 

Η Τουρκία δεν κινείται απλώς σε επίπεδο ρητορικής. Με βάση τα μέχρι τώρα δημοσιεύματα, ετοιμάζεται να περάσει σε ένα επόμενο στάδιο: να μετατρέψει πάγιες διεκδικήσεις της σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο σε εσωτερικό νομοθετικό πλαίσιο. Σύμφωνα με το Bloomberg, η Άγκυρα προετοιμάζει νομοσχέδιο για την κατοχύρωση θαλάσσιας δικαιοδοσίας σε περιοχές που η ίδια χαρακτηρίζει «αμφισβητούμενες», με στόχο την ενίσχυση των θέσεών της και την προβολή δικαιωμάτων σε πιθανούς ενεργειακούς πόρους. Δεν αναφέρεται πότε ακριβώς θα κατατεθεί το νομοσχέδιο.

Η κίνηση αυτή δεν έρχεται από το πουθενά. Η Τουρκία σκοπεύει να κινηθεί με βάση τον χάρτη του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, ο οποίος λειτουργεί ως «βεντάλια» τουρκικών διεκδικήσεων: υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ, χωρικά ύδατα, περιοχές έρευνας και διάσωσης και μόνιμα πεδία βολής. Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε για μία τεχνική ρύθμιση, αλλά για προσπάθεια συνολικής κωδικοποίησης της τουρκικής θαλάσσιας ατζέντας.

Τι θέλει να κάνει η Τουρκία

Η Άγκυρα θέλει να περάσει από τον χάρτη στον νόμο. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Μέχρι τώρα η Τουρκία παρήγαγε χάρτες, ανακοινώσεις, NAVTEX, δηλώσεις και διπλωματικές αντιρρήσεις. Τώρα εμφανίζεται να θέλει ένα εσωτερικό θεσμικό εργαλείο που θα της επιτρέπει να λέει: «δεν πρόκειται απλώς για πολιτική θέση, είναι τμήμα της έννομης τάξης μας».

Αυτό δεν δημιουργεί διεθνές δίκαιο. Δημιουργεί όμως πολιτικό και επιχειρησιακό τετελεσμένο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μελλοντικές άδειες ερευνών, για τουρκικές ενεργειακές εταιρείες, για αποστολή ερευνητικών σκαφών, για συνοδεία από πολεμικά πλοία ή για πίεση σε τρίτους επενδυτές που θα θελήσουν να κινηθούν σε περιοχές ελληνικού ή κυπριακού ενδιαφέροντος.

Εδώ βρίσκεται και η πραγματική στόχευση: η Τουρκία δεν προσπαθεί μόνο να πείσει την Ελλάδα. Προσπαθεί να τρομάξει εταιρείες, να μπερδέψει διεθνείς οργανισμούς, να κουράσει την Ε.Ε. και να εμφανίσει ως «διαφορά» ακόμη και ζητήματα που για την Αθήνα είναι καθαρά ζητήματα κυριαρχίας ή κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Γιατί το κάνει τώρα

Πρώτον, επειδή η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια άρχισε να κλείνει εκκρεμότητες. Ο ελληνικός Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός αποτύπωσε τις θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας της Ελληνικής Δημοκρατίας και εντάχθηκε σε πλαίσιο ευρωπαϊκής υποχρέωσης. Η Αθήνα παρουσίασε τον σχεδιασμό ως εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και ως αποτύπωση δραστηριοτήτων, όχι ως οριοθέτηση ΑΟΖ.

Δεύτερον, επειδή η Τουρκία αντέδρασε στον ελληνικό σχεδιασμό με τον δικό της χάρτη. Η ίδια η τουρκική πλατφόρμα Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού αναφέρει ότι ο τουρκικός χάρτης δημοσιοποιήθηκε στις 16 Απριλίου 2025 και κατατέθηκε στο IOC-UNESCO στις 12 Ιουνίου 2025, ενώ παραδέχεται ότι η Τουρκία δεν έχει ακόμη υιοθετήσει εθνική νομοθεσία για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό. Αυτό εξηγεί γιατί το επόμενο βήμα είναι πιθανώς νομοθετικό.

Τρίτον, επειδή η Άγκυρα ενοχλείται από την περιφερειακή κινητικότητα της Αθήνας. Η συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, η γαλλική παρουσία, οι ενεργειακές διασυνδέσεις και οι αμυντικές συμφωνίες δημιουργούν στην Τουρκία την αίσθηση ότι διαμορφώνεται ένα πλέγμα ισχύος γύρω της. Στην τουρκική δημόσια σφαίρα έχει αναζωπυρωθεί το λεγόμενο «σύνδρομο των Σεβρών», δηλαδή η αντίληψη περί περικύκλωσης και αποκλεισμού της Τουρκίας.

Τέταρτον, υπάρχει και εσωτερική πολιτική διάσταση. Η κυβέρνηση Ερντογάν χρειάζεται να δείχνει στο εθνικιστικό ακροατήριο ότι δεν υποχωρεί. Ο Μπαχτσελί, κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν, προειδοποίησε πρόσφατα Ελλάδα και Κύπρο με αφορμή τη συνεργασία Γαλλίας, Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ στον τομέα ασφάλειας και ενέργειας.

Τι επιδιώκει βαθύτερα

Η Τουρκία επιδιώκει τέσσερα πράγματα.

Πρώτον, να νομιμοποιήσει εσωτερικά τη «Γαλάζια Πατρίδα». Δηλαδή να μετατρέψει ένα γεωπολιτικό δόγμα σε διοικητική και νομική πρακτική.

Δεύτερον, να διευρύνει την ατζέντα των ελληνοτουρκικών. Η Αθήνα λέει ότι η μόνη διαφορά προς συζήτηση είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Η Άγκυρα θέλει να βάλει στο τραπέζι πολύ περισσότερα: γκρίζες ζώνες, αποστρατιωτικοποίηση, έρευνα και διάσωση, θαλάσσια πάρκα, ενεργειακά έργα, ακόμη και περιοχές όπου η Ελλάδα ασκεί δικαιώματα βάσει διεθνούς δικαιου

Τρίτον, να δημιουργήσει κόστος στην ελληνική άσκηση δικαιωμάτων. Κάθε ελληνική πρωτοβουλία — πάρκα, χωροταξικός σχεδιασμός, έρευνες, καλώδια, ενεργειακά έργα — η Τουρκία θέλει να συνοδεύεται από ένταση, ώστε η Αθήνα ή τρίτοι παίκτες να σκέφτονται δύο φορές πριν προχωρήσουν.

Τέταρτον, να πιέσει για πολιτική διαπραγμάτευση πριν από οποιαδήποτε νομική διαδικασία. Η Τουρκία δεν θέλει μια καθαρή προσφυγή στη Χάγη μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Θέλει ένα ευρύτερο παζάρι.

Πώς το προσλαμβάνει η Αθήνα

Η Αθήνα το διαβάζει ως σοβαρή αναβάθμιση της τουρκικής τακτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι, η προώθηση του νομοσχεδίου ερμηνεύεται ως κίνηση αντίστοιχη του casus belli, δηλαδή ως θεσμική απειλή που δεν παράγει αυτομάτως διεθνές δίκαιο, αλλά κλειδώνει την τουρκική αναθεωρητική θέση στο εσωτερικό σύστημα της Τουρκίας.

Η σύγκριση με το casus belli έχει πολιτική βαρύτητα. Το 1995 η τουρκική Εθνοσυνέλευση είχε χαρακτηρίσει «αιτία πολέμου» την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο, θέση που η Αθήνα θεωρεί αντίθετη με το διεθνές δίκαιο.

Η ελληνική γραμμή μέχρι τώρα είναι ότι τέτοιες τουρκικές ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα. Όταν η Τουρκία δημοσιοποίησε τον δικό της θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε επισήμως, υποστηρίζοντας ότι ο τουρκικός χάρτης επιχειρεί να σφετεριστεί περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας, δεν έχει νομική βάση και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.

Πώς απαντά η Αθήνα

Η Αθήνα απαντά σε τρία επίπεδα.

Σε νομικό επίπεδο, απορρίπτει τους τουρκικούς χάρτες και τις μονομερείς διεκδικήσεις. Επιμένει ότι η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών γίνεται με διεθνές δίκαιο, συμφωνίες ή δικαιοδοτικό όργανο, όχι με εσωτερικό νόμο μιας χώρας.

Σε διπλωματικό επίπεδο, διεθνοποιεί το ζήτημα. Η ελληνική αντίδραση στον τουρκικό χάρτη του 2025 περιλάμβανε προειδοποίηση ότι η Ελλάδα θα προβεί στις κατάλληλες ενέργειες σε όλα τα διεθνή φόρα.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η Αθήνα προσπαθεί να προχωρήσει τις δικές της κινήσεις χωρίς να εμφανιστεί ότι σύρεται από την Άγκυρα. Τα θαλάσσια πάρκα, ο χωροταξικός σχεδιασμός, οι ενεργειακές συνδέσεις και οι αμυντικές συνεργασίες είναι μέρος αυτής της εικόνας. Η Τουρκία ήδη αντέδρασε και στα ελληνικά θαλάσσια πάρκα, με το Reuters να μεταδίδει ότι η Άγκυρα κατηγόρησε την Αθήνα πως αξιοποιεί περιβαλλοντικά ζητήματα σε περιοχές που θεωρεί αμφισβητούμενες.

Πώς μπορεί να απαντήσει πιο αποτελεσματικά

Η Ελλάδα δεν αρκεί να λέει ότι οι τουρκικές κινήσεις είναι «κενές περιεχομένου». Νομικά μπορεί να είναι. Πολιτικά όμως δεν είναι. Η Τουρκία επενδύει στη συσσώρευση χαρτών, νόμων, δηλώσεων και πρακτικών κινήσεων. Άρα η Αθήνα χρειάζεται απάντηση με συνέχεια.

Πρώτον, άμεση και τεκμηριωμένη προσφυγή σε όλα τα διεθνή φόρα: ΟΗΕ, Ε.Ε., UNESCO/IOC, IMO όπου χρειάζεται, και ΝΑΤΟ σε επίπεδο αποτροπής κρίσεων. Όχι απλώς ανακοίνωση, αλλά φάκελος με χάρτες, νομική επιχειρηματολογία και σαφή καταγραφή ότι η Ελλάδα δεν αποδέχεται καμία τουρκική μονομερή αξίωση.

Δεύτερον, επιτάχυνση ελληνικών θεσμικών βημάτων. Όσο η Ελλάδα κλείνει εκκρεμότητες, τόσο δυσκολότερα αφήνει χώρο στην Τουρκία να εμφανίζεται ως η μόνη χώρα που παράγει «πραγματικότητα» επί του πεδίου.

Τρίτον, ενίσχυση αποτροπής χωρίς ρητορική υπερθέρμανση. Η Τουρκία συχνά δοκιμάζει αντιδράσεις. Η Ελλάδα πρέπει να δείχνει ψυχραιμία, αλλά και ότι κάθε απόπειρα έρευνας, γεώτρησης ή επιχειρησιακής παρουσίας σε περιοχή ελληνικής δικαιοδοσίας θα αντιμετωπιστεί με σαφείς κανόνες.

Τέταρτον, ευρωπαϊκοποίηση του ζητήματος. Ο ελληνικός Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός συνδέεται με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και την οδηγία 2014/89/Ε.Ε. Αυτό είναι πλεονέκτημα. Η Αθήνα πρέπει να επιμένει ότι η Τουρκία δεν συγκρούεται μόνο με την Ελλάδα, αλλά με ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο κανόνων.

Πέμπτον, εθνική συνεννόηση στο εσωτερικό. Η Τουρκία αξιοποιεί κάθε εικόνα ελληνικής αστάθειας. Αν το θέμα μετατραπεί σε μικροκομματική αντιπαράθεση, η Άγκυρα θα θεωρήσει ότι μπορεί να πιέσει περισσότερο.

Πόσο επικίνδυνο είναι

Δεν σημαίνει ότι αύριο το πρωί οδηγούμαστε σε θερμό επεισόδιο. Αυτό θα ήταν υπερβολή. Είναι όμως επικίνδυνο για τρεις λόγους.

Πρώτον, γιατί μεταφέρει την ένταση από τη ρητορική στη θεσμική πράξη. Ένας χάρτης μπορεί να παρουσιαστεί ως επικοινωνιακή κίνηση. Ένας νόμος δημιουργεί μόνιμη βάση ενεργειών.

Δεύτερον, γιατί αυξάνει τον κίνδυνο «ατυχήματος» στη θάλασσα. Αν μετά τον νόμο ακολουθήσουν έρευνες, NAVTEX, τουρκικά πλοία ή ενεργειακές άδειες, τότε η ένταση μπορεί να περάσει γρήγορα από τα υπουργεία Εξωτερικών στα επιχειρησιακά κέντρα.

Τρίτον, γιατί κανονικοποιεί την ιδέα ότι το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος είναι συνολικά «αμφισβητούμενος χώρος». Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η Τουρκία δεν χρειάζεται να κερδίσει αμέσως. Της αρκεί να πείσει τρίτους ότι όλα είναι ανοιχτά, όλα είναι διαπραγματεύσιμα και κανείς δεν πρέπει να κινηθεί χωρίς την άδειά της.

Συμπέρασμα

Το τουρκικό νομοσχέδιο, εφόσον προχωρήσει, δεν αλλάζει το διεθνές δίκαιο. Αλλά αλλάζει το επίπεδο της αντιπαράθεσης. Η Άγκυρα επιχειρεί να χτίσει μια παράλληλη πραγματικότητα: πρώτα χάρτης, μετά διεθνής ανάρτηση, τώρα νόμος, αύριο ίσως άδειες και επιχειρησιακή παρουσία.

Η Αθήνα έχει δίκαιο να το απορρίπτει ως νομικά ανυπόστατο. Όμως αυτό δεν αρκεί. Το κρίσιμο είναι να μη μείνει η Ελλάδα στη διαπίστωση ότι «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα», ενώ η Τουρκία παράγει πολιτικά τετελεσμένα.

Η ουσία είναι απλή: η Τουρκία δεν ζητά απλώς θάλασσα. Ζητά ρόλο ρυθμιστή στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Και η Ελλάδα πρέπει να απαντήσει όχι με πανικό, αλλά με στρατηγική συνέχεια, θεσμική ακρίβεια, αποτρεπτική αξιοπιστία και καθαρό μήνυμα: διάλογος ναι, νομιμοποίηση αναθεωρητισμού όχι.

 

ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ

Η Αθήνα δεν πρέπει να παρασυρθεί ούτε σε πανικό ούτε σε αδράνεια. Η τουρκική προσπάθεια να ντύσει με νομικό μανδύα τη «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αλλάζει το διεθνές δίκαιο, αλλά μπορεί να δημιουργήσει πολιτικά και επιχειρησιακά τετελεσμένα αν μείνει αναπάντητη.

Η ελληνική απάντηση πρέπει να είναι τριπλή: άμεση διεθνοποίηση, καθαρή νομική τεκμηρίωση και σταθερή αποτροπή στο πεδίο. Η Ελλάδα οφείλει να καταστήσει σαφές σε Ε.Ε., ΟΗΕ, ΝΑΤΟ και διεθνείς οργανισμούς ότι δεν πρόκειται για μια απλή ελληνοτουρκική διαφορά, αλλά για απόπειρα αναθεώρησης κανόνων στη θάλασσα.

Ταυτόχρονα, η Αθήνα πρέπει να προχωρήσει τις δικές της πρωτοβουλίες — θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός, πάρκα, ενεργειακές διασυνδέσεις, αμυντικές συνεργασίες — χωρίς φοβικά σύνδρομα και χωρίς επικοινωνιακές υπερβολές. Η ψυχραιμία δεν σημαίνει υποχώρηση. Και ο διάλογος δεν μπορεί να σημαίνει αποδοχή τετελεσμένων.

Το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό: η Ελλάδα συζητά μόνο στη βάση του διεθνούς δικαίου, δεν νομιμοποιεί μονομερείς διεκδικήσεις και δεν αφήνει την Τουρκία να κατασκευάζει «γκρίζες ζώνες» εκεί όπου υπάρχουν κυριαρχικά δικαιώματα.

https://www.anixneuseis.gr/