Οι 14 πιο θεαματικοί καταρράκτες στην Ελλάδα

 Η Ελλάδα είναι, μαζί με την Αυστρία, η ορεινότερη χώρα της Ευρώπης. Τα εδάφη της, ημιορεινά και ορεινά, ξεπερνούν το 70% της συνολικής της έκτασης.

Σ’ αυτή την έκταση αναπτύσσεται ο απίστευτος αριθμός των 860 (!) αυτοτελών και ανεξάρτητων βουνών. 448 από αυτά είναι χαμηλά, το υψόμετρό τους δεν ξεπερνάει τα 1.000 μέτρα. Τα 359 έχουν μέσο ύψος, από 1000-2000 μέτρα. Τα υψηλότερα ορεινά συγκροτήματα στην Ελλάδα είναι 53, με τις κορυφές τους να ξεπερνούν τα 2.000 μέτρα.

Στο πολύπλοκο ανάγλυφο και στις χαραδρώσεις τόσων εκατοντάδων ορεινών όγκων, η προαιώνια δράση και διάβρωση του νερού έχουν δημιουργήσει ένα μεγάλο αριθμό καταρρακτών, που ξεπερνούν κατά πολύ τους 100! Αυτά τα μικρά θαύματα της φύσης είναι για τον φυσιολάτρη, τον πεζοπόρο και, κυρίως, το φωτογράφο μία από τις συναρπαστικότερες εμπειρίες στο φυσικό περιβάλλον της Ελλάδας.

Ανάλογα με τη χρονική διάρκεια της ροής τους οι καταρράκτες διακρίνονται σε μόνιμους, η ροή των οποίων δεν διακόπτεται –παρά μόνον σε ακραίες περιπτώσεις– κατά τη διάρκεια του έτους και σε εποχικούς οι οποίοι, κατά τη θερινή περίοδο και τους πρώτους μήνες του φθινοπώρου, στερεύουν.

Μεγάλο ενδιαφέρον, οπτικό και αισθητικό, παρουσιάζει η κατηγοριοποίηση ανάλογα με τη μορφή ή τον τρόπο πτώσης του όγκου του νερού. Εδώ, η βασική διάκριση των καταρρακτών είναι σε κάθετους και κεκλιμένους. Στους κάθετους η πτώση του νερού μπορεί να είναι ελεύθερη ή σε επαφή με το πέτρωμα της κάθετης πλαγιάς.

Στους κεκλιμένους η ροή του νερού μπορεί να είναι είτε ομοιόμορφη, είτε ασυνεχής. Στην πρώτη περίπτωση το πέτρωμα είναι λείο και ομοιογενές από τη διάβρωση του νερού. Βλέπουμε, λοιπόν, τον καταρράκτη να κυλάει μέσα στο μακρόστενο λούκι του απόλυτα πειθαρχημένος από την αρχή του σχηματισμού του ως το σημείο της συνάντησής του με το έδαφος, τη λιμνούλα, συνήθως, που σχηματίζει.

Υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία κεκλιμένων, πιο σπάνιων αλλά και πιο θεαματικών καταρρακτών, των λεγόμενων κλιμακωτών ή βαθμιδωτών. Ποιοι ονομάζονται έτσι; Είναι οι κεκλιμένοι μεν αλλά «απείθαρχοι» ή «απρόβλεπτοι» καταρράκτες. Που η μορφή τους μεταβάλλεται, σε μεγάλο βαθμό, από την εκάστοτε ποσότητα του νερού. Εδώ δεν έχουμε ομοιογενές λούκι στο πέτρωμα, διαμορφωμένο από τη μακρόχρονη διάβρωση του νερού, αλλά μια ασυνέχεια του πετρώματος, που εμφανίζει μια μορφή βαθμίδων ή, θα λέγαμε, σκαλοπατιών. Πέφτοντας με ορμή σ’ αυτά τα διαδοχικά επίπεδα ο καταρράκτης, δημιουργεί μια ατίθαση όψη, μια συνολική πτώση που κατακερματίζεται σε ισάριθμες μικροπτώσεις, ανάλογα με τον αριθμό των σκαλοπατιών. Πολλοί ενδιάμεσοι αφροί και άπειρα σταγονίδια δημιουργούν μια εικόνα που μεταβάλλεται συνεχώς και είναι τόσο πιο θεαματική όσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος του νερού. Απέναντι σ’ έναν τέτοιο καταρράκτη μπορούμε να απομείνουμε καθηλωμένοι για ώρα, με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη για την δημιουργικότητα της φύσης. Και, βέβαια, να αποτυπώσουμε μερικές εκπληκτικές στιγμές με τη φωτογραφική μας μηχανή.

Καταρράκτης Νέδας. Βρίσκεται σε εκπληκτικό φυσικό περιβάλλον, πάνω από το ποτάμι της Νέδας, στην Κυπαρισσία. Η υπέροχη λιμνούλα που σχηματίζει είναι ιδανική για δροσερές στιγμές.

Σύμπλεγμα πανέμορφων κάθετων και κεκλιμένων καταρρακτών στο Σκρα του Κιλκίς.

Καταρράκτης στο βουνό Μπέλες. Κάθετος, σε επαφή με το πέτρωμα. Στις αρχές Ιανουαρίου ένα τμήμα του είναι παγωμένο.

1ος Καταρράκτης Βαρβάρας Χαλκιδικής. Κάθετος σχεδόν, σε επαφή με το πέτρωμα. Στις αρχές Σεπτεμβρίου η αδυνατισμένη ροή έχει διασπασθεί σε δύο τμήματα.

2ος Καταρράκτης Βαρβάρας. Κάθετος, με επαφή μόνον στο ανώτερο τμήμα του πετρώματος.

Ο κεκλιμένος βαθμιδωτός και πολύ θεαματικός καταρράκτης της Γαλατσίδας, στις πλαγιές του όρους Κορύλα της Παραμυθιάς Θεσπρωτίας.

Οι δύο περίφημοι καταρράκτες στο χωριό «Καταρράκτης» των Τζουμέρκων. Είναι ελεύθερης –σχεδόν– πτώσης, εποχικοί καταρράκτες.

Εντυπωσιακός κλιμακωτός καταρράκτης στο Παρθένο Δάσος Φρακτού.

Ο εκπληκτικός κλιμακωτός Καταρράκτης Λεπίδα, στα ορεινά του Παρανεστίου Δράμας, που ακόμη και στα μέσα φθινοπώρου διατηρεί αρκετό νερό.

Δεν εντυπωσιάζει ο όγκος αλλά η αραχνοΰφαντη, ελεύθερη πτώση του νερού, που δημιουργεί στα μέσα φθινοπώρου έναν ανεπαίσθητο καταρράκτη στο Παρθένο Δάσος Φρακτού.

Ο περίφημος καταρράκτης του Λειβαδίτη Ξάνθης (ή Τραχωνίου για τους Δραμινούς) στην οροσειρά της Ροδόπης, με κάθετη πτώση.

Ελαφρά κεκλιμένος και σχετικά κλιμακωτός καταρράκτης στην περιοχή του «Ελεύθερου», οικισμού της Λάκκας Αώου Ηπείρου. Η αποτύπωση της μέγιστης ροής είναι πολύ χαρακτηριστική στο πέτρωμα, κατά την άνοιξη και το χειμώνα.

Εντυπωσιακός καταρράκτης με ελεύθερη πτώση στα Θεοδώριανα των Τζουμέρκων.

Ένας θεαματικός, κάθετος καταρράκτης, στην αρχή του φαραγγιού της Τζένας Αλμωπίας.

http://www.serresland.gr/

Γιατί δυσκολευόμαστε να δεχτούμε φροντίδα και καλοσύνη από τους άλλους

 Καθώς περπατούσα μια μέρα, ο αέρας μου πήρε το καπέλο. Ένας ευγενικός κύριος το σήκωσε και μου το έδωσε. Και επειδή ήταν ξαφνικό, ένιωσα ένα περίεργο μείγμα άβολων συναισθημάτων.

Βρέθηκα ξαφνικά σε μια κατάσταση, στην οποία ένας άνθρωπος που προσέφερε κάτι – όχι μόνο το καπέλο μου, αλλά και την καλοσύνη του. Η άμεση παρόρμησή μου ήταν να σκύψω και να σηκώσω μόνος μου το καπέλο πριν το κάνει αυτός, δηλώνοντας το μήνυμα ότι μπορώ και μόνος μου να με φροντίσω και δεν χρειάζομαι τη βοήθεια κανενός. Όταν όμως με πρόλαβε, βρέθηκα να νιώθω περίεργα.

Αντί να ολοκληρώσω την κίνησή μου προς το καπέλο, αποφάσισα σε εκείνα τα κλάσματα δευτερολέπτων να ενεργοποιήσω την ενσυνειδητότητά μου και να παρατηρήσω τι μου συνέβαινε. Μπόρεσα να παρατηρήσω τη δυσφορία μου. Ήταν κάτι σαν:

– Δεν θέλω να ενοχλήσω κανέναν

– Δεν θέλω κανείς να βγει από το πρόγραμμά του και να ασχοληθεί μαζί μου

– Δεν θέλω να με βλέπουν ως άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια και δεν ξέρει πώς να φροντίζει τον εαυτό του.

Ήταν λίγο ντροπιαστικό να αναγνωρίζω ότι ήμουν ο τυπικός άνδρας της Δύσης, εκπαιδευμένος να είμαι ανεξάρτητος – να προβάλω την εικόνα του «δυνατού». Αλλά τότε κάτι άλλαξε μέσα μου, καθώς πήρα μια απόσταση από την κατάσταση. Σκέφτηκα ότι αν και ψυχοθεραπευτής, δεν είμαι καλύτερος από τους άλλους. Και στη συνέχεια αναρωτήθηκα γιατί είναι τόσο δύσκολο για εμένα να λάβω; Αντιλήφθηκα μια αίσθηση ντροπής να λάβω βοήθεια.

Η ντροπή είναι η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα – μια επώδυνη αίσθηση άμυνας και αυτολύπησης. Υπάρχει μια πεποίθηση ότι αν κάποιος δει τα αληθινά ή έστω φανταστικά μειονεκτήματα, θα χάσω τον σεβασμό. Θα κριθώ αρνητικά.

Και μετά μια πιο ευγενική σκέψη έκανε την εμφάνισή της. Πρόκειται για παλιά συναισθήματα και πεποιθήσεις που είναι βαθιά εσωτερικευμένες. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από αυτό που βλέπω. Φαντάστηκα πώς θα αντιδρούσα αν ο άνδρας ήταν εκείνος που έχανε το καπέλο του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αντιδρούσα με τον ίδιο τρόπο. Θα ήμουν χαρούμενος να προσφέρω βοήθεια όχι επειδή θα τον αντιλαμβανόμουν ως αβοήθητο ή αδύναμο, αλλά επειδή νιώθω όμορφα να βοηθάω, να φανώ χρήσιμος. Είναι μια ιδιαίτερη μορφή σύνδεσης, ειδικά αν ο άλλος λάβει την πράξη μου θετικά.

Αναγνώρισα επίσης ότι όπως κι εγώ, έτσι κι αυτός θα ένιωσε χρήσιμος. Αν δεν το έκανε, θα ήταν μάλλον μια άρνηση και μια αποφυγή της ανθρώπινης σύνδεσης. Καθώς λοιπόν σκεφτόμουν όλα αυτά, πήρα μια βαθιά ανάσα και επέτρεψα στον εαυτό να λάβει όχι μόνο το καπέλα, αλλά και την καλή πρόθεση. Χαμογέλασα, τον ευχαρίστησα και συνέχισα το δρόμο μου λίγο διαφορετικός.

John Amodeo, Ph.D., ψυχοθεραπευτής

https://enallaktikidrasi.com/

Το τέλος της Ευρώπης και οι κίνδυνοι από την έκλειψή της

 

(Φωτ.: EPA/STR)

Η Ευρώπη ταπεινώθηκε από τις ΗΠΑ στη διαχείριση του πολέμου αυτού

Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου. Η Ευρώπη δεν υφίσταται. Ο πόλεμος της Ουκρανίας αποκάλυψε ένα ελάχιστα κρυμμένο μυστικό. Αποκάλυψε κάτι που όλοι ψιθύριζαν αλλά δεν ήθελαν να το παραδεχθούν. Η Ευρώπη έχει καταντήσει ένα μόρφωμα αποκλινουσών χωρών που προσπαθούν να βρουν κάτι κοινό μεταξύ τους για να δικαιολογήσουν τον τίτλο Ένωση. Άλλοτε το βρίσκουν, άλλοτε όχι.

Η Ευρώπη ταπεινώθηκε από τις ΗΠΑ στη διαχείριση του πολέμου αυτού. Και με την ταπείνωσή της ανέδειξε τις αδυναμίες της. Καλύτερα την ανυπαρξία της.

Ορισμένοι ευελπιστούν ότι κάτι θα αλλάξει μετά την επικράτηση του κ. Μακρόν στις γαλλικές εκλογές. Αλλά μάταια. Ούτε ο κ. Μακρόν, ούτε κανείς άλλος έχει συγκεκριμένο σχέδιο ανάκαμψης της Ευρώπης. Ακόμη και αν είχε είναι αμφίβολο αν υπήρχαν και άλλες δυνάμεις που θα το αποδέχονταν και θα ήθελαν να το εφαρμόσουν.

Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι πολύ απλό. Έχει να κάνει με το υπαρξιακό ερώτημα κάθε ανθρώπου και κάθε λαού. Ποιοι είμαστε, πού και πώς πηγαίνουμε. Έχει να κάνει με την επιβίωση (άρα εργασία) και την ταυτότητα. Και τα δύο προσδίδουν νόημα στη ζωή του ανθρώπου και αξιοπρέπεια.

Τα τελευταία αρκετά χρόνια οι ευρωπαϊκές ελίτ έκριναν πως πρέπει να γίνουν αποδεκτά τα μεταναστευτικά ρεύματα αλλά επέλεξαν λάθος τρόπο υποδοχής τους.

Αν υπάρχει κάτι κοινό στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι η συνείδησή τους ότι ο πολιτισμός τους οικοδομήθηκε στη βάση του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και της χριστιανικής παράδοσης. Και τα δύο αμφισβητήθηκαν, εντόνως, από την πολιτική των ελίτ. Υπήρξε, μάλιστα, και μια ακατανόητη ενθάρρυνση επιβολής του πολιτισμού των μεταναστών που δεν βασίζεται, απλώς, στον ισλαμισμό ως θρησκεία. Ο ισλαμισμός δεν είναι όπως οι άλλες θρησκείες. Είναι ένα νομικοθρησκευτικό δόγμα. Η Σαρία είναι συστατικό στοιχείο του ισλαμισμού. Και η Σαρία έρχεται σε αντίθεση με τον νομικό πολιτισμό των ευρωπαϊκών λαών. Έρχεται σε αντίθεση με ό,τι βασίστηκε, ως πρόταση, στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.

Αν υπήρχε μια αποδοχή των ευρωπαϊκών προτύπων από τους εισερχόμενους ισλαμιστές μετανάστες και όχι προσπάθεια επιβολής των δικών τους ιδιομορφιών, τότε το πρόβλημα αμφισβήτησης της πολιτικής των ευρωπαϊκών ελίτ θα ήταν λιγότερο οξυμμένο.

Οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έγιναν, ξαφνικά, ακροδεξιοί ή φασίστες. Είναι παραλογισμός να θεωρεί κανείς ότι ο μισός γαλλικός πληθυσμός εμφορείται από ακροδεξιές απόψεις.

Το παράδοξο είναι ότι αυτόν τον εμφανή λόγο, όπως περιγράφηκε παραπάνω, δεν θέλουν να τον παραδεχθούν τα συστημικά ευρωπαϊκά κόμματα ως αιτία της μεταστροφής και αντίδρασης του εκλογικού σώματος και προσπαθούν να τον εξοβελίσουν με την επίκληση του φασιστικού φαινομένου ως αιτίας της σημερινής κρίσης.

Οι λαοί θεωρούν πως το πρόβλημα ταυτότητας και εργασίας που αντιμετωπίζουν το επέτεινε η Ευρωπαϊκή Ένωση και γι’ αυτό την αμφισβητούν. Αμφισβητούν χωρίς να σκέφτονται πως στη σημερινή εποχή με τα μέσα που έχει ο άνθρωπος οι εθνικές λύσεις δεν αποτελούν απάντηση στα αδιέξοδα. Μια νέα Ευρώπη είναι αναγκαία αλλά κανείς δεν ξέρει αυτήν την στιγμή ποια θα είναι αυτή η Ευρώπη και, κυρίως, πως θα οικοδομηθεί. Ούτε ο Μακρόν, η εκλογή του οποίου ανακούφισε τις ευρωπαϊκές ηγεσίες.

Στην Ευρώπη βρήκε καταφύγιο και η ελληνική οκνηρή και μεταπρατική αστική τάξη και οι πολιτικές μορφές που συγκρότησε. Η μόνη βασική θέση της ήταν η νομή του όποιου πλούτου παρήγετο από τη σχέση της με το κράτος και μια εξωτερική πολιτική που θα  συνδύαζε την αμερικανική θέση με την ευρωπαϊκή προσπάθεια προσαρμογής στη θέση αυτή. Καμιά ελληνική προσπάθεια διαμόρφωσης ιδιαίτερης ελληνικής πολιτικής που θα συνεισέφερε στην ευρωπαϊκή. Σήμερα και οι δύο αυτοί πυλώνες στους οποίους θα μπορούσε να βασιστεί μια πολιτική δεν εγγυώνται τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Τα αμφισβητούν. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι σε ποιο, ευρύτερο του εθνικού, πλαίσιο και με ποιες αρχές θα πρέπει να κινηθεί η χώρα;

Είναι, επομένως, αναγκαίοι, νέοι ρηξικέλευθοι προβληματισμοί που θα εγγυώνται τα συμφέροντα της χώρας:

1. Η Ευρώπη πρέπει να υπάρξει ως ενιαία οντότητα. Με όποιες χώρες θέλουν να προχωρήσουν σε μια Ένωση με κοινή εξωτερική, αμυντική και εν μέρει οικονομική πολιτική. Μια τέτοια Ευρώπη θα έχει δικό της στρατό που θα προασπίζεται τα σύνορά της. Θα έχει θεσμούς που θα διαμορφώνουν κοινή εξωτερική και οικονομική πολιτική.
2. Στην Ευρώπη αυτή οι εθνικές ιδιαιτερότητες σε ό,τι αφορά τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις, την ιστορική συνείδηση, την παιδεία και την θρησκεία παραμένουν  υπόθεση των εθνικών κρατών. Η κοινή πολιτισμική αναφορά θα βασίζεται στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και τον χριστιανισμό.
3. Η Ευρώπη διατηρεί στενούς δεσμούς με τις ΗΠΑ σε κάθε τομέα. Οι δεσμοί με την Αμερική προάγονται και δεν περιορίζονται.
4. Η Νέα Ευρώπη είναι ανοικτή στη διαμόρφωση στενής σχέσης με τη Ρωσία. Η γεωπολιτική έκλειψη της Ρωσίας δεν εξυπηρετεί την Ευρώπη. Η Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια  του Στρατηγού Ντε Γκολ ή το Κοινό Ευρωπαϊκό μας σπίτι του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ είναι ιδέες εφαρμόσιμες. Η Ένωση αυτή θα μπορεί να προχωρήσει όσο και η Ρωσία ανταποκρίνεται από άποψη λειτουργίας δημοκρατικών θεσμών. Μια δημοκρατική Ρωσία είναι ευπρόσδεκτη στην ευρωπαϊκή στενή συνεργασία.
5. Σε μια τέτοια Ευρώπη είναι αποδεκτή και μια Τουρκία που θα λειτουργεί με βάση δημοκρατικά πρότυπα. Όχι δημοκρατία α λα τούρκα. Που θα αναγνωρίσει τις γενοκτονίες, θα δώσει δικαιώματα στις μειονότητές της, θα καταργήσει τις παρακρατικές λειτουργίες, δεν θα είναι αναθεωρητική και δεν θα απειλεί κανέναν. Μια τέτοια Τουρκία θα αποτελεί την μοναδική περίπτωση όπου ο ελληνισμός θα μπορεί να έρθει σε επαφή με εδάφη στα οποία μεγαλούργησε διαχρονικά. Θα μπορεί να εγκατασταθεί και να αναπτυχθεί.
6. Στη Νέα Ευρώπη η λειτουργία μικρών ομάδων όπου συμπλέκονται η πολιτική με την οικονομία και το παρακράτος, υπό την προστασία του κράτους δεν θα επιτρέπονται. Είναι μια ευκαιρία να παταχθούν οι κρατικές προστασίες σε ημέτερους επιχειρηματίες οι οποίοι απολαμβάνοντας την προνομιακή θαλπωρή του κράτους, εξασθενούν τα οικονομικά και εμπορευματικά χαρακτηριστικά του ελληνισμού. Ο ελληνισμός ήκμασε κάτω από δύσκολες συνθήκες καταπίεσης και σε οικουμενικό ορίζοντα. Η προστασία και οι φοβίες είναι χαρακτηριστικά του μικροελλαδισμού ο οποίος τα ανήγαγε σε ιδεολογία. Είναι αυτό που αποκαλούμαι «αθηναϊκή ιδεολογία».
7. Η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστήσει στην παγκόσμια προσπάθεια μείωσης των ανισοτήτων. Οι ανισότητες δεν είναι, μόνο, οικονομικά και πολιτικά απαράδεκτες αλλά αποτελούν και την βάση για την δημιουργία ασταθών καταστάσεων που μπορεί να οδηγήσουν σε πολέμους ή ανεπιθύμητες μετακινήσεις λαών.
8. Η Ελλάδα δεν ανήκει σε καμιά πλευρά της ιστορίας. Έχει την δική της ιδιαίτερη θέση. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε Δύση ούτε Ανατολή. Βρίσκεται στο μεταίχμιο και έχει διαμορφώσει δική της ιδιοπροσωπία. Εξισορροπεί μεταξύ των δύο και λειαίνει τις αντιθέσεις.

Αυτά τα απλά πράγματα το αθηναϊκό κράτος δεν θέλει ούτε καν να τα σκεφθεί. Έχει παραδώσει την χώρα. Και αναμένει, ικετεύοντας, ανταλλάγματα. Αλλά στον ικέτη κανείς δεν φέρεται με αξιοπρέπεια.

Η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή. Αν δεν αλλάξει, μπορεί να χάσει.

pontosne.grws

Ποια είναι η ωμή πραγματικότητα στα ελληνοτουρκικά

 

Η Τουρκία με τις προκλήσεις και τις παραβιάσεις, θέτει το γενικό πλαίσιο της παραμονής της στη Δύση

Κώστας Λάβδας

Το παρόν κείμενο έχει ως στόχο την διασαφήνιση ορισμένων δεδομένων και προοπτικών για τα ελληνοτουρκικά, δεδομένων και προοπτικών που φαίνεται να οδηγούνται σε σύγχυση μέσα στην παραζάλη του πολέμου στην Ουκρανία και των δυσάρεστων ενδείξεων περαιτέρω κλιμάκωσης.

Έχοντας ανέκαθεν επιμείνει στην ανάγκη διάκρισης μεταξύ μακροχρόνιας τάσης και παροδικών μεταπτώσεων στη στρατηγική της Άγκυρας απέναντι στην Ελλάδα, διαβάζω με έκπληξη κείμενα που αναφέρονται σε μια ακόμη «μεταστροφή» της τουρκικής συμπεριφοράς. Ως εάν η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού, απολύτως κατανοητή στο πλαίσιο της ευρωατλαντικής συμμαχίας τη συγκεκριμένη συγκυρία του ουκρανικού, θα σήμαινε κάτι για τη στρατηγική της γείτονος. Για να είχε συμβεί κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να είχε προηγηθεί συστηματική δουλειά με σοβαρές ενδείξεις για απτά αποτελέσματα.

Αρχίζει δυστυχώς να διαφαίνεται ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ας θυμηθούμε το 2017. Η πρώτη επίσημη επίσκεψη προέδρου της Τουρκίας στην Ελλάδα ύστερα από 65 χρόνια, έγινε σε μια συγκυρία στην οποία η κυβέρνηση Ερντογάν είχε αρχίσει να απομονώνεται στο Δυτικό στρατόπεδο. Η τότε κυβέρνηση στην Αθήνα της έδωσε ένα χρήσιμο διπλωματικό βήμα. Η επίσκεψη είχε εξελιχθεί άσχημα, με αναθεωρητικές αναφορές στη Συνθήκη της Λωζάνης, διαξιφισμούς και την επίσκεψη Ερντογάν στην μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, μειονότητα την οποία η Άγκυρα καπηλεύεται ως τουρκική. Η Ελλάδα δεν κέρδισε κάτι από εκείνη την επίσκεψη, μάλλον έχασε. Άλλωστε, εκτός του Αιγαίου και της Κύπρου, θα πρέπει να μας προβληματίζει συστηματικά και το μέλλον της Θράκης, όπου τείνουμε να αποδεχτούμε τον εκτουρκισμό των διαφορετικών μειονοτήτων, των Πομάκων, των Αλεβιτών και των Ρομά. Η Αθήνα θα πρέπει να ενθαρρύνει τον πλουραλισμό και, συνακόλουθα, την εξασθένιση του ρόλου του Τουρκικού προξενείου. Σε κάθε περίπτωση, οι σχέσεις μετά το 2017 πήραν την κατιούσα, με αποκορύφωμα την οξύτατη κρίση και παρολίγον πολεμική αναμέτρηση του 2020.

Ας επιστρέψουμε στο 2022. Η Τουρκία, όπως άλλωστε αναμενόταν, έσπευσε μετά τη συνάντηση να υπενθυμίσει (με μαζικές παραβιάσεις και υπερπτήσεις) το γενικό πλαίσιο των όρων παραμονής της στη Δύση. Θεωρώντας ότι η ουκρανική τραγωδία την αναβαθμίζει, η Άγκυρα επιχειρεί να ξεκαθαρίσει ότι η επαναπροσέγγιση με τη Δύση δεν συνεπάγεται άμβλυνση των επιμέρους διεκδικήσεων και των απόψεών της. Σε αυτό το εκρηκτικό πλαίσιο, η Τουρκία επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την συγκυρία για να προωθήσει τον ρόλο της στο ενεργειακό – αναμένουμε τις λεπτομέρειες στις οποίες άλλωστε θα κριθεί – ενώ εμμένει στις επικίνδυνες αναθεωρητικές απόψεις της σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Δεν είναι μόνο η συνεπής αποφυγή επιβολής κυρώσεων στη Ρωσία, η συνεχιζόμενη διελκυστίνδα με τους S-400 κλπ. Τόσο με τις μαζικές παραβιάσεις και υπερπτήσεις στο Αιγαίο όσο και με τις δηλώσεις κατά του προέδρου Biden για τη γενοκτονία των Αρμενίων, η Τουρκία επιχειρεί να καταστήσει σαφείς τους όρους παραμονής της στη Δύση σε αυτή την απολύτως κρίσιμη συγκυρία με το ουκρανικό.

Δυστυχώς οι όροι αυτοί περιλαμβάνουν τις απαράδεκτες και εξαιρετικά επικίνδυνες διεκδικήσεις εις βάρος της Ελλάδας. Σήμερα, το «στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας και οι «πολλαπλές περιφερειακές ταυτότητές» της που προσπαθούσε να αναδείξει ο Νταβούτογλου, εκφράζονται πια με τρόπο ταυτόχρονα πιο εξειδικευμένο αλλά και πιο επικίνδυνο.

Στη θέση του υπερ-φιλόδοξου παγκόσμιου ρόλου στο οικονομικό πλαίσιο του G-20 και πιο πέρα, ο Ερντογάν εστιάζεται σε ένα αμεσότερα μιλιταριστικό παιχνίδι, αναβαπτίζοντας τις παραδόσεις του κεμαλικού μιλιταρισμού σε ένα νέο πλαίσιο οθωμανικής προβολής της ισχύος της χώρας ως προστάτιδας των καταπιεσμένων μουσουλμάνων.

Η Άγκυρα αμφισβητεί συνολικά τη Συνθήκη της Λωζάνης. Ακόμη και η ημέρα που καθορίστηκε για την τελετή αλλαγής του χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας, η 24η Ιουλίου, επελέγη για να θυμίσει την ημέρα υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923.

Η ελληνική αμηχανία

Μεταξύ των ψευδο-γερακιών που, εδώ και χρόνια, προαναγγέλλουν πόλεμο με την Τουρκία κάθε δεύτερη ημέρα (και διαψευδόμενοι επανέρχονται με την ίδια εμμονή) και των ψευδο-περιστερών που συστηματικά αγνοούν την βαρύτητα κάθε τουρκικής διεκδίκησης (αποδίδοντας μάλιστα στην ελληνική κοινή γνώμη τη δυσκολία «διαπραγματεύσεων» με την αναθεωρητική γείτονα), έχει σχεδόν χαθεί ο χώρος για την ορθολογικά πατριωτική προσέγγιση του προβλήματος. Πέρα από την σταθερή ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας και την ρεαλιστική και κατά το δυνατόν πλήρη ενημέρωση της κοινής γνώμης μακριά από επικοινωνιακούς πολιτικαντισμούς, τι πρέπει να πράξει η Αθήνα;

Καταρχήν, όπως εξηγώ από χρόνια, η Ελλάδα πρέπει να επιχειρήσει να συνδιαμορφώσει το μελλοντικό πλαίσιο των σχέσεων ΕΕ – Τουρκίας. Όχι συνολικά τη «δυτική» προσέγγιση στην Τουρκία και μάλιστα με δεδομένες τις ειδικές παραμέτρους που καθορίζει η σημερινή, πολεμική φάση με την Ρωσία (ακούστηκε και αυτή η επικίνδυνη αφέλεια τις τελευταίες ημέρες), αλλά συγκεκριμένα τη σχέση με την ΕΕ, όπου η Αθήνα και άποψη οφείλει να έχει και να επηρεάσει πραγματικά δύναται.

Σήμερα, μια στρατηγική «Ελσίνκι 2» δεν είναι πια εφικτή, όσο και αν γοητεύει η απατηλή ασφάλεια των επαναλήψεων. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι τον Δεκέμβρη 1999 σήμανε την έναρξη μιας – τελικώς ατελέσφορης για τον ένα ή τον άλλο λόγο – ελληνικής προσπάθειας να χρησιμοποιηθεί θετικά η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας ως μέσον πίεσης επί της Άγκυρας ώστε να τροποποιήσει τις θέσεις της στα ειδικότερα ζητήματα που αφορούν την Ελλάδα και την Κύπρο. Ανεξαρτήτως των αιτίων και συνθηκών που μπορούν να ερμηνεύσουν αυτή την έκβαση, σήμερα η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας είναι κατ’ ουσίαν όχι απλώς παγωμένη αλλά νεκρή.

Κατά συνέπεια, όπως έγραψα εδώ πριν ενάμιση χρόνο, αυτό για το οποίο αξίζει να προσπαθήσουμε, είναι η προσεκτική συνδιαμόρφωση των συνθηκών για την επίτευξη βιώσιμης ειρήνης με την Τουρκία σε μια γειτονιά του πλανήτη που θα παραμείνει ρευστή και επικίνδυνη. Δεν υπάρχουν εύκολες και γρήγορες «λύσεις».

Ως προς την ΕΕ, το εγχείρημα σήμερα τίθεται σε άλλη βάση (όχι στην ένταξη) και είναι πολύ περισσότερο σύνθετο: θα πρέπει η Τουρκία να πιεστεί για ένα καθεστώς σχέσεων το οποίο να αποτελέσει, ταυτόχρονα, κίνητρο και για συμμόρφωση ως προς τα ειδικότερα θέματα που μας απασχολούν. Με άλλα λόγια, το ζήτημα σήμερα είναι κατά πόσον μια νέα συνολική προσέγγιση της σχέσης ΕΕ-Τουρκίας στο νέο περιβάλλον και με τα νέα δεδομένα μπορεί να περιλαμβάνει και όρους για τα ελληνοτουρκικά και πώς αυτοί οι όροι θα καταστεί δυνατό να τύχουν εφαρμογής.

Πέρα από τη Γαλλία, ήδη στην Αυστρία, την Ιταλία και αλλού διατυπώνονται σαφή επιχειρήματα για την ανάγκη υιοθέτησης εναλλακτικών σεναρίων για τη μελλοντική σχέση ΕΕ – Τουρκίας. Αυτή η προσέγγιση μπορεί να αποτελέσει ενδιαφέρον σημείο εκκίνησης ή, αντίθετα, να λειτουργήσει εντελώς αποπροσανατολιστικά: Η Τουρκία δεν είναι απλώς χώρα με την οποία η ΕΕ επιθυμεί να διαμορφώσει ένα πλαίσιο περαιτέρω εμπορικής και οικονομικής σύμπλευσης. Είναι χώρα η οποία συστηματικά απειλεί το status quo στην περιοχή και διατηρεί σχέσεις έντασης και δυνητικά σύγκρουσης τουλάχιστον με δυο κράτη-μέλη της ΕΕ. Δεν είναι αποδεκτή από την Ελλάδα μια ειδική σχέση που θα επιτρέπει στην Τουρκία – εκτός πια ενταξιακής πορείας και προοπτικής – πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά χωρίς να της επιβάλλει (α) στοιχειώδεις υποχρεώσεις για το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα και (β) πλήρως διασαφηνισμένες υποχρεώσεις για τους όρους καλής γειτονίας και την απόρριψη προσφυγής στη βία ως μέσον επίλυσης διαφορών.

Πριν τη νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε εξαιτίας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, οι περισσότεροι διεθνείς αναλυτές συνέκλιναν στην άποψη ότι η ΕΕ δεν ήταν πια δυνατό να προσεγγίζει την τουρκική επιθετικότητα μόνον με μέσα ήπιας ισχύος. Η ΕΕ θα όφειλε να προκρίνει ένα συνδυασμό αποφασιστικότητας και ταυτόχρονης υποβοήθησης των τάσεων συνεργασίας.

Η Ελλάδα πρέπει σήμερα να εστιαστεί συστηματικά στην επαναφορά της συζήτησης των σχέσεων ΕΕ – Τουρκίας σε εκείνο, περίπου, το πλαίσιο, ανεξαρτήτως της μίας ή της άλλης εξέλιξης στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας. Για την ΕΕ, η μετεξέλιξη της τελωνειακής ένωσης πρέπει να αποτελέσει κομμάτι αυτής της συνολικής νέας προσέγγισης και όχι οριοθετημένο πεδίο πολιτικής το οποίο – εξ ορισμού – αποτελεί καταρχήν συμφέρουσα για την Άγκυρα διευθέτηση. Στο επίπεδο της συνολικής νέας σχέσης ΕΕ – Τουρκίας, παρότι είναι γνωστές και δεδομένες οι δυσκολίες που σχετίζονται με την υιοθέτηση μέτρων των οποίων η επιβολή είναι αυτόματη, θα πρέπει από την ελληνική πλευρά να υποστηριχθεί σθεναρά μια μορφή αποτελεσματικών και προβλέψιμων μηχανισμών αντίδρασης σε παραβιάσεις των όρων που προαναφέρθηκαν. Η ύπαρξη ενός μηχανισμού επιβολής μέτρων ή/και αναστολής δικαιωμάτων πρόσβασης που θα εμπεριέχει και χαρακτηριστικά αυτόματης ενεργοποίησης θα είναι αναγκαία για κάθε πλαίσιο ειδικής σχέσης στην περίπτωση της Τουρκίας.

Και ως προς τις σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ; Εδώ υπάρχει – σε επιστέγασμα των εξαιρετικών διμερών σχέσεων που υπήρχαν ανέκαθεν και ενισχύθηκαν πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια – μια δυνητικά κρίσιμη επιπρόσθετη εξέλιξη. Η ομιλία του κ. Μητσοτάκη σε ειδική συνεδρίαση του Κογκρέσου, η οποία για να πραγματοποιηθεί σημαίνει ότι έχει συμφωνηθεί και από τους Δημοκρατικούς και από τους Ρεπουμπλικάνους και στη Βουλή και στη Γερουσία, θα είναι μια ιστορική στιγμή για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

Σε αυτή την ιστορική στιγμή, στο Κογκρέσο αλλά και – κυρίως – στις επιμέρους συνομιλίες του, ο Έλληνας πρωθυπουργός θα πρέπει να καταστήσει σαφή τη σοβαρότητα της κατάστασης με τις τουρκικές διεκδικήσεις όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για την Ανατολική Μεσόγειο και τη συνοχή του ΝΑΤΟ. Θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να γίνει σαφές ότι εάν η Τουρκία επιχειρήσει να χτυπήσει ελληνικά νησιά, πράγμα καθόλου απίθανο, η Ελλάδα θα απαντήσει άμεσα και συνολικά. Και – φυσικά – θα θεωρήσει ότι μια, μέχρι στιγμής, πλήρης συμμαχική κάλυψη υφίσταται για την Αθήνα: η συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής με τη Γαλλία. Άλλωστε η Ευρώπη θα πρέπει να προσπαθήσει να ξαναβρεί το βηματισμό της, εντός του ευρωατλαντικού πλαισίου αλλά με διακριτή φωνή, πριν μια νέα περίοδος Τραμπ μας υπενθυμίσει πιθανόν και πάλι τα δυσβάστακτα κόστη της ευρωπαϊκής ανυπαρξίας.

Συμπέρασμα

Στην πορεία ανάδειξής της όχι μόνον ως χερσαίας αλλά και ως θαλάσσιας δύναμης, η Τουρκία θα εξακολουθήσει να πιέζει την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ οι εθνικιστικές – μιλιταριστικές τάσεις στο εσωτερικό της θα εξακολουθήσουν να προσδίδουν ένα βαθμό συνοχής σε ένα κοινωνικό σώμα με φυγόκεντρες δυνάμεις. Όσο η σύγκρουση Δύσης – Ρωσίας δεν φτάνει σε άμεση πολεμική ρήξη (πράγμα που έχουμε κάθε λόγο να απευχόμαστε) η Άγκυρα θα εξακολουθήσει να διαδραματίζει έναν ειδικό ρόλο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις πραγματικές ή προσχηματικές ανοχές απέναντί της.

Στην Άγκυρα, η επίκληση της «γαλάζιας πατρίδας» σημαίνει την προσπάθεια της Τουρκίας να γίνει θαλάσσια δύναμη αλλά με όρους και προθέσεις κατάκτησης ζωτικού χώρου. Σε αυτή τη βάση, την οποία έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, η κυβέρνηση Ερντογάν αλλά και η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, δηλώνουν ότι αν η Ελλάδα δεν αλλάξει στάση ως προς την «στρατικοποίηση», θα τεθεί υπό αμφισβήτηση η ελληνική κυριαρχία των νησιών του ανατολικού Αιγαίου.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία επιχειρεί να «γκριζάρει» όχι πια περιοχές και βραχονησίδες αλλά μεγάλα ελληνικά νησιά. Με στόχο να αφεθούν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου χωρίς άμυνα ώστε στην κατάλληλη συγκυρία, μετά από κάποια επεισόδια που θα προκληθούν με την κατάλληλη προβοκάτσια, η τουρκική αποβατική δύναμη απέναντι να επιχειρήσει την κατάληψη ενός νησιού. Και να ακολουθήσει μια διαπραγμάτευση με την Ελλάδα σε μειονεκτική θέση.

Ως προς την Ελλάδα, η Τουρκία χτίζει συστηματικά και μετά (σε περιόδους μεγάλης κρίσης όπως η σημερινή με το Ουκρανικό) επιχειρεί να πραγματοποιήσει κέρδη. Ούτε μένει στα λόγια: το τουρκολιβυκό μνημόνιο υφίσταται, η κατοχή την Κύπρο υφίσταται, το γκριζάρισμα με τα Ίμια υφίσταται.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να σηκώσει το κόστος της επαναπροσέγγισης της Τουρκίας με τη Δύση. Για καταρχήν βελτίωση των σχέσεων, η Τουρκία οφείλει σε κάτι να υποχωρήσει. Όπως έχω εξηγήσει κατ’επανάληψη, αυτό που στρατηγικά έχει λόγο να επιθυμεί η Ελλάδα για τις σχέσεις με την Τουρκία είναι μια βιώσιμη ειρήνη που δεν υποκρύπτει φινλανδοποίηση. Βάσει αυτού του πλαισίου θα πρέπει να αποτιμώνται εξελίξεις και πρωτοβουλίες. Κάθε αποκλιμάκωση είναι προφανώς καλοδεχούμενη, αλλά η επίτευξη ισορροπίας δυνάμεων απέναντι σε μια γείτονα με αναθεωρητικές τάσεις και η στιβαρή προώθηση των ελληνικών θέσεων αποτελούν προϋπόθεση για διάλογο και –εάν οι εξελισσόμενες συνθήκες ευνοήσουν– για βιώσιμη ειρήνη στο μέλλον. Προς το παρόν, φίλοι και σύμμαχοι θα πρέπει να αντιληφθούν ότι η τουρκική στρατηγική απέναντι στην Ελλάδα μπορεί πραγματικά να οδηγήσει στην κατάρρευση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα προφανώς το απεύχεται αλλά η Τουρκία ενδέχεται να το καταστήσει αναπόφευκτο.

* Ο Κώστας Α. Λάβδας είναι Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, Senior Research Fellow στη London School of Economics και κάτοχος της Έδρας Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών «Κωνσταντίνος Καραμανλής» στη Fletcher School of Law and Diplomacy του Πανεπιστημίου Tufts στις ΗΠΑ

liberal.gr

H Ε.Ε. θα έπρεπε να βρει μια φόρμουλα προσαρμογής στις εισαγωγές φυσικού αερίου από τη Ρωσία, μέχρι να βρει στρατηγικά λύση , διαφορετικά «πυροβολεί τα πόδια της» .

 

Η Τερέζα Φωκιανού, Πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της FLOW Energy Α.Ε. Είναι επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Υδρογονανθράκων του ΙΕΝΕ και πρώην διευθύνουσα σύμβουλος της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου – Εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων Α.Ε., εξηγεί με στοιχεία στον 98.4 γιατί το εγχείρημα της απεξάρτησης ενεργειακά από την Ρωσία σε αυτή τη φάση, δεν μπορεί να καλυφθεί με επάρκεια από άλλες πηγές, κυρίως όμως , θα την οδηγήσει σε εκτίναξη των τιμών ιδίως για το υγροποιημένο φυσικό αέριο, σχεδόν απαγορευτικές για την συντριπτική πλειονότητα των καταναλωτών .

Στην Ελλάδα δε , εκτός του ότι οι αποθηκευτικοί χώροι δεν επαρκούν και θέλουν μία διετία τουλάχιστον, οι τιμές μπορεί να οδηγήσουν το 50% των καταναλωτών σε ενεργειακό αποκλεισμό. Όπως είπε, Η απεξάρτηση σε αυτή τη φάση από τη Ρωσία, θα οδηγήσει σε μια επαρκή σε ποσότητες και πανάκριβη εξάρτηση από τις ΗΠΑ την Ε.Ε. οδηγώντας την σε φτωχοποίηση. Ούτε οι ποσότητες του TAP , μπορούν να καλύψουν χώρες όπως η Ελλάδα, όταν το 80% προορίζεται για την Ιταλία, που επίσης έχει θέμα ενέργειας. Οι λιγνίτες έτσι όπως οδηγήσαμε την υπόθεση στη καλύτερη των περιπτώσεων , μπορεί να καλύψουν το 15% του ενεργειακού μίγματος, ενώ όλες οι άλλες λύσεις είναι δυσβάσταχτες σε κόστος. Όλα αυτά σε μια χώρα που επί 15 χρόνια παλινωδεί στην αξιοποίηση του φυσικού της πλούτου , χάνοντας πολύτιμο χρόνο και χρήμα , προς όφελος εγχώριων συμφερόντων εισαγωγής φυσικού αερίου σε πανάκριβες τιμές . Πρακτικά , είπε η κ. Φωκιανού, επειδή δεν είναι θέμα μηνών αλλά βάθους χρόνου, σε αυτή την περίοδο η Ε.Ε. θα έπρεπε να βρει τουλάχιστον μια φόρμουλα προσαρμογής στις εισαγωγές φυσικού αερίου από τη Ρωσία, μέχρι να βρει στρατηγικά λύση , διαφορετικά «πυροβολεί τα πόδια της» .

https://infognomonpolitics.gr/

Η επιχείρηση στην Ουκρανία γίνεται για να αποναζιστικοποιηθεί η χώρα είπε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών

 

Να σταματήσει τις εχθροπραξίες προκειμένου να έρθει η ειρήνη στην Ουκρανία κάλεσε τον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelensky ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergei Lavrov, ο οποίος αφού υποστήριξε σχετικά με τις διαπραγματεύσεις, πως το Κίεβο αλλάζει συνέχεια τις θέσεις του, επισήμανε πως η ρωσική στρατιωτική επιχείρηση γίνεται για την αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας.

«Δεν θέλουμε να ανατρέψουμε τον Zelensky.

Δεν στοχεύουμε στην αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο, αυτό είναι ειδικότητα των Αμερικάνων.
Δεν του ζητάμε ούτε να παραδοθεί.
Αυτό που ζητάμε είναι να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να αφήσει τους αμάχους να φύγουν.
Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι δεν θα προέρχονται άλλες απειλές για τη Ρωσία από την Ουκρανία» είπε μιλώντας στο ιταλικό τηλεοπτικό κανάλι Rete 4 ο Sergei Lavrov, ο οποίος ανέφερε ότι στόχος της Ρωσίας είναι η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας.

Και ο Hilter είχε εβραϊκές ρίζες

«Η επιχείρηση στην Ουκρανία πραγματοποιείται και για να «αποναζιστικοποιηθεί η χώρα, λόγω της δράσης του Τάγματος Αζόφ.
Αιχμάλωτοι που ανήκουν στο τάγμα αυτό, έχουν τατουάζ και σύμβολα του ναζισμού» υποστήριξε ο Lavrov, ο οποίος σε παρατήρηση πως ο Zelensky είναι Εβραίος, απάντησε ότι αυτό δεν λέει τίποτα καθώς, όπως είπε, «και ο Hilter είχε εβραϊκές ρίζες».
«Το γεγονός ότι ο Zelensky είναι Εβραίος δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ναζιστικά στοιχεία στην Ουκρανία και ότι ο πρόεδρος δεν τα έχει επιτρέψει.
Οι χειρότεροι αντισημίτες είναι οι Εβραίοι, ακόμα και ο Hitler είχε εβραϊκή καταγωγή» είπε ο Lavrov, ο οποίος σχετικά με το εάν η ρωσική επιχείρηση θα ολοκληρωθεί έως τις 9 Μαΐου – Ημέρα της Νίκης της Σοβιετικής Ένωσης κατά της ναζιστικής Γερμανίας – είπε πως «η Ρωσία δεν στοχεύει να επισπεύσει την ολοκλήρωση της ειδικής επιχείρησης στην Ουκρανία» και ότι «ο ρωσικός στρατός δεν θα προσαρμόσει τεχνητά τις ενέργειες του σε καμία ημερομηνία», αναφέροντας πως «επικεντρώνουμε την δράση μας στο να υπερασπίσουμε και να εγγυηθούμε την ασφάλεια του άμαχου πληθυσμού, την απομάκρυνση των ναζιστικών απειλών και των απειλών, βέβαια, κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας».

Αλλάζει συνέχεια στάση η Ουκρανία

Όσον αφορά την πορεία των διαπραγματεύσεων ο Lavrov είπε πως η Ουκρανία αλλάζει συνέχεια τις θέσεις της.
«Τον Μάρτιο, στην Κωνσταντινούπολη, ο Zelensky είχε πει ότι η Ουκρανία ήταν έτοιμη να γίνει μια ουδέτερη χώρα, χωρίς πυρηνικά όπλα, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας η οποία δεν θα συμπεριελάμβανε το Donbass και την Κριμαία.
Αλλά τώρα προσπαθούν να πάνε την συζήτηση προς άλλη κατεύθυνση, ζητώντας να διατηρηθεί η δυνατότητα εισόδου στο ΝΑΤΟ» υποστήριξε ο Lavrov, τονίζοντας πως ο Zelensky αλλάζει συνέχεια τις θέσεις του και πως οι Ουκρανοί σαμποτάρουν τις διαπραγματεύσεις.
«Η ουκρανική κυβέρνηση έχει γίνει όργανο των ναζιστών εξτρεμιστών και της κυβέρνησης των ΗΠΑ» είπε ο Lavrov.

Θέλουμε συμφωνία για να αποφευχθεί ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος

Επιπλέον, ο Ρώσος ΥΠΕΞ είπε πως η Μόσχα θέλει μια συμφωνία για να αποφευχθεί μια περαιτέρω κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων.
«Η Ρωσία δεν σταμάτησε ποτέ τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας συμφωνίας που θα αποτρέπει έναν πυρηνικό πόλεμο, έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης είναι αυτά που έχουν παραποιήσει τα μηνύματά μας και έχουν διαστρεβλώσει τους στόχους μας σε αυτή την επιχείρηση.
Η Ρωσία έχει αναπτύξει υπερηχητικά όπλα για να αμυνθεί έναντι πιθανής επίθεσης από τη Δύση.
Ήμασταν έτοιμοι να μιλήσουμε με τις ΗΠΑ για μια νέα συμφωνία στρατηγικής σταθερότητας, αλλά ο Αμερικανός ομόλογός μου διέκοψε τις διαπραγματεύσεις» υποστήριξε ο Lavrov, ο οποίος αναφέρθηκε και στο θέμα του φυσικού αερίου.
«Έκλεψαν τα χρήματά μας, δισεκατομμύρια ευρώ.
Η Gazprom αναγκάσθηκε να κρατήσει τα χρήματά της σε δυτικές τράπεζες και τώρα τα ποσά αυτά δεν είναι πλέον διαθέσιμα.
Προτείναμε, λοιπόν, να μπορεί να θεωρείται ότι οι διάφορες προμήθειες έχουν πληρωθεί μόνον όταν τα σχετικά ποσά μετατρέπονται σε ρούβλια» υποστήριξε ο Lavrov.

Τι είπε για υγεία Putin – Fake news η σφαγή της Bucha

Ερωτηθείς σχετικά με την κατάσταση της υγείας του Vladimir Putin, ο Lavrov απάντησε χαμογελώντας: «ρωτήστε ξένους που του μίλησαν, όπως τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ».
Παράλληλα χαρακτήρισε fake news τους κατοίκους της Bucha που δολοφονήθηκαν στους δρόμους της πόλης και αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη της χώρας του.
«Η αλήθεια είναι μόνο μία: στις 30 Μαρτίου, ο στρατός εγκατέλειψε τη Bucha, ο δήμαρχος κήρυξε τη νίκη και ότι η πόλη είχε επιστρέψει σε μια κανονική ζωή.
Μετά από τρεις μέρες άρχισαν να δείχνουν αυτούς τους νεκρούς.
Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά είναι τόσο προφανές ότι είναι ψεύτικο» υποστήριξε ο Lavrov.

Οργή στο Ισραήλ κατά Lavrov για την «εβραϊκή καταγωγή» του Hitler

Ο Ισραηλινός υπουργός των Εξωτερικών Yair Lapid δήλωσε ότι ο Lavrov έκανε «μία ασυγχώρητη και σκανδαλώδη δήλωση»

«Ασυγχώρητη και σκανδαλώδη» χαρακτηρίζει το Ισραήλ, τη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών Sergey Lavrov, ο οποίος υπονόησε εβραϊκή καταγωγή του Hitler, ενώ κλήθηκε ο πρεσβευτής της Ρωσίας για εξηγήσεις.

Συγκεκριμένα, το Ισραήλ αποδοκίμασε τα σχόλια του Ρώσου υπουργού Εξωτερικώ, ο οποίος άφησε να εννοηθεί ότι ο ηγέτης των Ναζί είχε εβραϊκές ρίζες, ενώ απαίτησε μία συγγνώμη από τη Μόσχα.

Κλήθηκε ο πρεσβευτής της Ρωσίας

Το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ ανακοίνωσε ότι κάλεσε τον πρεσβευτή της Ρωσίας χρησιμοποιώντας “σκληρή γλώσσα” για τα σχόλια που έκανε ο Λαβρόφ την Κυριακή, στη διάρκεια μιας συνέντευξης του στην ιταλική τηλεόραση.
Ο Ισραηλινός υπουργός των Εξωτερικών Yair Lapid δήλωσε ότι ο Lavrov έκανε «μία ασυγχώρητη και σκανδαλώδη δήλωση».
«Οι Εβραίοι δεν αυτοκτόνησαν στο Ολοκαύτωμα», ανέφερε οργισμένος ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ.
«Το χειρότερο επίπεδο ρατσισμού εναντίον των Εβραίων είναι να κατηγορείς τους ίδιους τους Εβραίους για αντισημιτισμό», πρόσθεσε.

www.bankingnews.gr

Έντονη κινητικότητα Ρώσων & Αμερικανών σε Α. Μεσόγειο, Αιγαίο & Μ. Θάλασσα

 

Συνεχίζεται ο ”Ψυχρός Πόλεμος” ανάμεσα σε ΗΠΑ στη Μ. Θάλασσα και στην Α. Μεσόγειο. Στους χάρτες που σας παραθέτουμε, μπορείτε να δείτε τις κινήσεις των δύο μεγάλων δυνάμεων.

Αρκετές ρωσικές μονάδες στο Novorossiysk, ενώ δύο πολεμικά πλοία βρίσκονται στη θάλασσα ή στο λιμάνι της Σεβαστούπολης.

Πολεμικά πλοία της Ρωσίας βρίσκονται στο Αιγαίο, βόρεια του κόλπου της Σούδας, που είναι μια βάση του ΝΑΤΟ στην ανατολική Μεσόγειο.

Επίσης κινητικότητα έχουμε και στην περιοχή του Tartus της Συρίας.

Την ίδια στιγμή, οι αποστολές αμερικανικού P-8A πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα είναι πλέον καθημερινές.

 

ΠΗΓΗ: directus.gr

Ένας γνήσιος ερωτικός άνθρωπος ζητά συνοδοιπόρους που θα τον εμπνέουν στο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής

 

Αναφέρομαι συχνά στο μύθο που έχει επικρατήσει σε σειρά γενεών, που αφορά τις σχέσεις των ζευγαριών και που καταγράφει τους ανθρώπους ως μισές οντότητες. Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, οι άνθρωποι όντας σε μια αναπηρία έλλειψης, θα πρέπει να αναζητήσουν το έτερον ήμισυ τους για να την καλύψουν. Επομένως ως επιτυχημένη επιλογή συντρόφου θεωρείται εκείνη που θα καλύπτει πλήρως τις ατέλειες με το να σου προσφέρει ό,τι σου λείπει.

Ο μύθος αυτός ήταν πολύ σημαντικός σε πολύ παλιές εποχές, τότε που οι γυναίκες ήταν υποτιμημένες και με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζονταν ως σημαντικές υπάρξεις που θα συνεισέφεραν στην ολοκλήρωση των ανδρών.

Η παρενέργεια του μύθου αυτού είναι καθημερινά παρούσα στην κλινική πράξη, όταν άνθρωποι που αναζητούν τις αιτίες της καταστροφής της σχέσης τους, ορίζουν ως μοναδική τους ευθύνη την κακή επιλογή συντρόφου. Δεν αναζητούν καθόλου την προσωπική τους ευθύνη, πριν και κατά την σχέση, αλλά εστιάζονται αποκλειστικά στις ελλείψεις του συντρόφου.

Η στάση αυτή εξηγείται από το γεγονός ότι ο καθένας θεωρεί ως δεδομένη την προσωπικότητα του και ως αυτονόητες τις συμπεριφορές, τις προσωπικές ελλείψεις, τις συνήθειες και τις ιδιορρυθμίες τους. Επομένως ο άλλος φταίει για οιαδήποτε εμπλοκή προκύψει στη συνέχεια.

Το φαινόμενο αυτό καταγράφεται σε μεγαλύτερη ένταση από τους συγγενείς και τους φίλους στις διενέξεις και στους χωρισμούς, που πρόθυμα δικαιολογούν την οποιαδήποτε δυσλειτουργία στον δικό τους, αλλά αντίθετα είναι πολύ σκληροί στην κριτική του συντρόφου. «Δεν μπόρεσε να σταθεί όπως έπρεπε…». 

Πρέπει να το υπογραμμίσουμε. Δεν είμαστε μισά που αναζητούμε το άλλο ήμισυ. Δικαιούμαστε να είμαστε ολόκληροι και η συμπόρευση με τον σύντροφο αφορά την αμοιβαία ενίσχυση, την αμοιβαία παροχή εμπιστοσύνης, την αμοιβαία έμπνευση, την αμοιβαία φροντίδα, την αμοιβαία χαρά.

Το μοίρασμα και η συμπαράσταση στις δυσχέρειες της ζωής απαιτεί εμπιστοσύνη και γενναιότητα, αλλά και το μοίρασμα των επιτυχιών απαιτεί προσωπική καλή αυτοεκτίμηση και συνάμα ταπεινοφροσύνη αυτού που την παρέχει.

Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να επιλέξεις κάποιον επειδή εσύ τον αγαπάς και με όρους αμοιβαιότητας. Αντίθετα όποιος έχει κινηθεί με κριτήριο την αγάπη και την προσφορά του άλλου (την αγάπη του αγάπησα…), σύντομα θα νιώσει προδομένος. Ο άλλος δεν θα του χαρίζεται για πάντα ή, χειρότερα, θα νιώσει εγκλωβισμένος στο χρυσό κλουβάκι που αρχικά τον κολάκεψε και τον βόλεψε.

Είναι πολύ σημαντικό να μην επιτρέπεις στους ιούς να μπαίνουν ανενόχλητα στη ζωή σου και να την καταστρέφουν, να μην είσαι ανοχύρωτος στα spam της μιζέριας που κυκλοφορούν ανεμπόδιστα στα κοινωνικά δίκτυα παντός τύπου, να πάρεις την απόφαση να μην πετάξεις τη ζωή σου στον κάδο ανακύκλωσης.

Είναι πολύ σημαντικό δηλαδή να αποφασίσεις για το αν εσύ θα είσαι ένας άνθρωπος που θα ζεις ερωτικά, δηλαδή ευχαριστιακά, δηλαδή υπερβατικά, δηλαδή αναστάσιμα, δηλαδή να μην ορίζεσαι από τη φθορά και το μοιραίο, δηλαδή να αξιοποιείς την κάθε στιγμή που έχεις σ’ αυτή τη ζωή.

Ένας ερωτικός άνθρωπος έχει αποφασίσει ότι η γκρίνια, το παράπονο, η αίσθηση αδικίας δεν του ταιριάζουν. Επομένως επιλέγει να σχετίζεται με αντίστοιχους ανθρώπους εκεί όπου μπορεί να επιλέξει.

Στο ζήτημα της επιλογής συντρόφου δεν ταιριάζει η υπομονή, η φιλανθρωπία, και η ελεημοσύνη. Δεν μπορείς να επιλέξεις κάποιον επειδή τον λυπάσαι, επειδή θέλεις να τον σώσεις, επειδή δεν τον αντέχει κανείς άλλος. Μια τέτοια στάση δεν αφορά την ανθρωπιά, αλλά την παθολογία και την ανοησία που αναζητά εύκολες συγκρίσεις για να επιβεβαιώνεται.

Ένας γνήσιος ερωτικός άνθρωπος ζητά συνοδοιπόρους που θα τον εμπνέουν στο συναρπαστικό μα και απαιτητικό ταξίδι της ζωής. Είναι υπέροχα θαυμαστή και ιερή η εικόνα ενός νέου ζευγαριού που, ευρισκόμενοι μέσα στο πλήθος των ανθρώπων, έχουν δημιουργήσει τον δικό τους αποκλειστικό μικρόκοσμο και τρυφερά κουβεντιάζουν τιτιβίζοντας, καθώς μοιράζονται εμπειρίες, σχόλια και πλούσια συναισθήματα.

Από το βιβλίο του Δημήτρη Καραγιάννη

"Έρωτας ή τίποτα"

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…

http://nekthl.blogspot.com/