Η προστασία των λαών απέναντι στην παγκοσμιοποίηση

Του Χασάπη Πέτρου

Οι ηγέτες της ονομαζόμενης παγκοσμιοποίησης, δηλαδή οι διεθνείς οικονομικοί ολιγάρχες στοχεύουν να κυριαρχήσουν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Στην ουσία θέλουν να μετατρέψουν ολόκληρο τον πλανήτη σε μια πελώρια ανοικτή αγορά, όπου θα κάνουν ελεύθερα οικονομικά παιχνίδια, εξουσιάζοντας οτιδήποτε αναπνέει και κινείται.

Βασικό εμπόδιο στα σχέδιά τους αυτά, είναι τα εθνικά κράτη (και κυρίως τα ιστορικά εθνικά κράτη, όπως η Ελλάδα), όπου οι εθνικοί λαοί έχουν καθορισμένα ελεγχόμενα από τους ίδιους σύνορα, εντός των οποίων αυτοδιαχειρίζονται τις υποθέσεις τους, μέσω των πολιτικών προσώπων, τα οποία οι ίδιοι εκλέγουν.

Για να διασπάσουν και να διαλύσουν στην ουσία αυτά τα εθνικά κράτη, οι παγκοσμιοποιητές ολιγάρχες χρησιμοποιούν δύο βασικές τεχνικές. Πρώτον, τεχνικές ελέγχου των αντιπροσωπευτικών κυβερνήσεων, μέσω χρηματισμού ή απειλών οικονομικών κρίσεων και δεύτερον, εσωτερική διάβρωση, κυρίως με την ανάδειξη μειοψηφιών (μάλλον χρηματοδοτούμενων) σε αποφασιστικούς παράγοντες της πολιτικής, υποβαθμίζοντας εντελώς τη δύναμη των πλειοψηφιών.

Πέρα των πρόθυμων πολιτικών του συντηρητικού οικονομίστικου φιλελεύθερου και νυν νεοφιλελεύθερου χώρου, εξαγορασμένων ή μη, οι παγκοσμιοποιητές βρήκαν αναπάντεχη στήριξη και στον αριστερό διεθνιστικό χώρο, όπου η έννοια του έθνους προκαλεί αναφυλαξία και ταυτόχρονα η εκλογική τους βάση είναι διάφορες μειοψηφίες. Με λίγη λοιπόν χρηματοδότηση και πολύ προβολή και προπαγάνδα, ο σύγχρονος αριστερός χώρος έχει μετατραπεί, ηθελημένα ή άθελα, σε εθνικά διαβρωτική ορντινάντσα των παγκοσμιοποιητών.

Επομένως, οι αντίστοιχες τεχνικές, για να αποκρουστεί αυτή η παγκοσμιοποίηση είναι δύο: Πρώτον, η προστασία με κάθε τρόπο και κάθε μέσον της πατρίδας, της ιστορίας και των εθνικών συμφερόντων και δεύτερον, η θεσμική ανάδειξη της λαϊκής πλειοψηφίας σε βασικό αποφασιστικό πολιτικό παράγοντα.

Με λίγα λόγια απαιτούνται εθνική οικονομική ανάπτυξη, εθνική και εσωτερική ασφάλεια και φυσικά και πάνω απ’ όλα, πραγματικός εκδημοκρατισμός του πολιτικού συστήματος, ώστε να ακουμπά η πλάτη του πολιτικού συστήματος στον αντίστοιχο λαό και όχι να είναι εύκολο υποχείριο των παγκοσμιοποιητών.

*Δικηγόρος και Οικονομολόγος
Υποψήφιος Βουλευτής με την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ
Β΄ Αθηνών – Β1 Βόρειος Τομέας

hasapispetros

Η εμφάνιση του ''Κουρασμένου που έκανε διακοπές στο Κότερο', στην ΥΕΝΕΔ Παππά...

Σπύρος Σούρλας

Η εμφάνιση του ''Κουρασμένου που έκανε διακοπές στο Κότερο', στην ΥΕΝΕΔ Παππά, ειναι εμφάνιση ενος τελειωμενου αδίστακτου εκβιαστή που παριστάνει τον 'φιλάνθρωπο Μεσσία'..

Ενα ανθρωπάκι καταρρακωμενο απο την συντριβή (που οι ψηφοφοροι του πεταξαν στα μουτρα το ψιχουλο της μισης κατωτατης συνταξης), που βλέπει την...

κοινωνια σαν ΄μάζα' η οποια του οφείλει κιόλας...
Ενας τελειωμενος σε πανικό, που προσπαθεί να διασωθεί, ενω εχει τσακισει και εξοντωσει την κοινωνία με την εγκληματικη ανακεφαλαιοποιηση τραπεζών,την μειωση των συνταξεων, την εξοντωση μικρομεσαιων υποαπασχολουμενων, και ανεργων, σε αγαστή συνεργασια με ακροδεξιους και φασιστες...αυριανιστές..

Προσπαθει παντελως αποτυχημένα να κρύψει την ήττα του, υποσχομενος τα πιο παλαιοκομματικα ρουσφέτια.
Ο μεγαλυτερος Μαυρογιαλούρος της Ιστορίας, που θα πάρει συντριπτική απάντηση σύντομα...

sibilla

Αυτές είναι οι δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

Το κείμενο γράφτηκε από τον Sylvain Timsit, το 2002, στον ιστότοπο sytinet.

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών....

Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.

Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.
2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.
Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.
3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ' αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.
4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποίηση)
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ'όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.

Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή 
5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.

Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...
7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.
9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!
10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθιά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.
Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ' όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ' όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το «κόκκινο χάπι» που έλεγε ο Μορφέας στον Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το «σπήλαιο του Πλάτωνα» και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.

enallaktikos

Μάιος: Βότανα και φαρμακευτικά φυτά της Ελλάδας

Αναγνώριση βοτάνων και φαρμακευτικών φυτών τον Μάιο

Αγριοτριανταφυλλιά (Ροδή η κυνοροδή), Rosa canina

Αχιλλεία η χιλιόφυλλος, Achillea millefolium, Yarrow

Γλυκόριζα, Glycyrrhiza glabra

Κρίνος της Παναγίας, Lilium candidum

Κώνειο, Conium maculatum
Προσοχή δηλητηριώδης φυτό

Κυπαρισσάκι, πολύκομπο, Micromeria juliana

Λυσιμαχεία, Lysimachia atropurpurea Beaujolais

Μαύρο κύμινο, Black Cumin, Nigella sativa

Μολόχα, Malva sylvestris

Παιωνία, mascula russoi

Πεντάνευρο το λογχοειδές, Plantago lanceolata

Σαμπούκος, Sambucus nigra, Elderberry

Σπάρτο, Spartium junceum

Φλόμος, βερμπάσκο, Verbascum thapsus

Χελιδόνιο, Chelidonium majus, Greater celandine

Υπόκυστος, Cytinus, hypocistus ssp. clusii, Cytinus ruber

Διαβάστε ακόμη:Σπορά-καλλιέργεια φαρμακευτικών φυτών και βοτάνων

ftiaxno

Παρίσταναν την αριστερή εσωκομματική αντιπολίτευση ...με απολαβές golden boy και golden girl

Vasiliki Siouti

Παρίσταναν την αριστερή εσωκομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έσπευδαν να πάρουν το καλύτερο μερίδιο στη νομή της εξουσίας. Υπερασπίζονταν τα επιδόματα φτώχειας, βαφτίζοντας τα σωτηρία των φτωχών και οι ίδιοι απολάμβαναν κρατικούς μισθούς πολλών χιλιάδων ευρώ το μήνα. Οι πιο "έξυπνοι" κατάφεραν αυτές τις μέρες να τακτοποιηθούν σε θέσεις 4ετούς, 5ετούς ή και 6ετούς θητείας, με...
απολαβές golden boy και golden girl, αυτά που κατήγγειλαν επί προηγούμενων κυβερνήσεων. Τελικά ο αντιμνημονιακός αγώνας αποδείχθηκε μια χρυσή ευκαιρία γα μερικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Χιλιάδες κόσμου πνίγηκε στα χημικά τότε, για να έρθουν τελικά κάποιοι και να φέρουν άλλο ένα μνημόνιο και να κάνουν τις κρατικές καριέρες που κατήγγειλαν.
Για κάποιους το "αντιμνημόνιο" υπήρξε πολύ προσοδοφόρο όπως αποδεικνύουν και οι τραπεζικοί λογαριασμοί και οι θυρίδες τους.
- Δύο δημόσιες θέσεις και συμμετοχή σε εταιρεία για εκλεκτή της κυβέρνησης

sibilla

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Τα στοιχεία του πολιτικού μεταπολιτευτικού δράματος που επιμελώς αποσιωπούνται στον δημόσιο διάλογο

Εκτός από τίτλο μουσικού άλμπουμ των Pink Floyd, «η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού» είναι λεκτική μεταφορά που περιγράφει τις καλά κρυμμένες και αθέατες συνιστώσες μιας κατάστασης, επειδή η ανθρώπινη φύση φοβάται το σκότος και συνεπώς ποτέ δεν κινείται εντός του. Οι άνθρωποι επίσης έχουν δολίως διδαχθεί να μη διερευνούν περαιτέρω τα γεγονότα, όταν αυτά ευρίσκονται εντός του «φωτός» της κατευθυνόμενης ενημέρωσης, και επίσης ποτέ να μην αναλύουν τους «γνωστούς ήχους». Ετσι, λοιπόν, και οι πρόσφατες εκλογές δεν αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα. Εκτός της «φωτεινής» πλευράς τους, που συνιστά το σύνολο των γεγονότων όπως αυτά προβάλλονται από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, π.χ. αναλύσεις και εκτενείς παρουσιάσεις των ποσοστών των κομμάτων, δημοτικότητα των αρχηγών, παράσταση νίκης κ.λπ., η αθέατη πλευρά των εκλογών πάντα θα παραμένει εντός του σκότους και ποτέ δεν πρόκειται να αποκαλυφθεί μέσω ενός δημόσιου διαλόγου. Επί παραδείγματι, ποτέ δεν έχουν αναλυθεί οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί ελέγχου της πολιτικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του πλήθους που κρατούν το εκλογικό σώμα παγιδευμένο στο κλειστό σύστημα του δικομματισμού. Ποτέ δεν έχει, επίσης, αναλυθεί δημοσίως σε μία διεξοδική συζήτηση το γεγονός ότι οι πολίτες αδυνατούν να υπερβούν εαυτόν στην πολιτική συμπεριφορά και έτσι εξακολουθούν να διατηρούν στην εξουσία τα κόμματα και τους κομματικούς κηφήνες που λεηλατούν την περιουσία τους καρπούμενοι το προϊόν του μόχθου της εργασίας τους.

Ετσι, επί παραδείγματι, δεν έχει υπάρξει διεξοδική ανάλυση επί του αφύσικου γεγονότος της υπερψήφισης υποψήφιας ευρωβουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχεται από τον χώρο της Ακροδεξιάς, παρότι μέχρι πρότινος το ίδιο εκλογικό σώμα τη χαρακτήριζε «φασίστρια». Η ρηχή ανάγνωση του γεγονότος παρουσιάζει την «ευγνωμοσύνη» της εκλογικής πελατείας του ΣΥΡΙΖΑ προς μία πολιτικό που διέσωσε τον κυβερνητικό συνασπισμό από κατάρρευση όταν τον στήριξε την κρίσιμη στιγμή της εκχώρησης του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας. Επειδή όμως η «έννοια της ευγνωμοσύνης» στην πολιτική αποτελεί το κενό σύνολο, η μαζική υπερψήφιση της ευρωβουλευτού θα πρέπει να αποδοθεί και αυτή στη σταδιακή και καθολική εξαφάνιση της πολιτικής και των ιδεολογιών εντός του πλαισίου της παγκοσμιοποίησης, όπως εκφράζεται μέσω της συμμαχίας της Αριστεράς με τις οικονομικές ελίτ και το κεφάλαιο (κρουαζιέρες πολιτικών με σκάφη της οικονομικής ολιγαρχίας).

Η καθολική ιδεολογική εξαΰλωση και η απαξίωση της μάχης των ιδεών επιταχύνθηκε την περίοδο των Μνημονίων λόγω της διάχυσης των πολιτικών συμπεριφορών από τα ανώτερα κλιμάκια της πολιτικής ιεραρχίας προς όλες τις κοινωνικές διαστρωματώσεις των ψηφοφόρων, με αποτέλεσμα σήμερα οι ακροαριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζουν ακροδεξιούς και εθνικιστές και οι τελευταίοι να στηρίζουν κοινοβουλευτικά την Αριστερά, συμμαχώντας πολιτικά με νεοφιλελεύθερους και αριστερούς διεθνιστές. Στο ίδιο μήκος κύματος η Ν.Δ. εξακολουθεί να στελεχώνεται και να κατεβάζει υποψήφιους εκείνους που έκαναν επαγγελματική καριέρα τη θήτευσή τους στην Αριστερά (ένα μεγάλο μέρος των στελεχών της Ν.Δ. και των υποψηφίων της ήταν μαχητικά στελέχη της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδος, του ΚΚΕ-ΜΛ ή ΚΚΕ-μλ, καθώς και του Ρήγα Φεραίου). 

Είναι λοιπόν φανερό ότι τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα δικαιώνουν ακόμα μία φορά την πολιτική θέση και αρχή που θεωρεί τα ελληνικά πολιτικά κόμματα «εταιρίες διαχείρισης εξουσίας» και συνεπώς ακατάλληλα να παράξουν πολιτική, να ανταλλάξουν ιδέες ή να δημιουργήσουν εθνικό πλούτο. Απόδειξη της πενίας των ιδεών και της πολιτικής σύγχυσης αποτελεί η καθολική απουσία ποσοτικά και ποιοτικά μετρήσιμου δημόσιου πολιτικού λόγου που δυνητικά θα επέφερε την πιθανότητα εξόδου της χώρας από τον στροβιλισμό της στο σπιράλ του θανάτου. Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ευρώπηέδειξε ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν αρχίσει να αφυπνίζονται κατά του εφιάλτη της παγκοσμιοποίησης, μεταφέροντες τη μάχη στα πραγματικά κοινωνικά πεδία συγκρούσεων μεταξύ της πολιτικής αρχής του εθνικού κράτους, που πρεσβεύει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την εργασία και την προστασία της μεσαίας τάξης, και των δυνάμεων του σκότους της παγκοσμιοποίησης, από την άλλη, που απαξιώνει την εργασία, διαλύει τη μεσαία τάξη και υποστηρίζει τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ.

Αντιθέτως, στην Ελλάδα το εκλογικό αποτέλεσμα αποδεικνύει ότι η χώρα αδυνατεί να αντιληφθεί τις ιδεολογικές συγκρούσεις στον πλανήτη, επειδή εδώ και 45 χρόνια συντηρείται το ίδιο ιδεολογικό πολιτικό αφήγημα της Μεταπολίτευσης. Η απόκρυψη της «φωτεινής πλευράς του φεγγαριού» από τις οικονομικές και πνευματικές ελίτ σάπισε την ψυχή του έθνους, ώστε αυτό να αδυνατεί να αντιληφθεί την ανίερη συμμαχία της Αριστεράς με το κεφάλαιο που εμποδίζει τον κοινωνικό μετασχηματισμό και προωθεί τη μετάβαση της χώρας πίσω στον Μεσαίωνα μέσω της παγκοσμιοποίησης και του διεθνισμού.

 Από τον Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου 
του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών 
του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

dimokratianews

enaasteri

Όχι μόνον αμετανόητοι, αλλά συνεχίζουν να μας θέλουν μαλάκες!

Ποτέ πια νεοφασισμός με "αριστερούς" φερετζέδες κι υπαλλήλους τραπεζιτών!
Προτιμότερη η γνήσια ξενόδουλη δεξιά που μπορεί ο λαός να την παλέψει!
Οι εθνοκτόνοι συνεχίζουν να προκαλούν!

sibilla

«Αντίσταση» ή πολιτική διεξόδου;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Πώς διαμορφώνεται το τοπίο και τι σημαίνει η απουσία μιας εναλλακτικής πολιτικής

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 26ης Μαΐου μάς εισάγει σε ένα νέο πολιτικό τοπίο. Οι συσχετισμοί των κυρίαρχων κομμάτων έχουν τροποποιηθεί, ενώ το καταστάλαγμά τους αναμένεται να οριστικοποιηθεί στις 7 Ιουλίου. Η βαριά ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και η άνοδος της Ν.Δ. δείχνουν ότι οι όροι αλλάζουν. Δεν θα κυβερνά πλέον μια κάποια «Αριστερά» («πρώτη φόρα» κ.λπ.), δεν θα έχουμε μια «κεντροαριστερή» κυβέρνηση. 

Ακόμα περισσότερο, δεν είναι φανερό αν θα έχουμε αυτοδυναμία της Ν.Δ. στις προσεχείς εκλογές. Το κυριότερο: είναι αμφίβολο αν θα μπορεί να σταθεί μια αυτοδύναμη κυβέρνηση στο προσεχές μέλλον, με τα μεγάλα ταρακουνήματα που με βεβαιότητα έρχονται. Υπενθυμίζουμε ότι κατά τη μνημονιακή περίοδο, από το 2012 μέχρι σήμερα δεν έχει σταθεί μονοκομματική κυβέρνηση. Σημειώνουμε ακόμα ότι οι καθ’ υπαγόρευση εθνικές συμφωνίες (π.χ. για Σκόπια) προχώρησαν αφού σχεδόν διαλύθηκαν ενδιάμεσοι σχηματισμοί (Ποτάμι, ΑΝΕΛ, ΔΗΜΑΡ κ.λπ.), ενώ στην ημερήσια διάταξη υπάρχουν πολλές ανοικτές εθνικές απειλές και διευθετήσεις με υψηλό κόστος για όποιον κυβερνά. Επίσης, στα χρόνια αυτά φάνηκε έκδηλα το «ποιόν» του πολιτικού συστήματος. Σχεδόν όλοι όσοι κυβέρνησαν, ξεκίνησαν από αντιμνημονιακές θέσεις για να το στρίψουν σχεδόν αμέσως ψηφίζοντας μνημόνια, ενώ στα εθνικά θέματα «έδειξαν χαρακτήρα». Η τιμωρία και διάλυση των ΑΝΕΛ, είναι ενδεικτικό παράδειγμα. 

Η Ν.Δ. κρύφτηκε στην αντιπολίτευση και δεν έκανε μεγάλο ντόρο για τα εθνικά, δεν τα ανακάτεψε καθόλου στην προεκλογική αντιπαράθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ νόμισε ότι θα τα ξεπεράσει με την φόρμουλα «η Συμφωνία των Πρεσπών αλλάζει την πολιτική γεωγραφία». Έκανε ό,τι του έλεγαν απέναντι στην Άγκυρα στους διεθνείς οργανισμούς και σε όλα τα ανοιχτά θέματα. Τα «μοντέλο Πρεσπών και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις», «μην είμαστε μοναχοφάηδες», «το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο» κ.λπ. έδειχναν την κατεύθυνσή του. 

Η οργή του κόσμου αφορούσε βέβαια πρωτίστως την ανοιχτή κοροϊδία, το ψέμα, το στυλ διακυβέρνησης, την ανικανότητα και προχειρότητα, τη συστηματική διάλυση της χώρας και του κρατικού μηχανισμού, τους πειραματισμούς στην Παιδεία, το Μάτι κ.λπ. Το Μαξίμου νόμιζε πως θα απαλύνει την ήττα με τα επιδόματα της τελευταίας στιγμής. Αλλά ούτε αυτό έφτασε, ενώ εκνεύρισε και πολλούς. 

Ήταν τέτοια η «σφαλιάρα» που έφαγε ο ΣΥΡΙΖΑ το βράδυ της περασμένης Κυριακής, ώστε ήταν αδύνατο να σταθεί και να προσποιείται πως κυβερνά μέχρι τον Οκτώβριο. Έτσι σύρθηκε στην επίσπευση των εκλογών. Φυσικά, όλοι οι μύθοι για τον μεγάλο παίκτη και τακτικιστή Τσίπρα έχουν καταρρεύσει. Γιατί ο ίδιος έπαθε μεγάλο κάζο με όσα ισχυρίζονταν λίγο πριν τις εκλογές και όσα είπε λίγο μετά το αποτέλεσμα. Το σίγουρο είναι πως είχαν δίκιο όσοι τον έσπρωχναν σε βουλευτικές μαζί με τις ευρωεκλογές, αλλά εκείνος ήθελε να ολοκληρώσει το έργο του… 

Τώρα, μέσα σε ένα μήνα πρέπει να παλέψει να διατηρήσει ό,τι μπορεί από αυτό που πήρε στις ευρωεκλογές. Αλλάζει δημοσκοπικές εταιρείες και επιτελείο, επιστρατεύει Δραγασάκη, Τσακαλώτο και Χαρίτση για να εξηγήσουν το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στους πολίτες, προσπαθεί να κοπάσουν οι γκρίνιες. Παράλληλα εξαπολύεται μια «πολλακικού» τύπου επίθεση στον λαό και τους ψηφοφόρους που θα «φέρουν τον Μητσοτάκη». Τεράστιο σχέδιο που εγγυάται μεγάλη επιτυχία…

Δύο συγκρουόμενες πολιτικές

Η μεν Ν.Δ. θα διακηρύττει την επιστροφή στην ομαλότητα της αγοράς, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των επενδύσεων. Την ανάκτηση της αξιοπιστίας μιας χώρας απαλλαγμένης από τον λαϊκισμό και την αριστερή παρένθεση. Για ευκολότερη συνεννόηση με την ευρωκρατία, τις τράπεζες και τις αγορές. Έτσι θα έχουμε αναθέρμανση της οικονομίας και η Ελλάδα θα ορθοποδήσει. Θα υποσχεθεί ασφάλεια, τέλος στην ανομία και τα «άβατα», ενώ δεν θα δεσμευτεί σε τίποτα για τα εθνικά ζητήματα (τετελεσμένο οι Πρέσπες). Θα προσπαθεί για αρκετό χρόνο να αντιστρέψει καταστάσεις και να αξιοποιήσει τα «δικά της παιδιά». Δεν θα εμφανιστεί με ακροδεξιό προσωπείο, θα προβάλει μια «κοινωνική ευαισθησία» (δεν κοστίζει) και θα συνδυάζει φωνές σαν των Βορίδη, Γεωργιάδη με δικαιωματικές πρωτοβουλίες του ίδιου του Μητσοτάκη. Η Ν.Δ. πήρε στις ευρωεκλογές 1.800.000 ψήφους. Θα προσπαθήσει να τους αυξήσει, πλησιάζοντας ή ξεπερνώντας τα 2 εκατομμύρια, για να έχει αυτοδυναμία. Δεν είναι πρωτοφανείς αριθμοί, στο παρελθόν έφτανε και τα 3 εκατομμύρια το πρώτο κόμμα (Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ) αλλά οι καιροί άλλαξαν. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να σταθεροποιηθεί στη δεύτερη θέση, ως δεύτερος πυλώνας του πολιτικού συστήματος. Δηλαδή, να συγκρατήσει την κατρακύλα. Πρέπει να εμφανίσει μια πολιτική πρόταση που πάνω κάτω θα περιγράφει ότι, χάρη στη διαχείριση που έκανε, έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, πέτυχε πλεονάσματα κι ότι θα είναι πλέον μόνιμα τα επιδόματα. Θα διαφημίζει μια «ανάπτυξη» από της οποίας τα αποτελέσματα ένα μέρος θα πηγαίνει πάντα στους φτωχότερους, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεχνά από πού ξεκίνησε και ποιους εκφράζει. Ανόρθωση της οικονομίας, έστω με μεγάλη φορολόγηση των μεσαίων στρωμάτων, και μοίρασμα μέρους των πλεονασμάτων στους φτωχότερους. Αυτό είναι το μοντέλο που αποκαλείται μέριμνα για «τους πολλούς». 

Προσοχή, δεν προβάλλεται μια διαφορετική οικονομική πολιτική αλλά μια διαφορετική διαχείριση. Στη βάση αυτή, θα συγκρουστεί τάχα μια ανάλγητη νεοφιλελεύθερη Δεξιά με μια κοινωνικά ευαίσθητη Κεντροαριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 1.350.000 ψήφους και σχεδόν 24%. Δεν θα μοιάζουν τόσο άσχημα τα πράγματα αν τους διατηρήσει και εμποδίσει την αυτοδυναμία της Ν.Δ. Πρέπει, ακόμα, να αναδιατάξει τη σχέση με το ΚΙΝΑΛ και να εκπονήσει ένα σχέδιο συμμαχιών για την επόμενη μέρα. Βέβαια, μετά τη «σφαλιάρα» η δυνατότητα ελιγμών και πρωτοβουλιών μειώνεται, αλλά δεν εξουδετερώνεται εντελώς. Το «να φράξουμε το δρόμο στη Δεξιά» θα είναι το κεντρικό στοιχείο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Παλινόρθωση Δεξιάς ή συνέχιση μιας προοδευτικής πορείας για τους «πολλούς» με διαστολή της επιδοματικής πολιτικής; 

Όλοι οι άλλοι σχηματισμοί, θα επιδιώξουν την επιβίωση τους. Μόνο όσοι θα έχουν έναν πολιτικό λόγο ρεαλιστικό και πειστικό, που να περιγράφει κάτι διαφορετικό, θα έχουν κάποια τύχη. Αν και ο ένας μήνας είναι ελάχιστος χρόνος.

«Αντίσταση» ή πολιτική διεξόδου;

Υπάρχουν δύο επιλογές για όσους κινούνται πέρα από τα δύο αυτά κόμματα. Από τη μια η «αντίσταση», δηλαδή η επιβίωση, περιχαράκωση και επιδίωξη να μην υπάρξουν απώλειες (κλασική περίπτωση το ΚΚΕ, με πολιτική αποκλειστικά για τα μέλη και τη στενή επιρροή του, ευχαριστημένο στο ταμπούρι του 5%). 

Μία άλλη, ποιοτικά διαφορετική στάση είναι να μοχθήσει κανείς για τη διαμόρφωση πραγματικής εναλλακτικής πρότασης διεξόδου και αναγέννησης της χώρας. Τόσο ως ανάλυση, στόχους, βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, όσο και ως διαδικασία, μέθοδο, σύγκλιση ερωτημάτων και δυνάμεων. Αρκεί να έχουν αυτές ξεκαθαρίσει ότι προσπαθούν κάτι τέτοιο και όχι μια εκλογική επιβίωση. Το «να ενωθούμε» όπως όπως και, για λόγους επιβίωσης φθαρμένων προσώπων και σχηματισμών, χωρίς οποιοδήποτε συμπέρασμα και ίχνος αυτοκριτικής, να ξαναεμφανιστούμε στις προσεχείς εκλογές, γιατί να θεωρηθεί έξυπνη κίνηση; 

Τα δύο μπλοκ του υπό διαμόρφωση διπολισμού έχουν μια πολιτική εντός συστήματος που όμως διαμορφώνει εκλογικούς όγκους που υπερβαίνουν το 1 ή τα 2 εκατομμύρια. Το ταμπούρι του 5% (300.000 ψήφοι) είναι ρεαλιστικό για κάποιες δυνάμεις, αξιοζήλευτο για άλλες που καταρρέουν, αλλά δεν αποτελεί πολιτική που βάζει φρένο στα έστω ασταθή μπλοκ που σχηματίζονται. Χρειαζόμαστε πολιτική εναλλακτική, δραστήρια και πολλαπλασιαστική. 

Όταν αυτά λείπουν, η γνώση πως λείπουν είναι πολύ καλύτερη από αυτοκαταστροφικές «επιχειρήσεις διάσωσης».


sioualtec

Δύο δεξιές στην ίδια πόλη

ΣΤAΘΗΣ Σ.

Αν το προηγούμενο Κοινοβούλιο, τη μεταλλάξει του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ολότελα μνημονιακό με εξαίρεση το ΚΚΕ, ήταν συνάμα και ολότελα δεξιό.

Ο ίδιος κίνδυνος μας παραμονεύει, αν η σύνθεση του επόμενου Κοινοβουλίου δεν περιέχει, πλην ΚΚΕ, και μια σοβαρή παρούσα αντιμνημονιακή Αριστερά – μάλιστα μιαν Αριστερά σεδιαδικασία αναγέννησης.

Στο επόμενο Κοινοβούλιο είναι προφανές ότι θα κυριαρχεί η Δεξιά, η Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη,είτε με αυτοδυναμία είτε όχι. (Ας αφήσουμε τα περί πόλων τα εννιάμερα) – σ’ αυτήν τη δεξιά κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα κληθεί να ασκήσει αξιωματική αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ.Πράγμα αδύνατον, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε το ίδιο δεξιά και δεξιότερη πολιτική. Αριστερή, κι αυτή μέσα σε πολλά εισαγωγικά, θα είναι μόνον η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς θα πρόκειται για μια (αξιωματική) αντιπολίτευση όχι σε πολιτική, αλλά σε μικροπολιτική βάση με έντονες τις δημαγωγικές διαστάσεις. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αντιπολιτευθεί όσα ο ίδιος έκανε (για να ξαναπάρει την εξουσία και να τα ξανακάνει). Εκτός από πολιτικό οξύμωρο κάτι τέτοιο θα είναι και θεσμικό οξύμωρο.

Με δύο δεξιές στην ίδια πόλη δεν λειτουργεί το πολίτευμα.

Αλλά ακόμα κι αυτό θα συμβεί μόνον αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει στις επικείμενες εκλογές ένα ποσοστό που δεν θα συντείνει κι αυτό στην έτι περαιτέρω αποσύνθεση αυτού το μορφώματος που εκτείνεται απ’ τον κ. Μπίστη και τον κ. Τζουμάκα έως τους δικαιωματιστές και τουςεθνομηδενιστές του Τσίπρα.

Στο επόμενο Κοινοβούλιο δηλαδή θα έχουμε μια δεξιά συμπολίτευση, μια αδέξια (κι ενίοτε επιδέξια) δεξιά αξιωματική αντιπολίτευση – με την παρουσία και συνδρομή του ΚΙΝΑΛ, το ίδιο μνημονιακού (και συνεπώς δεξιού) με τους άλλους δύο, συν το βεβαρημένο παρελθόν όλων.Της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ για τις άδοξες υπηρεσίες τους στους Επικυρίαρχους (Δανειστές και Δυνάστες), καθώς και του ΣΥΡΙΖΑ που υπερέβαλε τους πάντες σε δουλικότητα, όπως η υπερφορολόγηση, τα Υπερταμεία, οι Πρέσπες και τόσα άλλα απέδειξαν.

Δεξιά της Νεοδημοκρατικής Δεξιάς υπάρχει η Χρυσή Αυγή σε αποδρομή και αποσύνθεση, εκμετρώντας πιθανόν την τελευταία της κοινοβουλευτική παρουσία, καθώς και το νεοφυέν σχήμα του κ. Βελόπουλου (αν μπει στη Βουλή), φασιστικό - ημιφασιστικό - ψιλοαλλούτερο – ένα λούμπεν πράγμα και πάντως θνησιγενές.

Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μόνον το ΚΚΕ, που κάνει καλά τη δουλειά του, συνεπές με τον εαυτόν του και τη στρατηγική του. Όμως η απήχησή του στην κοινωνία, στον παρόντα χρόνο τουλάχιστον, επαναλαμβάνει την ίδια πάνω κάτω μέτρηση. Παρά τους εγνωσμένους αγώνες, τη συνέπεια και το ιστορικό δίκιο του ΚΚΕ, το εκλογικό σώμα  επιμένει να έχει μετρημένη σχέση μαζί του.

Συνεπώς με δεδομένη τη δεξιά διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τη δεξιά (στην ουσία) αντιπολίτευση που μπορεί (αλλά και θέλει πλέον) να ασκήσει το κόμμα του Κόκκαλη και πολλών άλλων Δυνατών, υπάρχει η ανάγκη αριστερής σφήνας (αλλά και δημοκρατικής, από άλλα «μικρά» δημοκρατικά κόμματα), ώστε να μην καταντήσει το Κοινοβούλιο στην Ελλάδα μια υπόθεση Ρεπουμπλικανών - Δημοκρατικών όπως στις ΗΠΑ – με όλες  τις «διαφορές» που χαρακτηρίζουν αυτά τα δύο κόμματα, ανάλογες περίπου με τις «διαφορές» που χαρακτηρίζουν τους Χριστιανοδημοκράτες από τους Σοσιαλδημοκράτες στην Ένωση, συν τους «μεγάλους συνασπισμούς» και τα κάθε φορά μπαλαντέρ, Πράσινους, Φιλελεύθερους κ.τ.λ. Αυτή ηομογενοποιημένη πολιτική κατάσταση, ολοκληρωμένη και ολοκληρωτική, είναι σήμερα ημεγάλη κατάρα για τους λαούς και τις κοινωνίες της Ευρώπης. Και της Ελλάδας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε δεξιά πολιτική, επανέφερε τη Δεξιά στην εξουσία και πρόκειται να της ασκήσει δεξιά αντιπολίτευση. Κι αυτό δεν είναι δίκη προθέσεων, εκτός και αν ο ΣΥΡΙΖΑ κινηθεί εναντίον του έργου του, ζητώντας δηλαδή τα αεροδρόμια πίσω ή την κατάργηση του Υπερταμείου ή όσα έδωσε στους Αμερικανούς στις Πρέσπες (κι όχι μόνον) ή τη διαγραφή μεγάλου μέρους του Χρέους κι άλλα που κάνουν την κυρία Μπαζιάνα να κλαίει κάθε μέρα.

Εν κατακλείδι, οι δυνάμεις της Αριστεράς που μπορούν να μπουν στο Κοινοβούλιο πρέπει ναενισχυθούν όσον και η προσπάθεια για την ανασύνταξη της Αριστεράς μέσα κι έξω απ’ αυτό.

Η ζωή είναι αισιόδοξη (πάσχει από «ιστορική αισιοδοξία», για να παραφράσουμε τον Μαρξ). Η Αριστερά που πλήγωσε τους Έλληνες τα τέσσερα τελευταία χρόνια ξεμπέρδεψε με την Ιστορία, τώρα κυνηγάει με σημαίες τους Δανέλληδες και τους Κοκκαλαίους μιαν ακόμη Κοινοβουλευτική Σύνοδο άνευ αιτίας και χωρίς σκοπό…

topontiki

Η Φώφη αυτοκτονεί ΥΠΕΡ του ΣΥΡΙΖΑ

Πρέπει να είσαι πολιτικά ανεγκέφαλος για να καρατομείς τον Βενιζέλο παραμονές εθνικών εκλογών… 
Η Φώφη Γεννηματά, βεβαίως, δεν φημίζεται για την πολιτική της ευφυΐα, αλλά και τόσο ηλίθια δεν μπορεί να είναι… Συνεπώς, η πράξη ρήξης με τον Βενιζέλο μπορεί να ερμηνευτεί μόνο σαν μια πράξη στήριξης και εκλογικής επιδότησης του ΣΥΡΙΖΑ…

Αυτό που προωθεί απεγνωσμένα ο Λαλιώτης… 

Βεβαίως είναι γνωστό ότι όταν επιχειρείς να διασώσεις το καράβι που βυθίζεται (ΣΥΡΙΖΑ) πνίγεσαι και εσύ μαζί του… 

Η πτωματική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν σώζεται με σωσίβια και μάλιστα φθαρμένα… 
Για τον Βενιζέλο, είναι γνωστό, δεν τρέφομαι καμία εκτίμηση. Απεναντίας, μας προκαλεί μόνιμη ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ… 

Ωστόσο, μεγαλύτερη ΟΡΓΗ και ΑΗΔΙΑ μας προκαλεί η «αριστερή» ΑΠΑΤΗ το ΣΥΡΙΖΑ, τα δωσίλογα αυτά απανθρωπάρια που ξεπέρασαν τη δεξιά σε εγκληματική μοχθηρία και την υποκατέστησαν σαν τα πιο χρήσιμα και αποτελεσματικά εργαλεία του 4ου Ράιχ… 

Η Φώφη Γεννηματά, αντί να θέσει στο στόχαστρο, ως ΚΥΡΙΟ και πιο ΥΠΟΥΛΟ εχθρό τον ΣΥΡΙΖΑ, προχωρεί σε μια αυτοκτονική πράξη πολιτικής ηλιθιότητας, η οποία στηρίζει την πολιτική αλητεία του ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύοντας έτσι, στην ΠΡΑΞΗ, ότι αποτελεί δορυφόρο του ΣΥΡΙΖΑ… 

Διαβάστε το εύστοχο και αναλυτικό κείμενο του Γιάννη Μακρυγιάννη: 
Φώφη, Γιώργος και Λαλιώτης στην υπηρεσία του Τσίπρα 
Εδώ: 
https://taxalia.blogspot.com/2019/06/blog-post_13.html 

Εμείς απλώς να υπογραμμίσουμε, ως επίλογο τούτο: Τα εναπομείναντα κουρέλια του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο σάπια που δεν μπορούν να βγούνε από τον σκουπιδοτενεκέ…


resaltomag