Φωτογραφίες από την παλιά Ελλάδα

 

Δρόμοι χωρίς αυτοκίνητα, παιδιά που παίζουν σε πλατείες και πάρκα, πόλεις αγνώριστες, στιγμές που μοιάζουν αξεπέραστες –ειδικά αν τις κοιτάς μέσα από τον κατά τι παραμορφωτικό φακό της νοσταλγίας, που αφήνει απέξω φτώχιες, στερήσεις, ανισότητες και κοινωνικούς κώδικες πολύ διαφορετικούς από τους δικούς μας. 

Ας είναι. Ακόμα κι έτσι, οι νοσταλγικές φωτογραφίες της παλιάς Ελλάδας παραμένουν γοητευτικές...

1. Η Θεσσαλονίκη του 1930

2. Ένα πολύ γνώριμο σημείο στην Αθήνα, αρχές δεκαετίας του ’50

3. Καρτποστάλ που κυκλοφορούσε την πενταετία 1925-1930: Αγορά Μπεζεστένι στην Θεσσαλονίκη

4. Έλληνες μετανάστες επιβιβάζονται σε βάρκες που θα τους πάνε μέχρι το πλοίο για την Αμερική. Στο λιμάνι της Πάτρας, 1910

5. Τραμ στην Πλατεία Ομονοίας, αρχές της δεκαετίας του ’50

6. Το λιμάνι της Κέρκυρας το 1928

7. Η Οδός Αριστομένους της Καλαμάτα; κατά το μεσοπόλεμο.

8. Η Πάτρα, όπως ήταν το 1939

9. Bόλος. Η οδός Δημητριάδος και το τραμ της πόλης, περίπου το 1950

10. Δημοτικό Σχολείο στην Ήπειρο, το 1950

11. Δημοτικό Σχολείο Καναλίων Βόλου, το 1949

12. Η Σκόπελος, το 1965

13. Η αθηναϊκή οδός Ακαδημίας, τη δεκαετία του ’50

14. Η παλιά γέφυρα της Χαλκίδας, την δεκαετία του ’70

15. Όσο απίστευτο και αν μοιάζει, αυτό είναι το «Στάδιον» (ναι, το Καλλιμάρμαρο) το 1880, πριν τις μαρμάρινες κερκίδες.

16. Στα Τρίκαλα, τη δεκαετία του ’50
https://www.epirusblog.gr/

Γεύσου τις στάλες τις βροχής, το κρύο που σου μουδιάζει τα μάγουλα! Τον ήλιο που ζεσταίνει την καρδιά και σου φωτίζει την ψυχή.

 

Γράφει ο Τριστάνος

Όταν αρχίζεις να πονάς, τότε καταλαβαίνεις ότι το πιο πολύτιμο πράγμα που υπάρχει, είναι η υγεία μας. Τότε αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή και δεν πρέπει να την λαμβάνουμε έτσι!

Αστραπιαία όλα αλλάζουν και στη σκέψη σου δεν υπάρχει τίποτα άλλο, μόνο φόβος!

Τότε αρχίζεις να στρέφεσαι στο θεό και σε δυνάμεις που δεν πίστευες παλαιότερα.

Όταν αρχίζεις να πονάς, τότε κοιτάζεις τους ανθρώπους γύρω σου με άλλο μάτι. Η οποιαδήποτε έπαρση και ανωτερότητα που ένιωθες, χάνεται αμέσως και το βλέμμα σου ψάχνει με αγωνία για βοήθεια παντού.

Αρχίζεις να εκτιμάς κάθε στιγμή που ο πόνος υποχωρεί και νιώθεις χαρούμενος, μόνο και μόνο που δεν πονάς!

Ξαφνικά αρχίζεις να παρατηρείς την φύση με άλλο μάτι και πράγματα που δεν πρόσεχες στο παρελθόν, αποκτούν ουσία και βαρύτητα.

Δίνεις τεράστια σημασία στο χρόνο και προσπαθείς να κάνεις όσο περισσότερα μπορείς, την κάθε μέρα που περνάει.

Οι μέρες είναι πολύτιμες πλέον, οι ώρες· ακόμη και το κάθε λεπτό που περνάει.

Όταν αρχίσει ο πόνος, επιδιώκεις να βλέπεις τους αγαπημένους σου όσο συχνότερα γίνεται και να απολαμβάνεις τη συντροφιά τους στο έπακρο.

Αποφασίζεις να μιλήσεις στο γείτονα που είχατε τσακωθεί για έναν λόγο, που δεν θυμάσαι πλέον και ό, τι πίκρα είχες στην καρδιά σου, αρχίζει να μαλακώνει.

Δουλεύεις λιγότερο και ταξιδεύεις στα μέρη που πάντοτε ήθελες να πας, όμως ποτέ δεν πήγες, γιατί δεν προλάβαινες λόγω υποχρεώσεων.

Δυστυχώς δεν τα απολαμβάνεις όσο θα ήθελες, όμως θέλεις να δεις όσα μπορείς περισσότερα!

Όταν αρχίζεις να πονάς, δεν σε ενοχλεί τίποτα που σε ενοχλούσε παλιά. Ούτε το πολιτικό σύστημα, ούτε οι συνθήκες εργασίας που δυσκόλεψαν, ούτε το κουτσομπολιό της ξαδέρφης σου, ούτε εκείνος ο χαμένος έρωτας που σε παράτησε τότε και νόμιζες ότι ήρθε το τέλος του κόσμου.

Και απορείς γιατί δεν τα είχες προσέξει όλα αυτά; Απορείς γιατί δεν ήσουν ευτυχισμένος με όλα αυτά που είχες;

Γιατί έβρισκες λόγους για να γκρινιάξεις, να στεναχωρεθείς, να μαλώσεις και να πιεστείς;

Γιατί δεν κοιμόσουν τα βράδια, επειδή το παιδί σου έφερε έναν κακό βαθμό;

Γιατί έτρεχες όλη μέρα να τα προλάβεις όλα, λες και εσύ θα έσωνες τον κόσμο;

Έφτανες στο σημείο να κατακρίνεις τον εαυτό σου και να τον πιέζεις για κάθε λάθος σου, λες και οι άλλοι είναι τέλειοι.

Ενώ τώρα είσαι ευτυχισμένος, όταν σταματάει για λίγο ο πόνος!

Ξύπνα λοιπόν!

Σταμάτα να δίνεις σημασία πλέον, σε ανούσια θέματα και να χαλιέσαι κάθε μέρα. Δες την ομορφιά σε κάθε πράγμα γύρω σου.

Γεύσου τις στάλες τις βροχής, το κρύο που σου μουδιάζει τα μάγουλα! Τον ήλιο που ζεσταίνει την καρδιά και σου φωτίζει την ψυχή.

Είσαι ζωντανός, απόλαυσέ το. Γέλα, περπάτα, ταξίδεψε, αγκάλιασε.

Τώρα που μπορείς! Μην αφήνεις τίποτα για αργότερα.

Απόλαυσε τη ζωή σου τώρα, που δεν πονάς!

Ζήσε, πριν να είναι αργά!

https://thesecretrealtruth.blogspot.com/

ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΞΕΣΗΚΩΜΟ[Ετσι,γιά νά μήν τά μπερδεύουμε....]

 

Θεόδωρος Γιαννακόπουλος

"Για βόλια τ'ασημόκουμπα βάζαμε στα τουφέκια

χωρίς νερό, χωρίς ψωμί, χωρίς κανά προσφάϊ "

Τον Ξεσηκωμό δεν τον έκαναν λευκοντυμένα ευγενικά τσολιαδάκια που άκουγαν Μότσαρτ και Μπετόβεν· που χόρευαν λεπτεπίλεπτα βαλς σε σαλόνια με αφράτες πολυθρόνες και πολύχρωμες μεταξωτές ταπετσαρίες στους τοίχους. Τον κάμανε αγριάνθρωποι μουστακαλήδες, που φορούσαν λερή φουστανέλλα και τρύπια τσαρούχια, αποφασισμένοι για ζωή και θάνατο. Χόρευαν τον πρωτόγονο πυρρίχιο χορό τους, τον "τσάμικο", με γκρινιάρηδες ζουρνάδες και πολεμικά σκληρόηχα νταούλια που αντηχούσαν βαριά, πέρα ως πέρα στα πέτρινα χωριά τους. Αρχέγονοι ρυθμοί και μελωδίες που ήχησαν άλλοτε σε χαροκόπι και άλλοτε σαν πολεμιστήριο σάλπισμα και χορός στρατολόγησης πολεμιστών (Γραβιά, 1821).

Άνθρωποι-θεριά, που το μάτι τους γυάλιζε από την φλογερή επιθυμία για "μιας ώρας ελεύθερη ζωή" (Ρήγας, 1797), σαν εκείνη που απολάμβαναν οι αητοί κι οι πέρδικες στα πετρωτά και δασωμένα βουνά τους (Κατσαντώνης). Παλληκαράδες αληθινοί, που προκαλούσαν τούς πανικόβλητους οθωμανούς "σταθήτε ωρέ περσιάνοι να μετρηθούμε !" (Νικηταράς). Που από την κορφή του λόφου σήκωναν προς τον σαστισμένο εχθρό περιπαικτικά/υποτιμητικά τη φουστανέλλα τους και του έδειχναν ποιον είχαν διορίσει στρατηγικό συμβουλάτορά τους (Καραϊσκάκης, 1827). Που σαν άλλοι Λεωνίδες, ευρισκόμενοι στην πιο δεινή θέση, ειρωνεύονταν τους μουρτάτες πως "τα κλειδιά της πόλης είναι κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας" (Μεσολόγγι, 1826). Ψημένοι πολεμιστάδες, που βάζαν τούς δεκάχρονους υιούς τους να ματώσουν για πρώτη φορά στην μάχη τ´ άρματα και να τα τιμήσουν (Καστάνιτσα, 1780).

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν κυριλέδες νησιώτες "έμποροι", που κάτεχαν από διεθνείς συναλλαγές, ναυτικό δίκαιο και χρηματοπιστωτικές αξίες. Τον έκαμαν θαλασσοδαρμένοι πειρατές, που έσπαγαν με τη ναυτοσύνη τους αποκλεισμούς της θαλασσοκράτειρας Αγγλίας για να μπουν στα λιμάνια, γιατί δεν κάτεχαν κανέναν αξιώτερο από τον εαυτό τους να τους δίδει διαταγές. Με θράσος, αν και αιχμάλωτοι, κοίταξαν κατάματα τον ναύαρχο Νέλσωνα και τόλμησαν να του πουν "αν σε είχα στα χέρια μου,θα σε κρεμούσα απ´ το κατάρτι !" (Μιαούλης, 1802). Τον έκαναν τα καταδρομικά "Μαύρα Καράβια" του Γιάννη Σταθά, που πρώτα σήκωσαν την σύγχρονη γαλανόλευκη κι έκαναν "το πέλαο να κοκκινήσει" (Σκιάθος, 1808).

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν ξιπασμένες φεμινίστριες. Τον έκαναν αντρογυναίκες-καπετάνισσες που τίμησαν το οικογενειακό τους όνομα, που διέθεσαν την περιουσία τους και τους γυιους τους στον Αγώνα, σαν την μάνα Υψηλάντισσα και την Μαυρογένους ή που καβάλησαν τα καράβια των αντρών τους, σαν την Μπουμπουλίνα και που βρόντηξαν τα άρματα των αντρών τους, σαν την Δέσπω ή που ντύθηκαν αντρικά μόνο και μόνο για να μπουν στον Αγώνα (τραγούδι της Αρκαδιανής). Τον έκαναν με σπαρτιάτικη νοοτροπία, οι Μανιάτισσες με τα δρεπάνια στα χέρια (Διρός, 1826) που σήκωσαν το άξια το βάρος του Αγώνα την στιγμή που οι άντρες τους πολεμούσαν αλλού (Βέργα, 1826). Τον έκαναν οι σκληρές νοικοκυρές του χωριού, που ζύμωναν για τα παλληκάρια, που φύλαγαν στο πόστο των αντρών για να ξαποστάσουν κι εκείνοι μια στάλα, που γέμιζαν τα τουφέκια των σκοπευτών στον λίγο χρόνο ανάμεσα σε δυο βολές. Οι γυναίκες και τα μωρά τους, που έφτιαχναν μπαρουτόβολα στους μύλους της Δημητσάνας. Οι γυναίκες και τα πιτσιρίκια, που ξυπόλητοι ή με τα γαϊδουράκια τους ανέβαιναν τα βουνά σαν μαντατοφόροι κι εφοδιαστές.

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν άεθνοι προλετάριοι. Τον έκαναν νοικοκυραίοι και απλοί χωριάτες, οι φορείς ενός πολιτισμού με τις ρίζες του στο άμεσο ιστορικό παρελθόν μας, που αναγνώριζαν πως ο Βασιλιάς μας εσκοτώθη και καμιά συνθήκη δεν έκαμε με τους Τούρκους (Κολοκοτρώνης προς τον Αμιλτον).

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν άεργοι ρεμπεσκέδες επειδή δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν. Ήταν ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, που διαβιούσε στις ακμάζουσες ελληνικές παροικίες της Ρωσίας, της Κεντρικής Ευρώπης και της Ιταλίας, που σπούδαζε στα πανεπιστήμιά τους. Τα εικοσάχρονα αυτά παιδιά, προέλασαν και πέθαναν στα Βαλκάνια εμπνεόμενα, όχι από το αόριστο γι αυτούς και ξένο κίνημα του Διαφωτισμού, αλλά από τη δόξα και πολεμική ισχύ της Αρχαίας Θήβας. Εμπνεόμενα από το πολίτευμα του Τίμιου Σταυρού που αποτύπωσαν στην Πολεμική τους Σημαία με την βυζαντινή επιγραφή ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ (Δραγατσάνι, 1821).

Τον Ξεσηκωμό, δεν τον έκαναν διορισμένοι "άριστοι". Τον έκαναν μπαρουτοκαπνισμένοι βετεράνοι, που την στρατηγία τους την επιβεβαίωναν στη μάχη και τα αριστεία τα ελάμβαναν μετά την έκβασή της (Κεφαλόβρυσο, 1823). Οι στρατιώτες που δεν ξέρανε από ασκήσεις "ακριβείας" και "πυκνής τάξεως", αλλά καταλάβαιναν άριστα τα παραγγέλματα "φωτιά Έλληνες !", "κώλο με κώλο, ρεεεε !" (Μάχη της Γράνας, 1821).

Τον Ξεσηκωμό τον έκαναν οι παπάδες του χωριού, που με το ένα χέρι έβαναν ευλογητό και με το άλλο έπαιρναν ανελέητα κεφάλια. Που στάθηκαν ανδροπρεπώς στα ταμπούρια τους μπροστά σε τακτικό στρατό και δεν καταδέχθηκαν να μαζέψουν τα καρφοπέταλα του Μπραΐμη (Μανιάκι, 1825).

Κι όσο θρασείς κι ατρόμητοι αν ήσαν μπροστά στους ανθρώπους, όσο παράτολμοι καταδρομείς κι αν ήσαν στη μάχη, με τόση ταπεινότητα έκαναν την ενδοσκόπησή τους, και μονολόγησαν στην προσευχή τους πριν τη μάχη "Κωσταντή, σήμερα θα πεθάνεις" (Κανάρης, 1822). Με τόση αποφασιστικότητα πριν το μαρτύριο ομολόγησαν Πατρίδα και Πίστη "Γραικός γεννήθηκα, γραικός θέ να πεθάνω" (Διάκος, 1821).

Στην Επανάσταση, δεν ρίξαμε γαρύφαλα κι αγάπες, ρόδα κι αμφιβολίες. Ρίξαμε μπαρούτι και μολύβι, φωτιά και θειάφι. Σύραμε με σιγουριά τα γιαταγάνια. Ξεσκίσαμε -κυριολεκτικά- κόσμο και κοσμάκη. Σφάξαμε ανελέητα κάθε μουσλίμι που βρέθηκε στον δρόμο μας, με κάθε πρόσφορο και βάρβαρο τρόπο, από το Δραγατσάνι ως την Κύπρο, γιατί ο πόλεμος δε συγχωρεί ευαισθησίες. Τ´ αγαρηνά κορμιά στρώθηκαν στους δρόμους και τα άλογά μας δεν πάταγαν καλντερίμι πια (Τριπολιτσά, 1821). Με τα κεφάλια τους κι ασβέστη, χτίσαμε πυραμίδες μακάβριες (Τρίκορφα 1779, Αράχωβα 1826), τρόπαια φοβερά για να σκιάζονται παντοτινά οι οχτροί. Κάναμε "μάνες δίχως γυιους, γυναίκες δίχως άνδρες, μωρά παιδιά δίχως μανάδες". Ταΐσαμε όλα τα μαυροπούλια του Μωριά, της Ρούμελης και της Ηπείρου με τούρκικο κρέας. Κλαίγαν στην Τουρκιά τα χάνια γι' άλογα και τα τζαμιά γι' αγάδες (Δερβενάκια, 1822) . Ήμασταν οι φοβεροί τουρκομάχοι, που βαφτιστήκαμε σαν Χριστιανοί μία φορά με το λάδι και σαν Έλληνες μία με το αίμα των εχθρών μας για την ελευθερία της Πατρίδος (Βαλτέτσι, 1821). Και τύψεις δεν είχαμε· ούτε μετανιώσαμε ποτέ· ούτε απολογηθήκαμε για τα πολεμικά, τρομερά αλλά τίμια, έργα μας. Μόνο κουράγιο δίναμε στον αποκαμωμένο εαυτό μας, σφίγγαμε τα δόντια μέσα στη φρίκη της σφαγής, για να συνεχίσουμε να σφάζουμε : "κουράγιο Νικήτα, τούρκους σφάζεις !" (Δερβενάκια, 1822) . Η λύσσα, το μίσος, η θέληση για αποτίναξη της Οθωμανικής τυρρανίας ήταν η κινητήριος δύναμή μας κι ο όλεθρος το αποτέλεσμά της. Μείναμε πιστοί στον όρκο "τούρκος μη μείνει στον Μωριά, μηδέ στον κόσμον όλον". Τους πολεμήσαμε, κάναμε το αίμα τους να τρέξει με ό,τι όπλα διαθέταμε. Και τ´άκουγε απ´ απέναντι ο ποιητής : κούφια ντουφέκια, σμίξιμο σπαθιών, ξύλα, πελέκια, τρίξιμο δοντιών ! " (Ύμνος εις την Ελευθερίαν, 1823).

Και φανήκαμε πρόθυμοι να πάρουμε το ρίσκο του πολέμου. Να βιώσουμε χωρίς δισταγμό τον Θάνατο, αν δεν μπορούμε να έχουμε Ελευθερία. Να μετρηθούμε στα ίσα με τον Χάροντα στα αιώνια Μαρμαρένια Αλώνια του Διγενή και του Μεσολογγιού. Μας έσφαξαν κι εκείνοι, όπου μας βρήκαν, με τον πιο απάνθρωπο τρόπο για να μας λυγίσουν. 800.000 νεκρούς θρηνήσαμε στον Αγώνα. Σφαγμένους και εξαναποδισμένους (Ψαρρά, Χίος, Κρήτη, Κύπρος, Κωνσταντινούπολη, Μικρά Ασία), καμμένους (Κάσσος), πεσόντες στις μάχες, λιμοκτονήσαντες (Μεσολόγγι), ανυπότακτους αυτόχειρες (Κούγκι, Ζάλογγο, Μονή Σέκου, Μεσολόγγι, Νάουσα), τιμωρημένους αυτόμολους, θύματα των εμφυλίων πολέμων, πυρπολυμένα χωριά, ισοπεδωμένες περιουσίες, κομμένα καρποφόρα δέντρα. Αλλά θαρρετά τους μηνύσαμε πως πέτρα απάνω στην πέτρα να μην αφήσουν, έστω κι ένας από εμάς να μείνει όρθιος, θα τους πολεμούμε· να βγάλουν απ´το νου τους το προσκύνημα (Κολοκοτρώνης, 1827).

"Το Ελληνικόν Εθνος, το υπό την φρικώδη Οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας, και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον, διά των νομίμων Παραστατών του, εις Εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων, την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και Ανεξαρτησίαν" (Προοίμιο Συντάγματος. Επίδαυρος, 1822).

Η Επανάσταση, ο Ξεσηκωμός του Γένους, ήταν ολοκληρωτικός ΠΟΛΕΜΟΣ.

Όλα τα άλλα γεγονότα της περιόδου είναι απλές υποσημειώσεις σε αυτόν.

https://enaasteri.blogspot.com/

Τι είναι οι αλκυονίδες μέρες – Ο μύθος της Αλκυόνης

Ευαγγελία Αναστασάκη

 Η Αλκυόνη (Alcedo atthis) – το σημερινό ψαροπούλι- είναι ένα πολύ εντυπωσιακό πουλί, με μπλε ελεκτρίκ φτέρωμα και πορτοκαλοκόκκινα φτερά στο στήθος της. Ένας μεσαιωνικός μύθος της Βόρειας Ευρώπης λέει ότι το χρώμα της Αλκυόνης ήταν στην αρχή γκρίζο. Όμως όταν έγινε ο βιβλικός κατακλυσμός, πέταξε κατευθείαν ψηλά στον ουρανό για να μπορέσει να παρατηρήσει τα νερά. Πετώντας όμως τόσο κοντά στον ήλιο το στήθος της τσουρουφλίστηκε και έγινε κόκκινο από τις ακτίνες του και η ράχη της μπλε από το χρώμα του ουρανού.

Σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο μας, ήταν κάποτε μια χαρούμενη και ευτυχισμένη γυναίκα, κόρη του Θεού των ανέμων, του Αιόλου -που ζούσε στ ‘ακρογιάλια της θάλασσας με τον άντρα της Κήυκα και αλληλοαποκαλούνταν Ζευς και Ήρα. Για την ασέβειά τους όμως αυτή προς τον Δία οργίστηκε τόσο πολύ ο πρώτος των Θεών και μεταμόρφωσε τον Κήυκα σε όρνιο. Ξετρελαμένη τότε η δύστυχη γυναίκα, έτρεχε από δω και από κει στις ερημιές στις βαλτώδεις εκβολές των ποταμιών και μέσα στις πυκνές τους καλαμιές, για να βρει τον αγαπημένο της. Οπότε, οι θεοί του Ολύμπου την λυπήθηκαν και τη μεταμόρφωσαν σε πουλί, τη γνωστή μας Αλκυόνη, για να ψάχνει και στις θάλασσες μήπως εκεί βρει τον χαμένο της άντρα. Ωστόσο όμως η δυστυχία εξακολουθούσε να την συντροφεύει, γιατί αντίθετα από τ ‘άλλα πουλιά που γεννούν και κλωσούν τ’ αυγά τους την άνοιξη, αυτή γεννάει μέσα στη βαρυχειμωνιά, οπότε μανιασμένα τα κύματα της θάλασσας τέτοιον καιρό, της άρπαξαν αυγά και πουλιά κάνοντάς την να κλαίει σπαραχτικά.

Οι Θεοί που τόσο σκληρά είχαν τιμωρήσει την κόρη του Αιόλου, διέταξαν τότε τη θάλασσα και τους ανέμους να ησυχάσουν, να γίνει καλοκαιρία για δύο εβδομάδες, για όσες ημέρες η Αλκυόνη κλωσά τα αυγά της, εξ ου και οι Αλκυονίδες μέρες (15 Δεκεμβρίου-15 Φεβρουαρίου). Μια τέτοια ωραία και ποιητική ερμηνεία δόθηκε από τον πανάρχαιο αυτόν ελληνικό μύθο για την καλοκαιρινή αυτή παρεμβολή μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τη σημερινή επιστημονική εξήγηση του φαινομένου αυτού, καθώς η μετεωρολογική υπηρεσία μιλάει για εξίσωση των βαρομετρικών πιέσεων μεταξύ της νοτίου και βορείου Ευρώπης.

https://perierga.gr/

Οι μπαταρίες από κάνναβη είναι πιο ισχυρές από τις μπαταρίες λιθίου.

 

Μια ομάδα Αμερικανών και Καναδών επιστημόνων έχουν αναπτύξει μια μπαταρία χρησιμοποιώντας ίνες κάνναβης , ένα υλικό πολύ φθηνότερο από το λίθιο ή το γραφένιο. Θερμαίνοντας τις ίνες κάνναβης για 24 ώρες στους 176 βαθμούς κελσίου οι επιστήμονες μπόρεσαν να παράγουν νανο-φύλλα άνθρακα. Ο Δρ David Mitlin του Πανεπιστημίου Clarkson της Νέας Υόρκης και η ομάδα του χρησιμοποίησαν αυτές τις ίνες κάνναβης και δημιούργησαν υπερπυκνωτές «στο ίδιο επίπεδο ή καλύτερα από το γραφένιο».

Αυτή η ανακάλυψη παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη συνάντηση της American Chemical Society στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ACS Nano (1). Επικεφαλής της ομάδας, Δρ David Mitlin από το Πανεπιστήμιο Clarkson, Νέα Υόρκη.

«Κατασκευάζουμε υλικά που μοιάζουν με γραφένιο για το ένα χιλιοστό της τιμής - και το κάνουμε με απόβλητα», ανέφερε ο Miltin. «Η κάνναβη που χρησιμοποιούμε είναι απολύτως νόμιμη για να αναπτυχθεί. Δεν έχει καθόλου THC - οπότε δεν υπάρχει αλληλεπιδραση με ψυχαγωγικές δραστηριότητες. "

Οι περισσότερες μπαταρίες κινητών,αυτοκινήτωναλλά και ηλεκτρικών εργαλείων σήμερα κατασκευάζονται από μπαταρίες ιόντων λιθίου ή γραφένιου υλικά σπάνια και ακριβά. Πρόσφατες έρευνες και πειράματα έδειξαν ότι οι μπαταρίες κάνναβης είναι πιο ισχυρές από τις μπαταρίες λιθίου και γραφένιου. Το γραφένιο είναι ένα συνθετικό υλικό άνθρακα που είναι ελαφρύτερο από το φύλλο αλουμινίου . Ευτυχώς, η κάνναβη κοστίζει ένα μικρό κλάσμα της τιμής του γραφένιου.

Η ισχύς μιας τυπικής μπαταρίας λιθίου Amp-hour = 70mAh / g ενώ η ισχύς Amp-hour μιας μπαταρίας κάνναβης = 300mAh / g . (2) Συγκριτικά η νέα μπαταρία της Tesla κατασκευάζεται από φωσφορικό σίδηρο λιθίου, το οποίο υποτίθεται ότι διαρκεί δύο φορές περισσότερο από τις συμβατικές μπαταρίες ιόντων λιθίου. Το κόστος για την κατασκευή υπερπυκνωτών κάνναβης είναι πολύ φθηνότερο σε σύγκριση με τους υπερπυκνωτές με βάση το γραφένιο. Είναι μια πιο οικονομικά αποδοτική τεχνολογία που χρησιμοποιεί τον εσωτερικό φλοιό του φυτού που καταλήγει συνήθως στα σκουπίδια.

(1) https://pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/nn400731g

(2) https://www.cannabistech.com/articles/the-hemp-battery-performs-better-than-the-lithium-battery/

Τάσος Τσακάλης

https://www.apenantioxthi.com/

Τούτος ο λαός είναι άλλος. Ο λαός του Διγενή Ακρίτα που πάλεψε το Χάροντα έγινε θανατόδουλος. Ο λαός του ”θανάτω θάνατον πατήσας” είναι τώρα θανατο-υποταγμένος!!......

 

 Αυτός ο λαός είναι ένας άλλος. Γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά πως ο λαός του Ακριτικού κύκλου τραγουδιών του έπους του Ακρίτα που κονταροχτυπήθηκε με τον τον Χάρο στα Μαρμαρένια Αλώνια

”Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια,

κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει,

κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει.”

μεταβλήθηκε σε θανατόδουλο, θανατοπροσκυνημένο. Πως ο λαός του ”θανάτω θάνατον πατήσας” είναι τώρα θανατο-υποταγμένος, θανατοφοβικός και όταν σημειώνονται 19 θάνατοι σε ημερήσια βάση επί 10.000.000 δηλ. ποσοστό θνητότητας 0,000.000.2% παραδίδει όλες τις στοιχειώδεις ατομικές και συλλογικές ελευθερίες του τα αναφαίρετα Ανθρώπινα Δικαιώματα.Την ώρα που καταλύεται η ιδιωτική σφαίρα από το Πανοπτικόν και την συνεχή Ψηφιακή Οργουελιανή Επιτήρηση ο θουκιδίδειος λαός παραδίδει την π. Χ ακόμη κατοχύρωση της ”Ανεπαχθώς δε τα ίδια προσομιλούντες τα δημόσια δια δέους ου παρανομούμεν” ( Θουκ.Β 37) (Κι ενώ στην ιδιωτική μας ζωή δεν ενοχλούμε ο ένας τον άλλον στη δημόσια ζωή δεν παρανομούμε κυρίως από εσωτερικό σεβασμό) . Η αριστοτέλεια αρχή ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον επίσης θυσιάζεται για ένα μπουντρούμι στα λευκά κελιά της ψηφιοποίησης ……

Λαός της Θάλασσας Λαός της ποίησης του λυρισμού

”εγώ τώρα ευτύχησα…

να γιομήσουν οι φούχτες μου ήλιο

η έρημός μου λαό ” (Νικηφόρος Βρεττάκος)

πως δέχεται να ζήσει στην ”Έρημη Χώρα”……Είναι το δυτικό αδιέξοδο το τέλμα μιας Ένωσης χωρίς αγάπη. Άνευ ποίησης δεν μπορείς να ζήσεις την Δημιουργία….. Προβάλει στο βάθος η προδομένη Ανατολή….

Πως δέχθηκε ο δημιουργός των μινωικών, κυκλαδικών, ελληνιστικών, βυζαντινών κλπ ψηφιδωτών ν΄αποκοληθεί από χιλιετηρίδων πολιτισμό και να γίνει ένα απλό νούμερο στο άχαρο αχανές παγκοσμιοποιημένο μωσαϊκό της ψηφιοποίησης;;;;;;;

dimpenews.com

https://enaasteri.blogspot.com/

Η Αθήνα του 1862

 Το 1861 η τέχνη της φωτογραφίας μετρούσε ήδη 35 χρόνια ζωής αλλά τεχνολογικά ήταν ακόμα στα σπάργανα. Εκείνη τη χρονιά ο Γερμανός φωτογράφος Jakob August Lorent, που είχε περάσει τα προηγούμενα χρόνια φωτογραφίζοντας τις αρχαιότητες της Αιγύπτου και της Νουβίας, στάλθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο του Μπάντεν (σημερινή νοτιοδυτική Γερμανία) στην Αθήνα, ώστε να αποτυπώσει στη φωτογραφική πλάκα τα μνημεία της.

Οι 37 φωτογραφίες που προέκυψαν από το ταξίδι του δημοσιεύτηκαν στο Μάνχαϊμ το 1862.

Αθήνα – θέα από την Ακρόπολη

Πύργος των Αιόλων

Προπύλαια Νέας Αγοράς

Θησείο

Άρειος Πάγος

Η Ακρόπολη από το Θησείο

Η Ακρόπολη από τη Πύλη του Αδριανού

Ακρόπολη

Ακρόπολη και η υπόλοιπη Αθήνα από δίπλα…

Προπύλαια

Παρθενώνας

Ερέχθειο, με τις Καρυάτιδες

Ωδείο Ηρώδη του Αττικού

Ωδείο Ηρώδη του Αττικού – Εσωτερικό

Πύλη Αδριανού – Ναός Ολυμπίου Διός από πίσω

Ναός Ολυμπίου Διός

Η έκδοση αυτή είναι πλέον αρκετά δυσεύρετη, αλλά χάρη σε μία νέα έκδοση του 1994 (που και αυτή πλέον δεν είναι εύκολα εντοπίσιμη – θα ήθελα να ευχαριστήσω τον καθηγητή Peter Ulmschneider του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης για τον ευγενικό εντοπισμό ενός αντιτύπου) είμαστε σε θέση να ανεβάσουμε πολλές από τις φωτογραφίες του Lorent σε αυτό το blog.

   Σταύρος Δημητρακούδης

 https://antikleidi.com