Το μπουκαλάκι της αυτοεκτίμησης

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να κάνουμε στα παιδιά μας είναι να τα βοηθήσουμε να πιστέψουν στον εαυτό τους και να προχωρήσουν στη ζωή γεμάτα αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

 Γιατί τα λόγια που τους λέμε είναι εξαιρετικά σημαντικά στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης τους.

Υπάρχει όμως ένα ακόμα μυστικό, που λέγεται “μπουκαλάκι της αυτοεκτίμησης”.

Να πώς μίλησα πρόσφατα για το μπουκαλάκι αυτό στη μικρή μου κόρη μου την Εβίτα:

Την επόμενη μέρα από τη συναυλία της στο πιάνο, πέταγε στα σύννεφα. Ήταν ενθουσιασμένη με όλο αυτό το όνειρο που είχε ζήσει. Ένιωθε υπέροχα.

Ήμασταν οι δυο μας στο αυτοκίνητο και της είπα: “Εβίτα, θέλεις να σου πω ένα μυστικό που θα σε βοηθήσει να νιώθεις πάντα δυνατή και ασταμάτητη ό,τι και να σου συμβεί;”

“Ναι” μου απάντησε.

“Ωραία.  Κατ’ αρχάς πες μου πώς ένιωσες όταν κατέβηκες από τη σκηνή και πώς νιώθεις τώρα.”

Μου είπε ότι ένιωθε χαρούμενη, ευτυχισμένη, περήφανη για τον εαυτό της.

“Ωραία” της είπα. “Τώρα θα ήθελα να πάρεις όλα αυτά τα συναισθήματα και να προσποιηθείς ότι τα βάζεις σε ένα μικρό μπουκαλάκι. Μπορείς να το κάνεις αυτό;”

“Μπορώ” μου είπε.
“Ωραία, πάρτα και βάλτα. Τα έβαλες;”
“Τα έβαλα.”
“Κλείσε το καπάκι!”
“Το έκλεισα.”
“Ωραία. Τώρα κάθε φορά που τα πηγαίνεις τόσο καλά όσο τα πήγες χθες, θέλω να παίρνεις τα συναισθήματά σου και να τα βάζεις κι αυτά μέσα στο μπουκαλάκι σου. “Εντάξει;”
“Εντάξει”.
“Και μετά αυτό το μπουκαλάκι θα είναι γεμάτο από τα θετικά σου συναισθήματα από τις νίκες σου, από τις επιτυχίες σου, από τις περήφανές σου στιγμές.

Αν ποτέ στη ζωή σου νιώσεις φοβισμένη ή αποδυναμωμένη και έχεις ανάγκη από λίγη βοήθεια για να πατήσεις γερά στα πόδια σου, θέλω να ανοίξεις το μπουκαλάκι της αυτοεκτίμησης και να εισπνεύσεις. Και να αφήσεις όλα αυτά τα συναισθήματα που έχει εκεί μέσα να σε πλημμυρίσουν. Και τότε θα θυμηθείς την αξία σου. Και θα θυμηθείς πόσο σπουδαία και δυνατή είσαι. Θα το κάνεις αυτό;”
“Θα το κάνω.”

Και η κουβέντα σταμάτησε εκεί. Κι εγώ χαμογέλασα, ελαφρά συγκινημένη. Δεν είμαστε δίπλα στα παιδιά μας 24 ώρες το 24ωρο. Δεν είμαστε μαζί τους στο σχολείο, στα πάρτυ, στις κουβέντες με τους φίλους τους, στις απογοητεύσεις και στις δυσκολίες τους. Δε μπορούμε να είμαστε πάντα δίπλα τους. Κάποτε δεν θα είμαστε δίπλα τους, έτσι κι αλλιώς.

Το μπουκαλάκι της αυτοεκτίμησης όμως, θα το έχουν πάντα μαζί τους.

https://www.aspaonline.gr/

Ηράκλειτος: «Όποιος δεν αποζητά το απρόβλεπτο δεν βλέπει τίποτα, γιατί ο γνωστός δρόμος είναι ένα αδιέξοδο»

Το να υπερτερούν οι άλλοι αντί εμείς, το να μας νικούν ανέλπιστα, το να μην έχουμε αρκετά χρήματα, όλα αυτά δεν χρειάζεται να είναι μειονεκτήματα. Μπορούν να είναι δώρα. Εφόδια που μειώνουν την πιθανότητα να αυτοκτονήσουμε με μια κατά μέτωπο επίθεση.

Αυτά τα πράγματα μας αναγκάζουν να είμαστε δημιουργικοί, να βρίσκουμε εναλλακτικές λύσεις, να μετουσιώνουμε το εγώ και να κάνουμε οτιδήποτε για να κερδίσουμε, εκτός από το να προκαλούμε τους εχθρούς μας εκεί όπου είναι δυνατότεροι. Αυτά είναι τα σημάδια που μας λένε να προσεγγίσουμε κάτι εμμέσως.

Για την ακρίβεια, όταν πλεονεκτούμε όσον αφορά το μέγεθος ή τη δύναμη ή την εξουσία, αυτό καλλιεργεί συχνά το έδαφος για την πραγματική και μοιραία αδυναμία. Η αδράνεια της επιτυχίας δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την πραγματική ανάπτυξη της καλής τεχνικής.

Οι άνθρωποι ή οι εταιρείες που έχουν αυτό το πλεονέκτημα μεγέθους δεν χρειάζεται ποτέ πραγματικά να μάθουν τη διαδικασία, μιας και μπορούν να προχωρούν εύκολα με μόνο όπλο τους τη δύναμη. Κι αυτό είναι κάτι που λειτουργεί…. μέχρι να πάψει να λειτουργεί. Μέχρι να σας συναντήσουν και να καταφέρετε να τους χειριστείτε με επιδέξιους και πλάγιους ελιγμούς, όταν αρνείστε να τους αντιμετωπίσετε στο μοναδικό πεδίο που ξέρουν: κατά μέτωπο.

Παίζουμε το παιχνίδι του μικρού που νικάει τον μεγαλύτερο. Συνεπώς, η Δύναμη δεν μπορεί να προσπαθεί να συναγωνιστεί τη Δύναμη. Ασφαλώς, όταν μας σπρώχνουν, το ένστικτό μας μας λέει πάντα να ανταποδώσουμε. Αλλά οι πολεμικές τέχνες μας μαθαίνουν ότι πρέπει να αγνοούμε αυτή την παρόρμηση. Δεν μπορούμε να σπρώξουμε, πρέπει να τραβάμε μέχρι οι αντίπαλοί μας να χάσουν την ισορροπία τους. Τότε κάνουμε την κίνησή μας.

Η τέχνη της στρατηγικής της πλαϊνής πόρτας είναι ένας τεράστιος, δημιουργικός χώρος. Και σε καμία περίπτωση δεν περιορίζεται στον πόλεμο, στις επιχειρήσεις ή στις πωλήσεις. Ο σπουδαίος φιλόσοφος Σέρεν Κίρκεγκορ σπάνια επιχειρούσε να πείσει τους άλλους απευθείας από μια θέση εξουσίας. Αντί να τους κάνει κήρυγμα, ασκούσε μια μέθοδο που αποκαλούσε «έμμεση επικοινωνία».

Ο Κίρκεγκορ έγραφε χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα, κάθε πλασματική προσωπικότητα ενσάρκωνε μια διαφορετική πλατφόρμα ή αντίληψη – γράφοντας πολλές φορές πάνω στο ίδιο θέμα από πολλές οπτικές γωνίες, για να μεταδώσει αυτό που ήθελε να πει συναισθηματικά και δραματικά. Σπάνια έλεγε στον αναγνώστη «κάνε αυτό» ή «σκέψου εκείνο». Αντίθετα, του έδειχνε νέους τρόπους για να δει ή να κατανοήσει τον κόσμο.

Απόσπασμα από το βιβλίο Ryan Holiday με τίτλο «Το εμπόδιο ανοίγει τον δρόμο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος

https://enallaktikidrasi.com/

Η Ελλάδα δέχεται υβριδική επίθεση την οποία οφείλει να μετατρέψει σε στρατηγική ευκαιρία

Κανόνες επιχειρησιακής εμπλοκής. Σε αυτήν την φάση δεν θα πρέπει να περάσει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ τα σύνορα της χώρας…

Και από όσους κατάφεραν να ανακαλύψουν «τρύπες» και άδηλα περάσματα, δεν θα πρέπει να παραμείνει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ στην χώρα.

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, η αποτίμησή της απαιτεί νηφαλιότητα και ευθύνη, οι προκλήσεις με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η χώρα είναι πολυσύνθετες, και είναι φανερό πως σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το πρώτο μέλημα δεν μπορεί να είναι η αναζήτηση άλλοθι για να επιβραβεύονται άκριτα οι κυβερνητικοί χειρισμοί…

Ο πρώτος λόγος, είναι γιατί η Ελλάδα συνεχίζει να σύρεται πίσω από τις εξελίξεις. Προφανώς οι προκλήσεις απαιτούν προσαρμογές και απάντηση, αλλά το κρίσιμο ζήτημα είναι η ταυτότητα αυτού που καθορίζει την ατζέντα, το περιεχόμενο αλλά και τα κρίσιμα διακυβεύματά της.

Την ατζέντα της επιθετικής αναβάθμισης του Λαθρομεταναστευτικού, την καθόρισε ο Ερντογάν και τους όρους της διαχείρισής της, συνεχίζει να τους προσδιορίζει το περιεχόμενο της ετεροβαρούς Ευρωτουρκικής Συμφωνίας η οποία ωστόσο έχει οδηγηθεί μονομερώς σε κατάρρευση. Αλλά αυτό το καινούριο στοιχείο, δυστυχώς ΔΕΝ έσπευσε να το αξιοποιήσει η Ελλάδα, προκειμένου να απαλλαγεί άπαξ και δια παντός από τις απαράδεκτες προβλέψεις της.

Αντιθέτως, την απόπειρα της ολικής της επαναφοράς, επιχειρούν κάποιοι να την εμφανίσουν ως σπουδαίο διαχειριστικό στρατήγημα, και κάποιοι άλλοι μας καλούν να πανηγυρίσουμε για το ελληνικό «βέτο», στην απαράδεκτη σύγκληση του Συμβουλίου αναπληρωτών Μονίμων Αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ το οποίο συγκάλεσε ο απαράδεκτος Στόλτενμπεργκ με αίτημα της Τουρκίας.

Ο δεύτερος λόγος, είναι γιατί στην αξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο οργανώθηκε επιχειρησιακά η Ελληνική απάντηση, δεν πρέπει να κρίνεται από...
τα επικοινωνιακά ταρατατζούμ, αλλά από την αποτελεσματικότητά της στην πράξη.

Ο επικοινωνιακός αντιπερισπασμός της χθεσινής ημέρας, ήταν κάτι το οποίο είχε ανάγκη η κυβέρνηση, μετά το γνωστό φιάσκο από τις επιχειρήσεις ντροπής στην Λέσβο και στην Χίο. Και το γεγονός ότι οι αποδέκτες του ήσαν κυρίως το εσωτερικό ακροατήριο και ΟΧΙ ο Ερντογάν ΟΥΤΕ οι χαρτογιακάδες της Ευρώπης, συνιστά ένα ακόμη λάθος τακτικής, τα απόνερα του οποίου θα εισπράξουμε τις επόμενες ημέρες και ώρες.

Ένας εξωστρεφής επικοινωνιακός σχεδιασμός, εναρμονισμένος απόλυτα με ένα εθνικό επιχειρησιακό και διπλωματικοπολιτικό σχέδιο, θα έπρεπε να διαμηνύσει…

Στον Ερντογάν…

• Ότι δεν θα πρέπει ούτε να διανοηθεί να οργανώσει κανενός είδους προβοκάτσια σε ολόκληρο το εύρος των Ελληνοτουρκικών (θαλάσσιων και χερσαίων) συνόρων…
• Ότι η υβριδική αντεπίθεσή του, ακόμη και όταν την κλιμακώσει σε πλήρη ισχύ, θα είναι ένα ακόμη Βατερλό για τον ίδιο και τους επιτελείς του…
• Ότι ο Έβρος είναι απροσπέλαστος και ότι κανένας βρώμικος σχεδιασμός δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει…
• Ότι η θαλάσσια οριογραμμή έχει σαφές αποτύπωμα στον χάρτη, και ότι το αποτύπωμα αυτό ΔΕΝ παραβιάζεται από ΚΑΝΕΝΑΝ και για ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο.

Στους χαρτογιακάδες της Ευρώπης…

• Ότι το ετεροβαρές Ευρωτουρκικό έκτρωμα τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα…
• Ότι οι φυσικοί αυτουργοί του εκλιπόντος εκτρώματος, ήταν ο ίδιος ο Ερντογάν και ο απαράδεκτος Στόλτενμπεργκ…
• Ότι τα Δουβλίνα κατέρρευσαν οριστικά και το κουφάρι της Σένγκεν τρίζει επικίνδυνα, αν η Ευρώπη δεν αναλάβει σήμερα τις ευθύνες της γι’ αυτήν την κατάντια.

Αντί όλων των παραπάνω, το κυβερνητικό επιτελείο επέλεξε να διαχειριστεί το φιάσκο των προηγούμενων ημερών με κινήσεις εντυπωσιασμού που είχαν αποδέκτες τους Έλληνες πολίτες, ενώ στην ουσία συνεχίζει να αποδέχεται πως η πατρίδα μας θα συνεχίσει να κινείται επωμιζόμενη το σύνολο των δεσμεύσεων μιας νεκρής και απολύτως ετεροβαρούς συμφωνίας, αφήνοντας στο απυρόβλητο το επίσης ετεροβαρές περιβάλλον της Σένγκεν και των Δουβλίνων που την οδηγούν σε αργό και βασανιστικό στραγγαλισμό.

Η πρόθεσή μας προφανώς ΔΕΝ είναι να απομειώσουμε καμία από τις αποφάσεις και τους χειρισμούς της χθεσινής ημέρας.

Έχουμε όμως υποχρέωση να μην αρκεστούμε στην αποσπασματική τους αξιολόγηση, γιατί μια τέτοια επιλογή, θα έχει κόστος.

Η Ελλάδα από χθες χρησιμοποιείται από τους πάντες, σε ένα βρώμικο παιχνίδι με πρώτο θύμα την εθνική της ασφάλεια.

• Η Τουρκία εξαπέλυσε απροκάλυπτη υβριδική επίθεση σε βάρος της χώρας μας, ΚΑΙ για να εκβιάσει την Ευρώπη αλλά ΚΑΙ για να ροκανίσει την αμυντική της υποδομή…
• Η Ευρώπη από την άλλη μεριά ομοίως και η Ατλαντική συμμαχία, χρησιμοποιούν την πατρίδα μας, ως κυματοθραύστη αυτών των πιέσεων και των εκβιασμών, στο ιδιότυπο μπρα ντε φερ των προσεταιρισμών που βρίσκεται σε εξέλιξη, αδιαφορώντας πλήρως για τις βαρύτατες συνέπειες που την αναγκάζουν να επωμισθεί.

Απέναντι σε αυτήν την συνδυαστική στρατηγική υπονόμευση, κανένα απολύτως μέτρο δεν μπορεί και δεν πρέπει να αξιολογείται στην αποσπασματικότητά του, γιατί αυτό που απαιτείται, είναι η συνδυασμένη στρατηγική απάντηση που θα μετατρέψει των βρώμικη επίθεση σε ευκαιρία, και θα τροποποιήσει άρδην τους κανόνες του παιχνιδιού.

Τέτοιος στρατηγικός σχεδιασμός ΔΕΝ υπήρξε… Πρωτίστως γιατί ΔΕΝ υπάρχει η βούληση ουσιαστικής απεμπλοκής από την πεπατημένη της δουλοπρέπειας και της υποταγής στις απαιτήσεις των τρίτων.

Και μπορεί κάποιοι από τους χειρισμούς (διπλωματικούς και επιχειρησιακούς) στους οποίους κατέφυγε η Ελληνική κυβέρνηση, να αποδίδονται σε συνεννοήσεις του παρασκηνίου, αλλά η κρισιμότητα των εξελίξεων δεν θα κριθεί από το παρασκήνιο στο οποίο επενδύουν οι υπόλοιποι για τις προσεταιριστικές τους κολεγιές, αλλά από το σχέδιο, την αποφασιστικότητα και κυρίως την αποτελεσματικότητα των χειρισμών, που είναι μετρήσιμη μόνο κάτω από το φως του Ηλίου.

Ας αφήσουμε λοιπόν τους ανέξοδους πανηγυρισμούς για ένα ΒΕΤΟ που στην ουσία ΔΕΝ ασκήθηκε, μιας και το φιάσκο του Στόλτενμπεργκ ήταν ευθύς εξ αρχής πλήρως απονομιμοποιημένο όπως εξηγήσαμε και σε χθεσινό μας άρθρο στις «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ» (και δυστυχώς δεν καταγγέλθηκε από την Ελληνική αντιπροσωπεία), διότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από τις επικοινωνιακές πιρουέτες που έχει ανάγκη η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να αγοράσει χρόνο παραμονής στην εξουσία.

Με την υβριδική της επίθεση η Τουρκία, θέτει σε δοκιμασία την Ελληνική αποφασιστικότητα και επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα. Την ίδια στιγμή δημιουργεί καινούρια τετελεσμένα προσαυξάνοντας το μέγεθος των ισλαμικών πληθυσμών που εμφυτεύει με κάθε τρόπο στο εσωτερικό της χώρας.

Η πατρίδα μας, οφείλει να μετατρέψει αυτήν την επίθεση σε στρατηγική ευκαιρία, και αντί να υποτάσσεται στον Ευρωπαϊκό καθωσπρεπισμό, οφείλει να ακυρώσει στην πράξη ΚΑΙ την αποτελεσματικότητα της επίθεσης, αλλά ΚΑΙ τις παγίδες αυτού του καθωσπρεπισμού. Και αυτό απαιτεί κανόνες…

Ακριβώς… Κανόνες επιχειρησιακής εμπλοκής. Σε αυτήν την φάση δεν θα πρέπει να περάσει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ τα σύνορα της χώρας… Και από όσους κατάφεραν να ανακαλύψουν «τρύπες» και άδηλα περάσματα, δεν θα πρέπει να παραμείνει ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ στην χώρα.

Αυτό απαιτείται αυτήν την στιγμή. Και αυτό δεν θέλει φανφάρες, ταραταζούμ και κάμερες. Απαιτεί μέτρα και αποφάσεις που λαμβάνονται, πραγματοποιούνται αλλά ΔΕΝ ανακοινώνονται, γιατί σύντομα η πρώτη φάση της επίθεσης θα ολοκληρωθεί και θα έρθει η ώρα του ταμείου.

"ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ"

http://ellinikiafipnisis.blogspot.com/

Της κυριακής

Δεν είναι πως ''αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ'',  είναι πως ο κόσμος μας αλλάζει με τρόπο που μοιάζει με εφιάλτης στα χειρότερα όνειρα μας!


http://metofeggariagalia.blogspot.com/

ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΞΑΝΑ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ: ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ

Η«Συναδελφική Κομπανία» στην Κεφαλονιά είναι ένα ασήμαντο απομεινάρι των μεγάλων λαϊκών συσπειρώσεων της περιόδου 2010-13. Μια οργάνωση φτωχών για φτωχούς.  Πρωτοσυναντηθήκαμε στη Σπίθα Κεφαλλήνων και στην πλατεία Αργοστολίου.  (Ήταν μια πλατεία, που τα κόμματα ουδέποτε πλησίασαν. Και το...

"γιατί" φαίνεται στη Διακήρυξη της). 

Εξακολουθούμε να είμαστε το ενωμένο ετερόκλητο, ιδεολογικά και κομματικά, πλήθος, αλλά σε σμίκρυνση πια. Οι «πολιτικά», δηλαδή οι ιδεολογικά και κομματικά, σκεπτόμενοι έχουν αποχωρήσει, για να διατηρήσουν την ιδεολογική τους καθαρότητα. Εμάς μας ενώνουν η Αριστοτελική Φιλία, η Χριστιανική Αγάπη; η Αλληλοβοήθεια και η Αλληλεγγύη προς τρίτους, ο Πλατωνικός Έρωτας-Λόγος και ο κοινός σκοπός: Απελευθέρωση Πατρίδας με Δημοκρατία και Ελευθερία.

Είχαμε λάβει από τότε το μήνυμα πώς μόνο η Ενότητα του λαού μπορεί να συγκροτήσει αποτελεσματική πολιτική δύναμη. Δεν ακουστήκαμε και έκτοτε κρατάμε αναμμένη μια μικρή σπίθα, προσπαθώντας και περιμένοντας να τη δούμε να γίνεται φωτιά ανατροπής και δημιουργίας. 

 ---          

Σήμερα, στη Χίο και στη Λέσβο επανεμφανίστηκε πάλι το φαινόμενο της ενότητας της Κερατέας, των πλατειών του 2011, των Σκουριών. (Δεν προσθέτουμε σε αυτά τα γεγονότα τις μεγάλες διαδηλώσεις για τη Μακεδονία, μια και από αυτές απείχαν οι «αντιφασίστες», το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί αριστερόστροφοι οργανωμένοι). Το πλήθος του κόσμου, έχοντας ανάμεσα του τις συγκροτημένες ιδεολογικά και κομματικά ομάδες, δίνει αποτελεσματικές μάχες ενάντια στους πάνοπλους και χυδαίους πραιτοριανούς των αποικιοκρατικών εταιρειών και των τραπεζών.

Ας μη σπεύσει κάποιος να εξάγει σπουδαία συμπεράσματα. Τα κόμματα και οι ιδεολογικά συγκροτημένες ομάδες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και μέλη των ΜΚΟ, δεν επιθυμούν τη διατήρηση της ενότητας και συμμετέχουν α) γιατί δεν μπορούν να κάμουν αλλιώς, όταν το πλήθος δρα μαζικά , (όπως η ΝΔ και λοιπές κομματικές δυνάμεις συμμετείχαν αναγκαστικά στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία), β) για δικούς τους, άσχετους έως αντίθετους μικροσκοπούς από εκείνες τις αιτίες και τους σκοπούς, που κάνουν τον κόσμο να ξεσηκώνεται, γ) ο πραγματικός λόγος συμμετοχής είναι να υπονομεύσουν και να εμποδίσουν τη συνέχιση της ενότητας, που έχει επιτευχθεί στα οδοφράγματα και δ) μοναδικός σκοπός τους είναι να μην επιτευχθεί ανατροπή του υπάρχοντος άθλιου καθεστώτος και η αντικατάσταση του με  τη δημοκρατία. Είναι τόσο αντικαπιταλιστές, όσο η ΝΔ και τα συγγενικά της κόμματα είναι πατριώτες.    

Η αιτία που συσπειρώνει το πλήθος είναι η διαφαινόμενη κοινωνική διάλυση με την οργανωμένη εισροή ενός ετερόκλητου πλήθους, οι οποίοι θα χρησιμοποιηθούν ως φτηνοί μισθωτοί σκλάβοι και ως αυριανές δυνάμεις καταστολής σε κάθε λαϊκή εξέγερση. Κι αυτό προστίθεται ήδη στην οργανωμένη οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή, που συντελείται στην Ελλάδα από το 2010.

Ευαισθησία για τους ταλαιπωρημένους, που φτάνουν στα μέρη μας έχουμε κι εμείς. Αλλά δεν αγνοούμε, όπως κάνουν οι χρηματοδοτούμενοι ή και αφελείς αριστεροδεξιοί ανθρωπιστές, τη δηλωμένη πρόθεση των αποικιοκρατών να καταργήσουν τα σύνορα και τα έθνη, να μετατρέψουν τους λαούς σε περιφερόμενους φτηνούς νομάδες, εκτός των οχυρωμένων πόλεων, όπου θα κατοικεί η Α΄κατηγορία νομάδων (βλέπε σήμερα Αστάνα στο Καζακστάν). Νόμαδες τρίτης κατηγορίας, είτε προέρχονται από την ίδια τη χώρα είτε από αλλού, θα περιφέρονται σε κατάσταση βίαιων συμμοριών, "όσοι δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις", λέει το World Economic Forum του Νταβός.

Και παριστάνουν τους θλιμένους : ""They live different kinds of lives outside of the city"... Those we lost on the way. Those who decided that it became too much, all this technology. Those who felt obsolete and useless when robots and AI took over big parts of our jobs...". 

Σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς, ελεγχόμενο από πολιτικούς, διανοούμενους, δεσποτάδες και στρατιωτικούς, που εξυπηρετούν τα οικονομικά συμφέροντα των ισχυρών εταιρειών, ουδέποτε θα δοθεί η δυνατότητα στον  λαό  να περιθάλψει οργανωμένα τους εισερχόμενους, ενώ παράλληλα να διαχωρίσει την ήρα από το στάρι. Όχι γιατί δεν μπορεί ο λαός, αλλά γιατί δεν θέλουν οι εταιρείες - εντολείς. Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε ότι οι σημερινοί ξεσηκωμένοι ήταν οι ίδιοι που προτείνονταν για βραβείο Νόμπελ. Όμως, δεν πρέπει να καταργηθεί ο μύθος του ρατσιστή λαού, γιατί αλλιώς οι χρηματοδοτούμενες από ρατσιστικά κράτη και πολεμοχαρείς εταιρείες ΜΚΟ δεν θα έχουν δικαιολογία ύπαρξης και ρόλο.

Το σημερινό μήνυμα, ξανά:

Για  μια ακόμα φορά βλέπουμε ότι οι υπέρτερες οικονομικά και στρατιωτικά δυνάμεις δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον ενωμένο λαό. Θα τον αποδυναμώσουν οι ιδεολογίες και οι ψεύτικες κομματικές και άλλες διαιρέσεις. Εκτός κι αν κάποιοι αποφασίσουν:

ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ’21 ΜΕ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ. 

Επανάσταση σήμερα είναι η πολιτική, κοινωνική, παραγωγική ανασυγκρότηση της κοινωνίας. Επανάσταση είναι η οργάνωση του λαού σε κοινότητες, δήμους, εκκλησίες με ανώτερο όργανο αποφάσεων τις λαϊκές συνελεύσεις. Κάθε άλλη μορφή οργάνωσης δεν είναι του λαού και δεν στήνεται για το λαό. Ας θυμηθούμε ξανά το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν, που είναι το δικό μας παρόν και μέλλον...

Περισσότερα:  "ithacanet"

http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com/

«Όμηροι των Αγορών οι κοινωνίες.»

Κοντογιώργης Γιώργος  

Πολλοί θεωρούν πως η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση ορίζει ένα άλλο σύστημα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ιδιοποίηση του συστήματος, που είναι εξ αντικειμένου εγκατεστημένο μέσα στα κράτη. Ιδιοποίηση από τον οικονομικό παράγοντα, ο οποίος με το όνομα «αγορές», αυτονομήθηκε από το κράτος και φιλοδοξεί να παίξει ένα διακρατικό ρόλο.

Οι νέοι οικονομικοί ηγεμόνες έχουν θέσει σε ομηρία τις πολιτικές ηγεσίες των κρατών και έχουν εκβάλει από το σκοπό της πολιτικής το συμφέρον των κοινωνιών. Αυτό συμβαίνει όχι γιατί οι «αγορές» είναι πρωτογενώς παντοδύναμες, αλλά επειδή οι κοινωνίες παραμένουν εγκιβωτισμένες σε αξίες, σε θεσμούς και σε πολιτικές συμπεριφορές του 18^ου αιώνα.

Με άλλα λόγια, η μεν οικονομία έχει ήδη μεταβεί στο μέλλον, ενώ οι κοινωνίες παραμένουν δέσμιες σε ένα παρελθόν που παρήλθε ανεπιστρεπτί. Έτσι ανατράπηκαν οι συσχετισμοί υπέρ των «αγορών». Οι κοινωνίες αργοπορούν να αντλήσουν τα αναγκαία συμπεράσματα για το πώς θα ανακτήσουν μια σχετική πολιτική επιρροή.

Όσο συμβαίνει αυτό, η μόνη αντιστασιακή παράμετρος που απομένει για να σφυρηλατήσει μια εναντίωση στην άλωση της πολιτικής τάξης από τις «αγορές» και να αναγκάσει την επαναφορά των πολιτικών του κράτους στο συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας, είναι η πολιτισμική συνοχή της κοινωνίας των πολιτών που αντλεί δυνάμεις από την εθνική της συλλογικότητα.

Χορηγός συλλογικής ελευθερίας.

Το έθνος, έτσι κι αλλιώς, είναι χορηγός πρωτογενούς συλλογικής ελευθερίας, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθούν οι λοιπές ελευθερίες, όπως η ατομική, η κοινωνική και η πολιτική. Γι’ αυτό οι αρχαίοι έλεγαν ότι χωρίς την πατρίδα ελεύθερη το άτομο ούτε ελεύθερο μπορεί να είναι ούτε να ευημερεί. Αντιλαμβάνονταν, όμως, το άτομο ως συστατικό μέρος της Πολιτείας όχι ως ιδιώτη.

Σήμερα, το πολιτικό σύστημα είναι δομημένο ως εκλόγιμη μοναρχία, που κατέχεται εξ ολοκλήρου από την πολιτική τάξη με τις κοινωνίες να διατηρούνται ερμητικά έγκλειστες στο καθεστώς της ιδιωτείας. Η διεθνής και η εγχώρια ελίτ διακρίνει ότι η μοναδική απομένουσα δύναμη αντίστασης είναι η εθνική συλλογικότητα. Γνωρίζει επομένως ότι εάν διαρρήξει την πολιτισμική συνοχή της κοινωνίας θα μείνει χωρίς αντίπαλο.

Η εθνική-πολιτισμική συνοχή είναι εκείνη που θα κινητοποιήσει τη σκέψη για να δημιουργήσει αντισώματα απέναντι στη στυγνή πραγματικότητα, η οποία κάνει τις κοινωνίες να αισθάνονται ότι είναι σε πολιτική αδυναμία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ελευθερία και την ευημερία τους.

Να ξέρετε ότι ένα πράγμα φοβούνται οι αγορές και οι ελίτ που τις διακινούν: την αξίωση των εθνικών κοινωνιών να γίνουν θεσμικές συνιστώσες του πολιτικού συστήματος. Να μεταβάλουν, δηλαδή, το πολιτικό σύστημα, από εκλόγιμη μοναρχία σε αντιπροσωπευτική Πολιτεία. Να μεταβούν από το έθνος του κράτους στο έθνος της κοινωνίας. Διότι τότε θα χάσουν το πλεονέκτημα της πολιτικής παντοδυναμίας.

Στην ανωτέρω ανάλυση απουσιάζει η ουσιώδης διάκριση ανάμεσα στο εθνικό και υπερεθνικό κεφάλαιο ανάμεσα στο παραγωγικό και παρασιτικό-χρηματοπιστωτικό. Οι αντιθέσεις ανάμεσα σε αυτούς τους δυο παγκόσμιους πόλους της εποχής μας είναι που γεννούν όλες τις πολιτικές εξελίξεις και συγκρούσεις. Η δε αξιοποίηση αυτών των θεμελιωδών αντιθέσεων της εποχής μας είναι  που μπορεί πολιτικά, να δημιουργήσει ανατροπές. Όπως συνέβη με το BREXIT ή συμβαίνει στην Ιταλία (και οι δυο χώρες του G7).

Νίκος Καραβαζάκης

https://vimasaronikou.wordpress.com/

Σωκράτης: «Η μόνη αληθινή σοφία είναι η γνώση ότι δε ξέρεις τίποτα»

Αθανάσιος Στεργίου

Μια από τις μεγαλύτερες ενσαρκώσεις, ή φυσιογνωμίες αν θες που έχουν περπατήσει πάνω στον πλανήτη είναι εκείνη του μεγάλου Σωκράτη, γνωστός σε μεγάλο βαθμό από το “Εν οίδα ότι ουδέν οίδα”. Το συγκεκριμένο φαίνεται ότι τελικά είναι ελεύθερη νεότερη μετάφραση από το σημείο 21d στην απολογία του, ευρέως γνωστό και ως: “Η μόνη αληθινή σοφία είναι η γνώση ότι δε ξέρεις τίποτα”.

Ο Σωκράτης έζησε τον 4ο π.Χ. Αιώνα και είναι από τους λίγους φιλοσόφους που δεν άφησε κάποιο δικό του σύγγραμμα. Παρόλα αυτά το όνομα, η σοφία και η συνειδητότητά του αντηχούν και θα αντηχούν στην Ύπαρξη στα βάθη της αιωνιότητας.

Υπάρχει λοιπόν ένα παράδοξο σε αυτό το γνωμικό. Υπάρχει ένα εσωτερικό σημείο σε κάθε άνθρωπο, ένα κλικ. Ανάλογα και με την προσωπικότητά του ασφαλώς, φαίνεται πως μέχρι αυτό το σημείο “μηδέν”, όση γνώση ή εμπειρίες συγκεντρώνει, τόσο πιο αλαζονικός γίνεται. Τόσο πιο θορυβώδης, όπως ο ήχος από τα άδεια τενεκεδάκια που σέρνονται πίσω από το “μόλις νιόπαντροι”.

00:00

/

00:00

Loading Ad

Νιώθεις δηλαδή, πως είσαι κάτι ανώτερο, πως τα ξέρεις όλα, πως εσύ έχεις δίκιο. Είτε το εκπέμπεις, είτε το κρατάς μέσα σου κι αυτό ξετρυπώνει σε περίεργες και μη κατάλληλες στιγμές, που ίσως δε θα έπρεπε. Σε αρκετά νεότερα χρόνια μπορώ να το επιβεβαιώσω υποκειμενικά και ως προσωπικό εξελικτικό στάδιο. Σε νεοελληνική μετάφραση όπως είχε πει κι ο φιλόσοφος: “Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας και τους ανόητους η έπαρση”.

Κάποια στιγμή λοιπόν, έρχεται αυτό το σημείο “μηδέν”, το οποίο κατά ένα τρόπο είναι απροσδιόριστο χρονικά. Μπορεί να μην έρθει και ποτέ σε κάποιους. Αν όμως έρθει, εκεί πραγματικά βλέπεις πως όσα περισσότερα βιώνεις, όσα περισσότερα μαθαίνεις, αντιλαμβάνεσαι και γνωρίζεις, δουλεύει ανάποδα. Δηλαδή τόσο πιο μικρός νιώθεις.

Αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι εκθετικά πλέον αλλά και προβάλλεις πιθανά (απίθανα) αντιληπτικά όρια που μπορεί μια συνειδητότητα να φτάσει, κι εκεί, όσα και να ξέρεις αρχίζεις και νιώθεις μικρός απέναντι στην απεραντοσύνη. Το δεύτερο παράδοξο εν τω μεταξύ, επειδή ξεχνάς, είναι πως παρατηρώντας κάποιον που ακόμα βρίσκεται πριν από αυτό το συνειδησιακό κλικ συγκριτικά, λες “μα πως είναι δυνατόν αυτός/ ή που γνωρίζει τόσα λιγότερα να έχει τόση έπαρση και σιγουριά;!”.

Συμπληρώνει πως η πραγματική σοφία μας επισκέπτεται, όταν συνειδητοποιήσουμε πόσο λίγα γνωρίζουμε τελικά για τη ζωή, τον εαυτό μας αλλά τελικά και τον κόσμο γύρω μας. Ο άνθρωπος λοιπόν που φτάνει αυτό το “κλικ”, και όσο πορεύεται από εκεί και ύστερα, είναι ήσυχος, παρατηρεί, αφουγκράζεται, βιώνει με ένα διαφορετικά ποιοτικό τρόπο, αλλά και σταδιακά κυριαρχεί πάνω στα πάθη και τους κατώτερους αυτοματισμούς του. Και πάνω απ’ όλα, το κλάσμα “Εγώ” προς “Επίγνωση” όλο και μικραίνει, μέχρι ίσως, κάποτε, να πλησιάσει την ελάχιστη τιμή του.

Το “Γνώθι σ’ αυτόν” λοιπόν σε συνδυασμό με το μυστικό της αλλαγής κατά τον Σωκράτη, δεν είναι να πολεμήσεις το οποιοδήποτε παλιό, γιατί έτσι του δίνεις δύναμη και ενέργεια να κρυσταλλώσει ακόμα περισσότερο. Απεναντίας, η ουσία είναι στο να επικεντρώσεις όλη σου την ενέργειά σου, στην κατασκευή του νέου. Άρα, το ταξίδι της αναβάθμισης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφορά όχι στην καταπολέμηση των όποιων ελαττωμάτων μας, αλλά στην αντιστάθμισή τους με τις ανάλογες αρετές με το ανάλογο μέτρο (…) . Πάνω σε αυτή ακριβώς την αρχή βασίζεται και η Θετική Ψυχολογία του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανίας που δίνει μια μάχη για την αναξιοπιστία του DSM (Διαγνωστικά Κριτήρια Ψυχιατρικής).

Στους περισσότερους είναι ξεκάθαρο (με λίγο ψάξιμο) πως οι περισσότερες επιστήμες συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ασχολούνται με την ψυχή ή αλλιώς τα ψυχολογικά ζητήματα, έχουν όλες την πηγή τους στους αρχαίους φιλοσόφους μας. Αλλά και σε άλλες αρχαίες διδασκαλίες. Κι ενδεχομένως κι αυτοί να έλαβαν τέτοιες γνώσεις και επιγνώσεις από ακόμα παλαιότερους πολιτισμούς.

Μπορούμε να μιλήσουμε για πάρα πολλά γύρω από το Σωκράτη, αλλά σε αυτή τη φάση, ας κλείσουμε με το νόημα στην ζωή όπως το απέδωσε εκείνος: “Δεν είναι η διαρκής αναζήτηση ευτυχίας, αλλά ο υψηλός σκοπός και το ηθικό ανάστημα”.

Ομιλεί δηλαδή για την αυτογνωσία και την αυτοπραγμάτωση (τελευταίο επίπεδο της γνωστής πυραμίδας Μάσλοου), καθώς και την ποιότητα, βάθος και πλάτος της ηθικής. Είτε αυτή προέρχεται από τις Δέκα Εντολές, από τα Δελφικά Παραγγέλματα, τις Αρχές του Βουδισμού ή άλλων Διδασκαλιών. Και όσο για το ανάστημα που της αντιστοιχεί, “το ύψος του ανθρώπου ξεκινά από τα πόδια, και φτάνει μέχρι το κεφάλι.

Από εκεί και πάνω ξεκινάει το ανάστημά του”, όπως άριστα διατύπωσε ο Αργύρης Χιόνης. Το κλειδί λοιπόν βρίσκεται στο συνεχές ταξίδι τόσο της αυτογνωσίας όσο και της αυτοβελτίωσης μέσω επίγνωσης και αρετής, που είναι ο μόνος (πρακτικά) ουσιαστικός δρόμος για ένα καλύτερο, πιο δίκαιο αλλά συλλογικότερο αύριο.

https://enallaktikidrasi.com/