Πολ Μέισον: Να γιατί είμαι αισιόδοξος για το 2017

Αυτό το διάλειμμα των Χριστουγέννων, για καθέναν που ασχολείται με  υποθέσεις, οι οποίες έχουν υποστηρίξει την μη κυρίαρχη πολιτική σκέψη, πρέπει να είναι μια στιγμή συνειδητοποίησης. To Brexit θα συμβεί. Η παγκοσμιοποίηση θα καταρρεύσει. H ελεύθερη κυκλοφορία ως δικαίωμα εντός της ΕΕ θα τελειώσει. Η αντίληψη ότι η Δύση υπερασπίζεται και εφαρμόζει τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο βρίσκεται προς το παρόν σε αναμονή.

Δεν είναι η απαισιοδοξία που με κάνει να γράφω κάτι τέτοιο, αλλά η αισιοδοξία. Αισιοδοξία ότι, αν προσαρμόσουμε γρήγορα τη σκέψη μας στη νέα πραγματικότητα, θα μπορούμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, για λογαριασμό  αυτής της γενιάς που κοιτάζει σκυθρωπά τις οθόνες αφής της στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο "αν". Αυτή την περίοδο των διακοπών, σας εγγυώμαι ότι θα ακούσετε ηλικιωμένους συγγενείς επανειλημμένα να λένε τις λέξεις "ποτέ δεν θα". "Η Βρετανία ποτέ δεν θα αφήσει την ΕΕ." "Ο Donald Trump ποτέ δεν θα αναλάβει τα καθήκοντά του." «Ο φασισμός δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει στη Γερμανία και την Αυστρία." Δεδομένου ότι η άρνηση είναι το πρώτο στάδιο της θλίψης, είναι ασυγχώρητο για τους ανθρώπους να λένε αυτά τα πράγματα - και να μην βλέπουν πέρα από αυτά. Όταν συμβαίνουν γεγονότα που αλλάζουν τον κόσμο, το αντανακλαστικό της άρνησης είναι ισχυρό, διότι οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι θέτουν τις αρχές τους γύρω από τα υπάρχοντα δεδομένα.

Για παράδειγμα, τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα που εγγυώνται την ελεύθερη κυκλοφορία ήρθαν να ενσαρκώσουν αυτή την αρχή, που υιοθετήθηκεε από πολλούς, ότι τα σύνορα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ανοιχτά. Δεν έχει καμία σημασία ότι η ελεύθερη κυκλοφορία εντός της Ευρώπης ήταν υπό τον όρο ύπαρξης ενός φράχτη τριών μέτρων μεταξύ του Μαρόκου και του ισπανικού θύλακα της Μελίγια. Η «ελευθερία» φαινόταν να ενσαρκώσει μια γενική αρχή.

Στο μέλλον, θα πρέπει να διαχωρίσουμε τις αρχές μας από τους θεσμούς που κάποτε τις ενσωμάτωναν.

Το ίδιο ισχύει και για την πιο αόριστη αρχή: τον Ευρωπαϊσμό. Χρειάστηκε να φτάσω τα 40 για να επισκεφθώ τις ΗΠΑ. Μέχρι τότε, είχα ταξιδέψει με τα πόδια, με αεροπλάνο, τρένο και οδικώς σε όλη την Ευρώπη. Ήμουν πεπεισμένος αυτό ήταν μια ανεξάντλητη πολιτιστική παιδική χαρά, ένα μέρος από το οποίο προήλθαν όλες οι αρχές και οι αξίες μου, ενώ ένα μεγάλο μέρος των ΗΠΑ ήταν απλά "χώρα - πέρασμα". Μια νέα γενιά που ξοδεύει τα εργένικα Σαββατοκύριακα της στη Ρίγα, τις διακοπές των παιδικών χρόνων στην Disney World της Φλόριντα και τα διαλείμματα από τις σπουδές στην Ταϊλάνδη, πρόκειται να είναι λιγότερο φιλοευρωπαϊκή σε σχέση με τη δική μου. 

Αλλά, ο κοσμοπολιτισμός τους χτίστηκε πάνω στην υπόθεση ότι το Παρίσι ή το Βερολίνο ήταν σύντομοι προορισμοί για το Σαββατοκύριακο, όπου θα έμπαιναν με μια απλή επίδειξη του διαβατηρίου τους σε ένα φιλικό συνοριοφύλακα. Αυτή η νοοτροπία, επίσης, θα πρέπει να αλλάξει. Αν θέλουμε να αποφύγουμε την καταστροφή του ΑΕΠ, που προβλέπεται από το Υπουργείο Οικονομικών εξαιτίας του Brexit, θα πρέπει να ακολουθήσουμε δύο δρόμους: πρώτον, να ελαχιστοποιήσουμε το διάλειμμά μας με την ενιαία αγορά της ΕΕ και, αν αυτό αποτύχει, να την μεγιστοποιήσουμε.

Για εκείνους που είναι καθηλωμένοι στη φάση της άρνησης, ο στόχος της ελαχιστοποίησης της διακοπής έρχεται εύκολα - αλλά όχι τα μέσα. Τα μέσα με τα οποία μπορούμε να επιτύχουμε "ήπιο Brexit" είναι σκληρές, εγωκεντρικές διαπραγματεύσεις που βάζουν το βρετανικό εθνικό συμφέρον πρώτα. Αν αποτύχουμε - γιατί η Ευρώπη είναι ένα χάος που κυβερνάται από μια ελίτ, η οποία βρίσκεται σε άρνηση για τις δικές τις αποτυχίες - θα ήταν λογικό να ακολουθήσουμε μια συνολική αναδιαμόρφωση του εμπορίου μας, της βιομηχανικής βάσης και της στάσης μας απέναντι στην παγκοσμιοποίηση. Ακόμη και εκείνοι, όπως και εγώ, που αγωνίζονται για το όσο το δυνατόν πιο ήπιο Brexit, πρέπει να εξετάσουμε πώς θα μοιάζει η ατζέντα της κοινωνικής δικαιοσύνης μετά από ένα "σκληρό Brexit".

Όσο για το παγκόσμιο σύστημα εξουσίας, οι επιλογές του Trump για το υπουργικό συμβούλιο δείχνουν ότι προτίθεται να το διαλύσει. Για πρώτη φορά σε μια γενιά, το τμήμα της ισραηλινής δεξιάς που έχει την πιο βίαιη ρητορική για τους Παλαιστίνιους θα συνεχίσει ελεύθερα με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον. Για πρώτη φορά σε μια γενιά, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία, θα πρέπει να δουν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τη CIA ως ένα είδος άτυπου αγωγού που οδηγεί πίσω στον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον οργανισμό ασφαλείας FSB, και όχι ως συμμάχους τους.

Το παγκόσμιο σύστημα γίνεται ένα παιχνίδι αρνητικού αθροίσματος. Για περισσότερο από τρεις γενιές, ήταν ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος. Η παγκοσμιοποίηση ήταν ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος, ακόμη και αν, για τις πρώην βιομηχανικές χώρες της δύσης, μόλις που ήταν θετικό. Πλέον, είμαστε έτοιμοι να ανακαλύψουμε ότι είναι μια πλάνη. Μπορείτε ακόμα να αγωνίζεστε για την κοινωνική δικαιοσύνη, την αναδιανομή του πλούτου και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε ένα κόσμο αρνητικού αθροίσματος - αλλά δεν μπορείτε να το κάνετε αν είστε προσκολημμένοι στις «αρχές» που υποτίθεται ότι ήταν γενικές, αλλά δεν είναι.

Αφού η ελεύθερη κυκλοφορία ως απόλυτο δικαίωμα θα σταμήσει να υφίσταται, τη στιγμή που θα εγκαταλείψουμε την ΕΕ, θα αναμόρφωνα τη μεταναστευτική πολιτική ώστε να διανέμει τη μέγιστη κοινωνική δικαιοσύνη για δύο σύνολα ανθρώπων: εκείνους που ήδη ζουν εδώ, συμπεριλαμβανομένων των τριών εκατομμυρίων πολιτών της ΕΕ και στους πρόσφυγες, των οποίων το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο εδώ πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτο.

Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, "ανταγωνιστικότητα" σήμαινε μια κούρσα προς τα κάτω: χαμηλοί μισθοί και συρρικνωμένο κράτος πρόνοιας. Σε έναν κόσμο κόσμο αρνητικού αθροίσματος, αυτό σημαίνει αγώνα για να εντοπίσετε καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας υψηλής ειδίκευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο και πουθενά αλλού. Τα όπλα πρέπει να είναι ενεργή βιομηχανική πολιτική, φοροαπαλλαγές, υψηλές δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, που πληρώνεται από το κράτος.

Για τέσσερα χρόνια, τουλάχιστον η Βρετανία πρέπει να λειτουργεί διπλωματικά μόνη της. Πρέπει να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση ότι έχουμε τη δύναμη, να σώσουμε τη συριακή επανάσταση, να συγκρατήσουμε το Ισραήλ για να μην πραγματοποιήσει την επόμενη επίθεσή του στη Γάζα ή να αναγκάσουμε τον Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι να απελευθερώσει τους δημοσιογράφους από τη φυλακή. Βέβαια, θα πρέπει να προσπαθήσουμε αλλά με ελάχιστα ποσοστά επιτυχίας.

Αυτά τα συνταρακτικά γεγονότα θα θέσουν το αριστερό και το κίνημα για το κλίμα ενώπιον δύσκολων επιλογών, όπως ακριβώς και το φιλελεύθερο κέντρο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, όπως το έθεσε ο Τσώρτσιλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ το 1941, είναι να "σύρουμε το ξίφος για την ελευθερία και να πετάξουμε μακριά το θηκάρι".

μετάφραση/enallaktikos.gr

πηγή: Guardian

Για όσους δεν γουστάρουν να συμμετάσχουν στην μάχη της κοινωνικής συνοχής ούτε ένα μέτρο γης Ελλάδας δεν θα δοθεί για το σαρκίο τους.

Της Κατερίνας Γκαράνη

Το τραγικό δεν είναι να φοβάσαι για αυτό που δεν ξέρεις ότι έρχεται, αλλά για αυτό που είσαι σίγουρος ότι έρχεται. Δεν θα είναι η πείνα, η μη παροχή νοσηλευτική κάλυψης, η αγωνία αν θα μπορέσεις να πληρώσεις τον φόρο του σπιτιού ή τους λογαριασμούς ηλεκτρικού και νερού. Όσοι δεν έχουν περάσει τα τελευταία 5 χρόνια αυτό το στάδιο καλό θα είναι να πάρουν συμβουλές από αυτούς που έχουν μάθει πλέον να ζουν κατ' αυτόν τον τρόπο. Αυτό που έρχεται και είναι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η συνήθεια της καθημερινής κατάντιας.

Η κοινοποίηση της αλήθειας δεν είναι  αντιπολιτευτική στάση στην οποιαδήποτε κυβέρνηση, ούτε καν ένδειξη αηδίας για τα τσογλάνια που έφεραν την χώρα στην σημερινή δεινή θέση. Ο νοήμων πολίτης δεν έχει χρόνο να ασχολείται με βουλευτές και πολιτικάντηδες. Με έμμισθους κατοχικούς βουλευτές όλων των αποχρώσεων που δεν υποδέχτηκαν κλητήρα στο σπίτι τους με χαρτί εξώσεων ή κατάσχεσης, δεν πήραν χαρτί από το ΚΕΑΟ για χρέη με την απειλή κυρώσεων, ούτε φόρεσαν χειροπέδες για μη καταβολή ΦΠΑ 500 ευρώ, ούτε σήκωσαν κάσα αυτόχειρα οικείου, ούτε καν ασχολούνται με τους λογαριασμούς χιλιάδων ευρώ που λαμβάνουν οι υπηρέτες τους και εξοφλούν χωρίς καν να σταθούν στην ουρά. Αυτοί όλοι μέσα στην Βουλή (μηδενός εξαιρουμένου) και όλοι οι κομματικοί τους υπάλληλοι (μηδενός εξαιρουμένου) δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Ούτε καν οι ψηφοφόροι τους που στήνονται στα βουλευτικά γραφεία, ακόμα και σήμερα για μια εξυπηρέτηση γλείφοντας τον δήμιο τους, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτά τα αθύρματα. 

Μπαίνουμε στην εποχή της αποδοχής της κατάντιας. Μέχρι τώρα οι μισοί πολίτες έγραφαν καθημερινά εξετάσεις επιβίωσης και οι άλλοι μισοί παρακολουθούσαν τους πρώτους σχολιάζοντας στα καφενεία της γειτονιάς ή της ηλεκτρονικής δικτύωσης "τι κακό έπαθε ο κακομοίρης". 

Εντάξει, το κάνατε το κουτσομπολιό, ρίξατε και έναν επικήδειο για τους κρεμασμένους, αυτοπυροβολημένους, τους άστεγους πρώην νοικοκύρηδες, τους καρκινοπαθείς που δεν πρόλαβαν την αξιοπρέπεια πριν το θάνατο λόγω μη ασφαλιστικής κάλυψης! Κάνατε την καλή σας πράξη με "κοινωνικές ομάδες αλληλεγγύης", δώσατε μακαρόνια και κονσέρβες για τα συσσίτια των μητροπόλεων, κάνατε και μια πορεία συμπαράστασης για να λέτε "έκανα ό,τι μπορούσα". 

Ό,τι έπαθαν οι "κακομοίρηδες" το έπαθαν. Αυτοί δεν ελπίζουν. Αυτοί έχουν αρχίσει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια να μάχονται τόσο για την επιβίωση όσο και ενάντια στην κατάντια καταφέρνοντας το απίστευτο: Κράτησαν την αξιοπρέπειά τους ψηλά. Δεν φοβούνται διότι ζουν την πραγματικότητα, δεν ελπίζουν διότι γνωρίζουν ότι αν δεν ήλπιζαν από την αρχή της καταστροφής λίγο πριν την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, για αυτούς τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο τραγικά όπως εξελίχθηκαν. Είχαν την ελπίδα ότι η κατάσταση δεν θα έφτανε στον πάτο με αποτέλεσμα να ξεφραγκιαστούν για την "ανάπτυξη" και την "πρόοδο" που έταζαν οι τότε κυβερνώντες. 

Δυστυχώς έρχεται η σειρά των θεατών όλου αυτού του δράματος να ανέβουν στην σκηνή του θεατρικού "Κατάντια, φτώχεια και ανέχεια". Όσο και να σας κανακεύουν οι κυβερνητικοί και η παρέα των αντιπολιτευόμενων,  μετά την επικείμενη Συμφωνία θα σας δίνουν τα 1000 ευρώ που σας έταξαν αλλά θα σας παίρνουν 3000 ευρώ για αυτά που δεν σας έταξαν εφόσον υποχρεούνται να υπογράψουν για την σωτηρία της καλοπληρωμένης θέσης τους, των δανειστών και των επενδυτών. Στην αρχή θα στριμωχτείτε, μετά θα αγανακτήσετε, κατόπιν θα οργιστείτε, σταδιακά θα πέφτετε σε κατάθλιψη και στο τέλος θα το αποδεχθείτε. Το θέμα είναι να μην το αποδεχθείτε. Η αποδοχή σημαίνει κατάντια, η αντίσταση σε αυτή θέλει προετοιμασία εκατομμυρίων στιγμών βασανιστικής απελπισίας. 

Σας ομιλούν για ελίτ που πρέπει να πληρώσει τα "σπασμένα" αλλά τόσα χρόνια η ελίτ των πολιτικών όχι μόνο δεν έχασε ένα ευρώ από τα κλεμμένα από την τσέπη των πολιτών, αλλά συνεχίζουν να βάζουν τις λίρες τους σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Κυκλοφορούν με λιμουζίνες, κοιμούνται στα καλύτερα ξενοδοχεία, πάνε στα εξοχικά τους, τρώνε ό,τι τους γουστάρει, το μηνιάτικο μπαίνει παχυλό κάθε μήνα και βγαίνουν στα μπαλκόνια των τηλεοράσεων να σας λένε μπροστά στα μούτρα σας "ότι είναι σάρκα του λαού". Τόσο ηλίθιος είσαι που καμαρώνεις ότι έχεις γεννήσει το κωλόπαιδο που φορά το τελευταίο μοντελάκι του  Αρμάνι, την ώρα που εσύ βάζεις μπάλωμα στο παντελόνι ηλικίας 6 ετών αγορασμένο με την σύνταξη του παππού.

Έρχονται τα δύσκολα με φόρα. Ο πυροσβεστήρας ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ τα πήγε θαυμάσια στην πυρόσβεση της οργής του λαού αλλά δυστυχώς για αυτόν το θεατράκι θα κρατήσει μέχρι το τέλος του Καλοκαιριού. Θα ήθελαν να το τραβήξουν κανά δυο χρόνια αλλά οι παγκόσμιες αγορές πιέζουν. Θέλουν επιτέλους το απαλλοτριωμένο χωράφι Ελλάδα να γίνει προσοδοφόρο. Αρκετά το κοιτούσαν, αρκετά έμειναν στα σχέδια επί χάρτου, τώρα πρέπει να κάνουν το ντου. 

Αφήστε την αλληλεγγύη και πιάστε στο στόμα σας επιτέλους την φράση κοινωνική συνοχή. Το μόνο όπλο που έχει ένας λαός δεν είναι τίποτε άλλο από το να φυλάει ο κάθενας τα νώτα του άλλου και όχι να τον μαχαιρώνει πισώπλατα για ένα μηνιάτικο και μία σύνταξη που δεν θα την χαίρεται για πάνω από δύο ημέρες. 

Αν δεν βάλετε μυαλό κι αν ακόμη νομίζετε ότι ανήκετε στους απυρόβλητους, στους αθανάτους και στο στρατό που θα μισθώνετε για να  φυλάει το Κοινοβούλιο, τα εκλογικά κέντρα, τα κομματικά γραφεία, τα γραφεία ξένων επενδύσεων, τους εισπρακτικούς "κρατικούς" φορείς, τις Τράπεζες, το ΤΑΙΠΕΔ, τους ξενόφερτους Θεσμούς, τη σημαία της Ε.Ε, τις κομματοθρεμμένες και ευρωθρεμμένες νομαρχίες και  δημαρχεία, τότε τα πράγματα για σας θα είναι πιο δύσκολα ακόμα και από αυτούς που έβγαλαν φέρετρο λόγω χρεών από το σπίτι τους και κοιμήθηκαν σε ένα πεζοδρόμιο με ταβάνι τα αστέρια. Εκείνοι πάλεψαν με την κατάντια και ακόμη στέκουν όρθιοι αν και σακατεμένοι. Την αξιοπρέπεια την κατέκτησαν, δεν την πήραν ως απόδειξη μετά το "χρέος" τους στην κάλπη.

Για όσους δεν γουστάρουν να συμμετάσχουν στην μάχη της κοινωνικής συνοχής ούτε ένα μέτρο γης Ελλάδας δεν θα δοθεί για το σαρκίο τους. Η σαρξ εκ σαρκός τους το έχει ήδη υπογράψει το επενδυτικό πρόγραμμα "Ομαδικός Τάφος Μισθοφόρων". Ατιμωτικό άγημα σταλμένο από τους Θεσμούς που προσκυνούν θα τους συνοδεύει στην καθημερινή κατάντια,  διότι οι κατακτητές γνωρίζουν ότι "χωρίς προδότη, κάστρο δεν πατιέται". 

Εφόσον το κάστρο πατήθηκε ψάξτε μέσα στα σπίτια σας για τον κατ' εξακολούθηση προδότη, που μυαλό δεν θα βάλει ούτε μετά την τελική Συμφωνία η οποία θα σάς ξεκληρίσει ομαδικώς. Και μην σας πιάσει οίκτος για όσους συντελούν τα παιδιά σας να γεννηθούν, να μεγαλώσουν και να πεθάνουν ως σκλάβοι. Πόλεμος έρχεται και όλοι πρέπει να υποστούν τις συνέπειες των συνειδητών πράξεων τους. 

stontoixo

Επιτέλους, Θέλουμε ένα άλλο καθεστώς ευημερίας και γαλήνης.

Πολλοί Έλληνες ταπεινώνονται, οι αξίες τους και οι ικανότητές τους δεν αναγνωρίζονται, μειώνονται κοινωνικά και παραμερίζονται. Αρκετοί σπρώχνονται στην απόγνωση, στην απομόνωση και ενίοτε στην αυτοκτονία.

Εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους και εξαθλιώνονται, συνταξιούχοι

ζουν με τον τρόμο της περαιτέρω βίαιης μείωσης της σύνταξης τους και οι ασθενείς δεν έχουν ελπίδα, αν δεν διαθέτουν δικά τους χρήματα. Ελεύθεροι επαγγελματίες, μικροεπιχειρηματίες και αγρότες, στοχοποιούνται ως φοροκλέφτες, για να προκληθεί κοινωνικός κανιβαλισμός εναντίον τους και να διευκολυνθεί η οικονομική τους αφαίμαξη. Μικρομεσαίοι επιχειρηματίες πτωχεύουν και παρασύρουν στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους. Ακόμα και μεγάλοι ΜΗ κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, που δεν έχουν πρόσβαση στην εξουσία, παραγκωνίζονται και οι περιουσίες τους κινδυνεύουν από τα λεγόμενα distress funds και τους τραπεζίτες που ελέγχουν πλέον τις τύχες όλων μας. Όσοι επιχειρηματίες μπορούν φεύγουν κατά εκατοντάδες σε ξένες χώρες. Η επίτηδες στημένη τεχνητή γραφειοκρατία σκοτώνει με σχέδιο ότι δεν υποτάσσεται.

Φωτεινά επιστημονικά και καλλιτεχνικά πνεύματα παραγκωνίζονται, το έργο τους δεν αναγνωρίζεται και οι προτάσεις τους δεν εισακούονται. Πτυχιούχοι μπαίνουν στο περιθώριο και στη φτώχεια και όσοι μπορούν φεύγουν στο εξωτερικό. Απολυμένοι από τις δουλειές τους εγκαταλείπονται στην τύχη τους. Πολλοί ικανοί δημόσιοι υπάλληλοι σιωπούν και δεν αντιδρούν, φοβούμενοι μη χάσουν ακόμα κι αυτή τη δουλειά τους.

Την ίδια στιγμή, το καθεστώς μετατρέπει τη χώρα σε χωματερή δυστυχισμένων ψυχών, μεταναστών και προσφύγων, υπακούοντας σε έξωθεν εντολές.

Η προπαγάνδα του καθεστώτος, με διαδοχικά σοκ καλλιεργεί ένα αίσθημα κατωτερότητας στους Έλληνες και κοινωνικής ανημποριάς. Εμφυτεύει στα μυαλά μας την εικόνα της τεμπέλικης και ανίκανης κοινωνίας του καναπέ, την συνενοχή όλων μας στην κρίση και στην πολιτισμική ισοπέδωση. Μας καλούν να μην ασχολούμαστε με το καθεστώς, αλλά να γίνουμε ατομικά καλύτεροι άνθρωποι, λες και είμαστε κακοί. Προπαγανδίζουν συνεχώς ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και πως ο μόνος δρόμος για το μέλλον μας είναι τα μνημόνια υποταγής του Ελληνικού λαού και της αρπαγής του υλικού και πνευματικού του πλούτου.

Επιτέλους, Θέλουμε ένα άλλο καθεστώς ευημερίας και γαλήνης.
Οι Έλληνες αξίζουμε μια καλύτερη μοίρα.

Πέτρος Χασάπης

 Σύνταγμα

Το Σίδνεϊ υποδέχτηκε το 2017

Πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα... Happy New Year! Χιλιάδες κάτοικοι του Σίδνεϊ, μεταξύ των οποίων και αρκετοί Έλληνες, υποδέχθηκαν πριν από λίγα λεπτά το 2017, πετώντας στη θάλασσα το...
«γερασμένο» 2016.

Το City (κέντρο) της μεγάλης αυστραλιανής πόλης γέμισε από χαρούμενους ανθρώπους, οι οποίοι υποδέχθηκαν όλοι μαζί το 2017, καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες αλκοόλ και φωνάζοντας συνθήματα ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον.



Η παραλία στο Opera House και η περιοχή κάτω από τη γέφυρα που ενώνει τις δύο περιοχές που συνθέτουν το Σίδνεϊ, κατακλύστηκε από κόσμο, οι οποίοι απόλαυσαν το φαντασμαγορικό θέαμα που τους πρόσφεραν τα χιλιάδες βεγγαλικά που έκαναν τη νύχτα μέρα στη μεγαλούπολη της Αυστραλίας.

Αμέτρητα happenings, δραστηριότητες και κάθε είδους απολαύσεις ήταν διαθέσιμες στους χιλιάδες πολίτες που γιόρταζαν, μετατρέποντας το πανέμορφο κέντρο με τους ουρανοξύστες και τα λιμανάκια, σε ένα τεράστιο πάρτι.

Δείτε πώς υποδέχθηκαν οι Αυστραλοί το 2017...

Η αποϊέρωση της Δύσης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

“Η δουλεία είναι η νέα ελευθερία. Μόνος του, ελεύθερος, ο άνθρωπος είναι πάντα νικημένος. Αλλά αν αποκηρύξει την προσωπικότητά του, αν υποταχθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα, τότε μπαίνει μέσα στην συλλογική δύναμη... έχουμε κόψει τους δεσμούς μεταξύ παιδιού και γονέων, μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Αλλά αργότερα, δεν θα υπάρχει ούτε γυναίκα ούτε φίλος”. (Από το “1984” του Όργουελ).

Χριστούγεννα για μια ακόμη χρονιά και η συντονισμένη κατεδάφιση του πνεύματος της μεγάλης αυτής γιορτής συνεχίζεται υπό τις προσταγές της παγκοσμιοποίησης, παρά την βαθειά κρίση της. Γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο η επικράτηση σε όλες τις χώρες του πλανητικού ολοκληρωτισμού των τραπεζιτών. Είναι και οι εντολές των επικυρίαρχων ελίτ: “χτυπήστε τις παραδόσεις τους για να τους κάνετε να υποταχθούν”.

Όπως το ορίζει με σαφήνεια στο λεξικό του ο Μπαμπινιώτης, είναι “η μετατροπή της οικουμένης σε ενιαία οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επικράτεια”! Γι' αυτό η λατρεία του Μαμμωνά και όχι του Χριστού, στην οποία σπρώχνουν τους ανθρώπους με την τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου, θέλει τα Χριστούγεννα ένα ατελείωτο σώου από “ρεβεγιόν”, βιτρίνες, καζίνο και εξωτικές εκδρομές.

Με λίγα λόγια, ο πνευματικός πόλεμος για τον έλεγχο του πολιτισμού γίνεται και εκδηλώνεται σαν υλικός γιατί “όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών εκεί έσται και η καρδία υμών” (Κατά Ματθ. 6,21).

Έτσι, αντί για την μέθεξη με “τον Λόγο που έγινε σάρκα” του υμνωδού, βομβαρδιζόμαστε με τα νέα της Βαρβακείου αγοράς, από τα στημένα κανάλια, τις πληροφορίες για τους ταξιδιωτικούς προορισμούς, τις απαιτήσεις για το “γιορτινό τραπέζι” και τα ατελείωτα ρεπορτάζ για ...την “πατρίδα του Αη Βασίλη” της Coca-Cola, το Ροβανιέμι, μια Φινλανδική κωμόπολη παντελώς άγνωστη μέχρι το 1960!

Ο απόλυτος ευτελισμός και αποϊέρωση του δυτικού πολιτισμού, την ώρα που σε ιστορικές χώρες της Χριστιανοσύνης στην Εγγύς Ανατολή γίνεται ξανά πραγματικός διωγμός και σφαγή των πιστών υπό τα αδιάφορα -αν όχι συνένοχα- βλέμματα της Δύσης.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ζούμε την αντιστροφή της ιστορίας. Σαν να είμαστε μέσα σε μια μηχανή του χρόνου, γυρίζουμε προς το παρελθόν, αλλά με τον γρήγορο ρυθμό που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Χρειαστήκαμε πολύ καιρό για να βγούμε από τον Μεσαίωνα, αλλά, αν συνεχίσουμε έτσι, θα χρειαστούμε πολύ λιγότερο για να ξαναγυρίσουμε σε αυτόν...

Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι αυτός ο νέος Μεσαίωνας θα διαθέτει την όψη και την δύναμη της τεχνολογίας. Μιας τεχνολογίας, την οποία θέλει να χρησιμοποιήσει μια αδίστακτη ελίτ για να υποδουλώσει, να ελέγξει, να αναστείλει, να βασανίσει, να καταστρέψει και να δολοφονήσει με πρωτοφανή βία και σκληρότητα.

Μέσα στα πλαίσια αυτά, η οικονομία έχει μεταβληθεί σε “κατευθυνόμενο πύραυλο” κατά στόχου: την ίδια την ανθρωπότητα. Έτσι επιβάλλεται η πτωχο-τραπεζοκρατία και οι χώρες μετατρέπονται σε αποικίες χρέους.

“Υπήρξαν εποχές, όπως η δική μας, μονίμως ταραγμένες κι αναστατωμένες”, γράφει ο Έλληνας φιλόσοφοςΚώστας Παπαϊωάννου σε ένα άγνωστο κείμενό του, γραμμένο το 1950, που εκδόθηκε το 2003 για πρώτη φορά (από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις).

“Όμως, ανάμεσα στους ανθρώπους και την Τρομοκρατία της Ιστορίας, που βάσταζαν στους ώμους τους, μεσολαβούσε “ένα ουράνιο στερέωμα αστροποίκιλτο από Μύθους” που επέτρεπαν στους ανθρώπους να σκέπτονται με απέραντη σοβαρότητα τον εαυτό τους και να ΄χουν ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια στα παθήματά τους”.

Είναι ασύλληπτο για μας το αίσθημα δικαιοσύνης που βρίσκουμε τόσο στον Αισχύλο όσο και στην σοφία των Προφητών: “Ουαί ο οικοδομών πόλιν εν αίμασι και ετοιμάζων πόλιν εν αδικίαις”. Όταν το 458 π.Χ. Ανέβηκε η Ορέστεια του Αισχύλου στην Αθήνα, οι Αθηναίοι βρίσκονταν σε πόλεμο τόσο με τους Πέρσες όσο και με τους Πελοποννήσιους. Έναν πόλεμο που άρχιζε από τα Μέγαρα και την Αίγινα και έφτανε στην Κύπρο, στην Αίγυπτο και στην Φοινίκη.

Έτσι οι τραγικοί μύθοι θύμιζαν στους Έλληνες τις καταστροφικές δυνάμεις που έφεραν μέσα τους και τους μάθαιναν να βλέπουν με τέτοια σοβαρότητα τον κόσμο ώστε να γνωρίζουν ότι κάθε ανθρώπινη πράξη βάζει σε αμφιβολία και κίνδυνο αυτά τα ίδια τα θεμέλια του Σύμπαντος...

Σήμερα, ανίσχυροι μπροστά στην αλαζονική ύβρι των Επικυρίαρχων, κανένα παρόμοιο ανθρώπινο νόημα, κανέναν ανθρώπινο συμβολισμό δεν βρίσκουμε “μες στο οποίο ν' αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σαν ολότητα”...

Τα τελευταία πενήντα χρόνια, η εντυπωσιακή πρόοδος της τεχνολογίας έχει ανοίξει ένα σημαντικό χάσμα μεταξύ των γνώσεων του κοινού και των γνώσεων που αποκρύπτουν και χρησιμοποιούν οι ελίτ. Χάρη στην βιολογία, την νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το “σύστημα” διαθέτει μια βαθειά και προηγμένη γνώση των ανθρωπίνων όντων, τόσο από φυσικής όσο και από ψυχολογικής πλευράς. 

Το σύστημα έχει φθάσει να γνωρίζει το άτομο καλύτερα απ' όσο αυτό ξέρει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ασκεί περισσότερο έλεγχο και μεγαλύτερη εξουσία στα άτομα απ' ό,τι τα άτομα στους εαυτούς τους.

Μια βασική στρατηγική χειραγώγησης που εφαρμόζει η Νέα Τάξη σήμερα είναι να παροτρύνει την νεολαία να είναι ευχαριστημένη με την ιδιωτεία. Να βρίσκει “cool” το γεγονός ότι είναι αποβλακωμένη, άξεστη και αστοιχείωτη... και να ενδιαφέρεται μόνο για τα χρήματα.

Στα πλαίσια μιας νέου τύπου, πνευματικής, “σφαγής των νηπίων”, τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης προετοιμάζονται από μωρά για να γίνουν οι “γενίτσαροι” του αύριο. Να αποκοπούν γρήγορα από τον θηλασμό και την μάνα τους με τις τεχνικές και τις τροφές που συνιστούν τα καθοδηγούμενα μαιευτήρια· να απομακρυνθούν από την οικογένεια (που σε μεγάλο ποσοστό είναι ήδη διαλυμένη) και να παραδοθούν στην καθεστωτική προπαγάνδα του καταναλωτισμού. 

Ήδη εφαρμόζεται η υποχρεωτική εκπαίδευση των νηπίων και τα ολοήμερα σχολεία... ως προοδευτικά μέτρα. Ο διωγμός των νηπίων ολοκληρώνεται με την απουσία χώρου και χρόνου παραδοσιακού βιώματος και συναναστροφής και την αποκλειστική απασχόληση με την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή σε ρόλο γκουβερνάντας. Τέλος, με τα καινούργια “νεοταξικά” σχολικά αναλυτικά προγράμματα και κατευθύνσεις μαθαίνουν να μισούν τους προγόνους, την πατρίδα, την έννοια της ελευθερίας και της αντίστασης στο σύστημα και να ...“συνωστίζονται” ευτυχισμένα στα πόδια του Μεγάλου Αδελφού.

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική του ψυχοδιανοητικού περισπασμού, που σημαίνει να αποσπάται η προσοχή από τα σημαντικά προβλήματα χάρη σε έναν συνεχή καταιγισμό άχρηστων πληροφοριών και ανούσιων θεμάτων, που είναι “της μόδας”.

Μέσω των Ιδρυμάτων των γκλομπαλιστών χρηματοδοτούνται σχέδια “διαπαιδαγώγησης στην δημοκρατία” και βιβλία “δημιουργίας μη εθνοκεντρικής ιστορίας” γιατί θέλουν να μας στήσουν ένα μεταμοντέρνο κουρέλι για σημαία, όπως πάνε να κάνουν στην Κύπρο.

Έτσι, για να λοβοτομηθεί η εθνική μνήμη και να ενσταλαχθεί στις νέες γενηές το δηλητήριο του ενδοτισμού και της υποταγής, πρέπει να υποβαθμισθούν μερικοί από τους ωραιότερους και βασικότερους ρομαντικούς μύθους, που έχουν μπει στο στόχαστρο των οπαδών της αφασικής ιστορίας. Το “πολιτικά ορθό” αφήγημα δεν χρειάζεται την μυθολογία, την αυτοθυσία, την πίστη, το μαρτύριο, τον ηρωϊσμό. 

Όλα αυτά αντικαθίστανται από την ξερή παράθεση “διαθεματικών” κοινωνικο-οικονομικών αναλύσεων.

Ιστορία και μύθος, όμως, βαδίζουν πάντα μαζί. Άλλωστε έχει δημιουργηθεί όλους αυτούς τους αιώνες ένα ολόκληρο ποτάμι λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής παραγωγής που συγκροτεί ντε φάκτο “ιστορία” και δεν πειθαρχεί, όπως όλα τα ποτάμια, στις εντολές της “λογικής”.

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, στο έργο του “Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη”, βλέπει τα “Κρυφά Σχολειά” σαν νέες “Ακαδημίες του Πλάτωνα”, που μέσα τους “συναζόταν όλο το Έθνος” γύρω από “το κιτρινισμένο ράσο του παπά”. Και γράφει:

“Κι όπως πάντοτε, όλοι τους, ήταν, πάλι, παρόντες: ο Σοφοκλής, ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας και ο Κυναίγειρος.

Ανασκούμπωσε ο Πλάτων το ράσο και τους έδειχνε με το δάχτυλο τη φωνή τους στο συναξάριο.

Κ' εκείνα την άκουγαν, καθώς εμουρμούριζαν όλα μαζί την πανάρχαιη Αλφαβήτα, που η αδρή της συρμή ήτανε το μακρύτερο ζων ύδωρ του κόσμου”.

Ποιο “νεοταξικό”, “μεταμοντέρνο” ιδεολόγημα έχει την δύναμη να ξερριζώσει από την ψυχή του Έλληνα αυτή την παράδοση;

Όσοι ακόμα αυταπατώνται ότι θα μπορέσουν να διαγράψουν “το παπαδαριό” και το ορθόδοξο φρόνημα, ας ανατρέξουν στους στίχους 88 έως 90 του Ύμνου στην Ελευθερία.

Ο Σολωμός έχει περικλείσει όλο το νόημα του '21 στον εθνικό ύμνο.

Όπως αναφέρει ο Ε. Μορέν, στο βιβλίο του “Πνεύμα των Καιρών”, πολύ εύστοχα: “Η ζωή δεν μπορεί να καταναλώσει τα πάντα και η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί, ούτε και θα μπορέσει ποτέ να δώσει τα πάντα”!

Σε άψυχες γενικότητες και αφηρημένους κοσμοπολιτισμούς, όσο φανταχτερό και να είναι το περιτύλιγμα, δεν πιστεύει για καιρό κανείς. Το θρησκευτικό πνεύμα των εορτών επιβιώνει γιατί συναντιέται με το λαϊκό βίωμα, όπως έγινε και με την Ορθοδοξία για αιώνες. Η αντίστροφη μέτρηση για τον “Ηρωδισμό” της υπερεθνικής τοκογλυφικής ελίτ έχει αρχίσει.

ΠΗΓΗ

oimos-athina

Ας χορέψουμε λοιπόν το χορό της ζωής.

Το χάος είναι ένας χορός, ένας ρευστός χορός της ζωής, κι ο χορός αυτός είναι ερωτικός. 
Ο πολιτισμός μισεί το χάος κι επομένως μισεί επίσης τον Έρωτα. Ακόμα και σε καιρούς υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας, ο πολιτισμός καταπιέζει το ερωτικό. Διδάσκει ότι οι οργασμοί είναι γεγονότα που συμβαίνουν σε λίγα μόνο μικρά σημεία των κορμιών μας, και μόνο μέσω του σωστού χειρισμού των σημείων αυτών. Συμπιέζει τον Έρωτα μέσα στην πανοπλία του Άρη, μετατρέποντας το σεξ σε μια ανταγωνιστική δουλειά με επίκεντρο το κατόρθωμα, αντί για ένα χαρούμενο κι αθώο παιχνίδι.

Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι εν μέσω τέτοιας καταπίεσης, ο Έρωτας αρνείται να αποδεχτεί αυτήν τη μούχλα. Η χαρούμενη χορευτική μορφή του, διαπερνά εδώ κι εκεί την πανοπλία του Άρη. Όσο τυφλωμένοι κι αν είμαστε από την πολιτισμένη μας ύπαρξη, ο χορός της ζωής συνεχίζει να στάζει λίγο λίγο μέσα στην αντίληψή μας. Κοιτάζουμε ένα ηλιβασίλεμα, στεκόμαστε στο μέσο του δάσους, σκαρφαλώνουμε σε ένα βουνό, ακούμε το τραγούδι ενός πουλιού, περπατάμε ξυπόλητοι σε μια παραλία, κι αρχίζουμε να νιώθουμε κάποιο ενθουσιασμό, μια αίσθηση δέους και χαράς. Είναι η αρχή ενός οργασμού για ολόκληρο το κορμί, που δεν περιορίζεται στις από τον πολιτισμό αποκαλούμενες ερωτογενείς ζώνες, ο πολιτισμός ποτέ δεν αφήνει το συναίσθημα να ολοκληρωθεί. Αλλιώς, θα είχαμε συνειδητοποιήσει πως κάθε τί που δεν έιναι παράγωγο του πολιτισμού είναι ζωντανό και χαρούμενα ερωτικό.

Όμως, λίγοι από εμάς σιγά σιγά ξυπνάμε από την αναισθησία του πολιτισμού. Κατανοούμε ότι κάθε πέτρα, κάθε δέντρο, κάθε ποτάμι, κάθε ζώο, κάθε πλάσμα στο σύμπαν δεν είναι απλά εξίσου ζωντανό, αλλά προς το παρόν είναι πιο ζωντανό από εμάς τα πολτισμένα όντα. Η γνώση αυτή δεν είναι απλά διανουμενίστικη.
Δεν μπορεί, γιατί ο πολιτισμός θα την μετατρέψει σε άλλη μια ακαδημαϊκή θεωρία. Το νιώθουμε. Έχουμε ακούσει τα τραγούδια αγάπης των ποταμιών και των βουνών κι έχουμε δει τον χορό των δέντρων. Δεν θέλουμε πλέον να τα χρησιμοιούμε σα νεκρά αντικείμενα, αφού είναι ολοζώντανα. Θέλουμε να είμαστε οι εραστές τους, να πάρουμε μέρος στον όμορφο ερωτικό χορό τους. Μας φοβίζει. Ο χορός θανάτου του πολιτισμού παγώνει κάθε κύτταρο, κάθε μυ μας. Ξέρουμε ότι θα είμαστε αδέξιοι χορευτές και άγαρμποι εραστές. 

Θα είμαστε τρελοί.Στην τρέλα μας όμως είναι που βρίσκεται η ελευθερία μας. Αν μπορούμε να είμαστε τρελοί, έχουμε ξεκινήσει να σπάμε τις αλυσίδες του πολιτισμού, έχουμε ξεκινήσει να χάνουμε την ανάγκη μας για κατορθώματα. Χωρίς μια τέτοια ανάγκη, έχουμε χρόνο να μάθουμε το χορό της ζωής˙ έχουμε χρόνο να γίνουμε εραστές των δέντρων και των βράχων και των ποταμιών. Ή, με μεγαλύτερη ακρίβεια, ο χρόνος σταματά να υπάρχει για εμάς˙ ο χορός γίνεται οι ζωές μας καθώς μαθαίνουμε να αγαπάμε κάθε τί που ζει. Κι εκτός αν μάθουμε να χορεύουμε το χορό της ζωής, κάθε αντίστασή μας στον πολιτισμό θα είναι μάταιη. Από τη στιγμή που ακόμη θα κυβερνά μέσα μας, εμείς απλά θα τον αναπαράγουμε.

Ας χορέψουμε λοιπόν το χορό της ζωής. Ας χορέψουμε αδέξια χωρίς ντροπή, γιατί ποιός από εμάς τους πολιτισμένους δεν είναι αδέξιος; Ας κάνουμε έρωτα στα ποτάμια, τα δέντρα, τα βουνά, με τα μάτια, τα δάχτυλα, τα χέρια, τα αυτιά μας. Ας έχουμε κάθε σημείο των κορμιών μας αφυπνισμένο στην ερωτική έκσταση του χορού της ζωής. Θα πετάξουμε. Θα χορέψουμε. Θα γιατρευτούμε. Θα μάθουμε ότι αυτά που φανταζόμαστε είναι δυνατά. Ότι αποτελούν μέρος του ερωτικού χορού που μπορεί να δημιουργήσει τον κόσμο που επιθυμούμε.

Πηγή & μετάφραση https://a-politiko.espivblogs.net

antidras

Έλληνες από όλα τα σημεία του ορίζοντα, κατάφεραν να διαπρέψουν, να καταργήσουν τα σύνορα και να μας κάνουν περήφανους με τα κατορθώματά τους.

Η ομάδα του ellines.com διάλεξε 12 από αυτούς, έναν για κάθε μήνα του 2016, που με το έργο και την προσωπικότητά τους προκάλεσαν παγκόσμια αίσθηση.

Λεωνίδας Καβάκος Ο Λεωνίδας Καβάκος ανακυρήχθηκε νικητής του ακριβοθώρητου βραβείου Léonie Sonning Music Prize 2017. Το βραβείο συνοδεύεται από έπαθλο αξίας €80,000 και η ανακοίνωσή του έγινε τον Ιανουάριο του 2016. Πρόκειται για την υψηλότερη μουσική διάκριση στην Δανία και μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.

Μιχάλης Παλαιοδήμος Είναι κινηματογραφιστής και διευθυντής φωτογραφίας στην ταινία μικρού μήκους "Stutterer", που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στην 88η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ.

Δωροθέα Πινότση Επιστήμονες στη Βρετανία, με επικεφαλής την Ελληνίδα ερευνήτρια, κατάφεραν να παρατηρήσουν για πρώτη φορά τη στιγμή ακριβώς που οι πρωτεΐνες γίνονται τοξικές για τα εγκεφαλικά κύτταρα, προκαλώντας έτσι τη νόσο Πάρκινσον.

Αθανασία Αθανασίου Οι επιστήμονες από το Ιταλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας υπό την καθοδήγηση της Ελληνίδας ερευνήτριας, ανέπτυξαν «έξυπνα υλικά» που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα ρομπότ που θα αποσυντίθενται, όπως κάνει ένα ανθρώπινο σώμα τη στιγμή που έχει φτάσει στο τέλος της ζωής του.

Παύλος Αλεβιζάτος Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα βράβευσε τον διακεκριμένο καθηγητή των Νανοεπιστημών και της Νανοτεχνολογίας στο Berkeley και πρώην διευθυντή του Berkeley National Laboratory Lawrence (Berkeley Lab) Παύλο Αλιβιζάτο, με το Εθνικό Μετάλλιο των Επιστημών (National Medal of Science). Η συγκεκριμένη διάκριση, είναι η υψηλότερη τιμή στις ΗΠΑ για τα επιτεύγματα στους τομείς της επιστημονικής έρευνας.

Γεώργιος Γιαννάκης Ο καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, Γεώργιος Γιαννάκης βραβεύτηκε με την επιβλητική έδρα McKnight Presidential Endowed Chair από τον πρόεδρο του Πανεπιστημίου Eric Kaler. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα βραβεία της συγκεκριμένης σχολής. Ο καθηγητής Γιαννάκης, ο οποίος είναι επίσης Διευθυντής του Ψηφιακού Κέντρου Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου, είναι μόλις ο τρίτος καθηγητής στο Κολέγιο της Επιστήμης και Μηχανικής του Πανεπιστημίου που λαμβάνει τη συγκεκριμένη την τιμή.

Παναγιώτης Αρτεμιάδης Ο Έλληνας ερευνητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ανακάλυψε πώς να ελέγχει πολλαπλά ρομποτικά drones χρησιμοποιώντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Ο χειριστής φοράει ένα καπέλο εφοδιασμένο με 128 ηλεκτρόδια, το οποίο είναι συνδεδεμένο σε έναν υπολογιστή. Η συσκευή καταγράφει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου, όταν ο χειριστής μετακινεί ένα χέρι ή σκέφτεται κάτι, ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου ανάβουν.

Γιάννης Τσάπρας Μια διεθνής ερευνητική ομάδα, στην οποία συμμετέχει o Έλληνας αστρονόμος, ανακοίνωσε την ανακάλυψη ενός κοντινού πιθανά κατοικήσιμου πλανήτη, ο οποίος θα μπορούσε να φιλοξενήσει ζωή και είναι αρκετά κοντά για την αποστολή διαστημικών αποστολών. Στην ομάδα συμμετείχαν 31 επιστήμονες από 8 χώρες.

Γιώργος Παξινός Ο Βρετανικός Ιατρικός Σύλλογος έδωσε το βραβείο για το «Καλύτερο εικονογραφημένο βιβλίο» του 2015 στον Άτλαντα του ανθρώπινου εγκεφάλου, την τέταρτη έκδοση του, τον οποίο έχουν συγγράψει ο Juergen Mai, το Milan Majtanik, και ο Έλληνας καθηγητής Γιώργος Παξινός. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έλαβε το βραβείο Αριστείας για τις εκδόσεις Ιατρικής Επιστήμης από την Ένωση Αμερικανών Εκδοτών το 1997.

Κωνσταντίνος Τζελέπης - Γιώργος Βασιλείου Ερευνητές από το Ινστιτούτο Wellcome Trust Sanger, με τη συμμετοχή των 2 Ελλήνων, ανακάλυψαν μία μέθοδο η οποία εξολοθρεύει τα καρκινικά κύτταρα, δίχως να επηρεάζει τον υγιή ιστό. Η ερευνητική ομάδα δημιούργησε μια εξελιγμένη μορφή της γενετικής μεθόδου CRISPR gene editing, την οποία εφάρμοσαν για την ανακάλυψη νέων θεραπευτικών στόχων ενάντια στην Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία.

Κατερίνα Χαρβάτη Το ετήσιο βραβείο Βασικής Έρευνας της Βάδης-Βυρτεμβέργης απονεμήθηκε στην Ελληνίδα καθηγήτρια Κατερίνα Χαρβάτη. Η κ. Χαρβάτη εργάζεται στο Κέντρο Senckenberg Ανθρώπινης Εξέλιξης και Παλαιοπεριβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο του Tübingen. Το βραβείο συνοδεύεται από €100.000 και είναι το μεγαλύτερο βραβείο έρευνας της Γερμανίας.

Ασημίνα Αρβανιτάκη Είναι κάτοχος της έδρας «Αρίσταρχος» στο Ινστιτούτο Φυσικής Perimeter του Καναδά, τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο «New Horizons in Physics». Θεωρείται μια από τις πιο ελπιδοφόρες νέες φυσικούς διεθνώς, αναγνωρίσθηκε για την πρωτοποριακή διεπιστημονική έρευνά της, η οποία γεφυρώνει τη θεωρία και το πείραμα στη σωματιδιακή φυσική, μέσα από μικρής κλίμακας πειράματα, που η ίδια έχει αναπτύξει. Ασχολείται με θεωρίες πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο της Φυσικής, όπως η υπερσυμμετρία, η σκοτεινή ύλη και οι έξτρα διαστάσεις.

pygemos