Απίστευτη επιστολή μιας γιαγιάς 96 ετών σε διευθυντή τραπέζης

Οι New York Times πριν λίγο καιρό δημοσίευσαν την επιστολή μιας γιαγιάς 96 ετών (!) που απευθυνόταν στον διευθυντή της τράπεζας με την οποία συνεργαζόταν.
Θα διαπιστώσετε ότι η Αμερικάνα γιαγιά και χιούμορ διαθέτει και εξυπνάδα και αν μη τι άλλο μας βάζει …ιδέες.

«Αγαπητέ κύριε, Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου με την οποία σκόπευα να πληρώσω τον υδραυλικό τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 3 νανοδευτερόλεπτα μεταξύ του σφραγίσματος της επιταγής μου και της αυτόματης κατάθεσης της σύνταξής μου από το δημόσιο!
Θα πρέπει να σας ευχαριστήσω και για το πρόστιμο των 30 δολαρίων που χρεώσατε το λογαριασμό μου ως πέναλτι για την ταλαιπωρία που προκάλεσα στην Τράπεζά σας. Η ευγνωμοσύνη μου ξεχειλίζει κυρίως γιατί με κάνατε να ξανασκεφτώ τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζω τα οικονομικά μου.
Έχω προσέξει πως κάθε φορά που προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί σας η μόνη μου παρηγοριά είναι η απρόσωπη και ασύμφορη οντότητα που έχει γίνει η Τράπεζά σας.
Από εδώ και στο εξής, όπως ακριβώς κάνετε κι εσείς, θα κάνω τις συνδιαλλαγές μου μαζί σας προσωπικώς.
Οι πληρωμές της υποθήκης και του δανείου μου δε θα γίνονται αυτόματα, αλλά θα φτάνουν στην Τράπεζά σας με επιταγή στο όνομα ενός υπαλλήλου, που θα ορίσετε εσείς. Να θυμάστε πως είναι αδίκημα να ανοιχτεί η αλληλογραφία που θα περιέχει την επιταγή από κάποιον άλλον και όχι από τον παραλήπτη.
Σας επισυνάπτω την αίτηση που θα πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος που θα ορίσετε. Σας ζητώ συγγνώμη για το 8σελιδο μέγεθός της, αλλά θα πρέπει να γνωρίζω γι’ αυτόν όσα γνωρίζει η Τράπεζά σας για μένα.
Σημειώστε πως όλες οι πληροφορίες που αφορούν το ιατρικό ιστορικό του θα πρέπει να υπογραφούν από το αρμόδιο Υγειονομικό τμήμα, ενώ και οι πληροφορίες για τα οικονομικά του θα πρέπει να συνοδεύονται από τα κατάλληλα θεωρημένα αντίγραφα-ντοκουμέντα.
Στη συνέχεια θα πρέπει να εκδώσω ένα PIN, τον οποίο θα χρησιμοποιεί ο υπάλληλός σας στις συναλλαγές μαζί μου.
Λυπάμαι, αλλά δε θα είναι μικρότερο από 28 νούμερα – τόσα είναι και τα νούμερα που πληκτρολογώ κάθε φορά που καλώ το telephone banking και πρέπει να συνδεθώ με το λογαριασμό μου. Κι επειδή, όπως λένε, η μίμηση είναι η υπέρτατη κολακεία, επιτρέψτε μου να σας αντιγράψω!
Επιτρέψτε μου επίσης να σας γνωστοποιήσω και τα ακόλουθα. Όταν θα μου τηλεφωνείτε, θα πατάτε τα ακόλουθα κουμπιά:

1: Για να κλείσετε ραντεβού να με δείτε.
2: Για να με ρωτήσετε για μια πληρωμή που δεν έγινε.
3: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο σαλόνι σε περίπτωση που είμαι εκεί.
4: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην κρεβατοκάμαρα σε περίπτωση που κοιμάμαι.
5: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην τουαλέτα σε περίπτωση που με καλεί η φύση..
6: Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο κινητό μου σε περίπτωση που λείπω από το σπίτι.
7: Για να στείλετε e-mail στον υπολογιστή μου, απαιτείται ένας μυστικός κωδικός, ο οποίος και θα σας αποσταλεί εν ευθέτω χρόνω.
8: Για να επιστρέψετε στο κύριο μενού και να ξανακούσετε τις επιλογές 1-7.
9: Για να διατυπώσετε κάποιο αίτημα ή παράπονο. Κατόπιν θα μπείτε σε αναμονή ανάλογα με την πληρότητα του αυτόματου τηλεφωνητή μου.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του τηλεφωνήματος θα παίζει χαλαρωτική μουσική.
Αν, ωστόσο, χρειαστεί να περιμένετε πολύ, λυπάμαι, αλλά ακολουθώντας και πάλι το παράδειγμά
σας, θα πρέπει να σας χρεώσω με ένα ποσό για τη διαδικασία.
Κλείνοντας, σας εύχομαι ένα ευτυχισμένο και λιγότερο κερδοφόρο νέο έτος.

Η ταπεινή σας πελάτισσα.»»

perierga.gr

Αποκλειστικό: Οι κίνδυνοι της Κύπρου

Αργώ λίγο, αλλά κάθε μέρα που περνά αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο τη δυσκολία της θέσης στην οποία έχει περιέλθει η Κύπροςτο τελευταίο διάστημα. Πάντα υπήρχε μια ιδιαιτερότητα σ’αυτό το ταλαιπωρημένο νησί, αλλά τώρα τα πράγματα έχουν ξεφύγει αρκετά κι ελπίζω να είναι απλά διαστρέβλωση των δικών μας ΜΜΕ που τα ισοπεδώνουν όλα και όχι 100% πραγματικότητα.

Από τις εξελίξεις δε θα μπορούσε να απουσιάσει το όνομα της Τουρκίας. Τη μία βγαίνει κάποιος Μπαγίς και προτείνει στους Κύπριους να στραφούν στην τουρκική λίρα. Την άλλη (μόλις χθες), βγαίνει ο Νταβούτογλου και λέει να γίνει (κι επίσημα) η διχοτόμηση, αφού οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να εκμεταλλευτούν το φυσικό αέριο της θάλασσάς τους μόνοι τους, χωρίς τους Τουρκοκύπριους.

Οι… καλοί μας γείτονες είναι γνωστοί για την εξαιρετική τους εξωτερική πολιτική και σίγουρο είναι πως δε θα αφήσουν καμία ευκαιρία να πάει χαμένη για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Εμείς τι κάνουμε; Η Κύπρος τι θα κάνει; Ποιοι είναι οι κίνδυνοί της; Ο χάρτης παρακάτω είναι ενδεικτικός και ο «Νίντζα των αποκαλύψεων» σας τον παρουσιάζει αποκλειστικά:

Πηγή: Mediasoup 

Μαθητές, φοιτητές ξεσηκώνονται! Να τους σταματήσουμε!

...εν τω μεταξύ, η Ανάπτυξη άρχισε…

...ρευστότητα στην αγορά, κίνηση, πολύ καλές προσφορές και ΔΩΡΑ...!  

Μοντάζ antistachef

 ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ

Το «δίκαιο» των ληστών και των ρουφιάνων

Σταύρος Χριστακόπουλος «Οι μάζες πιο εύκολα πιστεύουν ένα μεγάλο ψέμα παρά ένα μικρό». Με αυτή την αρχή θρυλείται ότι «εκπαίδευσε» ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ τον Πάουλ Γιόζεφ Γκαίμπελς ως επικεφαλής της προπαγάνδας των ναζί. Μια αρχή που τηρείται ευλαβικά έως τις μέρες μας και αξιοποιείται από τους σημερινούςεπιγόνους των δύο... σπουδαίων αυτών ανδρών. Οι καταθέτες, λοιπόν, σύμφωνα με τη σημερινή γερμανική προπαγάνδα, χάνουν τις καταθέσεις τους για να μην πληρώσουν για τις τράπεζες οιφορολογούμενοι. Άλλωστε οι καταθέτες δεν είναι μια «ιερή αγελάδα». Είναι απλώς επενδυτές, οι οποίοι, καταθέτοντας τα λεφτά τους στις τράπεζεςτζογάρουν (συγγνώμη: «επενδύουν») και όχι μόνο ενδέχεται, αλλά και είναιδίκαιο να χάσουν. Προφανώς οι καταθέτες δεν είναι καν φορολογούμενοι, μια και, σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα, διαχωρίζονται απ’ αυτούς. Αυτός ο διαχωρισμός αποτυπώνεται πλήρως στο «επιχείρημα» ότι η Κύπρος είναι ένα απέραντο πλυντήριο μαύρου χρήματος. Όπως ακριβώς οι Έλληνες, οι Πορτογάλοι, οι Ιταλοί και οι όποιοι άλλοι, σήμερα ή αύριο, είναι όλοιδιεφθαρμένοι, κρατικοδίαιτοι και... «συντεχνίες». Εξ άλλου τα χρεωμένα κράτη είναι εξ ορισμού διεφθαρμένα, όπως και οι λαοί που τα συγκροτούν, συνεπώς πρέπει συλλήβδην να τιμωρηθούν ώστε να επανέλθουν στον ενάρετο γερμανικό οικονομικό «δρόμο». Κατά τον ίδιο τρόπο οι λαοί των χρεοκοπημένων χωρών και οι ίδιες οι χώρες είναι οι «άφρονες» που δανείστηκαν «χωρίς μέτρο» και τώρα πρέπει να πληρώσουν αδρά με το ίδιο το αίμα τους, την υπόσταση, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία τους, ώστε να διασώσουν τους «σώφρονες» τραπεζίτες, οι οποίοι ωστόσο δάνειζαν αφειδώς και χωρίς μέτρο χώρες και ιδιώτες που ήταν εξ αρχής γνωστό ότι αδυνατούσαν σε βάθος χρόνου να αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Παραδόξως, λοιπόν, ενώ οι δανειολήπτες είναι κοινοί απατεώνες που εκμεταλλεύθηκαν τις εύπιστες αθώες τράπεζες και άρα σήμερα πρέπει να πληρώσουν από την άδεια τσέπη τους για να τις καλύψουν τις ζημιές, δεν ισχύει το ίδιο για τους μετόχους και διαχειριστές των ευαγών πιστωτικών ιδρυμάτων, παρότι η δική τους διαχείριση τις τίναξε στον αέρα. Ενώ λοιπόν οι «επενδύτριες» τράπεζες προφυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού – και μαζί τους οι διαχειριστές και μέτοχοί τους –, παρά την άφρονα και ληστρικήδιαχείρισή τους, τα τεράστια ρίσκα και τις μη διαχειρίσιμες φούσκες που οι ίδιες δημιούργησαν, οι καταχρηστικά χαρακτηριζόμενοι «επενδυτές»καταθέτες πληρώνουν καταναγκαστικά με ζεστό χρήμα, χρεοκοπώντας οι ίδιοι και απαλλάσσοντας τους τραπεζίτες από τις δικές τους υποχρεώσεις. Όλη αυτή η παραδοξολογία ωστόσο δεν είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά μια απλή, συνοπτική και εύγλωττη αποκωδικοποίηση του δόγματος με το οποίο η Γερμανία διαχειρίζεται την κρίση του ευρώ και της ευρωζώνης. Επειδή όμως η παραδοξολογία αυτού του είδους μετά βίας συγκαλύπτει τη γερμανική σκοπιμότητα για καταλήστευση όλου του ευρωπαϊκού και εισαγόμενου στην Ευρώπη πλούτου, παραγόμενου και επενδυόμενου, πραγματικού και εικονικού, το μόνο που μένει είναι η απλή, σαφής, όσο καιχυδαία απόπειρα δικαιολόγησης μιας πρωτοφανούς ληστείας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία συνοδεύεται από ομαδικές δολοφονίεςκρατών, οικονομιών και λαών. Το γερμανικό δόγμα διαχείρισης της κρίσης δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας απίστευτος οικονομικός ολοκληρωτισμός, ο οποίος συνοδεύεται από πολιτικήκατοχή των καταληστευόμενων χωρών. Και όλα αυτά συμβαίνουν καλυπτόμενα πίσω από μια ψευδο-ηθική ρητορεία, την οποία εκπέμπει μια χώρα η οποία μπορεί, όπως λέει και ο τέως πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, να αντιμετωπίζει συλλήβδην π.χ. τους Κυπρίους σαν κοινούς γκάνγκστερ, αλλά η ίδια διαπρέπει και στο μαύρο χρήμα και στη διαφθορά. Άλλωστε ο ίδιος ο Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ) υπολογίζει σε 43-57 δισ. ευρώ (δηλαδή τουλάχιστον σε δυόμισι και τρεις φορές το κυπριακό ΑΕΠ) το μαύρο χρήμα που ξεπλένεται ετησίως στη Γερμανία. Ο ίδιος οργανισμός υπολογίζει περίπου σε 500 δισ. ευρώ (2,5 ελληνικά και 25 με 30 κυπριακά ΑΕΠ!!!) το σύνολο της «σκιώδους οικονομίας» (του πλήρως αφορολόγητου τζίρου) που δημιουργείται στη Γερμανία. Συμπληρωματικά να επισημάνουμε την – όπως την καταγράφει η «Ημερησία»τον Νοέμβριο του 2011 – επί 30 χρόνια «ειδική σχέση» της Deutsche Bank με την πανίσχυρη οικογένεια Ταΐμπ της Μαλαισίας, η οποία «ξεπλένει»συστηματικά μαύρο χρήμα και ελέγχει απολύτως την κυβέρνηση του πολυπληθέστερου κρατιδίου της Μαλαισίας. Τέλος, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, «ακόμη και το υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ – που, για ευνόητους λόγους, δίνει μεγάλη σημασία στην αντιμετώπιση της διακίνησης μαύρου χρήματος, καθώς θεωρεί ότι συνδέεται άμεσα με τη διεθνή τρομοκρατία – στις εκθέσεις του χαρακτηρίζει τη Γερμανία “χώρα με εξέχουσα σημασία στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος” και θεωρεί ότι το Βερολίνο δεν έχει εκπονήσει καμία ολοκληρωμένη στρατηγική σε αυτό το μέτωπο». Όμως η χυδαιότητα αυτή, δηλαδή οι ένοχοι και οι πειρατές της ευρωπαϊκής οικονομίας να εγκαλούν, να καταδικάζουν και να τιμωρούν «εξωδίκως» ολόκληρη την Ευρώπη και τους ευρωπαϊκούς λαούς σε καταστροφή με ψευδο-ηθικά επιχειρήματα, δεν είναι τακτική μόνο της Γερμανίας και των συνενόχωντης (Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ), οι οποίοι συγκροτούν τις απανταχού τρόικες. Η ίδια ακριβώς χυδαιότητα διατρέχει από την αρχή μέχρι το τέλος την κυνική «επιχειρηματολογία» των εγχώριων Κουίσλινγκ (αυτούς που το «Ποντίκι» έχει καθιερώσει να αποκαλούνται «Ρουφιάνοι της τρόικας»). Κάθε φορά που τους ακούτε ή τους διαβάζετε, μπορείτε απλώς να θυμάστε ποιους υπερασπίζονται και ποιων τα συμφέροντα πρακτορεύουν... το «Ποντίκι»

Κύπριος στήνει στον τοίχο τον διεθνή Τύπο για την κρίση

Απευθείας ερώτημα, στους εκπροσώπους του διεθνούς Τύπου, για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν δημοσιογραφικά τις εξελίξεις στην Κύπρο, θέτει ένας ηλικιωμένος, σε μία φωτογραφία που κάνει τον γύρο του κόσμου στα social media.

Έχει πεθάνει η αξιοπρεπής και ερευνητική δημοσιογραφία; διερωτάται ζητώντας, από την μια μεριά, να σταματήσει η απληστία των σεναρίων τρόμου και από την άλλη, να υπάρξει αλληλεγγύη με τον κυπριακό λαό και όχι τις τράπεζές τους.

ΠΗΓΗ icyprus

newsbomb

Η χούντα του κεφάλαιου δείχνει τα δόντια της

Γράφει ο kokkiniotis

Σε έξι μήνες φυλάκιση καταδικάστηκαν σήμερα Παρασκευή 29/3 οι τρεις εργαζόμενοι στους Ο.Τ.Α. που δικάζονταν στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων.

Πρόκειται για τον Νίκο Αδαμόπουλο, μέλος της Ε.Ε. της ΠΟΕ-ΟΤΑ και πρόεδρο του σωματείου της Νέας Ιωνίας, την Κική Καραγιώργου, πρόεδρο του σωματείου του Νέου Ηρακλείου και πρώην μέλος της Ε.Ε. της ΠΟΕ-ΟΤΑ και τον Νίκο Μαυρουδή, συνδικαλιστή εκλεγμένο στο υπηρεσιακό συμβούλιο.

Οι τρεις εργαζόμενοι δικάζονταν με κατασκευασμένες κατηγορίες για τη συμμετοχή τους στον αγώνα των εργαζομένων του Δήμου Νέου Ηρακλείου.

Παρά το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν μάρτυρες κατηγορίας (!), το δικαστήριο έσπευσε να τους καταδικάσει μέσα στο γενικότερο ‘κυνήγι μαγισσών’ των αγωνιστών εργαζομένων που έχει επιβάλει η τρόικα και το μαύρο μέτωπο κεφάλαιου – κυβέρνησης – Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΔΝΤ.

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί, είναι ότι με βάση τον πρόσφατο νόμο της τρικομματικής χούντας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, η σημερινή καταδίκη των τριών αγωνιστών ανοίγει το δρόμο της αργίας και της απόλυσης.

Φυσικά το εργατικό κίνημα δεν πρέπει να αφήσει αναπάντητη τη σημερινή προκλητική απόφαση.Οι υποβολείς της να πάρουν την απάντηση στους δρόμους του αγώνα!      ΒΑΘΥ 

"Η γη με τα μάτια των παιδιών"

Τον περασμένο Σεπτέμβριο παιδιά απ'  όλο τον κόσμο έστειλαν τις φωτογραφίες τους σ ένα παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας για τη Γη, έτσι ώστε να βοηθήσουν στην αύξηση της ευαισθητοποίησης σε περιβαλλοντικά θέματα, αλλά και να αναδείξουν το καλλιτεχνικό ταλέντο τους.

Ο διαγωνισμός που περιοριζόταν σε παιδιά κάτω των 17 ετών, δεχόταν φωτογραφίες που απεικόνιζαν θέματα για το περιβάλλον, με τρόπο που να εμπνέει τους μεγαλύτερούς τους να αναλάβουν δράση.

το βραβείο του κοινού δόθηκε στην Kseniya Saberzhanova, 17, από τη Ρωσία για την " τελευταία πνοή".

Η νικήτρια φωτογραφία του διαγωνισμού από την 8χρονη ρωσίδα Anastaya Vorobko

τρίτο βραβείο κοινού στον Michael Theodric, 10, από την Ινδονησία για το "Πρωινό στο Gunung".

Nicholas Morreau, 16, Αυστραλία, " μια ματιά στα πράγματα"

Mary Ann Tablante, 16 ετών, Φιλιππίνες. Στις χωματερές

Ειδικό βραβείο στη Sophie Vela, 14, από τη Γαλλία

Sazzid Ahmed, 17 ετών, από το Μπαγκλαντές. Σιτηρά

τρίτη θέση στη ΒΙΑΝΑ Stan, 14, από τη Ρουμανία

Δεύτερο βραβείο: "Έξοδος Κινδύνου" από τον Juan Carlos Canales, 14 ετών από την Ισπανία.

Kristina Bychkova, 17 ετών, Ιταλία. "Τα ζώα δεν είναι πράγματα"

Raghav Paul, 14, Ινδία.

"Ένας πίθηκος σε έναν μίνι ζωολογικό κήπο", από τον 14χρονο Eugene Konopleva, από την Ουκρανία.

η 9χρονη Darpan Basak φωτογράφησε παιδιά να παίζουν μαζί με βουβάλια.σ ένα ποτάμι

Agathe Giacometti, 13, Γαλλία

Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από IDEA (Διεθνής Διάλογος για την Περιβαλλοντική Δράση), μαζί με το National Geographic φωτογράφος και τον ανθρωπιστή Reza. Έξι φωτογραφίες επιλέχθηκαν από ένα σύνολο 4.000 και πλεον  συμμετοχών από περισσότερες από 90 χώρες.

antikleidi.com

Μέσα από τα δάκρυά μας θα δούμε τελικά την αλήθεια

Ζούμε, προσπαθούμε να επιβιώσουμε ή απλά μπήκαμε σε έναν θάλαμο βασανιστηρίων περιμένοντας να μας καλέσουν οι δήμιοί μας για να μας λυτρώσουν θανατώνοντάς μας;

Γίναμε μέλη μιάς ομάδας χωρών και τελικά διαπιστώνουμε πως αυτή η ομάδα τρέφεται από τις σάρκες της και λειτουργεί με κανόνες που αποφασίζουν οι ισχυροί και που τους επιβάλουν αυτάρεσκα και με απόλυτη σκληρότητα στους υπόλοιπους.

Φάγαμε πολύ παραμύθι τα προηγούμενα χρόνια ότι ο σκοπός της ένωσης και του ευρώ είναι η συναδέλφωση των λαών και μία Ευρώπη ειρήνης και προόδου.

Αυτό ήταν το περιτύλιγμα.
Η πραγματικότητα ήταν άλλη και πολλοί ακόμη και τώρα δεν εννοούν να την αντιληφθούν.
Στόχος της ενοποίησης ήταν να αφαιρεθεί από τους λαούς η δυνατότητα να ελέγχουν το οτιδήποτε. Όλος ο έλεγχος βήμα-βήμα έπρεπε να περάσει σε απρόσωπους “τεχνοκράτες” οι οποίοι θα αποφασίζουν για “το καλό μας” γιατί “αυτοί ξέρουν”

Ο σφαγιασμός της Κύπρου δεν συζητήθηκε σε κανένα κοινοβούλιο, ο λαός της Κύπρου δεν ερωτήθηκε καν, ούτε τέθηκαν υπόψιν του οι εναλλακτικές και οι επιπτώσεις τους.
Σε ένα βράδυ εκτέλεσαν την Κύπρο αναθέτοντας στην αντίστοιχη μαριονέτα που στην Κύπρο λέγεται Αναστασιάδης, απλά να εκτελέσει τις αποφάσεις.

Αυτό το μοντέλο λειτουργίας καθιερώνεται σε όλη την Ευρώπη, καταργώντας κοινοβούλια, σφαγιάζοντας την ελάχιστη επίφαση δημοκρατίας που υπήρχε και ακολουθώντας την μέθοδο της σαλαμοποίησης ώστε οι αντιδράσεις να είναι ελεγχόμενες. Σφαγιάζουμε σήμερα την Κύπρο αλλά “είναι ειδική περίπτωση” μην ασχολείστε οι υπόλοιποι. Θα έρθουμε μετά σε εσάς για την δική σας “ειδική περίπτωση”.

Δυστυχώς συνεχίζουμε να τσακωνόμαστε για το εάν ο Τσίπρας είναι χειρότερος από τον Σαμαρά. Αυτά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο μαριονέτες. Όταν η μία μαριονέτα καεί φέρνουν και τοποθετούν μπροστά μας την επόμενη, που την κατασκεύασε το ίδιο «εργοστάσιο» και έχει τα ίδια «ποιοτικά χαρακτηριστικά» με την προηγούμενη.

Το ευρώ και η Ευρωπαϊκή ένωση πρέπει να εκλείψουν.
Αλλιώς θα εκλείψει η Ελλάδα. Και όχι μόνο.
Είτε θέλουμε να το καταλάβουμε, είτε όχι, ζούμε έναν πόλεμο μετρώντας νεκρούς, βιώνουμε την εξαθλίωση που αυτός μας επιφέρει και παραδόξως είμαστε θύτες και θύματά!!!

Για όσο καιρό δεν θα μπορούμε να αντιληφθούμε πως όλοι μας είμαστε το «καύσιμο» που απαιτείται για να κινηθεί ένα τέρας, δεν θα υπάρξει καμία ελπίδα διαφυγής από το τέλος που κάποιοι προαποφάσισαν για εμάς, χωρίς εμάς. Και αυτή η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει, γιατί ποτέ δεν υποχωρεί ο δυνάστης εάν δεν νιώσει πως απειλείται άμεσα από το θύμα του.
Παραμένοντας στην ίδια θέση, της σιωπηλής υποταγής, επιτείνουμε τον χρόνο, μεγαλώνουμε τον πόνο και απομακρυνόμαστε από τα αυτονόητα, τα οποία έχουν ήδη να ομοιάζουν με ευχάριστα όνειρα μέσα σε μία πραγματικότητα που ολισθαίνει καθημερινά προς τον χειρότερο και πλέον επονείδιστο τρόπο αναζήτησης της επιβίωσης.

Μέσα σε αυτό τον εφιάλτη και τον ανείπωτο επερχόμενο πόνο, το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο είναι πως τελικά μέσα από τα δάκρυά μας θα μπορέσουμε να δούμε την αλήθεια και να πάρουμε τις αποφάσεις εκείνες που δεν πήραμε επειδή πιστέψαμε σε υποσχέσεις υπανθρώπων που ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να επιχαίρουν για την καταστροφή που δημιουργούν…

Για να βγούμε από τον θανατηφόρο θάλαμο βασανιστηρίων που σήμερα βρισκόμαστε, απαιτείται να καταλάβουμε πως οι δήμιοι δεν κάνουν εξαιρέσεις. Μόνο εάν κατανοήσουμε πως η λύση στο πρόβλημα δεν είναι απαραίτητα η δική τους, αλλά μπορεί να είναι και κάποια δική μας, μόνο εάν προσπαθήσουμε να μιλήσουμε μεταξύ μας αφήνοντας στην άκρη τις επιτηδευμένα τοποθετημένες (από τους δημίους μας) διαφορές μας, τότε και μόνον τότε θα μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο προς την διάσωσή μας, τον δρόμο προς την ζωή και την αξιοπρέπεια που σήμερα μας κλέβουν οι… “διασώστες” μας.

kostasxan.blogspot.gr

Μήπως δικαιώνεται ο Τσίπρας για το «Ολαντρέου»;

“ Ο πολλά υποσχόμενος κ. Ολάντ δείχνει αδύναμος να αρθρώσει λόγο μπροστά στην καγκελάριο Μέρκελ, σέρνοντας τη Γαλλία πίσω από το «γερμανικό άρμα» ”

Σε μια από τις δραματικότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας και της Κύπρου κάποιοι έλαμψαν δια της απουσίας τους… Οι Έλληνες «γκουρού» της διπλωματίας είχαν σπεύσει να λοιδορήσουν τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, όταν στο ενδιάμεσο διάστημα των δύο εκλογών, του Μαΐου και του Ιουνίου, σε επίσκεψή του στη Γαλλία είχε επιστήσει την προσοχή στον Φρανσουά Ολάντ να μην γίνει «Ολαντρέου». 
Ο ομολογουμένως παράδοξος για τα διεθνή δεδομένα χαρακτηρισμός του Αλέξη Τσίπρα για το Γάλλο Πρόεδρο, σε γαλλικό έδαφος κιόλας, φαίνεται να δικαιώνεται. Ο πολλά υποσχόμενος κ. Ολάντ δείχνει αδύναμος να αρθρώσει λόγο μπροστά στην καγκελάριο Μέρκελ, σέρνοντας τη Γαλλία πίσω από το «γερμανικό άρμα». Ένα μήνα και κάτι μετά από τη φανφαρώδη επίσκεψη του Φρανσουά Ολάντ στην Ελλάδα, που στέφθηκε από μεγάλη «επιτυχία», τα αποτελέσματα έγιναν αμέσως φανερά... Οι υποσχέσεις για επενδύσεις έχουν αντικατασταθεί από κλείσιμο παραρτημάτων και θυγατρικών εταιριών γαλλικών συμφερόντων και μεταφορά τους στο εξωτερικό, όπως η LAFARGE και η MICHELIN. 

 Η μόνη συμφωνία που έχει επιτευχθεί είναι για τις γαλλικές φρεγάτες FREMM, «δικαιώνοντας» απόλυτα τη δήλωση του Γάλλου Προέδρου, «δεν ήρθα να πουλήσω εξοπλισμούς»! Και όσον αφορά τα πιο πρόσφατα και πιο σοβαρά, το κρίσιμο τριήμερο της 25ης Μαρτίου 2013 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ματαίωση του συνθήματος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία». Ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ήταν εξαφανισμένος, ενώ ο μέχρι πρότινος συμπαθής και μετρημένος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί μιλούσε για «πλυντήρια» αναφερόμενος στην Κύπρο, ξεχνώντας προφανώς τι συμβαίνει σε οικονομικούς παραδείσους που ελέγχει ατύπως η Γαλλία.
Οι Έλληνες έχουν στενούς και βαθείς δεσμούς με τους Γάλλους. Θυμούνται τον Ζισκάρ Ντ’ Εστέν και τον Φρανσουά Μιτεράν, τους γάλλους διανοούμενους και τη βοήθεια σε δύσκολες και κρίσιμες στιγμές από το γαλλικό κράτος και το γαλλικό λαό. Απλά δεν ξεχνούν, όπως και οι ίδιοι Γάλλοι άλλωστε, την καταστροφή της Σμύρνης και το «σύνδρομο του Βισύ»…

ΠΗΓΗ: epikaira.gr
via periodista 

Διαλύστε την Ευρωζώνη

Αν και ήμουν ένας από αυτούς που τους συγκινούσε η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είμαι πια οπαδός της. Τουλάχιστον αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν με εκφράζει καθόλου η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πρόβλημα είναι πως εκφράζει κάθε μέρα όλο και λιγότερους Ευρωπαίους.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσε κάποτε η Ευρωπαϊκή Ένωση να γίνει Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών αλλά σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση των αγορών και των εκβιασμών.

Και οι καθημερινοί εκβιασμοί δεν έχουν θέση σε μια δημοκρατία, γιατί υποθέτω πως επιθυμούμε ακόμα όλοι η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι δημοκρατία.

Σε όλη την Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός φουντώνει και εκφράζεται πια από ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους.

Κοιτώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, βλέπω εθνικισμό, ρατσισμό, νεοναζισμό, φτωχοποίηση, μεγάλους πληθυσμούς πολιτών που εξαθλιώνονται και την δημοκρατία να υποχωρεί διαρκώς.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να επιστρέψει στην εποχή των εθνικών νομισμάτων, γιατί αυτό θα ήταν πισωγύρισμα.

Ο εθνικισμός, ο νεοναζισμός, η εξαθλίωση και ο ρατσισμός δεν είναι πισωγύρισμα; Τι είναι; Πρόοδος;

Όχι, είναι πισωγύρισμα. Και μάλιστα είναι ένα πισωγύρισμα όχι στην Ευρώπη πριν το ευρώ αλλά στην Ευρώπη του μεσοπολέμου. Αυτό θέλουμε;

Οι σχέσεις ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης τραυματίζονται καθημερινά και το μίσος κατά του γερμανικού λαού –εξαιτίας των επιλογών και της αλαζονείας της γερμανικής κυβέρνησης για την οποία, όμως, έχουν ευθύνες και οι Γερμανοί πολίτες- αρχίζει να θεριεύει.

Στη ζωή κάνουμε και λάθη. Καλό είναι να τα παραδεχόμαστε, να μαθαίνουμε από αυτά και να συνεχίζουμε.

Το ευρώ αποδεικνύεται ένα τεράστιο λάθος. Και θα πρέπει να το παραδεχτούμε. Θα μας φανεί χρήσιμο.

Προφανώς, υπήρχαν άλλες διεργασίες που θα έπρεπε να γίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση πριν την νομισματική ένωση.

Δεν έγιναν. Και το ευρώ δεν μπόρεσε να καλύψει την απουσία τους.

Πριν η ζημιά για την Ευρώπη γίνει ανεπανόρθωτη και ακυρωθεί ακόμα και η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ας επιστρέψουν οι ευρωπαϊκές χώρες στα εθνικά τους νομίσματα.

Να γίνουν δημοψηφίσματα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και οι πολίτες –χωρίς εκβιασμούς- να αποφασίσουν. Δημοκρατικά.

Στη συνέχεια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι, να συζητήσουν ισότιμα και πολιτισμένα, και να αποδεχτούν τις επιλογές των λαών της Ευρώπης.

Αφού γίνουν αυτά, ας πιάσουμε την όμορφη ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 

από την αρχή.     pitsirikos.net

H σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι θέμα χρόνου

Επικίνδυνα επιθετικές θέσεις καταλαμβάνει στον διπλωματικό γεωπολιτικό και γεω-οικονομικό χάρτη η Άγκυρα απέναντι στην Αθήνα 

Η Τουρκία ιδιαίτερα κατά το τελευταίο διάστημα και με δεδομένη την μειονεκτική – δεινή οικονομική θέση της Ελλάδας, έχει αυξήσει –και μάλιστα τελείως απροκάλυπτα- τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά τις γεωπολιτικές της κινήσεις, επιβεβαιώνοντας αρχικά πως η οπτική της γωνία στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι αποκλειστικά προς την κατεύθυνση δημιουργίας εκείνων των συνθηκών που θα επιφέρουν τα μέγιστα δυνατά θετικά αποτελέσματα για την Άγκυρα.

Η κλιμάκωση των τουρκικών κινήσεων – προκλήσεων δεν είναι μόνο σε στρατιωτικό επίπεδο (μέσω του οποίου γίνεται μία προσπάθεια μέτρησης αντιδράσεων και διαθέσεων της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά), αλλά η τουρκική προκλητικότητα παίρνει χαρακτηριστικά επίθεσης και επεκτείνεται με δηλώσεις τούρκων πολιτικών (π.χ. Μπαγίς, Νταβούτογλου κ.α.) παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο και δημιουργώντας έτσι «υποδομές» για μελλοντική (μεσοπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα) διπλωματική εκμετάλλευση.

Ουσιαστικά, η Τουρκία μέσω ενός διαφαινόμενου καλοσχεδιασμένου στρατηγικού σχεδίου, τοποθετείται γεωπολιτικά και γεωοικονομικά τόσο διπλωματικά όσο και πολιτικά στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (παρενοχλώντας την Κύπρο και αμφισβητώντας ευθέως την Κυπριακή ΑΟΖ), αλλά και μέσα σε ένα πνεύμα απόλυτου παραλογισμού ταυτόχρονα τορπιλίζει τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις αμφισβητώντας την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και οικειοποιούμενη την Ελληνική ΑΟΖ νότια του Καστελλόριζου και Ανατολικά της Κρήτης.

Ουσιαστικά, η Τουρκία καταλαμβάνει θέσεις στον χάρτη και αναμένει την επόμενη ημέρα μιάς ιδιαίτερα θερμής περιόδου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία και θα οδηγήσει σε εξελίξεις τέτοιες που θα «εξαναγκάσουν» την Αθήνα να ζητήσει την παρέμβαση του Διεθνούς Δικαστηρίου. Και σε αυτή ακριβώς την εξέλιξη στοχεύει η Άγκυρα, προκειμένου να κατορθώσει το ακατόρθωτο, δηλαδή να μοιράσει το Αιγαίο με την πολιτική της «χατζάρας» και να καταπατήσει μεγάλο ή μικρό μέρος από την Ελληνική ΑΟΖ λόγω μη ανάλογης παράλογης απαίτησης από την Ελληνική πλευρά, αφού η Αθήνα δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί τόσο τον τρόπο λειτουργίας των Διεθνών Δικαστηρίων (αποδίδουν σολομώντειες λύσεις, εμπλουτισμένες με ισχυρή πολιτική – διπλωματική χροιά που καλύπτουν τα συμφέροντα των ισχυρών του πλανήτη) και έχει μεταβληθεί σε μία γραφική καρικατούρα διαμαρτυρόμενου κατά της τουρκικής προκλητικότητας, η οποία και παραμένει κατ’ ουσίαν και αναπάντητη από την πλευρά της Ελλάδας.

Αυτή ακριβώς η λανθάνουσα(;) αντίληψη της Αθήνας ως προς την τουρκική πολιτική και διπλωματική γεωπολιτική επέλαση που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα, αποτυπώνεται στην δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών κ. Τσιάρα, ο οποίος δήλωσε σε ερώτηση δημοσιογράφου πως «οι όποιες τουρκικές ενέργειες διεκδίκησης υφαλοκρηπίδας είναι ατελέσφορες»!!! Βέβαια, ο κ. Τσιάρας ξεχνά τις τοποθετήσεις του Νταβούτογλου σχετικά με το Καστελλόριζο που «επιπλέει» πάνω σε τουρκικά νερά (εννοώντας ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών πως η περιοχή νότια του Καστελλόριζου ανήκει στην τουρκική ΑΟΖ). Είναι το ίδιο ακριβώς πνεύμα απόλυτου παραλογισμού που καλύπτει τις συνομιλίες των «επιτροπών σοφών» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τη στιγμή που δεν έχει αρθεί το casus belli της Άγκυρας απέναντι στην Ελλάδα!

Εν κατακλείδι, η Άγκυρα σήμερα λαμβάνει θέσεις για την επόμενη ημέρα μίας ελεγχόμενης στρατιωτικής σύγκρουσης με την Ελλάδα. Μία σύγκρουση η οποία θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στο Διεθνές Δικαστήριο, στο οποίο η Ελλάδα θα βρεθεί συρόμενη (και πιθανότατα με δική της βούληση) λόγω των τεράστιων λαθών της Ελληνικής πλευράς. Δυστυχώς, αυτή η φοβικότητα των Αθηνών αντανακλάται (και εν μέρει επιβάλλεται) σε όλους τους θεσμικούς παράγοντες που είναι επιφορτισμένοι με την Άμυνα και την Ασφάλεια της χώρας και οδηγεί σε μία βέβαιη εθνική ήττα και ταπείνωση, αφού ελλείψει ίσου βάρους (και παραλογισμού) επιχειρημάτων – απαιτήσεων θα εξαναγκαστεί να μοιραστεί την Ελληνική ΑΟΖ και να ικανοποιήσει τα πιο τρελά όνειρα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. 

Ένα τέτοιο αποτέλεσμα, όμως, θα συμπαρασύρει και την Κύπρο, η οποία θα βρεθεί αποκλειστικά μόνη (έχει ήδη αρχίσει να εισέρχεται στο στάδιο αυτό), αφού οι πολιτικές της ηγεσίες ποτέ δεν φρόντισαν να ενισχύσουν τους φόβους της Άγκυρας, αλλά αντίθετα, λειτούργησαν αποδομητικά -σε όλα τα επίπεδα- ως προς την εξασφάλιση και την θωράκιση της άμυνας αλλά και των διεθνών κεκτημένων της μεγαλονήσου.

Μπροστά σε μία διαφαινόμενη απόλυτη διπλωματική ήττα, η Αθήνα οφείλει έστω και την ύστατη στιγμή να αναδιατάξει τους σχεδιασμούς της, μέσω ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού να επικεντρωθεί στα μείζονα εθνικά ζητήματα και να ενισχύσει το διπλωματικό της οπλοστάσιο με διπλωμάτες εγνωσμένης αξίας (και όχι με κομματικούς κολαούζους ή φερέφωνα της πολιτικής διαπλοκής), ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να ανεβάσει εμφανώς τους τόνους μέσω μίας άμεσης διακοπής των ελληνοτουρκικών συνομιλιών και με προειδοποιητικά διαβήματα στον ΟΗΕ μέσω των οποίων θα καλεί την Διεθνή Κοινότητα να αναλάβει τις ευθύνες των εξελίξεων που δημιουργεί η Άγκυρα, διατρανώνοντας ταυτόχρονα και την διάθεση της Αθήνας για άμεση και απόλυτη σε ισχύ απάντηση με χρήση όλων των μέσων που διαθέτει η Ελλάδα ως χώρα.

Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο και η Αθήνα δεν κατορθώσει να αναστείλει τις διαθέσεις καταπάτησης των Ελληνικών συμφερόντων (σε χερσαίες και θαλάσσιες περιοχές) από την πλευρά της Άγκυρας, πολύ σύντομα η Ελλάδα θα βρεθεί να μετράει τα κομμάτια της και η κυβέρνηση Σαμαρά θα οδηγηθεί σύσσωμη απέναντι στις ιστορικές, πολιτικές και ποινικές της ευθύνες…

Κωνσταντίνος

.parakato.gr

Γερμανικό έγκλημα και τιμωρία

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου - "Επίκαιρα"

Ανεξάρτητα από την έκβαση τον κυπριακού δράματος, το Βερολίνο θα πληρώσει βαρύτατο τίμημα για την αλαζονεία τον, παρασύροντας την Ευρωζώνη με τη μορφή που γνωρίζουμε σε διάλυση

 Στις 21 Μαρτίου ενώ η Μέρκελ έβγαζε καπνούς απ' το "ΟΧΙ" της κυπριακής βουλής, η Βελγική L'Echo, κάτω απ' τον τίτλο "Σε αναζήτηση των υπευθύνων" έριχνε ευθύνη για τη νέα απροσδόκητη κρίση της Ευρωζώνης όχι στη Λευκωσία αλλά στο Βερολίνο.

Η σύνταξη της έγκυρης εφημερίδας δεν δίστασε μάλιστα να παρομοιάσει το γερμανικό σχέδιο προμελετημένης οικονομικής καταστροφής της νήσου με τον τούρκικο "Αττίλα". Από κει και το απόσπασμα: "Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Κύπρος που αντιπροσωπεύει μόλις το 0,3% της Ευρωζώνης θα αναστάτωνε τόσο την Ευρώπη και πρωτεύουσες όπως η Μόσχα και το Λονδίνο;

Οι κάτοικοι του νησιού θα θυμούνται πάντα δυο ημερομηνίες: το Σάββατο 20 Ιουλίου 1974 όταν ο τούρκικος στρατός εισέβαλε στο βόρειο τμήμα του νησιού, διχοτομώντας το σε ελληνική και τούρκικη ζώνη. Και εκείνο το άλλο Σάββατο, στις 16 Μαρτίου 2013, όταν αποφασίστηκε η δέσμευση και ο ακρωτηριασμός των καταθέσεων, ακόμη και των μικρών καταθετών. (...)

Η αμφιβολία φωλιάζει πλέον στο νου πολλών: η Ευρώπη, σε περίπτωση σοβαρών δυσκολιών οποιασδήποτε χώρας, έχει πλέον μισάνοιχτη την πόρτα για την υποχρεωτική φορολόγηση των καταθέσεων».

Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν το κύριο άρθρο της έγκυρης Le Soir, υπό τον ευθύβολο τίτλο «Η αμέλεια είναι ευρωπαϊκή». Αντιγράφουμε: «Η κυπριακή κρίση είναι τραγική, πρώτα για τους κατοίκους της νήσου, αλλά βαθύτερα λόγω απαξίωσης των ευρωπαϊκών αρχών. Θα ήταν βολικό να ρίξουμε την ευθύνη στους Κύπριους ηγέτες, χαρακτηρίζοντας τους -όπως κάνουν οι Βρυξέλλες- ανίκανους να υλοποιήσουν τις αποφάσεις του Eurogroup. Λάθος! Εκείνες που έσφαλαν ήταν οι ευρωπαϊκές Αρχές που επικύρωσαν ομόφωνα αυτό το σχέδιο, το οποίο υπονομεύει την εμπιστοσύνη στην Ευρωζώνη και στην ικανότητα των Ευρωπαίων ηγετών να σεβαστούν το λόγο τους. Όταν οι υπουργοί Οικονομικών (δηλαδή η Γερμανία) επιβάλλουν με τόσο αμείλικτο τρόπο οδυνηρές αποφάσεις στις "ένοχες" χώρες, θα όφειλαν πρωτίστως να αναλάβουν την ευθύνη των δικών τους λαθών. Ο κίνδυνος που απειλεί την Ευρώπη δεν είναι νομισματικός. Είναι η πλήρης έλλειψη διακυβέρνησης».

Μανιασμένο θηρίο...

Ακόμη και κάθε άλλο παρά φιλελληνικοί ή φιλοκυπριακοί κύκλοι πάγωσαν μπροστά στην εικόνα μιας Γερμανίας-μανιασμένου θηρίου, που δεν διστάζει να προκαλέσει οποιεσδήποτε καταστροφές στους γείτονες του, προκειμένου να εξοντώσει το μικρό κουνούπι που το ενόχλησε. Η Ευρωζώνη δεν μοιάζει με κοινότητα αλληλεγγύης, αλλά με «θάλαμο βασανιστηρίων του κυρίου Σόιμπλε» είχε γράψει, με αφορμή το ελληνικό δράμα, ο αρθρογράφος των Financial Times Βόλφγκανγκ Μινχάου. Με την απόφαση για την Κύπρο «η Ευρωζώνη επιστρέφει στις παλιές της συνήθειες», σχολίαζε αυτή τη φορά η σύνταξη της βρετανικής εφημερίδας, προσθέτοντας: «Αντιμέτωποι με ένα κράτος που πνίγεται, αντί να πετάξουν σωσίβιο, οι ηγέτες προτίμησαν να του δέσουν μια πέτρα στο λαιμό». Όσο για την επίσης βρετανική Daily Mail, είχε το θάρρος να ονοματίσει στον πηχυαίο πρωτοσέλιδο τίτλο της το κατ' ευφημισμόν «σχέδιο διάσωσης» που επέβαλαν οι Γερμανοί στο Eurogroup όπως πραγματικά του άξιζε: «Αυτό λέγεται ληστεία τραπεζών»!

Με την απόφαση του Eurogroup, εντελώς ανεξάρτητα από το «ΟΧΙ» της κυπριακής Βουλής, οι Γερμανοί είχαν ήδη ανατινάξει το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, ακυρώνοντας το ρόλο της ως διεθνούς χρηματοπιστωτικού κέντρου και ωθώντας τη στην κοιλάδα των δακρύων μιας βαθιάς, μακρόχρονης ύφεσης.

Σε δεύτερο χρόνο θα έρθει η προσπάθεια του Βερολίνου να βάλει χέρι στους κυπριακούς υδρογονάνθρακες και, πολύ φοβόμαστε, ένα νέο Σχέδιο Ανάν, το οποίο θα συνοδεύεται από το δέλεαρ της ανάπτυξης της τουριστικής βιομηχανίας, που υποτίθεται ότι θα απαλύνει κάπως το βίαιο ακρωτηριασμό των λαϊκών εισοδημάτων. Ακόμη κι αν πετύχει στο ακέραιο, όμως, αυτούς τους στόχους της, η Γερμανία θα πληρώσει βαρύ τίμημα για την αλαζονεία της, παρασύροντας για άλλη μια φορά ολόκληρη την Ευρώπη.

Αλλάζει ο χάρτης

Η κρίση χρέους που πλήττει εδώ και πέντε χρόνια την ευρωπαϊκή περιφέρεια, με τελευταίο αδύναμο κρίκο την Κύπρο, έχει ήδη αλλάξει δραματικά το γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης. Επί μισό αιώνα, στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, η Γηραιά Ήπειρος ήταν διαιρεμένη σε μια Δυτική Ευρώπη, υποτελή της Αμερικής, και σε μια Ανατολική Ευρώπη, υποτελή της Σοβιετικής Ένωσης. Στη θέση αυτής της «κάθετης» διαχωριστικής γραμμής αναδύεται σήμερα μια «οριζόντια», από πολλές απόψεις βαθύτερηκαι περισσότερο ταπεινωτική για τους αδύναμους: η διαίρεση ανάμεσα σε έναν πλούσιο και ισχυρό Βορρά, με πυρήνα τη Γερμανία, και σε ένα χειμαζόμενο Νότο, μια ζώνη μισοαποικιών, με ρόλο οικονομικής ενδοχώρας της νέας Αγίας Ρωμαϊκής Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Κι αν μέχρι χθες υπήρχε η Γαλλία να εξισορροπεί τη γερμανική ισχύ, δρώντας σαν γέφυρα ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, σήμερα αυτή η ιστορική και υπερήφανη χώρα μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε«ελάσσονα εταίρο» της Γερμανίας, όπως η Βρετανία, μετά την απώλεια της Αυτοκρατορίας της, αρκέστηκε στο ρόλο του ελάσσονος εταίρου της Αμερικής.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται όχι μηχανισμός ευημερίας, αλληλεγγύης και σύγκλισης των ευρωπαϊκών οικονομικών, αλλά απόσπασης πλεονάσματος από τους πιο φτωχούς προς όφελος των πιο πλούσιων και πρωτίστως των Γερμανών. Πρόσφατη μελέτη των οικονομολόγων Χόρχε Μπράγκα ντε Μασέντο και Ούρο Λεμπίνεν έδειξε ότι στα δώδεκα πρώτα χρόνια του ευρώ η Γερμανία συσσώρευσε πλεόνασμα 1 τρις ευρώ από τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τα οποία τα 750 δις προέρχονταν από τα μέλη της Ευρωζώνης. Τα εν λόγω πλεονάσματα είναι πολύ μεγαλύτερα από οτιδήποτε προσκομίζει η Γερμανία από τις συναλλαγές της με την Κίνα και τον υπόλοιπο κόσμο. Με δυο λόγια, η ευημερία της Γερμανίας, με το σημερινό οικονομικό της μοντέλο, προϋποθέτει τη δυστυχία της περιφέρειας: ο σύγχρονος γερμανικός Μολώχ απαιτεί κι αυτός κάποιου είδους ανθρωποθυσίες.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι θα κλιμακωθούν απότομα οι φυγόκεντρες τάσεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη. Η Γερμανία σπέρνει τον τρόμο σήμερα, αλλά θα θερίσει τους καρπούς του μίσους αύριο. Ήδη οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Βρετανών θέλει να φύγει η χώρα τους από την ΕΕ και το 91% των Κυπρίων τάσσεται υπέρ της εξόδου από το ευρώ.

Στην Ελλάδα, έρευνα της Metron Analysis, που δημοσιεύτηκε από την Ελευθεροτυπία του προηγούμενου Σαββατοκύριακου, εμφανίζει το ποσοστό των πολιτών που τάσσονται εναντίον του ευρώ να έχει εκτοξευτεί στο μέχρι πρότινος αδιανόητο 45%, ενώ το 40,4% εμφανίζεται να επιθυμεί τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ενδεικτική της ταχύτατης αλλαγής των διαθέσεων είναι η πρόσφατη δήλωση ενός πολιτικού ηγέτη που προέρχεται από μια «πυρηνική» χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γαλλία, και από έναν πολιτικό χώρο, τη γαλλική Αριστερά, που ουδέποτε είχε θέση εναντίον του ευρώ. Πρόκειται για τον Ζαν-Λικ Μελανσόν πρώην σοσιαλιστή και νυν ηγέτη του Αριστερού Μετώπου, ο οποίος κέρδισε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές ποσοστό 11 %, λαμβάνοντας τέσσερα εκατομμύρια ψήφους.

Ιδού τι δήλωσε ο Μελανσόν, με αφορμή τον ωμό εκβιασμό της Κύπρου: «Η απόφαση του κεντρικού τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι να διακόψει την παροχή ρευστότητας της Κύπρου μέχρι αυτή να συνθηκολογήσει ελήφθη μετά από κυρίαρχη απόφαση μέσω ψηφοφορίας του εθνικού της Κοινοβουλίου. Πρόκειται γιααπαράδεκτη, επιθετική πράξη. Δείχνει ότι το ευρώ δεν είναι μόνο μια δαπανηρή μερκελική πολυτέλεια, αλλά επίσης ένα επικίνδυνο μέσο δράσης ενάντια στην κυριαρχία ενός λαού. Πρόκειται ασφαλώς γιακατάχρηση εξουσίας αλλά και για σήμα κινδύνου, το οποίο πρέπει να εισακουστεί. Η Γαλλία δεν μπορεί να συνεργήσει σε αυτή τη βία, παρά μόνο αν αποδεχτεί ότι μπορεί να ασκηθεί και εναντίον της, αναλόγως των περιστάσεων. Εάν πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στη λαϊκή κυριαρχία και σε αυτή του ευρώ, πρέπει να επιλέξουμε το λαό. Η απόφαση του κεντρικού τραπεζίτη αποτελεί στροφή στην ιστορία της ΕΕ. Επιβάλλεται να επιλέξουμε: είτε αλλάζουμε το καθεστώς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η κυριαρχία των λαών, είτε εγκαταλείπουμε το ευρω-Μέρκελ».

Ευρω – σκεπτικισμός: κλίνατε επ’ αριστερά;

Σε αντίθεση με την Ελλάδα η κριτική στην Ευρωζώνη είχε συνήθως συντηρητικά χαρακτηριστικά. Οι ισορροπίες όμως αλλάζουν

«Δεν υπάρχον μονόδρομοι, υπάρχει εναλλακτική» έλεγε με στεντόρεια φωνή ο Κόνραντ Άνταμ σε ένα πλήθος 1200 ατόμων που παρά το τσουχτερό κρύο και την βαριά χιονόπτωση είχαν μαζευτεί στη μικρή γερμανική πόλη του Στάντταλ για να ακούσουν τον επικεφαλής της πρωτοβουλίας «Εναλλακτική για την Ευρώπη».

Πριν από μερικούς μήνες κάθε φέρελπις πολιτικός που θα τολμούσε να μιλά εναντίον της ευρωζώνης θα αντιμετωπιζόταν τουλάχιστον σαν γραφικός εάν όχι σχιζοφρενής, στη Γερμανία. Ο Κόνραντ Άνταμ, όμως φαίνεται ότι κατάφερε να εκφράσει έναν ολοένα αυξανόμενο ευρωσκεπτικισμό ο οποίος κατακλύζει την Ευρώπη και κινείται από τις παρυφές του πολιτικού στερεώματος προς το κέντρο της πολιτικής σκηνής.

Η νέα πολιτική πρωτοβουλία απαρτίζεται από διακεκριμένους οικονομολόγους οι οποίοι συμφώνησαν σε μια κοινή πλατφόρμα βασικών αιτημάτων: Διάλυση της ευρωζώνης και επιστροφή σε εθνικά νομίσματα ή μικρότερες τοπικές ενώσεις και κατάργηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας.

Όπως σωστά παρατηρούσε το γερμανικό περιοδικό Spiegel η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» διακόπτει μια παράδοση χρόνων, όπου ο ευρωσκεπτικισμός στη Γερμανία εκφραζόταν συνήθως από κόμματα της άκρας δεξιάς. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και το κόμμα της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), ενώ αναφέρεται εδώ και χρόνια στις αρνητικές επιπτώσεις της Ευρωζώνης για τις χώρες της περιφέρειας, δεν αμφισβήτησε ποτέ την ίδια την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης.

Αν και η πολιτική ταυτότητα της νέας πρωτοβουλίας μένει να αποδειχθεί στην πράξη, είναι σαφές ότι αποφεύγει τις εθνικιστικές εξάρσεις ενώ δανείζεται και αρκετά σημεία από την επιχειρηματολογία της αριστεράς. «Η δημοκρατία διαβρώνεται» διαβάζει κανείς στην ιστοσελίδα του κόμματος, όπου αναφέρεται ότι «οι αποφάσεις που σχετίζονται με την λειτουργία της ευρωζώνης και την παραμονή στο ευρώ δεν νομιμοποιούνται ποτέ από τη λαϊκή ψήφο».

Οι συν υπογράφοντες μάλιστα κατηγορούν τη γερμανική κυβέρνηση για παραπληροφόρηση των πολιτών σχετικά με τα ζητήματα του ευρώ και λήψη αποφάσεων πίσω από κλειστές πόρτες. Σε συνέντευξή του στην Frankfurter Allgemeine Zeitung ο Μπερντ Λουκ, καθηγητής οικονομικών από το Αμβούργο, ο οποίος εγκατέλειψε την παράταξη της Μέρκελ για να ενταχθεί στην «Εναλλακτική για τη Γερμανία» εξηγούσε ότι η «ακολουθούμενη πολιτική εξυπηρετεί κυρίως τα συμφέροντα των τραπεζών» – μια φράση που μέχρι πριν από μερικούς μήνες ακουγόταν μόνο από την ριζοσπαστική Αριστερά.

Η « Εναλλακτική για τη Γερμανία», που φιλοδοξεί να κατέβει ως κόμμα στις επόμενες εκλογές, φαίνεται ότι ακολουθεί την πορεία των μεγάλων αγγλοσαξωνικών πανεπιστημίων σε ότι αφορά τις θέσεις της για το Ευρώ: Αρχικά η κριτική ξεκίνησε από τους πιο «καθεστωτικούς» και ορθόδοξους καθηγητές οικονομικών για να περάσει σε άλλους κύκλους και τελικά να προσεγγίσει την κοινωνία.

Ευρώπη δεν είναι μόνο η Ε.Ε

Η παράδοση της ακροδεξιάς αμφισβήτησης του ευρώ όμως διακόπηκε μετά τις τελευταίες εκλογές και στην Ιταλία με την εκτίναξη του κόμματος του Πέπε Γκρίλο. Αν και ο ηγέτης του κόμματος των πέντε αστέρων δεν έχει τοποθετηθεί ξεκάθαρα υπέρ της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, και μόνο το γεγονός ότι ζήτησε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το θέμα έσπασε ένα ταμπού χρόνων στη γειτονική χώρα. «Η Ιταλία βρίσκεται ντε φάκτο εκτός ευρωζώνης δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Γκρίλο» αν και συνεργάτες του μιλώντας στα Επίκαιρα εξηγούσαν ότι ο ηγέτης της παράταξης θέλει να αφήσει τον Ιταλικό λαό να πάρει την τελική απόφαση.
Οι Ιταλοί ψηφοφόροι είχαν ήδη εξοργιστεί πριν από ένα χρόνο με την ΕΕ όταν οι Βρυξέλλες αμφισβήτησαν το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος στο οποίο πάνω από το 90% των συμμετεχόντων ψήφισαν κατά της ιδιωτικοποίησης το δικτύου ύδρευσης. Το μήνυμα των τελευταίων εκλογών όμως δεν αφορούσε γενικά την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά πολύ πιο συγκεκριμένα την Ευρωζώνη. Μέχρι τότε το μέτωπο εναντίον του ευρώ στην Ιταλία εκφραζόταν κυρίως από την εθνικιστική Λέγκα του Βορρά και δευτερευόντως μόνο από μικρούς σχηματισμούς της Αριστεράς. Ο Μπερλουσκόνι, χωρίς και αυτός να τοποθετηθεί ανοιχτά για το θέμα έπιασε τον σφυγμό της κοινωνίας και άφησε τους συνεργάτες του να μιλούν ανοιχτά για την ανάγκη διενέργειας δημοψηφίσματος.
Και στην Ισπανία και την Πορτογαλία όμως η ευρωζώνη δεν βρίσκεται πλέον στο απυρόβλητο όπως συνέβαινε πριν από μερικά χρόνια όταν γεννήθηκε το κίνημα των αγανακτισμένων.

Κοινός άξονας της νέας αυτής τάσης στην Ευρώπη είναι η λέξη δημοψήφισμα. Από την παγωμένη Γερμανία μέχρι την αισθητά θερμότερη Ιταλία οι πολέμιοι του Ευρώ ζητούν την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία για κάθε απόφαση που περιορίζει την εθνική κυριαρχία. Χωρίς να αρνούνται την ανάγκη ύπαρξης υπερεθνικών δομών υποστηρίζουν ότι αυτές δεν μπορούν να εκχωρούνται σε ευρωπαϊκά όργανα τα οποία έχουν χαμηλότερη δημοκρατική εκπροσώπηση από τα τοπικά κοινοβούλια. Μια προσέγγιση δηλαδή που αμφισβητεί την πεποίθηση ορισμένων ότι ο ευρωπαϊσμός είναι συνώνυμο της Ευρωπαϊκής ένωσης (και ακόμη χειρότερα της Ευρωζώνης).

Το συντηρητικό ΟΧΙ

Φυσικά το συντηρητικό μέτωπο του ευρωσκεπτικισμού, που αμφισβητεί την ευρωζώνη από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία παραμένει ισχυρό. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα συντηρητικού ευρωσκεπτικισμού αποτελεί η Μεγάλη Βρετανία, όπου σύμφωνα με δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών τουλάχιστον το 54% των ψηφοφόρων θα ψήφιζε όχι στην ένταξη της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Η αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας του κοινού νομίσματος, που επιβεβαιώνεται στα μάτια των περισσότερων Βρετανών από την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης, πηγάζει σε σημαντικό βαθμό και από την «εθνική υπερηφάνεια» για τη βρετανική στερλίνα. Πολύ ισχυρές όμως είναι οι τάσεις και στο εσωτερικό του λεγόμενου Σίτι του Λονδίνου, την καρδιά δηλαδή του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας. Οι Βρετανικές οικονομικές ελίτ γνωρίζουν ότι η παραμονή τους εκτός ευρωζώνης εξασφαλίζει στο Λονδίνο τον τίτλο του δεύτερου χρηματοπιστωτικού πυλώνα της Ευρώπης μαζί με τη Φρανκφούρτη.
Σε χώρες όπως η Αυστρία και στις περισσότερες χώρες των Βαλκανίων (πλην της Ελλάδας) ο ευρωσκεπτικισμός είχε συνήθως της σφραγίδα της άκρας δεξιάς και συχνά νεοναζιστικών κομμάτων. Ακόμη και εκεί όμως ακούγονται πλέον φωνές εναντίον της ευρωζώνης οι οποίες αν και δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστούν αριστερές, διαχωρίζουν με σαφήνεια τη θέση τους απέναντι στην άκρα δεξιά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο 80χρόνος εκατομμυριούχος Φράνκ Στρόναχ, ο οποίος εγκατέλειψε την οικονομική αυτοκρατορία του στον Καναδά και επέστρεψε στην Αυστρία για να ιδρύσει ένα νέο κόμμα με βασικό επιχείρημα την ανάγκη εξόδου από την Ευρωζώνη. Αν και είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως τα συμφέροντα ενός κροίσου ταυτίζονται με αυτά των απλών πολιτών ο Στρόναχ έφερε στο προσκήνιο ζητήματα σε σχέση με την κοινή νομισματική πολιτική που μέχρι πρότινος ακούγονταν μόνο στα άκρα του πολιτικού σκηνικού.
Η κριτική απέναντι στο Ευρώ γιγαντώνεται λοιπόν σε ολόκληρη την Ευρώπη από κόμμα και πρωτοβουλίες που ίσως να μην καταφέρουν ποτέ να συναντηθούν αλλά εκφράζουν ξεκάθαρα μια κοινή δυσφορία απέναντι σε μια νομισματική ένωση που δημιούργησε χρέη για τους πολλούς και πλεονάσματα για τους λίγους.

Άρης Χατζηστεφάνου