Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026

Ρωσία, Ινδία και Κίνα δημιουργούν νέες εμπορικές οδούς στην Αρκτική Θάλασσα καθώς οι δυτικές κυρώσεις χάνουν την δύναμή τους

 

Η παγωμένη έκταση του Αρκτικού Ωκεανού γίνεται ένα νέο εμπορικό σύνορο, καθώς η Ρωσία ενισχύει επιθετικά τη στρατιωτική της παρουσία, ενώ ταυτόχρονα φλερτάρει τις ασιατικές οικονομικές δυνάμεις για να πλοηγηθεί σε μια νέα εποχή εισαγωγών και εξαγωγών που παρακάμπτει τις δυτικές κυρώσεις. Η δήλωση του Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν ότι η Αρκτική έχει μεγάλη στρατηγική σημασία δεν είναι πλέον μια ψιθυριστή φιλοδοξία, αλλά μια θορυβώδης πραγματικότητα, με τις βάσεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου να αναβιώνουν και να εξοπλίζονται με επιθετικές δυνατότητες. Ωστόσο, η πιο σημαντική εξέλιξη δεν είναι τα παγοθραυστικά ή τα πυραυλικά καταδρομικά, αλλά ο αθόρυβος, σκόπιμος σχηματισμός ενός οικονομικού μπλοκ που αμφισβητεί άμεσα την αποτελεσματικότητα των δυτικών κυρώσεων. Η Ινδία και η Κίνα, μαζί με άλλες ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες, εμπλέκουν ενεργά τη Μόσχα για να αξιοποιήσει τη Βόρεια Θαλάσσια Οδό, μια κίνηση που σηματοδοτεί μια βαθιά μετατόπιση στο παγκόσμιο εμπόριο και μια έντονη επίπληξη στις προσπάθειες απομόνωσης της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών.

Βασικά σημεία:

  • Η Ρωσία θεωρεί την Αρκτική ζωτικής σημασίας τόσο για την εξόρυξη ορυκτού πλούτου όσο και για το στρατιωτικό της πλεονέκτημα έναντι του ΝΑΤΟ.
  • Η Ινδία και η Κίνα συζητούν ενεργά τη συνεργασία με τη Ρωσία στη Βόρεια Θαλάσσια Οδό.
  • Η NSR προσφέρει στην Ινδία μείωση 40% στην απόσταση ναυτιλίας σε σύγκριση με τη Διώρυγα του Σουέζ.
  • Οι δυτικές κυρώσεις έχουν επιταχύνει, όχι εμποδίσει, τη συνεργασία της Ρωσίας με τις ασιατικές οικονομίες.
  • Η Ινδία και η Ρωσία έχουν επισημοποιήσει συμφωνίες εφοδιαστικής για να διευκολύνουν τη ναυτική και εμπορική πρόσβαση.

Οι δυτικές κυρώσεις αποτυγχάνουν, καθώς νέες συμφωνίες ανοίγουν νέες ναυτιλιακές οδούς στην Αρκτική

Όταν η Δύση επέβαλε σαρωτικές κυρώσεις στη Μόσχα υπό τον Μπάιντεν, το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα ήταν να παραλύσει η ρωσική οικονομία και να απομονώσει τον Πρόεδρο Πούτιν στην παγκόσμια σκηνή. Αντίθετα, τα μέτρα επιτάχυναν μια στροφή προς τα ανατολικά που έβραζε εδώ και χρόνια. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην Άπω Ανατολή, ο Πούτιν μίλησε με προσωπικό του Στόλου του Ειρηνικού στο πυραυλικό καταδρομικό Varyag. Ο Πούτιν δήλωσε ότι το αυξανόμενο ενδιαφέρον για την αρκτική διαδρομή είναι άμεση συνέπεια της δυτικής επιθετικότητας.

«Βλέπουμε αυξανόμενο ενδιαφέρον από χώρες που επιθυμούν να συνεργαστούν μαζί μας σε αυτό το μέτωπο», δήλωσε ο Πούτιν. «Αυτοί οι εταίροι περιλαμβάνουν, πάνω απ' όλα, τους φίλους μας Κίνα, Ινδία και άλλα έθνη που συζητούν ενεργά αυτά τα θέματα μαζί μας». Υπάρχει επιβεβαίωση ότι η μονοπολική παγκόσμια τάξη καταρρέει, αντικατασταθείσα από ένα πολυπολικό δίκτυο όπου τα πλούσια σε πόρους έθνη θέτουν τους δικούς τους όρους.

Για το Νέο Δελχί, ο υπολογισμός είναι καθαρά ρεαλιστικός, με γνώμονα την ενεργειακή ασφάλεια και την οικονομική αποδοτικότητα. Ο διάδρομος Τσενάι-Βλαδιβοστόκ μήκους 10.380 χλμ., που λειτουργεί από το 2024, έχει ήδη ανοίξει έναν άμεσο θαλάσσιο αυτοκινητόδρομο μεταξύ των δύο εθνών. Τώρα, η εστίαση είναι στη Βόρεια Θαλάσσια Οδό μήκους 5.600 χλμ. , η οποία διασχίζει τον Αρκτικό Ωκεανό στα ανοικτά των βόρειων ακτών της Ρωσίας. Αυτό το πέρασμα είναι η συντομότερη ναυτιλιακή οδός μεταξύ Ανατολικής Ασίας και Ευρώπης, προσφέροντας στην Ινδία έναν τρόπο να παρακάμψει την ολοένα και πιο επικίνδυνη Διώρυγα του Σουέζ, η οποία έχει αντιμετωπίσει σημαντικές διαταραχές λόγω της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Μεταφέροντας το φορτίο στην NSR, οι Ινδοί εξαγωγείς μπορούν να εξοικονομήσουν έως και 40% σε απόσταση και περίπου δύο εβδομάδες σε χρόνο ταξιδιού. Για ένα έθνος που αγωνίζεται να γίνει παγκόσμιος κόμβος παραγωγής, ο χρόνος είναι χρήμα και η Αρκτική προσφέρει μια ταχύτερη, πιο αξιόπιστη αρτηρία που παρακάμπτει τα σημεία στραγγαλισμού του Παγκόσμιου Νότου.

Μια υλικοτεχνική συμφωνία για μια νέα παγκόσμια τάξη

Η συνεργασία εκτείνεται πέρα ​​από την απλή συζήτηση για εμπορικούς στόχους, οι οποίοι επί του παρόντος ανέρχονται σε ένα φιλόδοξο ποσό 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τον Δεκέμβριο, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Πούτιν στο Νέο Δελχί, η Ινδία και η Ρωσία επισημοποίησαν το σύμφωνο Αμοιβαίας Ανταλλαγής Υποστήριξης Λογιστικής , μια θεμελιώδη συμφωνία που παρέχει στην Ινδία πρόσβαση σε ένα δίκτυο λιμένων που εκτείνεται από το Βλαδιβοστόκ έως το Μούρμανσκ. Δεν πρόκειται μόνο για πολιτικά πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Παρέχει στο Ινδικό Ναυτικό στρατηγικά ερείσματα στον Απώτατο Βορρά, μια δυνατότητα που θα ήταν αδιανόητη πριν από μια δεκαετία. Επιπλέον, τα ινδικά ναυπηγεία βρίσκονται επί του παρόντος σε συνομιλίες για την κατασκευή μη πυρηνικών παγοθραυστικών πλοίων για τη Rosatom, τον ρωσικό κρατικό όμιλο που διαχειρίζεται τον μοναδικό στόλο παγοθραυστικών με πυρηνική ενέργεια στον κόσμο.

Ο Αλεξέι Τσεκούνκοφ, ο Ρώσος υπουργός ανάπτυξης της Άπω Ανατολής και της Αρκτικής, τόνισε τη συνέργεια, δηλώνοντας: «Έχουμε εντυπωσιακές κοινές δυνατότητες, κοινές ευκαιρίες για να αναπτύξουμε από κοινού έναν στόλο που θα φτάνει στο επίπεδο του πάγου, για να αναπτύξουμε από κοινού τη ναυτιλία εμπορευματοκιβωτίων, κάτι που συμβαίνει».

Το ποιος, τι και πού σε αυτή την ιστορία υποδηλώνει μια συντονισμένη προσπάθεια στην οποία η Δύση δεν έχει ακόμη αντιταχθεί αποτελεσματικά. Η Rosatom, ως ο ορισμένος φορέας εκμετάλλευσης του NSR, έχει λάβει εντολή από τον πρωθυπουργό Μιχαήλ Μισούστιν να υπογράψει ένα μνημόνιο με την Ινδία για τη θαλάσσια μεταφορά φορτίου. Αυτό θεσμοθετεί τη σχέση, μετακινώντας την από διερευνητικές συζητήσεις σε εφαρμόσιμη πολιτική. Οι πρακτικές επιπτώσεις είναι τεράστιες. Καθώς οι δυτικές εταιρείες αποδεσμεύονται από τη ρωσική ενέργεια, τα ινδικά διυλιστήρια αρπάζουν αργό πετρέλαιο σε μειωμένες τιμές και οι Κινέζοι κατασκευαστές καλύπτουν το κενό που άφησαν οι Ευρωπαίοι εξαγωγείς. Η Αρκτική, κάποτε σύμβολο της εχθρότητας του Ψυχρού Πολέμου, είναι τώρα το χωνευτήρι για μια νέα οικονομική συμμαχία. Ενώ η Ουάσιγκτον κηρύττει για διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες, η Μόσχα, το Πεκίνο και το Νέο Δελχί γράφουν το δικό τους εγχειρίδιο κανόνων στον πάγο, ένα που δίνει προτεραιότητα στο εθνικό συμφέρον έναντι της ιδεολογικής ευθυγράμμισης.

Οι πηγές περιλαμβάνουν:

RT.com

FirstPost.com

OpentheMagazine.com

https://www.naturalnews.com/

«H Μετανάστευση Με Σκοπό Την Κατάκτηση Έχει Από Καιρό Μετατραπεί Σε Όπλο Εναντίον Της Ηλίθιας, Αδύναμης Ευρώπης.»



«Όσοι ήταν αρκετά αφελείς ώστε να υποδεχτούν άγνωστους ξένους με στεφάνια λουλουδιών πάντα το μετάνιωσαν, αν δεν είχαν εξοντωθεί πριν συνειδητοποιήσουν το λάθος τους.» ∽ Harald Martenstein

 


 
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Epimetheus | 13 Αυγούστου 2026

Ώρα να συνεχίσουμε με το δημογραφικό και κάθε άλλο είδος αυτοκτονίας της Ευρώπης, υποθέτω· πρόσφατο ιστορικό μπορείτε να βρείτε εδώ:

Σήμερα, μπορούμε να θαυμάσουμε όλοι μαζί το απίστευτο γεγονός ότι η «μετανάστευση αντικατάστασης» έχει φτάσει στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, αν και με τη μορφή ενός άρθρου γνώμης του γνωστού «enfant terrible», Harald Martenstein (ναι, αυτού που υπερασπίζεται επίσης την ελευθερία του λόγου και δεν θέλει να απαγορευτεί το AfD· είναι σίγουρα αρκετά εκκεντρικός).

Η μετάφραση, οι υπογραμμίσεις και τα [σαρκαστικά σχόλια] είναι δικά μου.


Αυτό θα Kαταστρέψει την Ευρώπη για Πάντα. Τι Κρίμα.

Η μετανάστευση κατάκτησης έχει από καιρό γίνει όπλο εναντίον της ηλίθιας, αδύναμης Ευρώπης, ένα όπλο που χρησιμοποιούν ο Πούτιν, ο Ερντογάν και τώρα, πιθανώς, και το Μαρόκο.

Από τον Harald Martenstein, Die Welt, 9 Αυγ. 2026 [πηγή· αρχειοθετημένο]

Υπάρχει ένα μπεστ σέλερ που περιέγραφε την πτώση της Ευρώπης ήδη από το 1973 και το οποίο ο Γάλλος συγγραφέας Michel Houellebecq χρησιμοποίησε ως έμπνευση για το μυθιστόρημά του «Υποταγή». Το βιβλίο: The Camp of the Saints («Το στρατόπεδο των αγίων») του Jean Raspail πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και αγνοήθηκε από τους Γερμανούς κριτικούς λογοτεχνίας.

Στη συνέχεια, το 2018, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο στο Der Spiegel [αρχειοθετημένο] στο οποίο αναφερόταν ότι η γνώση αυτού του βιβλίου, το οποίο είναι συγκρίσιμο με το «1984» του Όργουελ, θεωρούνταν «χαρακτηριστικό γνώρισμα της νέας, αστικής δεξιάς» [πρωτ. Erkennungszeichen der neuen, bürgerlichen Rechten].

Ένας στόλος εμπορικών πλοίων, φορτωμένος με 800.000 φτωχούς ανθρώπους, σαλπάρει από την Καλκούτα και αποβιβάζεται στη νότια Γαλλία. Ακολουθεί ένα συνοπτικό απόσπασμα από το άρθρο του Alexander Smoltczyk στο Der Spiegel:

Η Ευρώπη είναι μπερδεμένη. Συγκροτούνται επιτροπές, διοργανώνονται ομάδες προσευχής, σιωπηλές πορείες, διαγωνισμοί ζωγραφικής για παιδιά, με θέμα «Εμείς και οι φιλοξενούμενοι από τον Γάγγη». Εν τω μεταξύ, οι κάτοικοι των παράκτιων περιοχών οχυρώνουν τις βίλες τους και φεύγουν προς το βορρά. Οι υπεραγορές λεηλατούνται, οι στρατιώτες αρνούνται να εκτελέσουν διαταγές πυροβολισμού από συμπόνια. Είναι μια αντίστροφη στιγμή Κολόμβου, μια κατάληψη γης, αλλά αυτή τη φορά με το χειροκρότημα των ιθαγενών.

Σε μια συνέντευξη, ο Raspail, ο οποίος πέθανε το 2020, είπε ότι το μυθιστόρημά του αφορούσε τη δειλία των Ευρωπαίων.

Η εισβολή δεκάδων χιλιάδων νεαρών ανδρών από την Αφρική στη μικρή ισπανική πόλη της Θέουτα έγινε επίσης από τη θάλασσα. Έμοιαζε λίγο με την Ημέρα D, την απόβαση στη Νορμανδία, αλλά χωρίς όπλα. Ταυτόχρονα, οι εικόνες από τη Θέουτα θύμισαν σε πολλούς Γερμανούς τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν τα γερμανικά σύνορα ουσιαστικά έπαψαν να υπάρχουν [μια κατάσταση στην οποία εξακολουθούν να βρίσκονται αυτά τα πρώην σύνορα].

Τζιχαντιστές και Εγκληματίες

Στη Θέουτα, κανείς δεν έδινε πια λουλούδια στους νεοαφιχθέντες. Οι ντόπιοι κρύβονταν στα σπίτια τους. Οι εισβολείς ήταν πιθανώς 70.000, χιλιάδες από τους οποίους βρίσκονται ακόμα εκεί. Σύμφωνα με πολυάριθμες αναφορές, μεταξύ τους υπάρχουν τζιχαντιστές και εγκληματίες — ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα εδώ στην Ευρώπη, έτσι δεν είναι;

Αυτού του είδους η «μετανάστευση κατάκτησης» έχει από καιρό μετατραπεί σε όπλο εναντίον της ηλίθιας, αδύναμης Ευρώπης, ένα όπλο που χρησιμοποιούν ο Πούτιν, ο Ερντογάν και τώρα, πιθανώς, και το Μαρόκο. Στη Γερμανία, πολλοί από την αριστερά δεν ανησυχούν και τόσο για τους βιαστές ή τους μαχαιρωμένους· γι’ αυτούς, αυτά είναι το αναπόφευκτο τίμημα αυτού που αποκαλούν «ποικιλομορφία» και «πλούτο». Το κύριο μέλημά τους είναι αν μιλάμε αρκετά ευγενικά στους εισβολείς. Εισβολείς; Κατακτητές; Ποτέ! Το Der Spiegel προτιμά να γράφει για «ναυαγούς». Με άλλα λόγια, ο Ροβινσώνας Κρούσο έχει αναγεννηθεί 70.000 φορές.

Η ιστορία της ανθρωπότητας, από τις απαρχές της μέχρι σήμερα, είναι γεμάτη από κατακτήσεις, εισβολές και την εκτόπιση των αδύναμων από τους ισχυρούς. Όσοι ήταν αρκετά αφελείς ώστε να υποδεχτούν άγνωστους ξένους με στεφάνια από λουλούδια το μετάνιωσαν πάντα, αν δεν εξοντώθηκαν πριν συνειδητοποιήσουν το λάθος τους.

Η Ευρώπη έχει γνωρίσει πολύ καλύτερες εποχές όσον αφορά τον οικονομικό δυναμισμό. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι σχετικά ευημερούσα, ακόμα κι αν την ξεπερνούν όλο και περισσότερες χώρες που πολλοί εδώ συνήθιζαν να περιφρονούν με αλαζονεία. Η Κίνα. Η Ινδία. Τα κράτη του Κόλπου.

Αυτές οι χώρες δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα μετανάστευσης συγκρίσιμο με αυτό της Ευρώπης, ούτε και η Ιαπωνία. Αν επιτρέπουν την είσοδο σε κάποιον, είναι ως εργαζόμενο και για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Στην Ιαπωνία, σχεδόν κανείς δεν επιθυμεί να χάσει την ταυτότητά του. Και σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι η ιστορική ενοχή μπορεί να εξιλεωθεί με την εξαφάνιση από την ιστορία και τη διάλυση στο τίποτα, σαν μια σταγόνα στον ωκεανό [πρόκειται στην πραγματικότητα για μια μετα-κριτική της Γερμανίας μετά το 1945].

Κάτι σαν την εισβολή στο ισπανικό εξκλάβιο της Θέουτα θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς στις ακτές οποιασδήποτε άλλης ηπείρου εκτός της Ευρώπης στις μέρες μας. Το Ντουμπάι και η Σαουδική Αραβία δεν απέχουν και πολύ από την Αφρική, είναι μάλιστα πιο πλούσιες και γεμάτες θέσεις εργασίας. Εκεί, όμως, θα πυροβολούσαν όσους πλησιάζουν τα σύνορα παράνομα σε μεγάλους αριθμούς.

Αυτοί οι νέοι άνδρες θέλουν ευημερία, αυτό είναι κατανοητό. Πιθανότατα δεν τους ενδιαφέρει και πολύ πού θα τη βρουν. Οι μετανάστες στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, γενικά θέλουν να γίνουν Αμερικανοί, και τουλάχιστον τα παιδιά τους συνήθως το επιθυμούν. Πολλοί από τους νεαρούς άνδρες της Βόρειας Αφρικής, ωστόσο, δεν θέλουν καθόλου να γίνουν Ευρωπαίοι. Δεν ενθουσιάζονται με τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής· για πολλούς, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Περιφρονούν αυτόν τον τρόπο ζωής, θεωρώντας τη θρησκεία τους και τους κανόνες τους ως τους μόνους αποδεκτούς.

Θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη επειδή είναι δυνατό να εισέλθουν. Και θέλουν να αποκομίσουν οφέλη από την Ευρώπη για τον εαυτό τους· τι ακριβώς μπορούν να αποκομίσουν, και πώς, μένει να δούμε. Μόλις ο αριθμός τους το επιτρέψει, θα υπαγορεύσουν τους κανόνες.

Από τη δική τους οπτική γωνία, αυτό είναι απολύτως νόμιμο. Από ευρωπαϊκή οπτική γωνία, ήταν πολύ ανόητο να εμπλακούμε. Θα καταστρέψει την Ευρώπη για πάντα. Είναι κρίμα.


Συμπέρασμα

Δεν έχω πολλά να προσθέσω εδώ, αφού τα πάντα αναφέρονται ήδη εκεί.

Αυτό που θα προσθέσω, όμως, είναι μερικές γραμμές από το παραπάνω άρθρο-επίθεση του Spiegel για τον Jean Raspail από το 2018 [πηγή· αρχειοθετημένο]:

Το βιβλίο είναι γεμάτο από τέτοιες «ανωμαλίες», «τέρατα», «κύματα σάρκας» και «ανάπηρους», γεμάτο επίσης οργή εναντίον γκρινιάρηδων που συνουσιάζονται, δειλών, χίπις και άλλων καλοπροαίρετων ανθρώπων. Μπορεί σίγουρα να ασκήσει έλξη, ως μια αποκαλυπτική πορνογραφία.

Από πού προέρχεται αυτή η οργή; Ο Jean Raspail ανήκει σε μια αστική δεξιά της Γαλλίας που δεν έχει συγχωρήσει ποτέ τη Δημοκρατία για την αρχική της αμαρτία. Τον τρομοκρατεί αυτό το «peuple», οι μάζες που οδηγούν τους βασιλιάδες τους στη γκιλοτίνα ενώ ουρλιάζουν.

«Υπάρχουν πολύ καλοί άνθρωποι στη Γαλλία. Αλλά οι μάζες! Όχι, δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τις γαλλικές μάζες. Έζησα πάρα πολλά στη νεολαία μου για να τις συμπαθήσω. Μετά την απελευθέρωση, υπήρξαν συμπεριφορές που ήταν απαράδεκτες. Και ας μην μιλήσουμε για το 1968, αυτή την κωμωδία της επανάστασης.»

Το 1944, οι συμπατριώτες του δεν ήθελαν πλέον να ξέρουν τίποτα για τη δική τους δειλία, τη συνεργασία τους με τους Ναζί, και σήμερα θα είχαν αφιερωθεί στην αυθαιρεσία, τον ηδονισμό, στο να μην είναι οι ίδιοι, στο «Μεγάλο Άλλο», όπως το αποκαλεί ο Raspail.

«Δεν έχω καμία αποστροφή προς τους ξένους λαούς. Αντιθέτως. Με εντυπωσίασαν ιδιαίτερα οι μειονότητες. Αλλά σήμερα εμείς είμαστε η μειονότητα. Η φτωχή, μικρή Δύση, πολύ μικρή στη γωνιά της. Voilà. Γι’ αυτό και την υπερασπίζομαι. Αλλά είμαι απαισιόδοξος, πάντα ήμουν.»

Το στρατόπεδο είναι το γαλλικό χωριό που στέκεται όρθιο. Και σήμερα δεν θα άλλαζε ούτε λέξη: «Ποιο το νόημα; Το “στρατόπεδο” μόλις ξεκίνησε. Ό,τι βιώνουμε εδώ και μερικούς μήνες είναι μόνο η αρχή. Αλλά τώρα δεν είναι πια κάτι καινούργιο».

Επειδή υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία να διηγηθώ, θα ασχοληθώ στη συνέχεια με το υπόλοιπο αυτού του συγκεκριμένου άρθρου του Spiegel, αλλά θα το κάνω σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Προς το παρόν — τι άλλο υπάρχει να πούμε;

Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη, και θα έρθει είτε μας αρέσει είτε την εγκρίνουμε.

Μπορούμε, σε κάποιο βαθμό, να δούμε το εγγύς μέλλον μπροστά στα μάτια μας· μπορούμε ακόμα να κερδίσουμε το μέλλον;


Η μια ιστορία θα αφορά την Παλαιστίνη κι η άλλη την Ελλάδα μας...

 

Λοιπόν... Επειδή τραβάω χαρακιές εδώ και ώρες για την Χαλκιδική, λέω να σας πω δυο ιστορίες μήπως και σταματήσω να σκέφτομαι έστω και για λίγο τα τρία χρόνια που είχα την τύχη να εργαστώ σ' αυτόν τον παραδεισο και να παρω μια ανάσα...
Η μια ιστορία θα αφορά την Παλαιστίνη κι η άλλη την Ελλάδα μας...
Μεταξύ του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο ΕΒΡΑΙΟΣ στην καταγωγή Χίτλερ, είχε αναγκάσει τους ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ Γερμανο-Εβραιους να ρευστοποιήσουν τις περιουσίες τους και να μεταφερθούν στην Παλαιστίνη με το άγνωστο στους πολλούς "Σύμφωνο Μεταφοράς Χααβάρα". Στην πραγματοποιηση του σχεδίου μάλιστα, είχαν βοηθήσει τα μάλα οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Οι Παλαιστίνιοι τότε είχαν ως κυρία πηγή εισοδήματος την κτηνοτροφία και την αγροτιά. Όταν πήγαν οι Εβραίοι ξεκίνησαν να αγοράζουν γη, δείχνοντας μια προτίμηση στα παράλια. Και στη συνέχεια ξεκίνησαν να επενδύουν όλο και περισσοτερο στο εμπόριο. Νομίζω τη συνέχεια τη γνωρίζετε, έτσι δεν είναι;
Σήμερα λοιπόν την έπεσαν οι Ισραηλινοί σε χωριό χριστιανών Παλαιστινίων για να μην έχετε μερικοί την ψευδαίσθηση ότι το προβλημα είναι οι μουσουλμάνοι και ότι οι Ισραηλινοί είναι σύμμαχοι...
Πάμε τώρα και στην ιστορία για την Ελλάδα...
Στην δεκαετία του '80, ο Ανδρικος μας πιπιλησε τα μυαλά να το γυρίσουμε στον τουρισμό κι οι περισσοτεροι είδαν την ευκαιρία για ευκολο χρήμα. Να σου οι επιδοτήσεις για αγροτουρισμό, να σου ταυτόχρονα και οι επιδοτήσεις για ξερίζωμα δένδρων, ζαχαρότευτλων, βαμβακιού κ.ο.κ.. Γλυκαθηκαν καμποσοι, έπεισαν και τους υπόλοιπους να μην είναι κορόιδα κι ο πρωτογενης τομέας βαθμιαία κι ανεπαίσθητα έφτασε να μη μπορεί να συντηρήσει ούτε τους ντόπιους. Εισαγωγή και το πηρουνι που τρώγαμε.
Ταυτόχρονα, οι Εβραίοι με το εμπόριο και το επιχειρείν, έπιασαν το καλυτερο πόστο για να κρατήσουν το άλογο από τα γκεμια: τα γραφεία τουρισμού. Οι τουρίστες πλέον, σταμάτησαν να έρχονται μόνοι κι απροστάτευτοι και ξεκίνησαν να κάνουν κρατήσεις μέσω της Thomas Cook και της TUI, αυτών των κολοσσών της τουριστικής βιομηχανίας. Κι όταν αυτά τα γραφεία έφτασαν στο σημείο να έχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πιττας των τουριστών, άρχισαν να χτυπάνε ΑΣΧΗΜΑ κι εκβιαστικά τις τιμές στα καταλύματα. Ρεζερβέ ολόκληρα ξενοδοχεία, προπληρωμενα δωμάτια και πακέτα διακοπών από το χειμώνα σε εξευτελιστικές τιμές για τους ξενοδόχους και σε χορταστικες τιμές για τους τουρίστες. Οι Έλληνες ξενοδόχοι τα είδαν σκουρα. Για να ανταπεξέλθουν σκέφτηκαν να μειώσουν τους μισθούς στους υπαλλήλους. Αλλά οι υπάλληλοι δεν πηγαιναν, έφευγαν στο εξωτερικό. Τότε σκέφτηκαν κάτι πολυ έξυπνο. Βρήκαν τους υπεύθυνους των σχολών τουριστικών επαγγελμάτων και τους είπαν να βάλουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ πρακτική στους φοιτητές για κάθε έτος σπουδών. Κι έτσι τα παλληκαρακια κι οι κοπελίτσες, πηγαιναν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για πρακτική ώστε να μπορέσουν να πάρουν το πτυχιο τους. Παιδιά ΚΑΚΟΠΛΗΡΩΜΕΝΑ με μισθούς κάτω του βασικου γιατί έκαναν ΠΡΑΚΤΙΚΗ. Και διαβιωναν σε ΑΘΛΙΕΣ συνθήκες, περπατώντας 12-13 χιλιόμετρα τη βάρδια, ΠΡΩΙ, ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ! Παιδιά ΧΑΛΚΟΜΑΝΙΕΣ που θρεφοντουσαν με τον χειρότερο τρόπο...
Όπως καταλαβαίνετε, το σχήμα αυτό εμπαζε απο παντού και πήγαινε όλο και χειρότερα γιατί τα μεγάλα ταξιδιωτικά γραφεία ασκούσαν όλο και περισσότερη πιεση στους ξενοδόχους καθώς υπήρχε όλο και μεγαλύτερη προσφορά. Από τη μια τα πακετα επιδοτήσεων της ΕΕ ώστε να αυξάνεται η προσφορα σε καταλύματα και να πεφτουν οι τιμές λόγω ανταγωνισμού κι από την άλλη τα ήδη υπάρχοντα ξενοδοχεία να χαροπαλεύουν οικονομικά. Κανονική βιομηχανία πτωχευσεων έστησαν οι καριόληδες...
Οι φωτιές που βλέπετε σε ΟΛΗ την Ελλάδα και σε ΟΛΗ τη Νότια Ευρώπη, δεν είναι λοιπόν για τις ανεμογεννήτριες. Είναι τρόπος ΕΚΚΕΝΩΣΗΣ και μια από τις αρχαιότερες μεθόδους κατάκτησης μιας χώρας. Γιατί οι χρεωμένοι ξενοδόχοι μετά τις φωτιές, θα αναγκαστούν να πουλησουν ή θα χάσουν τις ιδιοκτησίες τους σε πλειστηριασμούς. Και οι κτηνοτρόφοι και οι αγρότες, θα έχουν σβήσει από τον χάρτη ταυτόχρονα με τις φωτιές. Και μαντέψτε λοιπόν ποιοι θα τα πάρουν ΟΛΑ!
Δεν χρειάζεται να σας πω, έτσι δεν είναι;;;
Και σαν κερασάκι στην τουρτα, η τρυπα του ταμείου των ΗΠΑ θα κλείσει μια χαρά με το χρυσαφι της Χαλκιδικής και των υπολοίπων περιοχων γιατί η Ελλάδα μας είναι ένα ΔΙΑΜΑΝΤΙ από άκρη σε άκρη. Και στο έδαφος και στο υπέδαφος...
Κλάψτε τώρα "πονηροί" που είδατε το ευκολο χρήμα και δεν είδατε την παγιδα. Πουλήσατε και τις μάνες σας για το χρήμα;
Κλάψτε κι εσείς αγρότες και κτηνοτρόφοι που τσακώνεστε ασταμάτητα και δεν μπορείτε να κρατήσετε πια μετεριζι.
Κλάψτε ΕΛΛΗΝΕΣ γιατί είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων. Έκαψαν ακόμη και την ταυτότητα μας. Όχι τώρα τελευταία για να πάρουμε τη νέα ταυτότητα. Τις ταυτότητες μας τις έκαψαν ΠΡΩΤΕΣ από όλα. Μαζί με τους ναους μας και τον πολιτισμό μας. Τα έκαψαν από το Βυζάντιο κιόλας οι χριστιανοί...
Φώναζες ΕΛΛΗΝΑΡΑ μου, ΘΕΡΙΟ μου Καλογερά και σε κορόιδευαν οι "πονηροι". Πόσο πιο δυνατά να φωνάξεις; Σε ΑΦΟΡΙΣΑΝ. Έδωσες τα ΠΑΝΤΑ αλλά ήταν αργά...
Αν δεν το καταλάβατε, να σας το πω καθαρά:
ο πολεμος έχει ΗΔΗ ξεκινήσει. Δεν πιστευω να περιμενετε να το ακούσετε ως είδηση από τα πορνοκαναλα και των πουτ@νων τα παιδιά, έτσι; Κανονική απόβαση έχουμε στην Κρήτη...
Καληνύχτα πατρίδα μου. Εάλω η Ελλάς...

Maria Fiotaki

Τι δεν δικαιούται η Καρυστινού! Μόνο ένα πράγμα! “ Δεν δικαιούται να αποτύχει”!!!!

 


Η νομοτελειακή διάσταση του ιστορικού της ρόλου από την είσοδο της στην πολιτική, είναι πιο σημαντική και πιο μεγάλη από όσα η ίδια έχει φανταστεί, και έχει αντιληφθεί στην αρχή!!!
Το κίνημα που εκφράζει, αποτελεί την τελευταία ευκαιρία
- για ενεργοποίηση και συμμετοχή ΟΛΟΥ του λαού στις πολιτικές διεργασίες της Δημοκρατίας!
- για γκρέμισμα του πολιτικού κατεστημένου που ευθύνεται απόλυτα για την κατάντια της πατρίδας!
- για κάθαρση και απόδοση ευθυνών!
- για αποκατάσταση της Δημοκρατίας και των θεσμών!
- για “Ελληνοποίηση” της πολιτικής και των κέντρων λήψης των αποφάσεων
- για Εθνική ανασυγκρότηση, ανάπτυξη, πρόοδο και ευημερία!
- για επείγουσα αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος!!!
Ο ελληνικός λαός προσπάθησε να ανακόψει και αναστρέψει την πορεία της καταστροφής μέσα από το υπάρχον πολιτικό σύστημα, προδόθηκε όμως όλες τις φορές!
- Ψήφισε τον Κωστάκη για να σταματήσει τη ρεμουλα της Σημιτοπαρεας, έπεσε σε χειρότερη ρεμουλα και διάλυση της οικονομίας!
- Ψήφισε το Γιωργάκη για να ανακόψει την κατηφόρα του Κωστάκη, και βρέθηκε μέσα στο ΔΝΤ και με ένα μνημόνιο παράδοσης της χώρας!
- Βρέθηκε σε πλήρη σύγχυση και περίμενε από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να σώσουν την κατάσταση και έφαγε στο κεφάλι και δεύτερο μνημόνιο !!
- Και τέλος, έδωσε την εντολή σε ένα νέο πολιτικό και πολιτική ομάδα, τον Τσίπρα, ο οποίος όχι απλά τον πρόδωσε και τον πούλησε, αλλά ακύρωσε και τα κορυφαία όπλα της δημοκρατίας, το δημοψήφισμα, και έστειλε το λαό απογοητευμένο και παραδομένο, στον καναπέ και το περιθώριο, με τρίτο μνημόνιο !!!
- Έτσι, βρήκε γόνιμο έδαφος και στρωμένο το χαλί, να εφορμησει στην εξουσία η συμμορία του Κούλη με απροκάλυπτη ακύρωση των θεσμών, καταλήστευση του εθνικού πλούτου και φτωχοποιηση της κοινωνίας!!!
Οι κύκλοι εναλλαγής του υπάρχοντος πολιτικού κατεστημένου έχουν κλείσει με παταγωδη χρεοκοπία και ορατό κίνδυνο Εθνικού αφανισμού!
Η χώρα δεν μας ανήκει, η κοινωνία γονάτισε!!!
Εκ των πραγμάτων, δύο δρόμοι υπάρχουν!
-Της αδράνειας και της υποταγής,!
- Της αφυπνισης, της αντίστασης και της αντεπίθεσης, με τον τελευταίο τρόπο δημοκρατικής δράσης!
Με τη δημιουργία ενός νέου λαϊκού πατριωτικού πολιτικού κινήματος για την κάθαρση και την Εθνική ανασυγκρότηση!
Κατ’ ευθείαν από το λαό!!!
Και η νομοτέλεια έδειξε το δρόμο!
Μέσα από τον πόνο και την οργή, ενός τραγικού δυστυχήματος και την διαχειρηση-συγκαλυψη του από την εξουσία, ξεπήδησε ένα φωτεινό, καθαρό και αποφασισμένο πρόσωπο, μια μάνα, που βγήκε μπροστά και λέει, ΦΤΑΝΕΙ πια!!!
Εδώ λοιπόν βρίσκεται η νομοτελειακή διάσταση του ιστορικού της ρόλου!
Η εμπλοκή της στην πολιτική ξεπερνάει σε σημασία την ίδια και τον πόνο της,
ξεπερνάει τη διάσταση “ένα ακόμα κόμμα στη Βουλή”,
ξεπερνάει τη εκδοχή “να συμμαζέψουμε τα πράγματα”!!!
Η Εθνική ανάγκη και η νομοτελειακή διασταση, επιτάσσουν ανατροπή, κάθαρση, ανασυγκρότηση!!!
Για αυτό δεν δικαιούται να αποτύχει
- στην πορεία συγκρότησης του κινήματος
- στις εκλογές με νίκη και απόλυτη πλειοψηφία
- στη διακυβέρνηση με κάθαρση και ανασυγκρότηση!

Και έχω την αίσθηση ότι έχει συνειδητοποιήσει αυτή τη διάσταση που η ιστορία της τάζει!!!

Γιάννης Κατσαρός

ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ που δεν φεύγουν ποτέ…

 


Μαρίνος Γεωργάτος

------------------------------------------------------
Κάθε καλοκαίρι γεμίζουν οι δρόμοι αυτοκίνητα, τα λιμάνια ταξιδιώτες, τα αεροδρόμια βαλίτσες και οι οθόνες μας φωτογραφίες από παραλίες, νησιά, τραπέζια, ηλιοβασιλέματα και στιγμές ανεμελιάς.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι άλλοι.
Εκείνοι που δεν ετοιμάζουν βαλίτσα.
Όχι γιατί δεν αγαπούν τη θάλασσα.
Όχι γιατί δεν λαχταρούν μια αυλή, ένα νησί, λίγες ημέρες χωρίς ρολόι, μια βουτιά, ένα πρωινό χωρίς την αγωνία της επόμενης υποχρέωσης.
Αλλά γιατί δεν μπορούν.
Υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους οι διακοπές δεν είναι επιλογή προορισμού. Είναι ένα άπιαστο όνειρο.
Άνθρωποι που βλέπουν το καλοκαίρι να περνά από δίπλα τους όπως περνά ένα λεωφορείο που δεν μπορούν να πάρουν.
Τους συναντάς τα απογεύματα στοιβαγμένους στα μέσα μεταφοράς. Κουρασμένους. Με το βλέμμα χαμηλωμένο. Με μια σακούλα στο χέρι, έναν λογαριασμό στην τσέπη, μια έννοια για το αύριο και μία μόνο επιθυμία: να φτάσουν επιτέλους σπίτι, να βγάλουν τα παπούτσια τους και να ξεκουράσουν ένα σώμα που την επόμενη μέρα θα πρέπει πάλι να αντέξει.
Ο ήλιος λάμπει κι εκείνοι ίσως δεν έχουν πια το κουράγιο να τον κοιτάξουν.
Η θάλασσα βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά, αλλά μπορεί να απέχει έναν ολόκληρο κόσμο.
Δεν ζητούν πολλά. Ίσως ένα δωμάτιο για λίγες ημέρες.
Ένα τραπέζι χωρίς να μετρούν τα ευρώ.
Έναν καφέ χωρίς ενοχή.
Λίγο χρόνο που να μην ανήκει στη δουλειά, στους λογαριασμούς και στις υποχρεώσεις. Και όμως, ακόμη κι αυτά για πολλούς έχουν γίνει πολυτέλεια. Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν φωνάζουν. Δεν ανεβάζουν αναρτήσεις διαμαρτυρίας. Δεν περιφέρουν τη δυσκολία τους ζητώντας συμπόνια. Καταπίνουν την πίκρα τους αθόρυβα και συνεχίζουν.
Με μια αξιοπρέπεια που καμιά φορά συγκινεί περισσότερο από χίλιες λέξεις. Αυτούς τους ανθρώπους σκέφτομαι όταν βλέπω την ατέλειωτη παρέλαση της καλοπέρασης στα κοινωνικά δίκτυα.
Και φυσικά, κανείς δεν χρειάζεται να απολογείται επειδή μπορεί να ταξιδέψει, να χαρεί, να ξεκουραστεί. Η χαρά δεν είναι έγκλημα και η ευτυχία κανενός δεν διορθώνει τη δυστυχία του άλλου.
Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο μοιράζομαι τη χαρά μου και στο επιδεικνύω την ευμάρειά μου.
Λίγη διακριτικότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Λίγη σκέψη πως, την ώρα που εμείς φωτογραφίζουμε το τραπέζι ενός ακριβού εστιατορίου ή την πισίνα ενός ξενοδοχείου, κάποιος άλλος ίσως αναρωτιέται αν θα του φτάσουν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα. Όχι για να αισθανθούμε ενοχές.
Αλλά για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.
Γιατί η κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από εκείνους που μπορούν να χαρούν τα αγαθά της. Κρίνεται κυρίως από το πόσους ανθρώπους αφήνει να κοιτούν τη χαρά πίσω από ένα τζάμι.
Και είναι πολλοί. Περισσότεροι απ’ όσο φανταζόμαστε.
Είναι οι σιωπηλοί νοσταλγοί ενός μικρού ονείρου που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους και ταυτόχρονα τόσο μακριά από τα χέρια τους. Εκείνοι που δεν ζητούν πολυτέλεια.
Ζητούν λίγη ανάσα. Και ίσως το πιο θλιβερό σημείο της φτώχειας να μην είναι ότι στερεί από τον άνθρωπο πράγματα.
Είναι ότι, σιγά σιγά, τον μαθαίνει να μη ζητά πια τίποτα.
Να μη σχεδιάζει. Να μη περιμένει. Να μη λέει «του χρόνου».
Να συμβιβάζεται με την ιδέα πως η ζωή είναι κάτι που συμβαίνει στους άλλους. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους ήθελα σήμερα να μιλήσω. Όχι για να τους λυπηθούμε.
Για να τους δούμε. Γιατί ίσως η μεγαλύτερη μορφή κοινωνικής αδικίας αρχίζει ακριβώς εκεί: όταν κάποιοι έχουν πάψει να ονειρεύονται επειδή έμαθαν ότι ακόμη και τα πιο μικρά όνειρα κοστίζουν περισσότερο απ’ όσο μπορούν να πληρώσου
ν.

https://taxalia.blogspot.com/

Vera Sharav (επιζήσασα του Ολοκαυτώματος) : Πώς είχε χρησιμοποιηθεί το εργοστάσιο των Pfizer–BioNTech (την εποχή κυριαρχίας των ναζί...). Το μήνυμα της σημειολογίας!

 

Vera Sharav in her home
"  Vera Sharav [Holocaust survivor]>BioNTech[ IG Farben subsidiary, in Marburg,  Germany]. The plant “had been used to manufacture experimental vaccines  for testing on concentration camp inmates at Buchenwald.” " taken from X --> Vera Sharav [επιζήσασα του Ολοκαυτώματος]>BioNTech [θυγατρική της IG Farben, στο Μάρμπουργκ της Γερμανίας]. Το εργοστάσιο «είχε χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή πειραματικών εμβολίων για δοκιμές σε κρατούμενους στρατοπέδων συγκέντρωσης στο Μπούχενβαλντ».  "

Παραπομπή: Fauci's Diaries Anthony Fauci’s Diaries and Phone Records Reveal a Multi-Faceted Betrayal of Public Trust --> Vera's substack


Σχετικό άρθρο στα ελληνικά:
 " Vera Sharav [επιζήσασα του Ολοκαυτώματος] : Το εργοστάσιο των Pfizer–BioNTech για το εμβόλιο-βιολογικό όπλο COVID είχε χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή πειραματικών εμβολίων σε κρατούμενους στρατοπέδων συγκέντρωσης στο Buchenwald - Οι αξιωματούχοι δημόσιας υγείας εφάρμοσαν μια στρατιωτικά καθοδηγούμενη επιθετική, γενοκτονική πολιτική μείωσης του πληθυσμού " - από clockwork orange

 Λίγο παλιότερη ανάρτηση: ΚΟΡΟΝΑΪΟΣ: ΟΠΛΟ ΔΙΚΤΑΤΟΡΩΝ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ " της Vera Sharav (Η κα. Vera Sharav είναι επιζώσα του Ολοκαυτώματος. Μια από τις πλέον σεβαστές προσωπικότητες στο χώρο της κοινωνικής κριτικής και της υπεράσπισης των ατομικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών στις ΗΠΑ.)

Και...κάποιοι ενοχλητικοί συνειρμοί: 

https://antidras.blogspot.comom/