Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Όχι δεν κρινόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο.


Βιργινία
Δεν ζήσαμε όλοι τις ίδιες ζωές.
Δεν είχαμε όλοι κοινές ουλές και τραύματα.Τα μάτια μας δεν είδαν κοινές σκηνές βίου.
Χαμόγελα δεν άνθισαν παντού και αγκαλιές δεν έκλεισαν σφιχτά γύρω από τους κόρφους μας.
Είναι αρκετοί που έμειναν ορφανοί.
Άλλοι δίχως φιλί και πολλοί δίχως ν' ακούσουν ένα "σ' αγαπώ","σε χρειάζομαι","σε θέλω","σε ποθώ","μπράβο","μπορείς","θα τα καταφέρεις".
Γι αυτό σου λέω δεν μπορείς να με κρίνεις,γιατί εσύ δεν έζησες τη ζωή μου.
Ένα μόνο σου ζητώ.Αυτό το δάκτυλο που χρόνια τώρα επιδεικτικά κουνάς μπροστά στα μάτια μου,κατέβασε το,και πιάσε μου το χέρι.Είναι η μόνη κίνηση που τρομοκρατεί τον θάνατο.
π.Λίβυος

melodytravel

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου