Δευτέρα 29 Απριλίου 2019

Τα αρώματα του παραδείσου




Όλοι μας χρησιμοποιούμε βότανα και μπαχαρικά ως συστατικά που προσθέτουν γεύση και άρωμα στα φαγητά και τα ποτά μας. Φρέσκα ή αποξηραμένα φύλλα φυτών, κομμάτια ή σκόνες σπόρων, κορμών ή ριζών. Τα καταναλώνουμε σε μικροσκοπικές ποσότητες και αν και δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη διατροφική αξία, ωστόσο από πολύ νωρίς αποτέλεσαν ένα από τα πιο εξεζητημένα και ακριβά συστατικά που επιδιώξαμε να εισάγουμε από χώρες μακρινές για την απόλαυσή μας.

Η πολύχρωμη ιστορία και ο μύθος των μπαχαρικών είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την εξωτική τους φύση. Τα δάση της Άπω Ανατολής, όπου αυτά τα φυτικά συστατικά ευδοκιμούν σε αφθονία, έδωσαν στους Ευρωπαίους του πρώτους σπάνιους θησαυρούς: την κανέλα, το πιπέρι και το τζίντζερ. Οι λαοί της Μεσογείου έμαθαν πρώτοι για την ύπαρξη και τις χρήσεις τους από τους Άραβες εμπόρους. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι τα γνώριζαν, αλλά χρησιμοποιούσαν κυρίως το πιπέρι. Σταδιακά τα μπαχαρικά εισήλθαν στις γαστρονομικές παραδόσεις ολόκληρης της μεσαιωνικής Ευρώπης.

Η ολοένα και αυξανόμενη λαχτάρα για τα “αρώματα του παραδείσου” ενέπνευσε
τους Ευρωπαίους για να αρχίσουν την παγκόσμια περιπλάνησή τους. Ο έλεγχος των κύριων εμπορικών περασμάτων και των τιμών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ώθησε τους Πορτογάλους και τους Ισπανούς να βρουν νέες διαδρομές προς την Ασία. Το 1492, ο Κολόμβος προσέγγισε την Αμερική, την πατρίδα του τσίλι και της βανίλιας. Ο Βάσκο ντε Γκάμα έφτασε στις όχθες της Ινδίας το 1498. Μέχρι τον 17ο αιώνα, οι Ίβηρες ήλεγχαν το Αρχιπέλαγος της Ζανζιβάρης και τις Νήσους των Μπαχαρικών, και ακολούθως το αντίστοιχο εμπόριο του μοσχοκάρυδου και του γαρυφάλλου. Από εκεί και μετά ανέλαβαν οι Ολλανδοί, επιβάλλοντας την βίαια κυριαρχία τους στην γη αυτή, για την εμπορική εκμετάλλευση των μπαχαρικών τους.
Στις αυτόχθονες παραδόσεις του αρχαίου αυτού κόσμου, τα βότανα και τα μπαχαρικά είχαν πολύ μεγαλύτερη σημασία από το να είναι απλά συστατικά που χρησιμοποιούμε σήμερα για το φαγητό και τα ποτά μας. Πολλά από αυτά είχαν ιαματικές, ακόμη και ψυχεδελικές ιδιότητες. Οι σαμάνοι και οι δρυΐδες  τα έκαιγαν σε πύρινους βωμούς, και καθώς ο αρωματικός καπνός τους αναδυόταν προς τα πάνω ευχαριστούσε τους θεούς, προσδίδοντας παράλληλα στους θνητούς ανθρώπους την ουράνια εμπειρία της επαφής με το θείο.

Στις μέρες μας, ελάχιστοι άνθρωποι συνεχίζουν να θεωρούν τα βότανα και τα μπαχαρικά ως αγγελιοφόρους του παραδείσου ή των ουρανών. Παρόλα αυτά, η δημοφιλία και η ζήτησή τους ολοένα και αυξάνεται. Η εξήγηση είναι απλή: εξακολουθούν να φέρνουν άλλους κόσμους στα ποτήρια και τα πιάτα μας. Ταυτοποιούν τις συνταγές διάφορων πολιτισμών με χαρακτηριστικά αρώματα. Μας χαρίζουν μία γεύση από το Μαρόκο τη μια μέρα, και από την Ταϋλάνδη την άλλη. Νοερά μας ταξιδεύουν. Μας βοηθούν να αντιληφθούμε την ποικιλία των αισθήσεων που βίωσαν οι πρόγονοί μας, πριν η σύγχρονη γεωργία κάνει την διατροφή μας ομογενοποιημένη και μονότονη.

Παύλος Γεωργιάδης

http://www.bitterbooze.com/ta-aromata-tou-paradeisou/


apenantioxthi

Τσίπρας, Γιωργάκης, Βαρουφάκης, Φώφη... πανηγυρίζουν μαζί για το πιο διεφθαρμένο σοσιαΛΗΣΤΡΙΚΟ...












...δεξιό κόμμα των μενουμευρωΠΕΩΝ στην υπηρεσία των τραπεζιτών
Όλα τα παιδιά του Σόρος και των Ρότσιλντ ομοφρονούν!
Απορία: Αφού συμφωνούν, γιατί περιμένουν να ενωθούν μετά τις εδώ εκλογές;

sibilla

Σκάνδαλα οι χρήσιμοι ηλίθιοι του Συστήματος. Ο χρήσιμος σανός για τους ιθαγενείς






Τελικά τι είναι η πολιτική;

Το να παρακολουθείς τις ενέργειες του αντιπάλου να τις καταγράφεις, να βρίσκεις τα αδύναμα σημεία και να τελικά να εξαπολύεις επίθεση.

Επιθέσεις μεμονωμένες όπως οι αντίπαλοι σε ένα πόλεμο όπου κάνουν πόλεμο φθοράς και επιθέσεις γενικευμένες όπως στα κύρια πεδία των μαχών όπως και τώρα που πάμε σε εκλογές.

Οι μεν προσπαθούν να βάλουν φυλακή μερικούς πολίτικους αντίπαλους και να μειώσουν έτσι την δύναμη των αντιπάλων μέσω φθοράς της εικόνας που προκαλούν.

Οι δε προσπαθούν να αμυνθούν και μιλάνε για συκοφαντία και στημένα παιχνίδια.

Όλοι επικαλούνται την ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ότι θα λάμψει.

Για τους ΘΕΣΜΟΥΣ, για την ΑΝΑΠΤΥΞΗ, για την ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, μιλάει κανείς; Έχει θύσει σε δημόσια εμφάνιση και κυκλοφορία κάποιο σχέδιο, συγκριμένο σχέδιο; Με μεθοδολογία και υλικά που να καταδεικνύουν ξεκάθαρα τον στόχο και τις πιθανότητες επιτυχίας του;



Κλιμάκωση: «Πράσινο φως» Ερντογάν για «κτύπημα» σε Ελλάδα-Κύπρο - Ποιοι είναι οι στόχοι











στο Πεντάγωνο αλλά και στην Εθνική Φρουρά της Κύπρου από τις πληροφορίες για τουρκικό σχέδιο κλιμάκωσης, 
με την Αγκυρα να προχωρά σε πρόβα επιβολής τετελεσμένων μέσω της άσκησης «Θαλασσόλυκος 2019».

Σύμφωνα με πληροφορίες στο τελευταίο πολύωρο πολεμικό συμβούλιο, η Αγκυρα κατέστρωσε πλάνα που θα ενεργοποιήσει το καλοκαίρι με επικρατέστερο μήνα τον Αύγουστο και αφού θα έχουν παραλάβει και ενεργοποιήσει τους S-400 τον Ιούλιο.

Στόχος η προβολή των διεκδικήσεών της σε θάλασσα και βυθό ώστε να φέρει Αθήνα και Λευκωσία ενώπιον τετελεσμένων.


Το τουρκικό σχέδιο έχει δύο παραμέτρους:

Πρώτον, "κτύπημα" σε Αιγαίο και ταυτόχρονα επιβολή τετελεσμέων σε Κυπριακή ΑΟΖ.

Σύμφωνα με το σχέδιο, αρχικά θα αποστείλει το ερευνητικό πλοίο «Ορουτς Ρέις» σε περιοχή ανατολικά της Καρπάθου και νότια Ρόδου και Καστελόριζου. Πρόκειται για το πλέον κρίσιμο κομμάτι της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, καθώς η ανατολική απόληξή της ενώνεται με την ΑΟΖ της Κύπρου.

Επιπλέον, θα ενεργοποιήσει και τα δύο τουρκικά πλωτά γεωτρύπανα.

Αυτά αναμένεται να δραστηριοποιηθούν τους επόμενους μήνες στην κυπριακή ΑΟΖ, με πλέον επίφοβα τα οικόπεδα, 1, 4, 5 και 7 που δεν έχουν ακόμα δημοπρατηθεί, αλλά και το 3, όπου έχει ήδη μια φορά επέμβει αναφέρει η "Καθημερινή".

Μην ξεχνάμε πως πρόσφατα όπως αποκάλυψε το pronews.gr, η Τουρκία έστειλε νέα επιστολή-τελεσίγραφο με την οποία κοινοποιεί προς τον ΟΗΕ και τα μέλη του Συμβουλείου Ασφαλείας πως προχωρά άμεσα σε γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ σε ξεκάθαρα οικόπεδα που βρίσκονται στα Νότια της Κύπρου εκεί που δεν μπορεί καν να ισχυρισθεί το ψευδοκράτος ότι ασκεί «κυριαρχία».

Οι τελευταίες "πινελιές" στο τουρκικό σχέδιο φαίνεται πως μπήκαν στην πολεμική σύσκεψη στην οποία προέδρευαν οι υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών, Χ.Ακάρ και Μ.Τσαβούσογλου, ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Yasar Guler, ο αρχηγός του Στρατού στρατηγός Umit Dundar, ο αρχηγός του Ναυτικού ναύαρχος Adnan Ozbal, ο αρχηγός της Αεροπορίας πτέραρχος Hasan Kucukakyuz, ο υφυπουργός Άμυνας Yunus Emre Karaosmanoglu, ενώ τη σύσκεψη παρακολούθησε και ο γραμματέας της κυβέρνησης Sedat Onal.

Ενώ αρχικά οι πληροφορίες έφεραν την σύσκεψη να ασχολείται με το θέμα των S-400 και F-35, εντούτοις τα τουρκικά ΜΜΕ αμέσως μετά δημοσίευσαν πρωτοσέλιδα αποκαλύπτοντας πως κεντρικό θέμα της ξαφνικής σύσκεψης των υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών με την συμμετοχή όλης της ηγεσίας των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων για 3,5 ώρες ήταν το Αιγαίο και η Αν. Μεσόγειος!

Εντύπωση είχαν προκαλέσει πάντως νωρίτερα τα λεγόμενα του γερουσιαστή των Δημοκρατικών, Μπομπ Μενέντεζ, ο οποίος για πρώτη φορά εξέφρασε φόβους για ελληνοτουρκική σύρραξη στο Αιγαίο ενώ πέταξε και τη "βόμβα" λέγοντας "ο Θεός να βάλει το χέρι του αν οι τουρκικές ενέργειες οδηγήσουν σε απώλεια ζωής στα ελληνικά νησιά"!

Πάντως, τουρκικά πολεμικά πλοία έχουν «ακροβολιστεί» σε λιμάνια σε Αιγαίο και Α.Μεσόγειο, με αφρομή την ημέρα «εθνικής κυριαρχίας» και την επικείμενη άσκηση «Θαλασσόλυκος-2019» για την οποία οι Τούρκοι λένε πως θα είναι μεγαλύτερη και από την άσκηση «Γαλάζια πατρίδα».

Η άσκηση «Θαλασσόλυκος» γίνεται κατά την εφημερίδα «Γενί Σαφάκ» για να αντιμετωπίσει τις «προκλήσεις» της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η άσκηση «Θαλασσόλυκος» πραγματοποιείται κάθε δύο χρόνια και θεωρείται εφάμιλλη ή και μεγαλύτερη της «Γαλάζιας Πατρίδας». Φέτος θα πραγματοποιηθεί το διάστημα από 13-25 Μαΐου με μεγάλη συμμετοχή τουρκικών πλοίων.

«Την ώρα που οι παραβιάσεις της Ελλάδας στα νησιά και η ένταση στο Αιγαίο κλιμακώνονται, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις προετοιμάζονται για μία νέα μεγαλειώδη άσκηση στις θάλασσες»,αναφέρει η τουρκική εφημερίδα. Σχολιάζει επίσης ότι «θα αποτελεί απάντηση στις πολιτικές περικύκλωσης Τουρκίας στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, ενισχύοντας την ισχύ και τη δεσπόζουσα θέση της στις θάλασσες».
Ο «Θαλασσόλυκος» θα περιλαμβάνει σενάρια πολέμου και αντιμετώπισης κρίσεων.


Δείτε τον χάρτη









epixirimatias

Τι είπε ο Πούτιν για κομμουνισμό και Χριστιανισμό


Μεταφέρω από το Russia Τoday:

"Ίσως θα πω κάτι που σε κάποιους μπορεί να μην αρέσει, αλλά εγώ έτσι το βλέπω", δήλωσε ο Πούτιν σε μια συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ "Βαλαάμ"*, ένα απόσπασμα του οποίου μεταδόθηκε στο κανάλι Russia 1. «Πρώτα απ’ όλα, η πίστη πάντα μας συνόδευε, στο να γίνουμε ισχυροί κάθε φορά που η χώρα μας, ο λαός μας, περνούσε δύσκολες στιγμές.

"Υπήρχαν εκείνα τα χρόνια του μαχητικού αθεϊσμού, όταν οι ιερείς εξαλείφθηκαν, οι εκκλησίες καταστράφηκαν, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια νέα θρησκεία. Η κομμουνιστική ιδεολογία είναι πολύ παρόμοια με τον Χριστιανισμό, στην πραγματικότητα: ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη - όλα βρίσκονται στην Αγία Γραφή, είναι όλα εκεί. Και ο κώδικας της οικοδόμησης του κομμουνισμού; Αυτό είναι μια μετουσίωση, είναι απλά ένα τόσο πρωτόγονο απόσπασμα από τη Βίβλο, τίποτα καινούργιο δεν επινοήθηκε».

Ο Πούτιν προχώρησε ακόμα πιο πολύ, συγκρίνοντας τη στάση των κομμουνιστών προς τον μπολσεβίκικο ηγέτη Λένιν με την προσκύνηση των αγίων στον Χριστιανισμό. "Κοίτα, ο Λένιν τέθηκε σε μαυσωλείο. Πόσο διαφορετικό είναι αυτό από τα λείψανα των αγίων για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και μόνο για τους Χριστιανούς; Όταν λένε ότι δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στο χριστιανισμό, λοιπόν, να πάτε στον Άθω και να ρίξετε μια ματιά, υπάρχουν λείψανα αγίων εκεί και έχουμε ιερά λείψανα εδώ", κατέληξε ο Πούτιν.
 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας εξέφρασε την ικανοποίησή του για τις παρατηρήσεις του Πούτιν οι οποίες «εξομαλύνουν εύλογα τις αντιπαραθέσεις γύρω από τον τάφο του Λένιν», όπως ανέφερε ο επικεφαλής του κόμματος Ιβάν Μέλινκοφ (αριστερά στην φώτο) στο πρακτορείο ειδήσεωνInterfax.

"Οι κομμουνιστές και όλοι οι άλλοι πατριώτες αριστεροί γνωρίζουν ότι ο κομμουνισμός είναι τόσο κοντά στον Χριστιανισμό όσο ο χριστιανισμός απέχει τόσο πολύ από τις μορφές καπιταλισμού που υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας και στην οικονομία μας", δήλωσε.

Ο ρωσικός λαός είναι διχασμένος για το εάν πρέπει να φύγει το μαυσωλείο με την μούμια του Λένιν και γίνει κανονική ταφή. Ο Πούτιν έχει υποστηρίξει ότι δεν πρέπει να φύγει. Ο Γιέλτσιν ήθελε να το διώξει.

Με εξαίρεση τα περί λειψάνων, παρόμοιες δηλώσεις ο Πούτιν έχει ξανακάνει:

Το 2016, μεταξύ άλλων είχε πει:

" Όταν εργαζόμουν στην KGB δεν ήμουν ένας από εκείνους που έγιναν μέλη του κόμματος γιατί έπρεπε, αλλά ούτε μπορώ να πω ότι ήμουν ιδεολογικό μέλος του κόμματος, η στάση μου απέναντι σε αυτό ήταν ότι ήμουν προσεκτικός (ή επιφυλακτικός). Σε αντίθεση με πολλούς δημόσιους υπαλλήλους δεν ήμουν δημόσιος υπάλληλος με κομματική άποψη. Αλλά σε αντίθεση με πολλούς από αυτούς δεν πέταξα την κάρτα του κόμματός μου, δεν την έκαψα. ... Είναι ακόμα κάπου εδώ γύρω.

Μου άρεσαν πολύ, και ακόμα μου αρέσουν οι κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές ιδέες. Εάν κοιτάξετε τον Κώδικα για την οικοδόμηση του κομμουνισμού, ο οποίος διανεμήθηκε ευρέως στη Σοβιετική Ένωση, μοιάζει έντονα με τη Βίβλο. Αυτό δεν είναι ένα αστείο, είναι σαν ένα απόσπασμα από τη Βίβλο. Οι ιδέες είναι καλές: η ισότητα, η αδελφοσύνη, η ευτυχία, αλλά η πρακτική ενσάρκωση αυτών των αξιοσημείωτων ιδεών απέχει πολύ από εκείνες που διατυπώνονται από σοσιαλιστές ουτοπιστές όπως οHenri de Saint Simon και ο Robert Owen. Η χώρα μας δεν μοιάζει με την Πόλη του Ήλιου. [Ο Γάλλος φιλόσοφος κόμης Ανρί Σαιν-Σιμόν (1760 – 1825) και ο Ουαλός κοινωνικός μεταρρυθμιστής Ρόμπερτ Όουεν (1771 – 1858) θεωρούνται ιδρυτές του ουτοπικού σοσιαλισμού].

Όλοι κατηγορούσαν το τσαρικό καθεστώς ότι ήταν καταπιεστικό. Αλλά με τι ξεκίνησε το καθεστώς της σοβιετικής εξουσίας; Με μαζικές καταστολές. Δεν θα μιλήσω για την κλίμακα, αλλά απλά για το πιο τρομακτικό παράδειγμα: την καταστροφή και την δολοφονία της αυτοκρατορικής οικογένειας μαζί με τα παιδιά τους. Ίσως υπήρχε κάποια ιδέα ότι ήταν απαραίτητο να εξαλειφθούν τυχόν κληρονόμοι. Αλλά γιατί να σκοτώσουν τον γιατρό Μπότκιν; Γιατί να σκοτώσουν  τους υπηρέτες, ανθρώπους γενικά προλεταριακής προέλευσης; Για ποιον σκοπό; Για να καλύψουν  το έγκλημα.

Εντάξει, πολέμησαν εναντίον ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη σοβιετική εξουσία με όπλα στα χέρια τους, αλλά γιατί σκότωναν τους ιερείς; Μόνο το 1918 σκότωσαν 3.000 ιερείς και σε δέκα χρόνια 10.000. Στην περιοχή του Don, έριξαν εκατοντάδες κάτω από τον πάγο. Όταν αρχίζετε να το σκέφτεστε και λαμβάνετε νέες πληροφορίες, αξιολογείτε πολλά πράγματα διαφορετικά.

Ο Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν, σε μια από τις επιστολές του προς τον Μολότοφ, νομίζω, έγραψε - δεν μπορώ να τον αναφέρω ακριβώς - ότι όσο πιο πολλούς αντιδραστικούς εκπροσώπους της μπουρζουαζίας και της ιεροσύνης σκοτώνουμε, τόσο το καλύτερο. Ξέρετε, αυτή η προσέγγιση δεν συμπίπτει με κάποιες από τις προηγούμενες ιδέες μας για την ουσία της εξουσίας.

Και ο ρόλος του κομμουνιστικού, μπολσεβίκικου κόμματος στην κατάρρευση του μετώπου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γνωστός. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Χάσαμε μια χώρα που χάθηκε, αφού αρκετοί μήνες αργότερα η Γερμανία παραδόθηκε και καταλήξαμε να χάνουμε από τους ηττημένους, ένα μοναδικό περιστατικό στην ιστορία. [προφανώς αναφέρεται στην Συνθήκη του Μπρεστ -Λιτόφσκ, όπου η μπολσεβίκικη Ρωσία έχασε το 1/4 των εδαφών της]. Και με ποιο σκοπό; Για χάρη της κατάκτησης της εξουσίας. Πώς μπορούμε να εκτιμούμε αυτήν την κατάσταση, γνωρίζοντας σήμερα, αυτή την κατάσταση, η οποία έφερε τεράστιες απλώς κολοσσιαίες απώλειες στη χώρα".

* To ντοκιμαντέρ αναφέρεται στην Ορθόδοξη Μονή Βαλαάμ στην Λίμνη Λάτογκα της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα με την Φινλανδία - που μετά την επανάσταση των μπολσεβίκων πέρασε στην δικαιοδοσία των Φινλανδών. Στην Μονή αυτή - που επισκέπτεται τακτικά ο Πούτιν - φυλάσσονται διάφορα ιερά κημείλια που σώθηκαν από την οργή των μπολσεβίκων. Στο ντοκιμαντέρ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ευχαρίστησε την Φινλανδία που φύλαξε τα κειμήλια υπενθυμίζοντας ότι "όλοι γνωρίζουν πολύ καλά τη στάση της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στα θρησκευτικά κειμήλια. Αυτές οι αξίες κρατήθηκαν μόνο επειδή μετακινήθηκαν από τη Ρωσία στη Φινλανδία. Αυτά τα λείψανα περιλαμβάνουν εκκλησιαστικά σκεύη, διάφορες εικόνες και σπάνιες εκδόσεις που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη της Μονής". Βλέπε εδώ κι εδώ.
Σχόλιο ΚΟ: Μπορείς αποσπασματικά να δεις μια δήλωση και να βγάλεις συμπεράσματα. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα "ενημερωικά" sites προβάλλουν την είδηση σαν δήλωση "εξομοίωσης κομμουνισμού - χριστιανισμού" και αποκρύβουν τα περί εγκλημάτων του κομμουνισμού. Έχω την αίσθηση ότι εδώ οΒλαδίμηρος - που είναι πολιτικός ηγέτης και όχι θρησκευτικός -καταθέτει αλήθειες (οι μπολσεβίκοι όντως θέλησαν να αντικαταστήσουν την χριστιανική πίστη με την ιδεολογία τους και τα είδωλά τους, χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα και την τρομοκρατία) χωρίς να καταλήγει σε ένα συμπέρασμα εξομοίωσης κομμουνισμού – χριστιανισμού. Όμως, άθελα ή ηθελημένα, προβάλλει μια εξωραϊσμένη κομμουνιστική ιδεολογία και φαίνεται να έχει την κοινότυπη άποψη περί «αγνών προθέσεων» των απαρχών του κομμουνισμού. Το θέμα της «σχέσης» κομουνισμού – Χριστιανισμού είναι τεράστιο και έχει συζητηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Τα τελευταία χρόνια - και με την συμβολή της επέλασης του πολιτιστικού μαρξισμού και της εγκαθίδρυσης της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς παντού – τα εγκλήματα του κομουνισμού κατά των χριστιανών τείνουν να ξεχαστούν (ακόμα και σε χριστιανικά συγγράμματα για τους νεομάρτυρες απουσιάζει επιδεικτικά το ιδεολογικό στίγμα των διωκτών τους και τονίζεται μόνο η πίστη τους και τα παθήματά τους) ενώ έχουν αυξηθεί οι απόψεις χριστιανών που διατείνονται θετικά προς την Αριστερά γενικότερα και τον κομμουνισμό – μαρξισμό ειδικότερα, αθωώνοντάς τον και ωραιοποιώντας τον και ισχυριζόμενοι κάποιου είδους «σύνδεσής» του με τον Χριστιανισμό. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι στο πρόσφατο βιβλίο του ο Πάπας Φραγκίσκος, αφού μας αποκαλύπτει ότι επηρεάστηκε πολύ από μια κομμουνίστρια, επισημαίνει την «κομμουνιστική» πλευρά των χριστιανών, γράφοντας επί λέξει: «Κάποτε μου είπαν: «Μα, εσείς είστε κομμουνιστής!» Όχι, οι κομμουνιστές είναι οι χριστιανοί. Οι άλλοι μας έκλεψαν το λάβαρο!». Ανάλογου ύφους δηλώσεις έχουν γίνει και από δικούς μας ιεράρχες και θεολόγους. Άλλωστε θυμάστε το συνέδριο Χριστιανισμός και Αριστερά με την σφιγμένη γροθιά και τον Σταυρό σε κόκκινο φόντο. Το συνέδριο Χριστιανισμός και Δεξιά δεν θα το δούμε ποτέ. Είναι politically incorrect.   


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Σάββατο 27 Απριλίου 2019

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ




Χριστός, Ο Ιησούς, Θρησκεία, Ψηφιδωτό


http://dl6.glitter-graphics.net/pub/811/811886w7zkvnbp63.gif

Από το   σας ευχόμαστε Καλή Ανάσταση
 και Καλό Πάσχα

Η Ανάσταση του Θεανθρώπου να δόση φως στις καρδιές μας να πάρουμε δύναμη 
και να σηκωθούμε όρθιοι γιατί μόνο όρθιοι θα είμαστε Ελεύθεροι

Σε όλες και όλους Χρόνια Πολλά

Ποτάμι πολυπληθέστερο από κάθε προηγούμενη φορά, σαν πιο αποφασισμένο να συντηρηθεί και ν' αυγατίσει, σαν πιο ερωτικό και συντροφικό στην κοινοτική του αυτοσυνείδηση



Ένα και μοναδικό πράγμα είναι που απασχολεί τον παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό φασισμό σχετικά με την θρησκεία των Ελλήνων.
Το ΟΜΟΘΡΗΣΚΟ.
Είτε αυτό εκφράζεται με βαθιά θρησκευτική κατάνυξη, είτε με απλή και ανάλαφρη συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές, είτε με έθιμα σχετιζόμενα με θρησκευτικές γιορτές, είτε ακόμα με την ουδετερότητα και τον σεβασμό προς τους θρησκευόμενους, των άθεων Ελλήνων.
...

Και αυτό το θεμελιώδες γνώρισμα του ελληνισμού, το τρισχιλιετές ομόθρησκο, είναι που πρέπει πάση θυσία να σπάσει. Για το σκοπό αυτό επιστρατεύονται όλες αυτές οι παρδαλές ομάδες της «ελεύθερης» βούλησης, προσπαθώντας προκλητικά να επιβάλλουν την υποκειμενικότητά τους…
που βέβαια τους ενοχλούν οι παραδόσεις μόνο της βαθειά ριζωμένης θρησκείας, της ορθοδοξίας, και όχι του μουσουλμανισμού, τον οποίο οι εθνομηδενιστές χρησιμοποιούν ως το βαρύ πυροβολικό για την διάσπαση της ελληνικής εθνικής οντότητας.
=======
Νίκος Σταθόπουλος
ΧΘΕΣ,ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ "ΜΙΚΡΟ ΠΟΤΑΜΙ ΛΑΟΥ", με αναμμένα κεριά, με το "ιερό φέρετρο" να προπορεύεται, με τις ψαλμωδίες να βάζουν ήχο θεωτικής ανάτασης στη σύμβαση της απριλιάτικης νύχτας..."ποτάμι" πολυπληθέστερο από κάθε προηγούμενη φορά, σαν πιο αποφασισμένο να συντηρηθεί και ν' αυγατίσει, σαν πιο ερωτικό και συντροφικό στην κοινοτική του αυτοσυνείδηση...ναι, υπάρχουν και αλλοτρίωση, και φθορά, και αλλοίωση, και εγωισμός..μα πώς αλλιώς να συμβεί στην ιστορία;ιστορία σημαίνει τριβές, ύλη..., περιορισμοί, αντιφάσεις, αυθόρμητη ενέργεια, συμφέρον, περιπλοκές...εντός αυτών συντελείται η "έξοδος", η υπέρβαση...δεν αλλάζεις κάτι αόριστο σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα, αλλά το χαλασμένο σου κομμάτι μέσα στις θύελλες των κακών επιδράσεων...σημασία έχει να κάνεις "ανακλαστικό" και "συνήθειά" σου την ελπίδα της αλλαγής, την έστω και περιορισμένη αντίσταση στον "Σατανά της ερήμου", να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να συνεχίζεις στο δρόμο όπου έφτιαξες το πρόσωπό σου...η "μεγάλη θητεία" γίνεται με ζημιές και πισωγυρίσματα, με αβαρίες και αστοχίες...αλλά το καλό είναι να παραμένεις σε τούτη τη θητεία, να σέβεσαι τον "άγιο νεκρό" που πάει μπροστά και βαθαίνει την άνοιξη σαν μια αγάπη που δεν φοβάται και δεν απογοητεύεται..."ιερός νεκρός" μπροστά σαν αρχηγός περιβαλλόμενος από λαμπάδες, σημαίνει όχι κλαψούρα αλλά "σε λίγο θα τρίβετε τα μάτια σας, ανόητοι..."!... ήταν ωραία η νυχτερινή απλοποίηση της ζωής, με την μικρή κοινότητα να διαδηλώνει την μεταφυσική του Προσώπου της, να επιμένει νηφάλια και χωρίς να ντρέπεται στην ταυτότητά της, να μη φοβάται τα κοσμικά της όρια ενώ το βουρκωμένο μάτι πίστευε αναμφισβήτητα σε κάτι πολύ πέρα από τις κυρίαρχες εξισώσεις των μικρεμπόρων...ο Χριστός αποδέχθηκε τον σκεπτικισμό του Θωμά, γιατί ήταν αγνός, φυσικός, άμεσος, τίμιος..έτσι πιστεύει κι ο λαός μας...και έτσι κάνει τη μυστική αιωνιότητα να γίνεται καθημερινή αντίφαση..ανθρώπινα αγαπάμε το Θεό και τον ακολουθούμε στις κορυφώσεις του Πάθους...δεν χρειαζόμαστε κανένα "ειδικό" να μας "εξηγήσει" τη διαλεκτική της αγάπης...ο Επιτάφιος είναι η δική μας υπέροχη αντίσταση σε ό, τι απειλεί τα ιερά και όσια και θεμελιωτικά του βασικού εαυτού μας...
ΑΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟ, ΠΑΛΙ...φωτογραφίες με λιπόσαρκα παιδιά του Τρίτου Κόσμου, με άστεγους, με νεκρούς μετανάστες, κι από πάνω στίχοι και λόγια της Μ.Εβδομάδας, σαν τάχα διάψευση του "χριστιανικού ιδεαλισμού" και της "θρησκευτικής αντιδραστικότητας" και σαν τάχα "αποκάλυψη του όπιου των λαών"!....λες και γι' αυτά φταίει ο Χριστός!..μα εσείς που τα αναρτάτε όλα αυτά, τι κάνατε για να εκλείψει το Κακό από τον κόσμο;...με συμβιβασμένη ζωούλα και αποσπασματική "πολιτική", τι παριστάνετε;..ο ...Χριστός αρνήθηκε τον πολιτικαντισμό, κι εσείς μας ανεμίζετε "προγράμματα" και "μανιφέστα", ένα άλλου τύπου αφεντιλίκι...αν ο λόγος του Ιησού είχε εφαρμοστεί με πλήρη συνέπεια, όλα αυτά τα αίσχη δεν θα ασχήμαιναν με μαύρο αίμα τη ζωή...και αυτός ο λόγος εφαρμόζετε από τους ανθρώπους, από εμένα, από εσάς, από όλους...εκτός αν-ακυρώνοντας τον "αντιεξουσιασμό" σας...- Τον μέμφεστε γιατί δεν "καθάρισε" για πάρτη σας...αυτό ακριβώς είναι!..ενώ Αυτός προέταξε την αυτόβουλη δράση ελευθερίας και ανύψωσης, εσείς/εμείς Του απαιτούμε να γίνει ο Μέγας Μπόσης της δικής μας κάθαρσης...γιατί Τον χλευάζετε με ευκολάκια τηλεοπτικού χιούμορ, και δεν τον αντιγράφετε στο πρότυπό του;...κουτοπόνηροι βολεψάκηδες, που σκαρφιστήκατε το City Plaza σαν "σύγχρονη εκδοχή του προαυλίου του ναού"!...ξέρετε, οι υποκριτικοί μεγαλόσταυροι-που τόσο κατακεραυνώθηκαν από τον Ιησού...- κυκλοφορούν σε διάφορες κόπιες....στις μέρες μας, κυριαρχεί η δική σας....

Η κορύφωση Του Θείου Δράματος


Και ο ουρανός ντυμένος στα μαύρα… 

Της Έλλης Αυξεντίου 

Προσκυνήσαμε τα πάθη σου Χριστέ μου. Τα μαρτύρια σου. Τα σφάλματα και τις ανομίες μας . Τις πράξεις μας, τα λόγια μας, όπως και τις σκέψεις που αμαυρίζουν τη ψυχή μας.

Η κορύφωση Του Θείου Δράματος. Κι ο ουρανός ντυμένος στα μαύρα.. Σπάραζε τόσο για σένα, όσο και για μας. Για τα καρφιά και για τα αγκάθια, για όλα όσα σήκωσες στους ώμους Σου.

Η βροχή ήταν ασταμάτητη και προσπάθησες να μας ξεπλύνεις μέχρι το μεδούλι. Τόσο πολύ… μα πριν την κάθαρση, που απλόχερα μας προσέφερες επήλθε η σκόνη κι λάσπη.. αυτή που προσπάθησε να μας πνίξει, όπως εμείς οι ίδιοι πνίγουμε τον εαυτό μας όσο και τον συνάνθρωπο μας… για το λίγο που δώσαμε, για τα πολλά που πράξαμε… Για όλα εκείνα που Σε πρόδωσαν, για όλα εκείνα που συνεχίζουμε ακόμη.

Οι μέρες Των Παθών Σου, ξέβρασαν πτώματα, ανάμεσα τους και δυο μικρά παιδιά, που παραμένουν «άφαντα», παιδιά που αναζητήθηκαν αλλά δεν έψαξε κανείς… ο μακελλάρης των γυναικών, μας έφερε αντιμέτωπους, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, με την πραγματικότητα.. κανείς δεν αναζήτησε καμιά μάνα και κανένα παιδί, πολύ απλά γιατί ήταν «ξένες».. γιατί έφυγαν από τη χώρα τους για να ζήσουν την οικογένεια τους, για ένα καλύτερο αύριο, αφού καμιά φορά κι ο τόπος αποτελεί «μοίρα» για τον άνθρωπο… κι όσοι τις αναζήτησαν, η απάντηση, ήταν σιωπή; Ήταν ξύλινη, κατασκευασμένη μάλλον από τα ξύλα, που θα καεί ο Ιούδας…

Μόνο που, ο Χριστός, δεν είχε εθνικότητα, όπως κι η Παναγία που έβλεπε το σπλάχνο της, να το σταυρώνουν.. όσες είστε μητέρες αν βρεθείτε ή αν βρεθήκατε για ένα λεπτό στη θέση Της, αν βιώσατε τον πόνο Της, έστω και στο ελάχιστο, ίσως τότε καταλαβαίνετε.. πως μπορεί να νοιώθει μια μάνα που το παιδί της, ξέβρασε τυχαία, μέσα από ένα φρεάτιο..

Κι ένας άλλος πατέρας παράλληλα θρηνεί, το παιδί του.. Ντροπιασμένος! Όσο κι η πρώην σύζυγος που ζητάει απεγνωσμένα την προστασία, των δύο παιδιών κι αυτά τα παιδιά, κάποτε θα μάθουν αλλά και θα δουν στοιχεία όπως και εικόνες, μέσα από την ευχή αλλά και την κατάρα του διαδικτύου…

Διανύουμε τη βδομάδα Των Παθών, αντιμέτωποι, ο καθένας ξεχωριστά με τους δικούς του δαίμονες, μ´ αυτούς που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί, μ´ αυτούς που όσο κι αν επιθυμεί να κρύψει, αυτοί ουρλιάζουν σαν τους λύκους στο ολόγιομο φεγγάρι… όπως ούρλιαζαν οι γυναίκες τη στιγμή που τις έπνιγε ο «Ορέστης», όπως ούρλιαζαν οι 89 ενήλικες και τα ένδεκα παιδιά, τη στιγμή που κάηκαν στο Μάτι..

Ο Ιούδας, αυτοκτόνησε, μια δεύτερη προδοσία χειρότερη της πρώτης. Ο Πέτρος πάλι εξιλεώθηκε, όταν αναγνώρισε την αποτυχία του. Τη στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματα σας ένιωσε τιποτένιος. Μετανόησε και συγχωρέθηκε αν και ο ίδιος ‘ίσως και να ένοιωθε πως δεν άξιζε τη συγχώρεση Σου… μα κάθε φορά όμως, που άκουγε το λάλημα ενός πετεινού έκλαιγε και Σου ζητούσε συγνώμη. Άραγε εμείς θα εξιλεωθούμε ποτέ; Θα καταφέρουμε να δούμε την προσωπική μας αποτυχία; Θα επιτρέψουμε, στο Άγιο τούτο φως, να εισέλθει στο σκότος;

Δώδεκα μαθητές. Είδαν και έζησαν τα θαύματα Σου. Μα κάτω από το σταυρό σου, μόνο ο Ιωάννης ήταν, πλάι στη μητέρα Σου. Κι Εσύ, ματωμένος , καρφωμένος στο σταυρό σου, όταν είδες τον πόνο και τη θλίψη στα μάτια τους, ξέχασες το δικό Σου πόνο και προσπάθησες να τους παρηγορήσεις. Στο σταυρό επάνω, διψούσες, μα η πραγματική σου δίψα ήταν άλλη… Ήταν αυτή της δικιάς μας σωτηρίας, η σωτηρία των ανθρώπων.

Σήκωσες όλες τις αμαρτίες μας, όλων των αιώνων, λες και ήσουν ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος στον κόσμο. εξαιτίας μας, στερήθηκες το βλέμμα Του πατέρα Σου, στην πιο οδυνηρή Σου στιγμή και φώναξες γεμάτος πόνο, “Θεέ μου, Θεέ μου, ίνατι με εγκατέλιπες”; δηλαδή “Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες”; Μα Εσύ, ακόμη προσευχήθηκες και για τους σταυρωτές Σου, “Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν”.
Να συχωρούμε και να προσευχόμαστε, όχι μόνο για μας αλλά και για όσους μας έφταιξαν, γιατί τη στιγμή που το έκαναν, δεν ήξεραν τι κάνουν…. και ποιος δεν έχει βιώσει τον πόνο του προσωπικού του σταυρού όλες αυτές τις μέρες; Ποιος δεν κοίταξε τον εσταυρωμένο με δάκρυα στα μάτια;

Ποιος δεν Τον παρακάλεσε για να τον σώσει για ακόμα μια φορά; Ποιος δεν ένοιωσε μικρός και τιποτένιος. Ποιος δεν ένοιωσε ντροπή, αφού σε όλα τα μαρτυρία των ημερών κάπου είδαμε κρυμμένο και τον εαυτό μας. Αξίζαμε τη σταύρωσή Σου; Ποιος από μας είναι ο αναμάρτητος; Βουτηγμένοι στις αμαρτίες μας, κι απομακρυσμένοι από σένα. Προδώσαμε εσένα αλλά και εμάς. Σε απαρνηθήκαμε. τα χρήματα, η δόξα, η εξουσία, η φιλαυτία. Στη ψυχή μας φυτέψαμε αγκάθια, δεν αφήσαμε το χώρο για τα τριαντάφυλλα κι ακριβώς γι’ αυτό βουλιάξαμε… Δεν ποτίσαμε τον προσωπικό μας κήπο κι όταν αυτός μαράθηκε, κάναμε τα αδύνατα δυνατά, να ξεραθεί κι αυτός του διπλανού μας..

Μα παρ’ όλα αυτά προσμένουμε την προσωπική μας Ανάσταση… Την αξίζουμε; Ίσως μόνο, όταν καταφέρουμε κι αναγνωρίσουμε την αποτυχία μας, όπως ο Πέτρος εκείνο το βράδυ. Μόνο όταν καθαρίσουμε τη ψυχή μας, με δάκρυα. Μόνο όταν μετανοήσουμε, μόνο όταν συγχωρήσουμε… Μόνο όταν γίνουμε άνθρωποι…. Μόνο όταν μάθουμε ν’ αγαπάμε… ίσως τότε.. ίσως και πάλι όχι…



thesecretrealtruth

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ


article 14208-Τι είναι η βοή στο γολγοθά που ο κόσμος τρέχει επάνω;
-Πηγαίνουν να σταυρώσουν δυο, μαζί με κάποιν πλάνο.
-Ποιοι να 'ναι οι δυο, που εκδικητης ο χάρος τους προσμένει;
-Κλέφτες, φονιάδες, άρπαγες, κακούργοι ξακουσμένοι.
-Και ποιος ο πλάνος που κι αυτός θα σταυρωθεί μαζί τους;
- Τους Φαρισαίους ρώτησε, είναι δουλειά δική τους!
-Θα πάω να δω...
Είπε να πάει να δει ο θεραπευμένος τυφλός, και καθως προχωρούσε, ήρθαν στο νου του πάλι τα χρόνια που ήταν τυφλός. 

-Εσείς οι άλλοι δεν ξέρετε πόσο η ψυχή είναι άδεια, όταν με μάτια ορθάνοιχτα βαδίζεις στα σκοτάδια!
Πως τη θυμούμε τη στιγμή που εστάθει αυτός μπροστά μου, και μ'ευσπλαχνισθει, κι εσκυψε πήρε πηλό από χάμου, κι αλείφοντας τα μάτια μου με τον πηλό εκείνο μου είπε να πάω στου Σιλωάμ τη στέρνα να τα πλύνω!
Κι όταν Τον πρωταντίκρυσα Τον φωτοδότη εμπρός μου, στην όψη του είδα όλες μαζί τις ομορφιές του κόσμου. Μοσχοβολούσε κι'έλαμπε το κάθε κίνημά Του, φως και τα χείλη και η φωνή τα μάτια κι η ματιά Του. Στα χείλη Του η παρηγοριά στα μάτια Του η ελπίδα. Έστρεψα τότε ολόγυρα τα δυο μου μάτια κι είδα.

Κάθε που ζει και που δε ζει...είδα παντού την όψη Του γραμμένη, λες κι ήταν καθρέφτης Του όλη η οικουμένη. Φως η ζωή χαρά το φως!
Ας πάω να δω τον πλάνο που θα καρφώσουν στο Σταυρό. Κατά το λόφο επάνω, κόσμος, χαλάσματα, περιγελάσματα,κι οχλοβοή κι αντάρα, χίλιες φωνές σαν μία κι όλες σαν μια κατάρα. Που πάει; Σπρώχνει και σπρώχνεται και πνίγεται και πνίγει, και σταματά προσμένοντας. Παράμερα ξανοίγει....τρεις μαυροφόρες που κρατούν μια λιποθυμισμένη. Θε να 'ναι μάνα η δύστυχη!
Ξάφνου σωπαίνει το πλήθος που ανταριαζόταν. Γκαπ-γκουπ καρφώνουν! Κρότοι πνιγμένοι στα βογγητά! Υψώνονται οι δύο πρώτοι οι σταυροί, κανείς δε στρέφεται. Γκαπ-γκουπ ξανακαρφώνουν, μα βόγγος δεν ακούγεται.
Να και τον τρίτο υψώνουν!
Πως;!!! Εσύ που μου'δωσες το φως, εσένα πλάνο λένε; Κι ήταν γραφτό τα μάτια μου να βλεπουν και να κλαίνε;
Τι να τα κάνω και της γης και του ουρανού τα κάλλη;
Πάρε το φως που μου'δωσες και τυφλωσέ με πάλι!

agiameteora

Μεγάλη ἡ χάρη τῶν ἡρώων καί μεγαλύτερη ἡ ἀνάγκη νά φανοῦν κι ἄλλοι στόν ὁρίζοντα...


«Νομίζω ὅτι γιά ἕναν γενναῖο δέν πρέπει νά ὑπάρχει τέλος τῶν κόπων. Οἱ ἴδιοι οἱ κόποι τόν δικαιώνουν, ὅταν ὁδηγοῦν σέ καλά ἔργα». Μέγας Ἀλέξανδρος

Αὐτή ἡ φράση τοῦ μεγίστοῦ τῶν Ἑλλήνων σώζεται στό 26ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου Ε΄ του ἔργου τοῦ Ἀρριανοῦ «Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις» (Αθήνα: 1992, ἐκδόσεις Κάκτος, σελ.95). Ὁ Ἀλέξανδρος κρίνει σκόπιμο νά ἐκφωνήσει λόγο στό στράτευμά του γιά νά προλάβει νά καταστείλει τόν σπινθήρα τῆς δυσαρέσκειας, τῆς κόπωσης, τῆς ἀποκαρδίωσης καί τῆς... γκρίνιας προτοῦ ἐξελιχθεῖ σέ ἀνεξέλεγκτη πυρκαγιά, στάση καί διάλυση τοῦ ἐκστρατευτικοῦ σώματος. Αὐτό συμβαίνει κατά τή διάρκεια τῆς ἐκστρατείας στήν Ἰνδική.

Οἱ Ἕλληνες εἶχαν πολιορκήσει καί ἁλώσει τήν πόλη Σάγγαλα καί ἐπιθυμοῦσε ἡ πολεμική περιπέτεια νά συνεχιστεῖ καί πέρα ἀπό τόν ποταμό Ὕφαση (παραπόταμος τοῦ Ἰνδοῦ στή βόρεια Ἰνδία) ἐπειδή εἶχε ἐνημερωθεῖ πώς ἡ περιοχή ἐκεῖ ἦταν πλούσια, τό κράτος εὐνομούμενο, ἡ μάζα διοικεῖτο ἀπό τούς ἀρίστους καί ὑπῆρχαν πολλοί ἐλέφαντες, μεγαλύτεροι καί καλύτερα ἐκπαιδευμένοι ἀπό τῶν ἄλλων Ἰνδῶν.

Ὁ Ἀρριανός (στο κεφ. 25 τοῦ βιβλίουΕ΄) ἀναφέρει ὅτι τό ἠθικό τῶν στρατιωτῶν εἶχε καμφθεῖ «καθώς ἔβλεπαν τόν βασιλιά τους νά προχωρᾶ ἀπό κόπο σέ κόπο κι ἀπό κίνδυνο σέ κίνδυνο. Γίνονταν συσκέψεις στό στρατόπεδο, στίς ὁποῖες ἄλλοι, οἱ πιό μετριοπαθεῖς, ἔκλαιγαν τή μοίρα τους καί ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι θά ἀρνοῦνταν νά
ἀκολουθήσουν τόν Ἀλέξανδρο, ὅπου καί νά τούς πάει».

Ὁ Ἀλέξανδρος δέν μποροῦσε νά σταματήσει ἐπειδή δέν ἤθελε νά διακόψει τήν ξέφρενη πορεία στήν ἀθανασία, πού ξεκίνησε ἀπό τή Μακεδονία καί ἡ ὁποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ἀφοῦ ὁ θρύλος του ἀκόμα ξεδιπλώνεται, ἀναπτύσσεται, ἀναπαράγεται καί ἐμπνέει. Μίλησε στούς ὁπλίτες καί τούς ἀξιωματικούς του καί ὁ λόγος τοῦ ἀκόνισε τή θέληση τους νά ἀκολουθήσουν. Αὐτή ἡ θέληση εἶχε στομώσει ἀπό τίς ἀδιάκοπες μάχες, τίς πορεῖες, τόν πόνο, τήν ἀγωνία καί, κυρίως, τόν κόπο. Ἡ κόπωση, σωματική καί ψυχολογική, εἶχε καταβάλει τόν στρατό τοῦ Ἀλεξάνδρου κι ἐκεῖνος, μέ τήν ἔγκαιρη καί καίρια παρέμβασή του, μετέδωσε τμῆμα τῆς δικῆς τοῦ ἐσωτερικῆς ὁρμῆς καί δύναμης στούς στρατιῶτες του, καί ὁ ἀγώνας συνεχίστηκε μέχρι τή μοιραία Βαβυλώνα.

Στόν ἴδιο λόγο, λίγες προτάσεις παρακάτω, ὁ Ἀλέξανδρος προσφέρει στούς συμπολεμιστές του, στούς Ἕλληνες ἀλλά καί στήν ἀνθρωπότητα τό νόημα τοῦ μαχόμενου βίου: «Τά μεγάλα ἔργα γίνονται ἀπό αὐτούς πού κοπιάζουν καί διακινδυνεύουν, καί εἶναι γλυκό πράγμα νά ζεῖς γενναῖος καί νά πεθαίνεις ἀφήνοντας πίσω σου ἀθάνατη δόξα». Τό σκεπτικό τοῦ πρώτου Ἕλληνα αὐτοκράτορα πέρασε σχεδόν αὐτούσιο στό ἔργο τοῦ διαπρεποῦς Ἕλληνα φιλολόγου Ἰωάννου Συκουτρῆ (1901-1937) «Φιλοσοφία τῆς ζωῆς». Περιγράφοντας ὁ Συκουτρής διάφορες ἀντιλήψεις γιά τόν ἀνθρώπινο βίο, παραθέτει κι ἐκείνη πού ἔχει ὁ ἥρωας:

«Πράγματι ὁ πόλεμος καί ὁ κίνδυνος εἶναι τό στοιχεῖον του, ἡ ἀπαραίτητος τροφή του. Ὁ πόλεμος λέγω καί ἡ νίκη, όχ’ ἡ ἐπιτυχία. Ἡ ἐπιτυχία δέν εἶναι πάντοτε νίκη· εἶναι νίκη ἐξωτερική, ἐξωτερικός πλουτισμός εἰς ἐπιτεύγματα καί κέρδη - νά, σάν τά ρεκόρ συγχρόνου ἀθλητοῦ, πού μετροῦνται μέ δευτερόλεπτα καί ὑφεκατοστόμετρα. Ἀλλ’ ὁ ἡρωικός ζητεῖ τήν νίκην ἐκείνου πού χαίρεται τό ὅτι ἐπολέμησε, τό ὅτι ἐκινδύνευσε, τό ὅτι ἀντέστη τήν νίκην ὡς εὐκαιρίαν μόνον νά ζήσῃ ἐντόνους καί ἀγωνιώδεις στιγμάς».
Οἱ ἥρωες, ἐνεργητικοί, ἀκάματοι, φωτοβόλοι καί ἐκρηκτικοί, καταλήγουν νά κρατοῦν γιά λίγο καιρό τή φλόγα τῆς ζωῆς τούς ἀναμμένη. Ὅμως ἡ πυρκαγιά τοῦ προσωπικοῦ τούς παραδείγματος φωτίζει τόν δρόμο τῶν ἑπομένων γενεῶν.

Ὁ Ἴων Δραγούμης (1878-1920) μέ τόν βραχύ βίο καί τήν τεράστια, ἀδιάκοπη ἐπιρροή στό ἑλληνικό πατριωτικό κίνημα ἔγραφε στό «Μαρτύρων καί Ἡρώων Αἷμα»(ἐκδόσεις Νέα Θέσις, Ἀθήνα: 1992, σελ.8-9) γιά ἕνάν ἄλλον ἥρωα, τόν Παῦλο Μελά, πού σκοτώθηκε πολεμώντας γιά τή Μακεδονία, γιά τά πατρικά χώματα τοῦ Ἀλεξάνδρου:
«Σέ σᾶς στρέφομαι, παιδιά τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀγαπημένα Ἑλληνόπουλα, καί σᾶς ἐξορκίζω -ἄν ἔχετε νά ξοδέψετε ἐνέργεια ἄς είνε καί μέτρια, ἄν ἔχετε νά κάψετε τίποτε περισσότερο ἀπό σπίθες ἁπλές ἐνθουσιασμό- μή λησμονῆτε ποτέ τό θάνατο τοῦ Παλληκαριοῦ, ἀλλά πρό πάντων μή λησμονῆτε τή ζωή του, τόν ἐνθουσιασμό του δηλαδή καί τή δύναμη καί τήν τόλμη, μή λησμονῆτε καί τήν ἰδέα πού γιά κείνη δούλεψε καί ὑπόφερε, οὔτε τήν πανώρια χώρα ὅπου εσκοτώθη, γιατί καί ἡ ἰδέα ἐκείνη καί ἡ χώρα θέλουν πολλούς ἀκόμα Ἥρωες. Νά ξέρετε πῶς, ἄν τρέξουμε νά σώσουμε τή Μακεδονία, ἡ Μακεδονία θά μᾶς σώσῃ».



adiavroxoi

Παρασκευή 26 Απριλίου 2019

Οι θεοφιλείς σκέψεις




Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση
Ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς μας ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὶς ἰδέες καὶ τὶς ἐπιθυμίες μας. Οἱ καλὲς σκέψεις διευκολύνουν τὴ ζωή. Ὅταν λέμε καλὲς σκέψεις, ἐννοοῦμε αὐτὲς ποὺ στηρίζονται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν ἀποδοχὴ τῆς πανταχοῦ παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὄχι μόνο. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ βεβαιότητα ὅτι τίποτα δὲν συμβαίνει δίχως τὴν παραχώρηση τοῦ Θεοῦ. Οἱ θεοφιλεῖς σκέψεις κάνουν τὰ διάφορα βιωτικὰ προβλήματα εὐκολότερα στὴ λύση τους. Πάντα ὅμως ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι ὑπάρχει καλὴ προαίρεση καὶ σταθερότητα στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν.
Ὁ ἄνθρωπος δὲν πρέπει νὰ μένει μόνο στὶς καλὲς σκέψεις. Χρειάζεται νὰ προχωράει καὶ στὶς καλὲς πράξεις. Καὶ νὰ θυμᾶται συνεχῶς ὅτι οἱ σκέψεις ἔρχονται εὔκολα στὸ νοῦ, ἀλλὰ καὶ εὔκολα λησμονοῦνται καὶ παραχωροῦν τὴ θέση τους σὲ πονηρὲς σκέψεις ποὺ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ Θεό.

Ὁ πιστὸς παίρνει πάντα τὰ μηνύματα ποὺ καθημερινὰ στέλνει ὁ Θεὸς καὶ διατηρεῖ τὸν πνευματικό του προσανατολισμό. Ἀντίθετα, ἐκεῖνος ποὺ εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ τίποτα δὲν ἔχει σταθερὸ στὴ ζωή του, συνεχῶς κλυδωνίζεται, ἀναθεωρεῖ καὶ τελικὰ καταβυθίζεται στὴν ἀνείπωτη δυστυχία, τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς.
Ὁ γέροντας Θαδδαῖος τῆς Σερβίας κάνει μία ἀξιοπρόσεκτη σύγκριση τοῦ πιστοῦ μὲ τὸν ἄπιστο καὶ καταλήγει σὲ ἕνα ἐνδιαφέρον συμπέρασμα: «Ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ μέσα του τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἀκτινοβολεῖ ἅγιους λογισμούς. Θείους λογισμούς. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δημιουργεῖ μέσα μας μία ἀτμόσφαιρα παραδείσου, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς κολάσεως, τὴν ὁποία ἀκτινοβολεῖ ὅποιος ἔχει τὸν Ἅδη στὴν καρδιά του. Ὁ ρόλος τῶν χριστιανῶν στὸν κόσμο εἶναι νὰ φιλτράρουν τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς γῆς, ὥστε νὰ κερδίζει διαρκῶς ἔδαφος ἡ ἀτμόσφαιρα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ».
Αὐτὸν τὸν ρόλο δὲν τὸν ἐπιδιώκει ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ἁπλῶς εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς φωτεινῆς του ζωῆς. Τηρώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ ὁ ἴδιος, ζεῖ πνευματικὰ καὶ τὸ παράδειγμά του δείχνει τὸν ὀρθὸ δρόμο. Τὴν ἀλήθεια αὐτὴ ἀγνοοῦν οἱ περισσότεροι χριστιανοί. Νομίζουν ὅτι μποροῦν νὰ βοηθήσουν τοὺς ἄλλους, ἐνῷ καὶ οἱ ἴδιοι εἶναι συμβιβασμένοι μὲ τὸν κόσμο. Ἀλλὰ πόση ὁμοιότητα μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὸ κοσμικὸ φρόνημα; Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ βαδίζουν οἱ χριστιανοὶ μὲ συνέπεια τὸ δρόμο τῶν θείων ἐντολῶν, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴ νοοτροπία τοῦ κόσμου. Νὰ μὴ ρίχνουν νερὸ στὸ κρασί τους. Νὰ εἶναι σὲ ὅλα προσεκτικοί. Πιστοὶ στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς ταλαντεύσεις, καὶ ἀποφασισμένοι νὰ ὑποστοῦν καὶ διωγμοὺς χάριν τοῦ Χριστοῦ.

aktines

O Εβραίος πάστορας W.

Από το συγκλονιστικό βιβλίο "Ιωάννης Ιανολίδε - Συνταρακτικά Περιστατικά Φυλακισμένων Ρουμάνων Ομολογητών και Μαρτύρων του 20ού Αιώνα", εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

Μια άλλη μορφή από τους κρατουμένους του δεσμωτηρίου αναμορφωτηρίου του Τίργου Όκνα, ξεχωριστή μορφή, όχι εξ αιτίας της αγιότητας, αλλά της τραγικότητάς της, ήταν ο Εβραίος πάστορας Richard Wurmbrand.

Μια μέρα ανακοινώθηκε η άφιξη στο Τίργου Όκνα μιας καινούργιας κλούβας. Από την εξώπορτα ακόμη του δεσμωτηρίου ακούγονταν φοβερές κραυγές, που μας τρόμαζαν. 

Αναρωτιόμασταν: Τι μπορεί να είναι αυτό; Επί τέλους εμφανίστηκε η αξιοθρήνητη συνοδεία. Ήταν δύο κουρελιασμένοι και σιδηροδέσμιοι κρατούμενοι, που μόλις έσερναν τα κόκκαλά τους και τα ράκη τους. Ο ένας ξαπλωμένος σ’ ένα φορείο και ο άλλος υποβασταζόμενος από δύο άντρες. Αυτός o τελευταίος ούρλιαζε πολύ φοβερά. Ήταν ένας ψηλός, ξανθός σημίτης. Ο Εβραίος W.

Φορούσε ένα μπλε κοστούμι, πού ήταν βρόμικο από το πύον που έτρεχε από τις πληγές, που υπήρχαν από τις αλυσίδες γύρω από το λαιμό του. Το άσπρο πουκάμισό του είχε σαπίσει, το ίδιο και τα ρούχα του. Ήταν αξύριστος και γεμάτος βρομιά. Το πρόσωπο και τα χέρια του ήταν καλυμμένα μ’ ένα στρώμα σαν δέρμα από αίμα, πύον και βρομιά. Είχε -όπως μάθαμε αργότερα- και «σπήλαια» και στα δύο πνευμόνια, κρύα αποστήματα στις πλευρές και στις ωμοπλάτες, τα όποια επίσης έβγαζαν πύον. Μόλις έκανε ένα βήμα, κουνιόταν και μια σπασμένη πλευρά του, και ο άνθρωπος ούρλιαζε φοβερά. Μεταξύ των κραυγών του ξεχωρίσαμε τις λέξεις: Ιησού, Ιησού!

Αυτός ο άνθρωπος προερχόταν από τη δεύτερη κάβα της Ασφάλειας του Κράτους, όπου είχε κρατηθεί επί δύο έτη. Όταν αποδείχθηκε ότι γρήγορα θα πεθάνει, μεταφέρθηκε για μια «ανθρωπιστική κηδεία» στο σανατόριο του Τίργου Όκνα. Βλέποντας εμείς τη σοβαρή κατάστασή του, τον πήγαμε σ’ ένα δωμάτιο προσωρινά. Στην αρχή μετακομίστηκε εκεί ο W., για να τον φροντίζει ύστερα ήρθα κι εγώ, διότι η κούραση ήταν εξαντλητική. Ο W. δεν πίστευε ότι θα ζήσει, αλλά μας έλεγε να τον βγάλουμε στην αυλή για να κηρύξει τον Κύριο.

Το μεσημέρι ο W. πήγε για ακτινογραφία. Μετά τον άφησαν σε αναμονή στο διάδρομο του ισογείου. Δίπλα του, σ’ ένα άλλο φορείο, ήταν ο Βαλέριος. [Πρόκειται για τον Valeriu Gafencu, τον "άγιο των φυλακών". Ο Gafencu υπήρξε μέλος της Σιδηράς Φρουράς του Κορνήλιου Κοντρεάνου - δες αναλυτικά εδώ.Το 1941 συνελήφθη από το καθεστώς Antonescu. Οδηγήθηκε στις φυλακές του Aiud, του Pitesti και του Τίργου Όκνα, όπου και πέθανε στις 18/2/1952]. Δύο άνθρωποι με γαλανά μάτια και με λαμπερά μυαλά, που αγαπούσαν τον Χριστό σε διαφορετικό βαθμό. Δύο μαρτυρημένοι χριστιανοί, που με τις τελευταίες προσπάθειές τους έκαναν μια χειρονομία πίστεως και αυτοθυσίας. Ο ένας ήταν Ρουμάνος και ο άλλος Εβραίος με τα κλασικά χαρακτηριστικά της φυλής τους. Η συζήτηση άρχισε αμέσως, ζωντανή και ενδιαφέρουσα.
- Με πληροφόρησαν ότι είσαι χριστιανός, είπε ο W.
- Ξέρω ότι είστε προτεστάντης πάστορας, απάντησε ο Βαλέριος.
- Αλλά πως μπορεί ένας Ρουμάνος εθνικόφρονας να είναι χριστιανός; Ο Χριστός έκανε αδέλφια όλα τα έθνη. Επομένως πως μπορεί να συμβιβαστεί στο ίδιο πρόσωπο ένας χριστιανός και ένας εθνικόφρονας;
- Ο κύριος πάστορας είναι Εβραίος. Δεν επιθυμεί την σωτηρία των Εβραίων; Άρα δεν αγάπησε ο Κύριος και το λαό των Εβραίων;
- Ασφαλώς, απάντησε ο W. Ο Κύριος γεννήθηκε από το αίμα του Δαβίδ κι εγώ προέρχομαι από το αίμα του Ισραήλ και αγαπώ το έθνος μου, για την σωτηρία του οποίου ο ίδιος ο Χριστός δάκρυσε.
- Τότε καταλαβαίνω ότι ο κύριος πάστορας είναι ένας εθνικόφρονας. Οι Ρουμάνοι είναι και αυτοί εθνικόφρονες. Εμείς έχουμε γεννηθεί κατά φύσιν Ρουμάνοι, αλλά δια της χάριτος και της αληθείας είμαστε χριστιανοί. Ο εθνικισμός των Ρουμάνων δεν είναι σοβινιστικός, ούτε ιμπεριαλιστικός, ούτε ρατσιστικός, αλλά προκύπτει αυθόρμητα από το συνδυασμό της πίστεως και της ιδιαιτερότητας της ζωής μας. Εμείς κατευθυνόμαστε μαζί με όλους τους Ορθοδόξους στην πορεία του Χριστού, προς την Ανάσταση.
- Βλέπω ότι αγαπάς το έθνος σου, είπε ο W.
- Εμείς αγαπάμε το έθνος μας, αλλά και όλους τους ανθρώπους του κόσμου. Επιθυμούμε από καρδίας να γίνουν οι Εβραίοι χριστιανοί, αλλά αυτό εξαρτάται από τούς ίδιους, όχι από εμάς. Έχετε όλη την αγάπη μας εν Χριστώ, αλλά λυπούμαστε όταν ένας Εβραίος γίνεται μεν χριστιανός, αλλά, αντί να έλθει κατευθείαν στην πηγή της Αλήθειας, στον Χριστό καν στη Χάρη, παρεκκλίνει λίγο, γίνεται λιγάκι αιρετικός, έχει γκρίνια για κάτι και παραμένει λίγο έξω από τον Θεό.
Ο W. του απάντησε:
- Εσείς είστε πολύ τυχεροί, διότι έχετε γεννηθεί χριστιανοί και, όταν πλησιάσετε στον Χριστό, ξέρετε από πού να μπείτε, αλλά εμείς... εγώ είμαι Εβραίος εδώ και εκατοντάδες γενεές, και οι πρόγονοί μου ήταν εχθροί του Χριστού, έτσι που, όταν τον βρήκα, έπρεπε να βρω τη λύση του πιο θλιβερού διλήμματος, από ποια πόρτα να μπω!
- Καταλαβαίνουμε το δράμα του κυρίου πάστορα. Αλλά αν αναζητείτε αληθινά την ορθή πίστη, θα τη βρείτε στην Ορθοδοξία. Μάλλον γι’ αυτό το λόγο συναντηθήκαμε εδώ....
- Θέλεις να με κάνεις ορθόδοξο;
- Είναι μια άγια εντολή!
- Πραγματικά η σημερινή μας συνάντηση είναι εκπληκτική!
- Και θέλουμε να καρποφορήσει, κατέληξε ο Βαλέριος.