Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2020

Αυτό που έχει αληθινή αξία δεν είναι το πώς θα ξεχωρίσουμε το φυσικό από το υπερφυσικό… αλλά πώς θα τα ενώσουμε


Αυτό που έχει αληθινή αξία δεν είναι το πώς θα ξεχωρίσουμε το φυσικό από το υπερφυσικό... αλλά πώς θα τα ενώσουμε


 Τι ρόλο παίζουν τα θαύματα στην ανάκτηση της πίστης ενός ανθρώπου; Φαίνεται ότι θα μπορούσαν να αποτελούν το πρωταρχικό υπόδειγμα της ρήσης «αυτό που πιστεύεις, το βλέπεις». Οι πιστοί είναι προετοιμασμένοι να αποδεχτούν τα θαύματα· οι σκεπτικιστές είναι προετοιμασμένοι να τα απορρίψουν ασυζητητί. Αυτό μπορεί να είναι προφανές, ας πάμε όμως λίγο πιο βαθιά. Αν κάποιοι παράγοντες, που υπάρχουν βαθιά κρυμμένοι στο μυαλό σας, υπαγορεύουν τον τρόπο που συλλαμβάνετε τα πράγματα, τότε το όλο θέμα της αναζήτησης ισχυρών αποδείξεων είναι ένας περισπασμός.

Το πραγματικό θέμα είναι το πώς θα ενώσουμε το φυσικό και το υπερφυσικό. Ο διαχωρισμός αυτών των δύο είναι μόνο μια συνήθεια: η επιστήμη φτιάχτηκε για να χωρά σε ένα νοητό καλούπι, τα θαύματα φτιάχτηκαν για να χωρούν σε ένα άλλο.

Έχει περάσει ο καιρός που τα καλούπια αυτά έπρεπε να μένουν σφραγισμένα. Θέλω να δείξω ότι δεν χρειάζεται να απορρίψετε τα θαύματα για να έχετε την επιστήμη – μάλλον το αντίθετο. Όταν ο Αϊνστάιν δήλωνε ότι σε κάθε μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη είναι απαραίτητη η αίσθηση του δέους και του θαυμασμού, δεν το έλεγε αυτό ελαφρά τη καρδία.

Σε ένα σύμπαν όπου η ορατή ύλη αποτελεί μόνο το 0,01% της δημιουργίας, θα ήταν ανόητο να δεχτούμε την επιστήμη χωρίς να νιώθουμε ότι η πραγματικότητα είναι εξαιρετικά μυστηριώδης. Η σκοτεινή ενέργεια υπάρχει στα όρια του αγνώστου, το ίδιο και ένα άγιος που ζει χωρίς καμία τροφή. Η υπεραπλουστευμένη λογική και η παρωχημένη επιστήμη του Ντόκινς και των ομοίων του δεν καταφέρνουν σε καμιά περίπτωση να δείξουν πώς λειτουργεί η πραγματικότητα.

Το 1905 ο πάπας Πίος Χ΄ανακοίνωσε ότι θα έπρεπε να πραγματοποιηθούν ενδελεχείς ιατρικές έρευνες στη Λούρδη προτού επιβεβαιωθεί οποιαδήποτε θαυματουργή ίαση. Μέχρι σήμερα, μετά από εκτενείς κριτικές επισκοπήσεις, έχουν επιβεβαιωθεί εξήντα εφτά θαυματουργές ιάσεις. Η τελευταία, το 2002, αφορά έναν Γάλλο που θεραπεύτηκε από παράλυση, ένα περιστατικό που είκοσι γιατροί του Ιατρικού Συλλόγου της Λούρδης έχουν χαρακτηρίσει ως «αξιοθαύμαστο».

Ο χαρακτηρισμός αυτός απέχει αρκετά από τον όρο «θαυματουργό». Έχουν όμως καμιά σημασία οι αριθμοί; Με άλλα λόγια, δεν θα έπρεπε να μιλάμε για όλα τα θαύματα της ιστορίας, τα οποία είναι χιλιάδες, αλλά να εξηγήσουμε μόνο ένα. Το υπερφυσικό δεν έχει εγκυρότητα αν δεν συνδεθεί με το φυσικό· ο διαχωρισμός τους δεν ικανοποιεί κανέναν άλλο εκτός από τους θρησκευόμενους, οι οποίοι είναι ακριβώς το αντίθετο των σκεπτικιστών, καθώς δέχονται εύκολα αυτά που εξίσου εύκολα απορρίπτουν οι αντίπαλοί τους.

Επειδή υπάρχει μόνο μία πραγματικότητα, αυτή είναι συνεχής. Αν μπορούσαμε να κόψουμε την πραγματικότητα σε φέτες, σαν να επρόκειτο για ένα καρβέλι ψωμί, θα την καταστούσαμε πιο κατανοητή. Μπορούμε να πετάξουμε τις φέτες του υπερφυσικού. Η επιστήμη πετυχαίνει όλο και λεπτότερες τομές της πραγματικότητας, φτάνοντας κοντά στην ίδια πηγή της ύλης και της ενέργειας. Αν όμως ισχυριστείτε ότι το ψωμί βγαίνει μόνο σε φέτες και αρνηθείτε το ατεμάχιστο καρβέλι, τότε κάνετε λάθος.

Η αναλογία μπορεί να είναι ταπεινή, αυτό όμως είναι το λάθος που κάνει η σύγχρονη επιστήμη: έχει υποδιαιρέσει τη φύση σε μικρά κομμάτια γνώσης, ενώ αφήνει εκτός τη θαυματουργή υπόσταση του όλου.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Deepak Chopra «Το Μέλλον του Θεού» από τις εκδόσεις Πεδίο. Δείτε περισσότερα εδώ


https://enallaktikidrasi.com/

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2020

Αναστασία Ισαάκ: «Οι ασύλληπτοι δολοφόνοι βαφτίζονται βουλευτές και υπουργοί»

 


Ρίγος προκάλεσε η ομιλία της Αναστασίας Ισαάκ κατά την διάρκεια εκδήλωσης μνήμης για τους ήρωες Ισαάκ και Σολωμό.

«Χωνεύουμε τὰ ἐγκλήματα, χαρακτηριζομαστε ἀπὸ ἀδράνεια, ἀποδεχόμαστε καὶ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὸ ἔγκλημα ἀπέναντι στὴν πατρίδα μας.

Οι δολοφόνοι βαφτίζονται βουλευτές καὶ ύπουργοι» τόνισε η Αναστασία Ισάακ καὶ πρόσθεσε:

Ὁ Ἐρχάν Ἀρικλὶ «καμαρώνει γιὰ τὴν ἕδρα του στὴν ψευδοβουλή. Ὁ Κενᾶν Ἀκίν, ὁ δολοφόνος τοῦ Σολωμοῦ, ζεῖ ἀνενόχλητος στὰ κατεχόμενα καὶ ἐμεῖς ἀνοίγουμε τὰ ὁδοφράγματα τῆς ντροπῆς καὶ παρακαλοῦμε τὸν ΟΗΕ νὰ μᾶς προστατεύσουν»

Εἰκοσιτρία χρόνια μετά, οἱ μοτοσικλετιστὲς τῆς ὁμάδος Πρωτοβουλίας Μνήμης Ἰσαὰκ καὶ Σολωμοῦ, πορεύτηκαν πρὸς τὸ ὁδόφραγμα Δερύνειας ὅπου ἄφησαν τὴν τελευταία τους πνοὴ...οἱ ἥρωες Τάσος Ἰσαὰκ καὶ Σολωμὸς Σολωμοῦ.

Μὲ τὸ σύνθημα «ἡ μνήμη γεννᾶ ἐλπίδα» οἱ μοτοσικλετιστὲς ξεκίνησαν ἀπὸ ὅλη τὴν Κύπρο μὲ τελικὸ προορισμὸ τὸ ὁδόφραγμα Δερύνειας, ὅπου διαδραματίστηκαν τὰ τραγικὰ γεγονότα τὸν Αὔγουστο τοῦ 1996.

Μαζὶ μέ τούς γονεῖς τῶν ἡρώων καὶ ἡ κόρη τοῦ Ἰσαάκ, Ἀναστασία, ἡ ὁποία μίλησε γιὰ πρώτη φορά.

«Φοβήθηκα τί θὰ πῶ», ἀνέφερε. «Δὲν ἤθελα νὰ προσβάλω κανέναν. Ὕστερα θυμήθηκα τὶς ὑποσχέσεις γιὰ δικαιοσύνη καὶ σεβασμὸ στὴν θυσία τοῦ Τάσου καὶ τοῦ Σολωμοῦ. Γιατί νὰ σεβαστῶ μία κοινωνία πού δὲν σέβεται τὴν ἱστορική της συνέχεια;» Διερωτήθηκε, ἐνῶ συνεχίζοντας εἶπε πὼς τόσα χρόνια κρύφτηκε μέσα στὸν θυμὸ της ἀλλὰ τελικὰ τὴν ἔπνιξε ἡ ἀπογοήτευση.

«Κλειστήκαμε στὸ ἐγώ μας», ἀνέφερε. «Χωνεύουμε τὰ ἐγκλήματα, χαρακτηριζόμαστε ἀπὸ ἀδράνεια, ἀποδεχόμαστε καὶ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὸ ἔγκλημα ἀπέναντι στὴν πατρίδα μας. Οἱ δολοφόνοι βαφτίζονται βουλευτὲς καὶ ὑπουργοί», πρόσθεσε.

Ὁ Ἐρχαν Ἀρικλί, συνέχισε, «καμαρώνει γιὰ τὴν ἕδρα του στὴν ψευδοβουλή. Ὁ Κενᾶν Ἀκίν, ὁ δολοφόνος τοῦ Σολωμοῦ, ζεῖ ἀνενόχλητος στὰ κατεχόμενα καὶ ἐμεῖς ἀνοίγουμε τὰ ὁδοφράγματα τῆς ντροπῆς καὶ παρακαλοῦμε τὸν ΟΗΕ νὰ μᾶς προστατεύσουν».

Ἡ Ἀναστασία Ἰσαάκ, συνέχισε λέγοντας πὼς γιὰ 23 χρόνια τὸ διεθνὲς ἔνταλμα τῆς Ἰντερπὸλ γιὰ τὴν σύλληψή τους παραμένει στὰ συρτάρια καὶ διερωτήθηκε γιὰ πόσα ἀκόμα χρόνια θὰ περιμένουμε τὴν δικαιοσύνη, πῶς ξεχάστηκε μία δολοφονία τόσο ἁπλά, πῶς ξεχάστηκε ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔπεσε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας του.

Ἀπὸ πλευρᾶς του, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ὁμάδας Πρωτοβουλίας Μνήμης Ἀνδρέας Πεττεμερίδης εἶπε πὼς ἡ ἐκδήλωση ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται τόσο χρόνια, εἶναι ὁ ἀγώνας τοτς κατὰ τῆς λήθης.

«Ὅλοι μαζὶ μία γροθιὰ γιὰ νὰ διεκδικήσουμε τὴν ἐλευθερία μας», εἶπε, προσθέτοντας πὼς εἴμαστε ἀκόμα πρόσφυγες σὲ μία πατρίδα ὑπὸ κατοχή.

Ὁ κ. Πεττεμερίδης ἀναφέρθηκε καὶ στὶς πρόσφατες ἀντιδράσεις γιὰ τὸ μνημεῖο τὸ ὁποῖο τοποθέτησε ἡ ὁμάδα του στὸν χῶρο, εἰς μνήμην τῶν δύο ἡρώων.

Σήμερα τὸ πρωὶ τελεῖται ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου μνημόσυνο στὴν μνήμη τῶν ἡρώων καὶ ἀκολουθεὶ τρισάγιο στοὺς τάφους τους.





Δείτε επίσης:

11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1996 - 24 χρόνια από τη δολοφονία των Ισαάκ και Σολωμού (βίντεο-εικόνες)

ΑΠΟΕΛ για Τάσο Ισαάκ και Σολωμό Σολωμού

11η Αυγούστου 1996 ΤΑΣΣΟΣ ΙΣΑΑΚ.14η Αυγούστου 1996. ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΟΛΩΜΟΥ.

Αντίο τουρισμέ, καλημέρα φτώχεια…

 Τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι πιο μαύρα κι απ’ την πίσσα

του 













Κι από κοντά ένα σωρό μαγαζιά, μικρά και μεγάλα, που βλέπουν τις αράχνες να κάνουν πάρτυ και τις νυχτερίδες να το γλεντάνε. Θες σουβλατζίδικα, θες παγωτατζίδικα, θες ρεστωράν, φύλλο δεν κουνιέται και άνθρωπος δεν μπαίνει. Εκτός τιμητικών εξαιρέσεων, φυσικά, αλλά αν μείνουμε στις εξαιρέσεις και μόνο, θα μιλάμε για την Ελλάδα της δεκαετίας του εξήντα, τότε που ο τουρισμός ήταν στα σπάργανα, 

Πές το σήμερα αύριο μπορεί εσύ να μην μπορείς και αυτός να μην ακούει

 

Τι σημαίνει, αισθάνομαι και στοχάζομαι ελεύθερα;

Τι σημαίνει, αισθάνομαι και στοχάζομαι ελεύθερα;


 Στο βάθος του χρόνου, συναντά κανείς τον άνθρωπο σε έναν αδιάκοπο αγώνα για την ελευθερία, σε όλες της τις μορφές. Είναι σύμφυτη με την ζωή η ελευθερία και γι’ αυτόν τον λόγο, κάθε έμβιο ον τείνει προς την απόκτηση ή την ανάκτησή της. Όμως, η έλλειψή της ως προς το «να αισθάνομαι και να στοχάζομαι», είναι μια μορφή η οποία, πολλές φορές, λανθάνει της κατανόησης του ανθρώπου, διότι μια πεποίθηση για κάτι, μπορεί να είναι τόσο περιοριστική και καθοριστική, ώστε να αφαιρεί ακόμα και την πιθανότητα ύπαρξης ενός διαφορετικού δρόμου προς μια άλλη κατεύθυνση, για ένα συγκεκριμένο ζήτημα ή προβληματισμό, κάθε φορά.

Θέλω να πω ότι, αν έχει διαμορφωθεί μέσα μου αρχικά η υποψία μιας έλλειψης δικής μου ικανότητας, εξαιτίας μιας πιθανής αποτυχίας μου σε κάτι, στην συνέχεια γίνεται βεβαιότητα, με την συμβολή βεβαίως της γενικότερης κοινωνικής συναναστροφής και επιρροής. Διότι το αρνητικό, τείνει να εδραιώνεται στις σκέψεις των ανθρώπων, και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις, χωρίς δυνατότητα αναίρεσης ή επιστροφής. Μια ετικέτα δηλαδή στο μέτωπο του καθενός, που κραυγάζει σχεδόν την ‘’ταυτότητά του’’, και ιδιαίτερα μέσα από τους ανθρώπους που διατείνονται ότι ‘’τον γνωρίζουν καλά’’.

Το αποτέλεσμα είναι ότι, αδυνατούμε να ανακαλύψουμε μια λύση σε ένα ζήτημα, απλά επειδή πιστεύουμε, ότι δεν μπορούμε.
Αυτό, δείχνει να είναι χαρακτηριστικό της σκέψης μας, που οδηγεί σε μια εσωτερική απομόνωση και απομάκρυνση από τις δυνατότητες και το άνοιγμά μας προς οτιδήποτε νομίζουμε πως είναι διαφορετικό και άρα, για μας ανέφικτο.

Φοβόμαστε. Για πολλά. Ίσως για πάρα πολλά. Μα ο φόβος δεν είναι συμβατός με την ελευθερία. Όπου έρχεται ο φόβος, απομακρύνεται η ελευθερία και ξαναγυρίζει όταν εξαφανίζεται ο φόβος.
Αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα μου, η ψυχή μου, διψά να είναι ελεύθερη, γιατί δεν φοβάται. Το ξέρει ο ποιητής και το έχει απαγγείλει, το γνωρίζει ο ζωγράφος και το ζωγράφισε, το νιώθει ο μουσικός και το έντυσε με νότες.

Το ξέρω κι εγώ και το αισθάνομαι σαν το πρωταρχικό κύτταρο της ύπαρξής μου, σαν μια δροσερή σταγόνα που έγινε ρυάκι, που έγινε ποτάμι, που πήγε και συνάντησε τη θάλασσα. Όπως ένα τρυφερό παιδί, που γεννήθηκε ελεύθερο. Και πηγαίνει προς την κατεύθυνση που νιώθει ότι τον ελκύει. Χωρίς τον κίνδυνο. Χωρίς τον φόβο. Με ενθουσιασμό.

Ο ενθουσιασμός έχει πολύ να κάνει με την ελευθερία. Αλλά όχι με την ερμηνεία που του δίνουμε σήμερα, δηλαδή με την χροιά του εφήμερου, του επιπόλαιου και του προσωρινού, αλλά με την ιδιότητα του ένθεου, του ατελείωτου. Μπορούμε σε κάθε μας σκέψη να δίνουμε το χρώμα και τον άρωμα του ενθουσιασμού, σαν ζωγράφοι ή αρωματοποιοί, στην σκέψη όμως που αναδύεται από το αίσθημα της ψυχής, ένα αίσθημα που αυτό μας οδηγεί στο δρόμο που μας προσελκύει. Κι αυτό είναι μόνον χαρά. Η χαρά είναι σύμφυτη με την ελευθερία. Ένας φυλακισμένος δύσκολα να νιώσει χαρούμενος. Και τα σκοινιά που δένουμε τη ζωή μας, πολλές φορές είναι σκληρότερα, κυριολεκτικά, από τους σιδερένιους κρίκους μιας φυλακής.

Ο δρόμος που μας οδηγεί η ψυχή μας, είναι κρυμμένος πίσω από τις πεποιθήσεις μας, πίσω από τις κοινωνικές επιταγές, πίσω από την πλαστή εικόνα του εαυτού, πίσω από τις πλαστές ανάγκες, πίσω από την ψευδαίσθηση του ό, τι φαίνεται πραγματικό. Τόσο κρυμμένος, που μερικές φορές δεν ξέρουμε αν υπάρχει. Χρειάζεται να βγάλουμε τους πεσμένους κορμούς των δέντρων που κλείνουν το μονοπάτι του δάσους για να βρούμε το σπιτάκι με τα ζαχαρωτά.. Το σπιτάκι είναι εκεί. Αρκεί να ανεβάζαμε το βλέμμα μας πιο ψηλά και θα βλέπαμε τον καπνό από τα ξύλα στο τζάκι.

Χρειάζεται να αγγίξουμε με την παλάμη μας το νερό της θάλασσας για να νιώσουμε πόσο πολύ είμαστε ένα μαζί της και πόσο πολύ μπορούμε να είμαστε τόσο ελεύθεροι όσο κι αυτή. Εμείς οι κυματισμοί της, κι αυτή, η απεραντοσύνη. Μια αδιάκοπη ροή και κίνηση είναι η ελευθερία.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι μπορούμε να πούμε ναι ελεύθερα, όταν έχουμε την δυνατότητα να πούμε όχι. Αν δεν εμποδιζόμαστε να πούμε όχι, όπως από μια πεποίθηση, τότε το ναι μας βγαίνει αβίαστα, σαν να αναδύεται ένα εσωτερικό φως. Ναι σε οτιδήποτε. Όχι να συμφωνούμε σε όλα. Δεν εννοώ έτσι το ναι. Απλώς είναι η κατάφασή μου σε αυτό που αναφύεται από μέσα μου.

Σαν ας πούμε μια εσωτερική φωνή που αφουγκράζομαι κάθε φορά που μένω εγώ με μένα. Αυτό, ελευθερία είναι. Η γαλήνη. Και είναι κάτι ατόφιο και γνήσιο. Καθαρό από οποιαδήποτε πρόσμιξη ευτελών μετάλλων που δίνουν την όψη του χρυσού, όπου η επιφάνεια μόνον έχει το χρυσαφί χρώμα, και που η λεπτή εξωτερική του φλούδα είναι εύθραυστη και στο έλεος του καιρού.

Μιλώ για την γαλήνη, που δεν χρειάζεται καμιά απόδειξη για την ύπαρξή της. Την αισθάνεται κανείς. Δεν υπάρχει ανάγκη να πείσω κανέναν. Είναι κάτι που αναδεικνύεται μέσα από την λάμψη των ματιών, από την κίνηση του σώματος, κάτι σαν χορός ας πούμε. Έχω την ελευθερία στην γαλήνη γιατί εκεί μπορώ να χαίρομαι.

Και όπως λέγαμε ότι το αρνητικό έχει την τάση να εδραιώνεται στις σκέψεις των ανθρώπων, κατά τον ίδιον τρόπο, το αντίθετο του αρνητικού, θα αποκτήσει την τάση να εδραιώνεται στις διαφοροποιημένες σκέψεις των ανθρώπων.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό που μας αναστατώνει, είναι σαν την καταιγίδα, που δεν την περιμένει κανείς, που έρχεται ξαφνικά και φέρνει τις ανατροπές; Θα μπορούσαμε. Όπως επίσης θα μπορούσαμε να θυμηθούμε ότι μετά την καταιγίδα, φωτίζεται σχεδόν πάντα ο ουρανός από τα πανέμορφα χρώματα του ουράνιου τόξου..

Λίλιαν Πέλκα – Τελειόφοιτη Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ

https://enallaktikidrasi.com/

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2020

Ο γιατρός που δεν έπαιρνε λεφτά από φτωχούς

 


 

Μοχάμεντ Μασαλί, (φωτογραφία), Αιγύπτιος ιατρός, που απέκτησε φήμη ως «ιατρός των φτωχών», γιατί χρέωνε ελάχιστα λεφτά στους ασθενείς τους, από πολλούς δεν δεχόταν ούτε δεκάρα. Απεβίωσε στις 28 Ιουλίου, σε ηλικία 76, και μόνο από τη δημοσιότητα που έδωσαν ακόμα και μεγάλα ΜΜΕ στο πρόσωπό του, καταλαβαίνει κανείς ότι όταν κάποιος είναι καλός και άξιος, ο κόσμος θα το μάθει. 

«Εγώ ορκίστηκα στο Θεό ότι δεν θα πάρω ποτέ ούτε δεκάρα από έναν φτωχό άνθρωπο, και ότι στο ιατρείο μου θα βοηθώ όσο μπορώ τους ανθρώπους που δυσκολεύονται ακόμα και για τα άκρως απαραίτητα.», τόνιζε στις ελάχιστες συνεντεύξεις που έδωσε. Τον ενοχλούσε η δημοσιότητα. «Οι ιατροί δεν πρέπει να μιλάνε πολύ», έλεγε.

Χιλιάδες απλοί πολίτες συνέρρευσαν στη κηδεία του για να του υποβάλουν τα ύστατα σέβη τους και να τον αποχαιρετίσουν. Η αμοιβή του για μια επίσκεψη στο ιατρείο του ήταν μόλις 5 αιγυπτιακές λίρες, ούτε μισό δολάριο σκεφθείτε.

Σε μία από τις ελάχιστες τηλεοπτικές συνεντεύξεις του, οι θεατές συγκλονίστηκαν όταν τον είδαν να κλαίει καθώς περιέγραφε την πρώτη φορά που άρχισε να ασκεί ιατρική σε ένα κέντρο υγείας μιας πολύ φτωχής περιοχής:

«Ένα μικρό παιδί με διαβήτη ήρθε κλαίγοντας από τον πόνο σε μένα, παρακαλώντας την μητέρα του να του κάνει ένεση ινσουλίνης για να ανακουφιστεί. Η μητέρα είπε στο παιδί της ότι εάν αγοράσει μια δόση ινσουλίνης για να του κάνει την ένεση, δεν θα μείνουν χρήματα για να αγοράσει φαγητό και για τα άλλα του αδέρφια. Εκείνο το περιστατικό με έκανε να πάρω την ίδια στιγμή την απόφαση ότι θα αφιερώσω από εκεί και πέρα όλη τη καριέρα μου στο να βοηθώ τους φτωχούς».

Κάποτε, ένα τηλεοπτικό κανάλι του πρόσφερε πολλά λεφτά για να παίρνει μέρος σε μια εκπομπή για να προωθήσει το έργο του υπέρ των φτωχών. Ο Μασαλί απέρριψε τη πρόταση, και συμβούλευσε το κανάλι, αλλά και κάθε εταιρεία, να κάνουν δωρεές κατευθείαν στους φτωχούς. Όχι σε τηλεοπτικές εκπομπές, πρόσθεσε, που είναι «πεταμένα λεφτά».

(*) Από τη στήλη μου "Πρόσωπα & Προσωπεία στην εφημερίδα "Φιλελεύθιερος" της Κύπρου, 9/8/2020 Πηγή: Arab News 


http://filoftero.blogspot.com/

O Ρώσος συγγραφέας δεν υπερβάλλει. Το ξέρουν και οι εθνικές μειονότητες, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Κούρδοι.

 



Turkish President Recep Tayyip Erdogan kisses a Turkish flag during the opening ceremony of the Basaksehir public garden in Istanbul, Turkey, 17 November 2018. EPA, ERDEM SAHIN

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ
Το εύσημο του απολίτιστου βάρβαρου απένειμε στους Τούρκους ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας Φ. Ντοστογιέφσκι στο μυθιστόρημα του «Αδελφοί Καραμαζώφ», στην περίφημη συνομιλία του Ιβάν Καραμαζώφ με τον αδερφό του Αλιόσα. Λέγει ο πρώτος για τις αγριότητες των Τούρκων στη Βουλγαρία: «Καίνε, σφάζουνε, βιάζουν γυναίκες και παιδιά, καρφώνουν τ’ αυτιά των καταδίκων σε ξύλινους φράχτες και τους αφήνουν εκεί πέρα όλη νύχτα και το πρωί τους κρεμάνε. Αυτοί οι Τούρκοι βασανίζουνε με ηδονή και τα μικρά παιδιά. Σκίζανε με το σπαθί την κοιλιά της μάνας και τα βγάζουν από μέσα. Πετάγανε βυζασταρούδια στον αέρα και τα αφήναν να πέσουν και να καρφωθούν επάνω σε μια λόγχη… και όλα αυτά μπροστά στα μάτια των μανάδων. Η ηδονή ήταν ακριβώς που το βλέπανε και οι μανάδες.
Όλοι οι όμοροι προς τους Τούρκους λαοί ξέρουν πως ο σπουδαίος Ρώσος συγγραφέας δεν υπερβάλλει. Το ξέρουν και οι εθνικές μειονότητες, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Κούρδοι. Μια χώρα χωρίς ιστορία, αλλά με πλούσιο ποινικό μητρώο! Το 1914 υπήρχαν στην τουρκική επικράτεια 2.500.000 Έλληνες με 3200 σχολεία. Το 1918 περιορίστηκαν σε περίπου 1.000.000 με 652 σχολεία. Σήμερα δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι Έλληνες.
Στην Ίμβρο και στην Τένεδο, τα δύο ελληνικά νησιά που παραχωρήθηκαν στην Τουρκία, ζούσαν το 1934, 7.500 και 3000 Έλληνες. Σήμερα δεν έχουν απομείνει παρά μερικές εκατοντάδες και δεκάδες αντίστοιχα. (Μας λέει τίποτα αυτή η περίπτωση με την Καρπασία;) Παράλληλα και παρόμοια: Από τους 2.000.000 Αρμένιους της Τουρκίας δεν διασώθηκαν παρά μόνο μερικές χιλιάδες. Πώς πέτυχαν αυτό το δημογραφικό «θαύμα», είναι πασίγνωστο, το φωνάζουν οι αριθμοί που είναι το τελευταίο καταφύγιο της αλήθειας.
1915-18: Σφαγή 1.500.000 Αρμενίων.
1922: Ξερίζωμα 1.000.000 Ελλήνων εν μέσω σφαγών και λεηλασιών.
1925: Εξόντωση 1.500.000 Κούρδων.
1955: Πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης.
1964: Απέλαση 12.000 Ελλήνων από την Τουρκία.
1974: Ξεριζωμός 200.000 Ελληνοκυπρίων, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους- λεηλασίες που διαφημίζονταν πάντα με «επίσημες» και ανεπίσημες δημεύσεις, με βανδαλισμούς ιερών χώρων, βιασμών και κάθε είδους βαρβαρισμούς.
Και να σκεφτεί κανείς ότι είχαν και το έσχατο θράσος να μιλούν για «ειρηνευτική επιχείρηση» στην Κύπρο.
Οι Τούρκοι υπήρξαν και σπουδαίοι δάσκαλοι! Είχαν την ευτυχία να αποκτήσουν σπουδαίους μαθητές. Όταν ο Χίτλερ διέταξε τους στρατούς του το 1939 να περάσουν «δια στόματος μαχαίρας» τους Πολωνούς, δήλωνε δημόσια: «Έδωσα διαταγές στις μονάδες θανάτου να εξοντώσουν χωρίς οίκτο άνδρες, γυναίκες και παιδιά της πολωνικής ράτσας. Στο κάτω κάτω ποιος θυμάται σήμερα την εξολόθρευση των Αρμενίων;»
Φρικτό αντίγραφο του πιο πάνω η προ 24ετίας διαταγή του Τούρκου υπουργού Εσωτερικών, του διαβόητου Ταλάτ Πασά προς τους δικούς του (1915): «Η κυβέρνηση απεφάσισε την ολοσχερή εξόντωση των εν Τουρκία διαβιούντων Αρμενίων… Άνευ ουδεμίας διακρίσεως, δια γυναίκας, παιδιά, αναπήρους… πρέπει να τεθεί τέρμα στην ύπαρξιν των». Η αναίδεια, η προκλητικότητα και η θρασύτητα των Τούρκων δεν έχουν όρια.
Ακούμε καθημερινά τον Ερντογάν και τα πρωτοπαλλήκαρά του να κατηγορούν Ελλάδα και Κύπρο για προκλητικότητα, για δημιουργία τετελεσμένων, για παραβιάσεις κ.ο.κ. και θα έλεγε κανείς πως δεν έχουν στοιχειώδη αίσθηση του γελοίου. Αλλά όχι. Οι Τούρκοι φωνάζουν επειδή έχουν πλήρη αίσθηση πως διαθέτουν σπουδαίους υπερασπιστές των «δικαίων» τους, στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο και στην Ουάσινγκτον, που προσυπογράφουν τους μύθους τους και υπερθεματίζουν τις αξιώσεις τους.
Σήμερα ο Ελληνισμός της Κύπρου και όχι μόνο, κινδυνεύει με συρρίκνωση.  Πρόκειται για τον κατ’ εξοχή κίνδυνο του Ελληνισμού, διότι τον οδηγεί προς τον ιστορικό αφανισμό.
Το πώς θα σωθεί ο Ελληνισμός εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τους Έλληνες. Ούτε οι Ευρωπαίοι, ούτε οι Αμερικανοί, ούτε κανένας άλλος θα σπεύσει να μας σώσει από την τουρκική βουλιμία.
Η Ελλάδα και η Κύπρος, ο Ελληνισμός, πρέπει να σωθεί από την τουρκική αρπακτικότητα˙ και δεν υπάρχει μαγική συνταγή σωτηρίας. Οι ηγεσίες του απανταχού Ελληνισμού πρέπει να καθίσουν, να διαβουλευθούν και να αποφασίσουν, αφού θέσουν επί τάπητος το μοναδικό ερώτημα: Με ποιους τρόπους, πολιτικούς, διπλωματικούς, στρατιωτικούς θα αντιμετωπιστεί η Τουρκία; Αυτό το ερώτημα οφείλαν να το είχαν θέσει προς εαυτούς και να το απαντήσουν, προ πολλού˙ δεν το έθεσαν. Κακώς! Ας το θέσουν τώρα!  Αλλά, τώρα, αμέσως! Δεν μπορούν να σπαταλήσουν περισσότερο χρόνο, για να αποφασίσουν. Αν σκοπεύουν να καθυστερήσουν, δεν θα υπήρχε λόγος να θέσουν το ερώτημα καθόλου…
* Μέλος Γραμματείας του ΔΗΚΟ.
https://www.apopseis.com/

http://enaasteri.blogspot.com/

6 όμορφοι τρόποι για να ζήσετε στο τώρα


 Η ιδέα του «να ζει κάποιος την στιγμή ή στο παρόν» έχει εμπνεύσει πολλές αφίσες και μπλουζάκια που ενθαρρύνουν τον κόσμο, αλλά είναι πραγματικά μια σημαντική έννοια-αντίληψη. Έχετε πιθανώς ακούσει αρκετές παραλλαγές: Ζήσε σαν να μην υπάρχει αύριο. Ζήσε σαν να πρόκειται να πεθάνεις σήμερα.

Το να ζήσει κάποιος το παρόν θέλει εξάσκηση, αλλά αν μάθετε πώς να ζείτε με αυτόν τον τρόπο, θα ζήσετε μια πληρέστερη ζωή και θα εκτιμήσετε την ομορφιά σε κάθε δραστηριότητα κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας. Μάθετε πώς να ζείτε στο παρόν με αυτές τις έξι ιδέες.

Συγκεντρωθείτε στο τώρα

Για να ζήσετε τη στιγμή, πρέπει να συγκεντρωθείτε στο τώρα. Συγκεντρωθείτε σε αυτό που κάνετε. Κλείστε την τηλεόραση, κλείστε τον υπολογιστή, ρίξτε τους ρυθμούς σας και απολαύστε το παρόν.

Ο Jay Dixit, αρχισυντάκτης του Psychology Today, αναφέρεται σε αυτό ως ενσυνειδητότητα ή να είσαι με τις σκέψεις σου όπως ακριβώς είναι. Σύμφωνα με τον  Dixit, το να ζει κάποιος στο παρόν με το να εξασκεί την ενσυνειδητότητα μειώνει το στρες, δυναμώνει το ανοσοποιητικό του σύστημα, μειώνει την πίεση του αίματος και έχει άλλα ωφέλιμα σωματικά και πνευματικά αποτελέσματα. Ο Dixit προσθέτει ότι οι άνθρωποι με επίγνωση είναι πιο ασφαλείς, έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και είναι πιο χαρούμενοι.

Σύμφωνα με την Sonja Lyubomirsky, Ph.D, ψυχολόγο και εκπαιδεύτρια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Riverside και συγγραφέα του «Το πώς της Ευτυχίας» , η απόλαυση της ζωής ζώντας στο παρόν, είτε πρόκειται για ένα γεύμα που θα φάει κάποιος, είτε για ένα φλιτζάνι καφέ που θα πιει , είτε για μια βόλτα στα μαγαζιά, προκαλεί την ευτυχία και άλλα θετικά συναισθήματα.

Δώστε προσοχή στα μικρά πράγματα

Παρατηρήστε τον κόσμο γύρω σας. Τα μικρά πράγματα. Να είστε ευγνώμονες για αυτά. Το να ζείτε τη στιγμή και να παρατηρείτε τα μικρά πράγματα, θα σας βοηθήσει να καλλιεργήσετε πιο θετικές εμπειρίες.

Η Cheryl Rainfield, καλλιτέχνιδα και συγγραφέας, συμβουλεύει να δίνετε σημασία στα μικρά πράγματα που σας κάνουν χαρούμενους, όπως το να φάτε ένα παγωτό, να φυσάτε φούσκες ή να ακούτε μουσική, καθώς αυτά τα πράγματα μπορούν να κάνουν μια μεγάλη διαφορά στον τρόπο που αισθάνεστε.

Χαμογελάστε

Αν θέλετε να μάθετε πώς να ζείτε στο παρόν, πρέπει να ρίξετε μια ματιά στον καθρέφτη και να χαμογελάσετε. Χαμογελάστε. Μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που αισθάνεστε.

Το περιοδικό Scientific American Mind, αναφέρει ότι το να κάνουμε μια συναισθηματική γκριμάτσα επηρεάζει το πώς νιώθουμε. Το περιοδικό προσθέτει ότι υπάρχει μια συσχέτιση στο μυαλό μας μεταξύ του πώς νιώθουμε και του πώς αντιδράμε. Αν νιώθουμε χαρούμενοι χαμογελάμε. Αν χαμογελάμε, αυτό μας κάνει να νιώθουμε χαρούμενοι. Το πρόσωπό μας μεταφέρει την κατάσταση του μυαλού μας στους άλλους και στον εαυτό μας. Για αυτό, χαμογελάστε. Θα σας κάνει περισσότερο χαρούμενους και θα σας βοηθήσει να εκτιμήσετε τη ζωή στο παρόν.

Κάντε τυχαίες πράξεις καλοσύνης

Οι τυχαίες πράξεις καλοσύνης. Αυτές οι πράξεις που βοηθούν τους άλλους, σας βοηθούν να ζήσετε στο παρόν με το να κάνετε άλλους να χαμογελούν και σας κάνουν να χαμογελάτε και εσείς οι ίδιοι. Οι τυχαίες πράξεις καλοσύνης είναι απλά αυτό: Τυχαίες. Είναι αυθόρμητες, της στιγμής και μια σπουδαία προσθήκη στην καθημερινή σας ζωή.

Την επόμενη φορά που θα δείτε ένα άτομο να περπατάει στη βροχή, προσφέρετέ του την ομπρέλα σας. Υπάρχει κάποιος ακινητοποιημένος οδηγός; Καλέστε βοήθεια. Κάποια ηλικιωμένη κυρία που ζορίζεται με τα ψώνια της; Κουβαλήστε τα για αυτήν. Ένα από τα πιο εύκολα μαθήματα για το πώς να ζήσετε τη στιγμή, είναι να κάνετε κάτι για κάποιον άλλον, χωρίς να περιμένετε τίποτα σε αντάλλαγμα. Δεν σας βοηθάει μόνο να ζήσετε τη στιγμή, αλλά βελτιώνει αυτή τη στιγμή και για εσάς και για κάποιον άλλον.

Να ευχαριστείτε

Να είστε ευγνώμονες. Ακούγεται εύκολο. Έτσι δεν είναι; Αλλά δεν είναι πάντα. Δεν χρειάζεται να είναι η μέρα των ευχαριστιών για εσάς ώστε να είστε ευγνώμονες και να εκφράσετε αυτή την ευγνωμοσύνη.

Που και που, θυμηθείτε να σταματάτε και να δίνετε βάση στο πόσο καλά είναι αυτά που έχετε. Όταν ο φίλος σας, σας κάνει να γελάτε, να τον ευχαριστείτε που είναι στη ζωή σας. Όταν το αφεντικό σας, σας αναθέτει μια καινούργια εργασία, να λέτε ευχαριστώ και να σκέφτεστε ότι ακόμα έχετε δουλειά και μπορείτε να φέρετε φαγητό στο σπίτι. Όταν το σκέφτεστε ή το νιώθετε, να το λέτε εκείνη τη στιγμή. Ζήστε στο παρόν εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη σας όταν την νιώθετε.

Μην ανησυχείτε

Είναι πιο δύσκολο από ότι ακούγεται, αλλά προσπαθήστε να θυμάστε ότι το να ανησυχείτε σήμερα δε θα αλλάξει αυτό που θα συμβεί αύριο. Κάθε δευτερόλεπτο που ξοδεύετε για να ανησυχείτε για το μέλλον είναι ένα δευτερόλεπτο από το παρόν που το έχετε πετάξει. Επειδή η ανησυχία, σας πετάει από το τώρα και σας μεταφέρει στη σφαίρα των μελλοντικών πιθανοτήτων, είναι αδύνατον να ζήσετε το τώρα και να ανησυχείτε την ίδια στιγμή.

Αντί για αυτό, αν οι καταστάσεις είναι προβληματικές, εστιάστε στους τρόπους με τους οποίους μπορείτε να λύσετε ένα υπάρχον πρόβλημα τώρα, ή αλλιώς βελτιώστε την παρούσα στιγμή. Το να ξοδεύετε χρόνο εστιάζοντας στο τι μπορεί να συμβεί μελλοντικά, κλέβει από εσάς το βίωμα αυτής της στιγμής. Η ζωή στο παρόν κινείται γρήγορα. Μην την χάσετε.


https://www.awakengr.com/

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Στον Πηνειό ζούσαν κάποτε ελέφαντες, ιπποπόταμοι και ρινόκεροι


Ένα από τα πράγματα που σίγουρα φαίνονται αρκετά παράξενα για τον σύγχρονο Έλληνα είναι να δει στην ύπαιθρο ελέφαντες, λιοντάρια, άλογα, βίσωνες, ιπποπόταμους, ύαινες κλπ.

 Το γεγονός όμως αυτό, δεν ήταν πάντα έτσι, καθώς σύμφωνα με όσα έχουν καταγραφεί από τις επιστημονικές έρευνες ακόμη και στην περιοχή της Θεσσαλίας, και ειδικά γύρω από τον Πηνειό ποταμό, κάποτε ζούσαν άγρια θηλαστικά ζώα που σήμερα εντοπίζονται στην Αφρική και στην Ασία.

Όπως καταγράφεται σε μια σημαντική μελέτη του γεωλόγου-παλαιοντολόγου δρ Αθ. Αθανασίου με τίτλο «Ο παλαιολιθικός κόσμος του Πηνειού» αλλά και λαμβάνοντας υπόψη τα ευρήματα στην κοιλάδα του ποταμού Πηνειού, έχουν αποκαλυφθεί κατά τα τελευταία 50 χρόνια πολυάριθμα σκελετικά στοιχεία θηλαστικών ηλικίας της τάξεως των 30.000 -45.000 ετών.

Στη μελέτη αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι τα απολιθωμένα θηλαστικά που έχουν προσδιοριστεί μέχρι σήμερα στην κοιλάδα του Πηνειού είναι:

* ελέφαντας (Elephas antiquus)

* ταύρος (Bos primigenius)

* βούβαλος (Bubalus cf. arnee)

* αίγαγρος (Capra ibex)

* αντιλόπη σάιγκα (Saiga tatarica)

* ρινόκερος (Stephanorhinus hemitoechus)

* ίπποι (Equus ferus και Equus hydruntinus)

* ιπποπόταμος (Hippopotamus sp.)

* μεγαλόκερος (Megaloceros sp.)

* ελάφι (Cervus sp.)

* πλατόνι (Dama sp.)

* ζαρκάδι (Capreolus capreolus)

Σύμφωνα με την έρευνα, η καλύτερα ερευνημένη και η πιο πλούσια σε απολιθώματα περιοχή της κοιλάδας του Πηνειού είναι το τμήμα δυτικά της Λάρισας, μέχρι τα Στενά του Καλαμακίου (Αμυγδαλιά), όπου συστηματικές έρευνες έχουν αποκαλύψει πολυάριθμα σκελετικά λείψανα ζώων του Ανωτέρου Πλειστοκαίνου, καθώς και ανθρωπογενή κατάλοιπα της Μέσης Παλαιολιθικής εποχής.

Πρέπει να σημειωθεί πως η ανακάλυψη και η πρώτη συλλογή υλικού στην περιοχή του Πηνειού έγινε το 1958 κατά τη διάρκεια γερμανικής αρχαιολογικής αποστολής. Κατά τις επόμενες δεκαετίες, αναφέρει ο κ. Αθανασίου στην έρευνα του, έχουν γίνει αρκετές συλλογές απολιθωμάτων σε περιόδους χαμηλής στάθμης του ποταμού, και έχουν συγκεντρωθεί περισσότερα από διακόσια απολιθώματα μεγάλων θηλαστικών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, τα περισσότερα ευρήματα που έχουν αποκαλυφθεί στον Πηνειό, βρίσκονται σε χώρο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας - Ιατρική Σχολή, ενώ ορισμένα από αυτά βρίσκονται και στο Διαχρονικό Μουσείο της Λάρισας (ένας χαυλιόδοντας ελέφαντα, κέρατα από άγριο βόδι, αλλά και ένα κρανίο από ένα ελάφι).

Ο ελέφαντας (Elephas antiquus)

Σύμφωνα με την επιστημονική έρευνα, πρόκειται για ένα είδος ελέφαντα που εντοπίστηκε πως ζούσε στην περιοχή του Πηνειού. Είναι πολύ κοινό είδος στο Μέσο και Ανώτερο Πλειστόκαινο της Ευρώπης. Επειδή τα οστά και τα δόντια του είναι μεγάλου μεγέθους και πολύ ανθεκτικά, διατηρούνται καλύτερα ως απολιθώματα συγκριτικά με τα λείψανα πιο μικρόσωμων ζώων.

Συγγενής του σημερινού ινδικού ελέφαντα, ήταν σημαντικά μεγαλύτερος από αυτόν: ορισμένα αρσενικά άτομα ίσως έφταναν σε ύψος τα 4 μ. και το βάρος τους ξεπερνούσε τους 10 τόνους. Ωστόσο τα θηλυκά, αλλά και κάποια αρσενικά άτομα, ήταν σαφώς μικρότερα (οι ελέφαντες εμφανίζουν μεγάλες αποκλίσεις μεγέθους, ιδίως μεταξύ των δύο φύλων).

Το ογκώδες κρανίο έφερε δύο μεγάλου μήκους και σχετικά ευθείς χαυλιόδοντες. Στην Ελλάδα είναι γνωστός από τουλάχιστον είκοσι θέσεις.

Μεγάλα βοοειδή

Στην κοιλάδα του Πηνειού φαίνεται πως ζούσαν κάποτε μεγάλα βοοειδή του είδους Bos primigenius. Είναι πολύ μεγαλόσωμο και πολύ εύρωστο είδος ταύρου, με μεγάλα κέρατα που στρέφονταν προς το πλάι και προς τα εμπρός, αναφέρει ο κ. Αθανασίου στην έρευνά του.

Το ύψος στους ώμους των αρσενικών ατόμων έφθανε τα 1,65 -1,85 μ, αν και ορισμένα ίσως ξεπερνούσαν τα 2μ. Τα θηλυκά ήταν 20 -25% μικρότερα.

Κατά το Μέσο και Ανώτερο Πλειστόκαινο οι ταύροι αυτοί είχαν εξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ευρασία και τη Β. Αφρική. Κατά το Ολόκαινο οι πληθυσμοί τους παρουσίασαν μεγάλη κάμψη λόγω του εντατικού κυνηγιού και απώλειας βοσκοτόπων. Το τελευταίο άτομο του είδους πέθανε στην Πολωνία το 1627.

Τα μικρά βοοειδή: αίγαγρος των Άλπεων και σάιγκα

Ο αίγαγρος Capra ibex είναι ορεσίβιο θηλαστικό, ικανό να αναρριχηθεί στα πιο απόκρημνα υψώματα. Ο φυσικός του χώρος περιορίζεται σήμερα στις Άλπεις, σε υψόμετρο άνω των 1500μ, κατά το παρελθόν όμως ήταν κοινό σε όλα τα ορεινά οικοσυστήματα της Ευρώπης. Τα αρσενικά είναι πολύ μεγαλύτερα από τα θηλυκά (έχουν σχεδόν το διπλάσιο βάρος) και έχουν πολύ μακρύτερα κέρατα.

Το ύψος στους ώμους των αρσενικών φθάνει μέχρι 1 μ, το μήκος του σώματος τα 1,60 μ και το βάρος μπορεί να ξεπεράσει τα 100 κιλά. Τα πλειστοκαινικά άτομα του είδους ήταν ελαφρώς μεγαλύτερα.

Η σάιγκα (Saiga tatarica) είναι μια αντιλόπη που ζει σήμερα στις ψυχρές στέπες της Κεντρικής Ασίας. Μέχρι πριν από δύο αιώνες η γεωγραφική της εξάπλωση έφτανε όμως μέχρι την Κεντρική Ευρώπη, όπου ζούσε στις στέπες και τα αραιά δάση.

«Το μήκος της φτάνει τα 1,45 μ και το ύψος της τα 80 εκατ. Χαρακτηρίζεται από την ογκώδη μύτη της, η οποία σχηματίζει μικρή προβοσκίδα. Μόνο τα αρσενικά άτομα φέρουν κέρατα. Σε αυτό το είδος αποδίδεται από Γερμανούς ερευνητές μία κάτω γνάθος που βρέθηκε στην κοιλάδα του Πηνειού το 1958», αναφέρεται στην έρευνα.

Ο ρινόκερος

Αναφορικά με τον ρινόκερο, στη μελέτη αναφέρεται μεταξύ άλλων, ότι κατά τη διάρκεια του Πλειστοκαίνου (δηλ. γεωλογική περίοδος από το 2.588.000 π.Χ. ως το 11.700 π.Χ) υπήρξαν τουλάχιστον τέσσερα είδη, τα οποία εντάσσονται στα γένη Stephanorhinus και Coelodonta. Το γένος Stephanorhinus είναι στενός συγγενής του σημερινού δασόβιου ρινόκερου της Σουμάτρας Dicerorhinus sumatrensis. Στο Coelodonta ανήκει ο τριχωτός ρινόκερος που έζησε κατά τις παγετώδεις εποχές μαζί με τα μαμούθ. Οι πλειστοκαινικοί ρινόκεροι της Ευρώπης έφεραν δύο ρινικά κέρατα και ήταν μεσαίου -μεγάλου μεγέθους.

Στην πανίδα του Πηνειού αντιπροσωπεύεται πιθανότατα μόνο το είδος Stephanorhinus hemitoechus, αναφέρει η μελέτη, δηλαδή ένα είδος που ζούσε σε ανοιχτές εκτάσεις και αραιά δάση.

Ελαφοειδή

Παράλληλα στην επιστημονική μελέτη αναφέρεται ότι στην πανίδα του Πηνειού περιλαμβάνονται και τα τρία πολύ γνωστά μας είδη ελαφοειδών που απαντούν σήμερα στα εύκρατα δάση της Ευρώπης, δηλαδή το ελάφι, το πλατόνι και το ζαρκάδι. Εκτός όμως από αυτά περιλαμβάνεται και ένα, εξαφανισμένο σήμερα, γιγαντιαίο είδος, που ονομάζεται μεγαλόκερος (Megaloceros giganteus). Το ύψος του στους ώμους ξεπερνούσε τα 2μ, και τα αρσενικά άτομα χαρακτηρίζονταν από τα τεράστια παλαμοειδή κέρατά τους, πλάτους άνω των 3μ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ελαφοειδές που έζησε ποτέ. Ο μεγαλόκερος έζησε σε εύκρατες περιοχές της Ευρασίας μέχρι το τέλος του Πλειστοκαίνου, και σε ορισμένες θέσεις επέζησε και στο Ολόκαινο.

Ο ιπποπόταμος (Hippopotamus sp.)

Αποκλειστικά αφρικανικό ζώο σήμερα, ο ιπποπόταμος εξαπλώθηκε κατά τις θερμές μεσοπαγετώδεις περιόδους του Πλειστοκαίνου προς Βορρά μέχρι την Αγγλία. Η σημερινή του γεωγραφική εξάπλωση δεν αποτελεί παρά ελάχιστο μέρος της πλειστοκαινικής. Ο ευρωπαϊκός ιπποπόταμος ήταν αρκετά μεγαλύτερος από τον σημερινό: ορισμένα άτομα πρέπει να ξεπερνούσαν σε μήκος τα 5 μ και σε βάρος τους 4 τόνους). Ήταν ημιυδρόβιος και ζούσε κοντά σε λίμνες και ποτάμια. Χαρακτηρίζεται από πολύ παχύ κορμό, κοντά πόδια και πολύ μεγάλη κεφαλή με υπερμεγέθεις κυνόδοντες (χαυλιόδοντες).

Εκτός από τη μικρή διαφορά μεγέθους, δεν παρατηρείται καμία σημαντική ανατομική διαφορά μεταξύ των πλειστοκαινικών και των σημερινών ιπποποτάμων, και γι' αυτό θεωρούνται από τους περισσότερους ερευνητές μέλη του ιδίου είδους, Hippopotamusamphibius.

Χρονολόγηση της πανίδας

Σύμφωνα με τη μελέτη του κ. Αθανασίου, η σύσταση της πανίδας του Πηνειού δείχνει ότι τοποθετείται γεωχρονολογικώς στο Ανώτερο Πλειστόκαινο. Ωστόσο το Ανώτερο Πλειστόκαινο καλύπτει την αρκετά μεγάλη, για τα ανθρώπινα μέτρα, χρονική περίοδο 180.000 -10.000 έτη πριν από σήμερα.

Με βάση τις χρονολογήσεις αυτές, γράφει ο κ. Αθανασίου στη μελέτη του, ότι «τα ιζήματα στην περιοχή των Στενών Καλαμακίου αποτέθηκαν πριν από περίπου 30.000 -45.000 χρόνια. Η ηλικία αυτή, κατά την οποία έζησαν τα απολιθωμένα θηλαστικά του της κοιλάδας του Πηνειού, εμπίπτει εντός της τελευταίας παγετώδους περιόδου, που σημαίνει ότι το κλίμα ήταν αισθητά πιο ψυχρό από το σημερινό».

Ωστόσο, αναφέρει η μελέτη, «λόγω του σχετικά μικρού γεωγραφικού πλάτους της Θεσσαλίας, τα παγετικά φαινόμενα δεν ήταν τόσο έντονα. Αυτό συνάγεται από την απουσία στην απολιθωμένη πανίδα ζώων απόλυτα προσαρμοσμένων σε ψυχρά περιβάλλοντα, όπως το μαμούθ και ο τριχωτός ρινόκερος. Αντιθέτως, η πανίδα περιλαμβάνει θηλαστικά, όπως ο ιπποπόταμος, που δεν μπορούν να ζήσουν σε συνθήκες παγετού».


https://www.enallaktikos.gr/

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2020

TΟ ΦΥΤΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ

 


Κίστος – Λαδανιά -Κουνούκλα -Cistus incanus Του Ulrich Arndt

Στη χερσόνησο της Χαλκιδικής, o μύθος λέει ότι έγινε ένα συμβούλιο πάνω στον Όλυμπο όπου οι Θεοί καθόρισαν ποια φυτά θα είναι θεραπευτικά. Οι θεοί όρισαν ότι ο Κίστος θα θεραπεύει τους πολεμιστές που πληγώθηκαν στη μάχη. Αυτό ενόχλησε τις θεές, επειδή ήταν σίγουρες ότι το φυτό με τα λεπτά ρόδινα άνθη θα ήταν καταλληλότερο για την ομορφιά – εσωτερικά και εξωτερικά.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι στον Κίστο δόθηκαν και οι δύο στόχοι, η θεραπευτική και η καλλυντική δράση. Αναντίρρητα στον αρχαίο κόσμο τα βότανα ήταν πολύ δημοφιλή. Ιδιαίτερα η ρητίνη του Κίστου, το αποκαλούμενο λάβδανο, ήταν διάσημη σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου ως καλλυντικό και για την ενίσχυση και τα προβλήματα του δέρματος και της τρίχας. Επιπλέον, εκτιμήθηκε ως θεραπεία για το λοιμό της εποχής και άλλων ασθενειών. Συνήθως, οι έλληνες αγρότες και οι μοναχοί του Αγίου Όρους χρησιμοποίησαν τον Κίστο σαν θεραπευτικό τσάι σε διάφορες διαταραχές του οργανισμού.Προστατεύει την καρδιά και αποτοξινώνει

Σήμερα, αφότου ελέγχθηκαν οι εξαιρετικές θεραπευτικές δυνάμεις του Κίστου από την επιστήμη, δεν είναι πια μόνο στην Ελλάδα δημοφιλής . Το γεγονός είναι ότι το τσάι του Κίστου είναι τρεις φορές πιο υγιές από όσο το πράσινο τσάι . Προστατεύει την καρδιά τέσσερις φορές καλύτερα από το κόκκινο κρασί και είναι αντιοξειδωτικό είκοσι φορές ισχυρότερο από τον φρέσκο χυμό λεμονιών. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν από το ίδρυμα Lefo Ahrensburg. Στη μελέτη τους, οι ερευνητές σύγκριναν διάφορα τσάγια, χυμούς και κρασιά ως προς τη δυνατότητά τους να εξουδετερώσουν τις αποκαλούμενες ελεύθερες ρίζες όπως οι περιβαλλοντικοί ρύποι και τα επιβλαβή υποπροϊόντα του μεταβολισμού.

Οι γνωστοί καταστροφείς των ελεύθερων ριζών είναι οι βιταμίνες Ε και οι χρωστικές ουσίες Γ, βήτα-καροτινών και τα φλαβονοειδή των βοτάνων. Εάν το σώμα δεν έχει αρκετά από αυτά τα αντιοξειδωτικά, οι τοξικές ουσίες μπορούν ελεύθερα να αναπτυχθούν. Είναι αρμόδιοι για την πρόωρη γήρανση και ένα πλήθος διάφορων ασθενειών. Βλάπτουν, παραδείγματος χάριν, τους τοιχώματα των μικρών αιμοφόρων αγγείων. Σαν πρώτη βοήθεια, το σώμα πρέπει να παράγει χοληστερόλη για να επισκευάσει τις τρύπες – η άνοδος των επιπέδων χοληστερόλης είναι εντυπωσιακή. Γρήγορα η ροή αίματος εμποτίζεται – αρτηριοσκλήρωση, υψηλή πίεση αίματος και άλλες καρδιαγγειακές παθήσεις είναι το αποτέλεσμα. Οι επιστήμονες του ιδρύματος Lefo ανακάλυψαν ότιο Κίστος περιέχει έναν εξαιρετικά αποτελεσματικό συνδυασμό αντιοξειδωτικών: ήδη ένα ποτηράκι του συγκεντρωμένου τσαγιού έχει την ίδια επίδραση με μια καθημερινή δόση της βιταμίνης C (ως ασκορβικό οξύ). Στη Χαλκιδική οι άνθρωποι πίνουν πολύ τσάι Κίστου κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ίσως αυτό είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι πάνω από 100 χρονών.Εντούτοις, το φυτό του Κίστου είναι σε θέση να κάνει πολύ περισσότερο. Ο καθ. Claus Peter Siegers του πανεπιστημίου του Lubeck αποδεικνύει ότι ο Κίστος αποτοξινώνει το σώμα και αποβάλλει τα τοξικά βαριά μέταλλα που προέρχονται από τον καπνό των τσιγάρων, των οδοντικών σφραγισμάτων και της περιβαλλοντικής ρύπανσης. Στη μελέτη Sieger, οι καπνιστές έπιναν μόνο 50 μιλιγκραμ τσάι Κίστου δύο φορές την ημέρα.

Μετά από τέσσερις εβδομάδες, στο τέλος της εξέτασης, το επίπεδο καδμίου στο αίμα των συμμετεχόντων ήταν σημαντικά χαμηλότερο από πριν. Οι θεράποντες συμβουλεύουν ένα λίτρο τσαγιού Κίστου ημερησίως κατά τη διάρκεια της οδοντικής αποκατάστασης.ΚΙΣΤΟΣ – Ισχυρότερος από τη βιταμίνη Ε και C

Το γεγονός ότι ο Κίστος είναι επίσης ευεργετικός για το ανοσοποιητικό σύστημα ανακαλύφθηκε στα εργαστηριακά τεστ από το Δρ Vinzenz Nowak από το Bad Iburg. Ήδη ένα φλυτζάνι του τσαγιού ημερησίως είναι ικανό για να υποκινήσει το ανοσοποιητικό σύστημα σημαντικά . Περαιτέρω, ο Δρ Frank Petereit δήλωσε στη διατριβή του στο πανεπιστήμιο Munster ότι ο Κίστος βοηθά σε πολλές μυκητιακές μολύνσεις όπως mycosis, candida albicans. Επίσης, άλλοι επιβλαβείς μικροοργανισμοί όπως τα βακτηρίδια κολοβακτηριδίου και ελικοβακτηρίδια , το τελευταίο των οποίων προκαλούν τη γαστρίτιδα, ελέγχονται από τον Κίστο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για την εποχή μας επειδή η πίεση και η αυξανόμενη πίεση μέσω των περιβαλλοντικών ρύπων αποσταθεροποιούν την ευαίσθητη ισορροπία των χρήσιμων βακτηριδίων στο έντερο πολύ γρήγορα. Τα συμπτώματα είναι αργή πέψη, κόπωση και έλλειψη ενέργειας. Το τσάι του Κίστουβελτιώνει όλα αυτά και υποστηρίζει την υγιή βακτηριακή πανίδα. Ο Petereit επίσης ανακάλυψε ότι ο Κίστος ανακουφίζει τις διάφορες μορφές αναφλέξεων. Εάν καταναλωθεί ένα λίτρο του τσαγιού , τα χαρακτηριστικά συμπτώματα στο αίμα θα μειωθούν σημαντικά. Η επίδραση σε περίπτωση αναφλέξεων των ούλων – ξεπλύντε το στόμα σας αρκετές φορές καθημερινά με το τσάι και, πρόσθετα, πιείτε δύο ή τρία φλυτζάνια από αυτό.

Ακόμα περισσότερο εντυπωσιακό είναι ότι το τσάι του Κίστου έχει μια πολύ ισχυρή αντιική επίδραση στους ιούς της γρίπης και ακόμη και στους ιούς πτηνών (H7N7 ). Αυτό ανακαλύφθηκε από τους βιολόγους του «Institut fur Molekulare Virologie «(» ίδρυμα μοριακής ιολογίας») Munster. Ο καθηγητής Stefan Ludwig του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Munster επισημαίνει ότι το καλύτερο πράγμα είναι ότι το τσάι δεν βλάπτει τα σωματικά κύτταρα που επηρεάζονται από τον ιό. Αντίθετομε τις θεραπείες με τα αντιβιοτικά, ο ιός δεν αναπτύσσει οποιοδήποτε σημάδι αντίστασης.Κίστος – Το καλλυντικό για την ομορφιά

Οι επιστήμονες ακολούθησαν επίσης την επιθυμία των ολύμπιων θεών. Το αποτέλεσμα: εάν κάποιος βάλει στο δέρμα τσάι Κίστου δύο φορές την ημέρα, θα έχει μια σημαντικά καθαρότερη και υγιέστερη χροιά ακόμη και σε δέρματα με ακμή και νευροδερματίτιδα αμέσως μετά από τέσσερις εβδομάδες.

Οι μελέτες του χημικού εργαστηρίου καθηγητή Wei?ling’s σε Altenberge καθώς επίσης και μια πρακτική μελέτη από το Δρ Reiner Wobling στο Bad Rothenfelde επιβεβαίωσαν αυτήν την άποψη. Οι δοκιμές από τον καθηγητή G. Wiese σε Hamm απέδειξαν ότι χάρη στον Κίστο η εμφάνιση του δέρματος βελτιώθηκε σε 61 από 95 ασθενείς που έπασχαν από νευροδερματίτιδα, πράγμα που αντιμετωπίστηκε προηγουμένως χωρίς επιτυχία. Αντίθετο με άλλη θεραπεία (φάρμακα, επεξεργασίες με το φως και βελονισμός), 64 τοις εκατό των ασθενών βελτιώνονται μετά από τέσσερις εβδομάδες. Το μυστικό αυτών των καταπληκτικών αποτελεσμάτων του Κίστου είναι ιδιαίτερα το υψηλού επιπέδου της βιταμίνης P. Ορισμένες όξινες ενώσεις περιλαμβάνονται επίσης, αποκαλούμενα Πολυφαινόλες. Ο Κίστος ανήκει στην ομάδα φυτών με το πιό υψηλό επίπεδο αυτών των ενεργών πρακτόρων. Σε χαμηλότερες συγκεντρώσεις, βρίσκονται επίσης σε άλλα υγιή τρόφιμα όπως τα κρεμμύδια και το κόκκινο κρασί. Αυτές οι ουσίες έχουν μια ισχυρότερη αντιοξειδωτική επίδραση από τις γνωστές βιταμίνες Ε και Γ. Η «Deutsche Gesellschaft fur Ernahrung» («γερμανική ένωση για τη διατροφή») υπογραμμίζει:

«Τα τρόφιμα πλούσια σε πολυφαινόλες αποτρέπουν τα κύτταρα από την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή, σταθεροποιούν την καρδιά και την κυκλοφορία (επίδραση κόκκινου κρασιού) και υποστηρίζουν τη βιολογική δραστηριότητα της βιταμίνης C.»Φροντίδα δέρματος με Κίστο

Πλύσεις: Φαγούρα, ερεθισμένο δέρμα, νευροδερματίτιδα ,ακμή ο Κίστος τα ηρεμεί πολύ γρήγορα: καθαρίστε με το αραιωμένο τσάι (10g του τσαγιού σε 200ml του νερού, ζεστάνετε για περίπου 5 λεπτά) το δέρμα με ένα σφουγγάρι δύο φορές την ημέρα και αφήστε το να ξεραθεί. . Επιπλέον πιείτε τουλάχιστον ένα ποτήρι του τσαγιού Cistus ημερησίως, καλύτερα πριν από το πρόγευμα το πρωί. Η θεραπεία του δέρματος πρέπει να διαρκέσει τουλάχιστον 4 έως 6 εβδομάδες. Επίσης οι πλύσεις με Κίστο συμπληρώνονται με την κατανάλωση του τσαγιού (ένα λίτρο καθημερινά όπως για την αποτοξίνωση). Επιπλέον πρέπει να πιείτε 2 λίτρα ακόμα σκέτο εμφιαλωμένο νερό χαμηλό σε μέταλλα.

Κομπρέσσες: Στη λαϊκή ιατρική της Χαλκιδικής ο Κίστος εφαρμόζεται επίσης σαν καταπλάσμα. Για τις βακτηριακές μολύνσεις, τις αιμορροϊδες και τις αλλεργίες το φυτό βράζεται για λίγο σε ζεστό νερό, τοποθετείται σε έναμίξερ και γίνεται πολτός. Το εφαρμόζετε στην προβληματική περιοχή και το αφήνετε να απορροφηθεί για περίπου 20 λεπτά. Κατόπιν το ξεπλένετε και προαιρετικά εφαρμόζεται κάποια κρέμα Cistus


*Οι πληροφορίες που περιέχονται στην σελίδα http://therapeftis.blogspot.gr/ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια διατροφή ρωτήστε τον προσωπικό ιατρό σας.


Ερωτήματα στο μικρό φύρερ...

 


 
...ΗΡΕΜΑ ΡΩΤΑΩ:
γιατί η εμποροπανήγυρις στον Αγιο (που "έκοψες") είναι πιό επικίνδυνη από μιά λαϊκή αγορά?? Η' γιατί η λειτανία του Αγ.Γερασίμου είναι πιό επικίνδυνη από μιά στάση λεωφορείου στην Αθήνα ή τό σαλόνι ενός πλοίου που ταξιδεύει στο Αιγαίο??

Ναι τον έπιασε ο πόνος

 

http://satira-epikerotitas.blogspot.com/

Σπάνιο φωτογραφικό υλικό: Η καθημερινότητα των ανθρώπων στην Ελλάδα το 1950-1965




Η Ελλάδα 

1950-1965: Η καθημερινότητα των ανθρώπων

Ας ξαναδιαβάσουμε την ιστορία μέσα από τις φωτογραφίες[1].
Ο Εμφύλιος μόλις έχει τελειώσει. Οι άνθρωποι, μέσα σ’ αυτή τη χαώδη κατάσταση, προσπαθούσαν να οργανώσουν τη ζωή τους.
Ο αγώνας γινόταν για ένα πιάτο φαΐ, για ένα τρύπιο παντελόνι ή φουστάνι, για ένα ζευγάρι παπούτσια, που είχαν βαρεθεί να πηγαινοέρχονται στον τσαγκάρη.
 Για να βρεθούν όμως κι αυτά, ο αγώνας γινόταν κυρίως για τη δουλειά, για το μεροκάματο.
Οι διάφορες συντεχνίες , συγκεντρωμένες σε γνωστά στέκια, περίμεναν από τα ξημερώματα τους εργολάβους, αλλά και απλούς ιδιώτες,  για να τους δώσουν δουλειά.
Η διαπραγμάτευση σκληρή, αδυσώπητη, απάνθρωπη μερικές φορές!
Οι ανειδίκευτοι και τα παιδάκια, στις δουλειές του ποδαριού .
Κάλτσες, τσατσάρες, πιαστράκια, καθρεφτάκια, ξυραφάκια και ότι χωρέσει ο νους σου, που να μπορεί όμως να χωρέσει, σ’ ένα τελάρο κρεμασμένο από το λαιμό.
Σ’ όλους αυτούς, μπορείς να προσθέσεις και τους χιλιάδες επαρχιώτες, που έφταναν κάθε μέρα με τρένα και λεωφορεία, εγκαταλείποντας τα χωριά τους, με την ελπίδα μιας καινούργιας ζωής.
 Η εσωτερική μετανάστευση  κράτησε χρόνια και χρόνια, ώσπου η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας, γίνουν τα σημερινά τέρατα, που όλους μας δυναστεύουν.
Τα τεφτέρια των τσαγκάρηδων, των ραφτάδων και πιο πολύ των μπακάληδων, έπαιρναν κάθε μέρα φωτιά.
«Μισή οκά ζάχαρη, μισή ρύζι, ψωμί και … γράφτα!». 
Οι δρόμοι  χωμάτινοι, νερό από τις βρύσες στις γωνιές των τετραγώνων και ηλεκτρικό ρεύμα, μόνο για το ένα τρίτο των Ελλήνων!
 
 Παραδοσιακό έθιμο Χριστουγέννων και Πάσχα, η προσφορά προϊόντων διαφόρων εταιρειών, προς την Ελληνική αστυνομία. Τα φορτηγά τους ξεφόρτωναν το εμπόρευμα  γύρω από τον τροχονόμο κι έφτανε στιγμή, που οι διαβάτες μπορούσαν να διακρίνουν από μακαρόνια μέχρι καφέδες και από ταλκ μέχρι σαμπουάν και περιοδικά, πουθενά όμως το όργανο της τάξης, που είχε χαθεί πίσω από τις προσφορές!
 Το κατάστημα έκλεισε. Για καλό και για κακό, αναρτήθηκε και ο αριθμός αδείας, μη μπλέξουμε και με τα δικαστήρια!
Όσο για την ορθογραφία; Ποιος νοιάζεται;
Ο μικροπωλητής που ξεκουράζεται ή κάποιος ταλαίπωρος διαβάτης που βρήκε αποκούμπι, παίρνει έναν μικρό υπνάκο! 
Θερμαντικές ύλες όλων των ειδών. Ο καστανάς έτοιμος να γεμίσει το χωνάκι με τον χειμερινό καρπό και ο καρβουνιάρης προσπαθεί να ισορροπήσει τη ζυγαριά του με τα κάρβουνα, για τον αόρατο πελάτη!
Έξω από κάποιο γήπεδο, το κοριτσάκι δείχνει την πραμάτεια του, που δεν είναι άλλη από την «Αθλητική Ηχώ».
Η ποδιά προστατεύει το φουστανάκι του από το μελάνι, που έβγαζαν αφειδώς οι εφημερίδες της εποχής!
Δίπλα, το καρότσι με τους ξηρούς καρπούς.
Πλησιάζουν Χριστούγεννα και ξεκινά το εορταστικό τουρνουά των ομάδων της Αθήνας.
Πολλοί κοιτάζουν, ένας αγοράζει! Έχεις όμως και κάτι τιμές, βρε παιδί μου! 3.200 η οκά τα πορτοκάλια; Άσ’ το  καλύτερα!
Κάποτε πίναμε και γάλα κανονικό. Όχι νεροζούμι στο χρώμα του γάλακτος! Ο γαλατάς, κάθε πρωί στην ώρα του και η πληρωμή κάθε Σάββατο. Δεν ήμασταν όμως εντελώς σίγουροι, πως είναι ο γαλατάς, αυτός που μας χτυπάει την πόρτα!!
 Ανταλλακτικό εμπόριο. Επιστρέφει το μπουκάλι για να πάρει μερικά μανταλάκια.
Αγώνας ταχύτητας! Από το τυπογραφείο, οι εφημερίδες στον ώμο και γραμμή για τον πάγκο ή οποιαδήποτε καλή περαντζάδα, που να μπορεί να πουληθεί το εμπόρευμα.
Όταν δε είχε έκτακτο παράρτημα, σήμαινε επιστράτευση για τους εφημεριδοπώλες!
Ωραίος σαν υφασματέμπορας!
«Γνήσιο Εγγλέζικο, μάγκες! Μισή τιμή από τα μαγαζιά! Όποιος προλάβει!» 
Πουλούν και τύχη, μα η τύχη δεν τους βοηθά. Αν και πολυτεχνίτες, ούτε λουστράρισμα, ούτε τζόγος! Μαύρα κεσάτια!
Εργάτες ακροβάτες! Γκρέμισμα κτηρίου μ’ έναν κασμά κι έναν λοστό! Σάρωναν τα εργατικά ατυχήματα.


Μ’ αίμα χτισμένο, στις Δραπετσώνες της Ελλάδας.



Είχαμε κάποτε και εργοστάσια παπουτσιών! Υπό το άγρυπνο βλέμμα του αφεντικού, φυσικά!


Η οικοδομή δεν ήταν ακόμη στα καλύτερα της. Η ανεργία μεγάλη και το ρίξιμο του μπετόν με τον τενεκέ, σκληρή δουλειά μα έδινε μεροκάματα.

Γαζώτριες, κοπτοράπτριες. Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες σε όλη τη χώρα, στελέχωναν μερικές χιλιάδες βιοτεχνίες και βιομηχανίες, για περισσότερα από σαράντα χρόνια, μέχρι την επέλαση της κίτρινης φυλής, κυρίως όμως των αεριτζήδων και της οικονομικής δικτατορίας της Ευρωπαϊκής ένωσης!
Αφίσα του ΙΚΑ το 1963. Ήδη από το 1950 είχαν καταγραφεί άπειρα εργατικά ατυχήματα
Το ΙΚΑ «πασχίζει» να περιορίσει τα εργατικά ατυχήματα, με αφισούλες! Από τους τόπους δουλειάς, δεν περνά ούτε απ’ έξω!

Και όμως, οι βιομηχανικοί εργάτες και εργάτριες, εκείνα τα χρόνια ήταν πολλοί. Τώρα;



Ξυπόλυτος σερβιτοράκος!


Τα δολάρια της  Αμερικάνικης βοήθειας, τα μασούσαν οι ημέτεροι και οι χαρακτηρισμένοι πολίτες Β! κατηγορίας, δεν έβρισκαν δουλειά ούτε στα σκουπίδια της γειτονιάς τους!
Ο μόνος δρόμος που απέμενε, ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς και τον ακολούθησαν πολλοί.
Άλλη μια Ελλάδα σκορπίστηκε στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Αμερική και την Αυστραλία και τάιζε με τα εμβάσματα της για πολλά χρόνια, αυτούς που έμειναν πίσω. 
Ο Εθνάρχης των παράσιτων, έστειλε τους μισούς Έλληνες στην ξενιτιά, για να μεγαλώνει το μερτικό των φίλων του, από την Αμερικάνικη βοήθεια!

Η λύπη στα μάτια των μεγαλύτερων. Φεύγουν για την Αργεντινή. Ξέρουν ότι δε θα ξαναγυρίσουν



Οι φαντάροι φεύγουν "εθελοντικά" για την Κορέα. Αποχαιρετούν τις οικογένειες τους. Δεν ξέρουν αν θα ξαναγυρίσουν. Ελπίζουν!
Ο λαπάς της βασίλισσας Φρειδερίκης, Παύλος,  αποχαιρετά τους φαντάρους που φεύγουν για την Κορέα διά χειραψίας, με σκυμμένο το κεφάλι -λες και ντρέπεται για αυτήν την εξευτελιστική αποστολή- πιθανόν όμως να σκέφτεται "Που πάνε όλοι αυτοί;"

Η πολύπαθη «Ομόνοια» ανακαινίζεται.

 Ο μεγάλος ηγέτης Κ. Καραμανλής επιβλέπει, παρέα με τον Ράλλη.


[1] Οι φωτογραφίες προέρχονται από το αρχείο του Κώστα Μεγαλοοικονόμου.Ο Κώστας Μεγαλοοικονόμου, ο "καθηγητής" όπως τον αποκαλούσαν οι συνάδελφοι του, γεννήθηκε στη Σμύρνη και ήρθε στην Ελλάδα το 1922. Εγκαθίσταται στην Αθήνα και αρχίζει να ασχολείται με το φωτορεπορτάζ. Με την ευαίσθητη και ματιά του, για 60 χρόνια κατέγραφε την ιστορία αυτού του τόπου. Οι φωτογραφίες επιλέχθηκαν από τον Άρη Μαραγκόπουλο και δημοσιεύθηκαν στο Λεύκωμα με τίτλο "Η άλλη Ελλάδα 1950-1965". Είναι ένα μικρό φιλμ νουάρ όπως και η 15ετία που αποτυπώνει.

kaistriotis