Η ζωή συνεχίζεται (;)…

Γράφει: Ο Νίκος Μπογιόπουλος

Η ζωή συνεχίζεται. Τουτέστιν:
Μετά από δυο – τρία Μνημόνια, μετά από εφτά – οχτώ «μίνι Μνημόνια» (εφαρμοστικοί, μεσοπρόθεσμα, πολυνομοσχέδια κλπ), μετά από δυο – τρεις δανειακές συμβάσεις, στην Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων κατοίκων έχουμε 4 εκατομμύρια ανθρώπους δυνάμενους να εργαστούν, αλλά το 1.500.000 από αυτούς είναι άνεργοι…
 Η ζωή συνεχίζεται:

Μετά από τους «συναγερμούς» του κ.Σαμαρά κατά της ανεργίας, η ανεργία των νέων ανέρχεται στο 60% και από τους 1.500.000 άνεργους οι 9 στους 10 δεν λαμβάνουν ακόμα κι αυτό το  επίδομα ανεργίας…

   Η ζωή συνεχίζεται:
Μετά από τα διαδοχικά κυβερνητικά «success story», από εκείνους που έχουν ακόμα δουλειά  κοντά στο 1 εκατομμύριο είναι απλήρωτοι εδώ και μήνες... (σσ: Αυτό ο Μπρεχτ το περιέγραφε έτσι: «Οι άνεργοι πεινούσαν/ Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται»)…

   Η ζωή συνεχίζεται:
Μετά από τα χαράτσια, την διαρκή φοροληστεία και τον 9πλασιασμό των «έκτακτων» φόρων - που με το πολυνομοσχέδιο μονιμοποιούνται - από τα 3 εκατομμύρια των νοικοκυριών της χώρας, τα 2.300.000 νοικοκυριά αδυνατούν να ανταποκριθούν και να πληρώσουν τις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους στην εφορία...

   Η ζωή συνεχίζεται:
Μετά από διαδοχικές αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού και ενώ σχεδόν 1.000.000 οικογένειες αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς του ρεύματος, η κυβέρνηση με το πολυνομοσχέδιο επιβάλει νέα αύξηση στα τιμολόγια της ΔΕΗ…

   Η ζωή συνεχίζεται:  
Μετά από διαδοχικούς κυβερνητικούς «θριάμβους» και απανωτές «σωτήριες δόσεις» από την τρόικα, σχεδόν 3.000.000 Έλληνες – ήδη από το 2011 – αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες τους σε ικανοποιητική θέρμανση…

   Η ζωή συνεχίζεται:
Μετά από διαρκή εισοδηματικά μέτρα που έχουν οδηγήσει εκατομμύρια Έλληνες στην ανέχεια και την καταστροφή, μετά την αναγωγή της έννοιας του «εργασιακού δικαιώματος» σε παλαιολιθικό «αναχρονισμό» (!), η κυβέρνηση – με το πολυνομοσχέδιο – επιβάλει ως «μοναδική αξία» στην εργασιακή ζούγκλα τον μισθό των 500 ευρώ το μήνα…

   Η ζωή συνεχίζεται:
Μετά το πέταγμα των 6 στους 10 συνταξιούχους στον Καιάδα της απόλυτης φτώχειας, η κυβέρνηση – με το πολυνομοσχέδιο – φέρνει νέα καταιγίδα στο Ασφαλιστικό, νέες μειώσεις στις κύριες συντάξεις και νέα μείωση ύψους 40% στις επικουρικές συντάξεις…

   Η ζωή συνεχίζεται:  
Μετά την καταλήστευση 70 δισεκατομμυρίων ευρώ από τον ελληνικό λαό το διάστημα 2010 – 2014, που τα «βουτήξανε» για να μειώσουν το χρέος (που όμως αυξάνεται!), η κυβέρνηση ψηφοθηρεί μιλώντας για «πλεόνασμα» και για διανομή «κοινωνικού μερίσματος» στους λεηλατημένους Ελληνες που δεν αντιστοιχεί κατά μέσο όρο παρά σε 1,5 ευρώ την ημέρα…

   Η ζωή συνεχίζεται:
Μετά από διαδοχικά κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, μετά από αντισυνταγματικές κυρώσεις Μνημονίων και Δανειακών Συμβάσεων, μετά από δεκάδες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, μετά από διαρκείς επιστρατεύσεις εργαζομένων, από χτες - και για 5^η φορά μέσα σε 2 χρόνια – ζούμε σε συνθήκες «απαγόρευσης των συναθροίσεων»…  

   Η ζωή συνεχίζεται: 
Μετά από σχεδόν 35 χρόνια ένταξης της Ελλάδας στην ΕΕ των Μνημονίων, στην ΕΕ της τρόικας, στην ΕΕ της παραγωγικής αποσάθρωσης, στην ΕΕ όπου «το μεγάλο (μονοπωλιακό) ψάρι τρώει το μικρό», στην ΕΕ όπου «τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι τα ελλείμματα της Ελλάδας» (Λαγκάρντ), στην ΕΕ που με την πολιτική της ενισχύει την ακροδεξιά και συνεργάζεται με την ναζιστική κτηνωδία, η παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ πλασάρεται σαν «μονόδρομος» και αποτελεί το κοινό «ευαγγέλιο» όλων των επίδοξων «σωτήρων»…

   Η ζωή συνεχίζεται:
«Μετά από εφτά δεκαετίες – πανηγυρίζει η κυβέρνηση – πετύχαμε εξωτερικό πλεόνασμα». Πράγματι. Μας γύρισαν 70 χρόνια πίσω! Επέφεραν τέτοιο εκμηδενισμό του λαϊκού εισοδήματος που από την άποψη των κοινωνικών συνθηκών που επικρατούν μόνο με την εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου μπορεί να συγκριθεί! Ο εκμηδενισμός του λαϊκού εισοδήματος εν έτη 2013 μόνο με εκείνον του 1943 και του 1948 μπορεί να συγκριθεί! Αλλά, τότε, οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα και στην Ελλάδα έπεφταν βόμβες Ναπάλμ! Πράγματι. Από τότε είναι που είχε να «επιτευχθεί», ξανά, εξωτερικό πλεόνασμα…    

   Η ζωή,
εφόσον εξακολουθήσουμε να πορευόμαστε έτσι, συνεχίζεται;  Ναι – υπό δυο προϋποθέσεις: Η μια προϋπόθεση είναι να είσαι τραπεζίτης, βιομήχανος, εργολάβος, πολυκαταστηματάρχης κοκ. Σε αυτή την περίπτωση η ζωή συνεχίζεται μια χαρά. Η άλλη προϋπόθεση (αν δεν είσαι τραπεζίτης, εργολάβος κοκ) είναι τούτη: Ότι ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, θα αναλάβουμε το μέτρο της ευθύνης που μας αναλογεί. Ότι ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, θα βάλουμε πλάτη για να «ξελασπώσουμε το μέλλον». Ότι ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, χωρίς αναθέσεις σε «μεσσίες», θα ξαναχτίσουμε την ελπίδα της προσωπικής προκοπής. Αρνούμενοι τα «φυτοφάρμακα» της χαμοζωής που υπόσχονται «ατομική διάσωση». Και επιλέγοντας ως λίπασμα την συλλογική διεκδίκηση του κοινωνικού συμφέροντος. Γιατί, έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα: «Το μέλλον δε θα 'ρθει από μονάχο του, έτσι νέτο σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς».

email: mpog@enikos.gr

resaltomag

Διακαναλική συνέντευξη Αλ. Τσίπρα

Διακαναλική συνέντευξη σε τρία

 μικρότερα κανάλια παραχωρεί

 σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας

 σηματοδοτώντας-όπως τονίζει- με τον

 τρόπο αυτό «την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ

 απέναντι στα ΜΜΕ, ιδίως τα 

καθεστωτικά της διαπλοκής,

 του τραπεζικού δανεισμού και της

 στήριξης των μνημονιακών
 πολιτικών».

Όπως μάλιστα αναμένεται να
 τονίσει 

«δεν μπορεί τα κανάλια της

 διαπλοκής να επιτίθενται σε όλα τα επαγγέλματα για να «ανοίξουν» και το δικό τους...

επάγγελμα να είναι το πιο κλειστό στον κόσμο»!

Η συνέντευξη που θα παραχωρηθεί στους δημοσιογράφους Μάκη Κουρή (ΚONTRA CHANNEL)

, Βασίλη Ταλαμάγκα (ACTION 24) και Άκη Παυλόπουλο (ΕΧΤΡΑ 3) έχει 

προγραμματιστεί να μαγνητοσκοπηθεί στις 12 το μεσημέρι στο γραφείο του Προέδρου

 του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή και θα προβληθεί ταυτόχρονα από τα τρία κανάλια στις 9 το βράδυ.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του real.gr ο Αλ. Τσίπρας θα αφήσει αιχμές για τη στάση 

του Φώτη Κουβέλη στη Βουλή επί της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά του

 Γιάννη Στουρνάρα, ενώ θα επιτεθεί κατά του Αντώνη Σαμαρά και της

 κυβέρνησης για τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις ότι η χώρα βγαίνει από το Μνημόνιο.

Κατά τον Αλ. Τσίπρα οι κοινωνικές επιπτώσεις από το Μνημόνιο θα είναι παρούσες
 επί πάρα

 πολλά χρόνια , με τη χώρα ουσιαστικά να έχει εισέλθει σε τρίτο Μνημόνιο.

Ο Αλ. Τσίπρας θα είναι ιδιαίτερα καυστικός για την κρίση στο ΠΑΣΟΚ, όπως φάνηκε

 και από την τοποθέτησή του χθες στη Σύρο.

Με αφορμή την επίθεση του Ευ. Βενιζέλου στον Γ. Παπανδρέου, μάλιστα, τόνισε ότι 

«οι δημόσιες δηλώσεις σε τίποτα δεν θύμιζαν πολιτικές αντιπαραθέσεις. 

Περισσότερο ξεκαθάρισμα λογαριασμών της μαφίας θύμιζαν και όχι πολιτικές

 αντιπαραθέσεις», ενώ επεσήμανε: «Πώς αλλιώς να ερμηνεύσουμε το περί 

εκκρεμοτήτων που ακούσαμε για τον πρώην πρωθυπουργό, τον κ. Παπανδρέου, χωρίς

 όμως να μάθουμε ποτέ ποιες είναι αυτές οι εκκρεμότητες».

Παράλληλα αναφέρθηκε στον «οχετό ύβρεων» που δέχθηκε ακόμα και ο πρώην 

Πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης, ενώ περιέγραψε ως συνθήκες 

«μνημονιακής ανωμαλίας» τα όσα συνέβησαν στη Βουλή κατά την ψήφιση
 του πολυνομοσχεδίου.

Ρεπορτάζ: Σκουρής Βασίλης από real

greki

Πανέμορφα δέντρα στον κόσμο!

Τα δέντρα ανά τον κόσμο δημιουργούν μοναδικά και πανέμορφα σκηνικά, το καθένα με τον τρόπο του. Ανθισμένο, πολύχρωμο, φθινοπωρινό, γυμνό ή καταπράσινο, δίπλα σε λίμνες,ποτάμια, μέσα στην έρημο ή σε πάρκα ανά τον κόσμο εντυπωσιάζει χωρίς μεγάλη προσπάθεια αυτούς που το αντικρίζουν. Κερασιές, γιακαράντες, ιτιές και μπαμπού δίνουν το δικό τους στίγμα και δημιουργούν τα πιο όμορφα σκηνικά. Γιατί η φύση για άλλη μία φορά δείχνει τα χαρτιά της και κερδίζει στα σημεία!

1. Κερασιές, Ιαπωνία

2. Φθινόπωρο στο Central Park της Νέας Υόρκης

3. Φυσικό τούνελ, Καλιφόρνια

4. Φυσικό τούνελ, Point Reyes, Καλιφόρνια .

5. Βελανιδιά Angel 400-500 ετών, Τσάρλεστον

6. Δρόμος με κερασιές

7. Νεκρά δέντρα 900 ετών, Deadvlei, Ναμίμπια

8. Ανθισμένες γιακαράντες

9. Γλυσίνες, Wisteria Tunnel, Ιαπωνία

10. Δάσος μπαμπού, Arashiyama, Κιότο, Ιαπωνία

11. Ιαπωνικός Κήπος, Πόρτλαντ

perierga.gr

Οι ευθύνες του Ομπάμα και του Πούτιν

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Συμπεριφορά «πληγωμένου θηρίου», χρεώνουν οι αναλυτές στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα. Η αποτυχία του να εμποδίσει την εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία, η αδυναμία του να εξασφαλίσει στην Ουκρανία τα χρήματα που απαιτούνται για να μην περιπέσει σε διαρκή οικονομική κριση και οι στρατιωτικές προετοιμασίες της Μόσχας τον έχουν θυμώσει. Και συνήθως, τα «πληγωμένα θηρία» δεν σκέφτονται καθαρά και με ψυχραιμία, αλλά την αντίδρασή τους την καθοδηγεί ο θυμός τους.

Από την κρίση της Ουκρανίας, που δημιουργήθηκε με ευθύνη και των δύο υπερδυνάμεων, οι πρόεδροι Ομπάμα και Πούτιν είχαν δύο τηλεφωνικές συνομιλίες. Η πρώτη κράτησε 90 λεπτά και η δεύτερη 60. Παράλληλα, οι υπουργοί των Εξωτερικών συναντήθηκαν τέσσερις φορές και συνομίλησαν τηλεφωνικά πολλές. Το κλίμα ήταν κακό και συνεχίζει να είναι, με αποτέλεσμα να οδηγούνται τα πράγματα με μαθηματική ακρίβεια σε οξύτατη κρίση. Και τι ακολουθεί όταν οι άνθρωποι, ακόμα και στις προσωπικές τους σχέσεις, οδηγούν τα πράγματα στο χείλος του γκρεμού; Καταστροφή…

Για τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, τις οποίες αποφάσισε ετσιθελικά η Ουάσιγκτον, οι απόψεις διίστανται. Ο ίδιος ο κ. Ομπάμα και οι συνεργάτες του είναι βέβαιοι ότι η Μόσχα θα «πονέσει». Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι του, που αντιλαμβάνονται ότι αυτή η ιστορία θα επηρεάσει περισσότερο τις χώρες της Ε.Ε., εύχονται να λήξει το θέμα γρήγορα και ανώδυνα. Το αυτί των Ρώσων φαίνεται πως δεν ιδρώνει, και τη θέση τους εξέφρασε με ακρίβεια ο είρων υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, τον οποίο περιγράφουν οι πρώην συνάδελφοι του στον ΟΗΕ ώς το άτομο που «σε πάει και σου δείχνει τη βρύση, αλλά επιστρέφεις μαζί του και είσαι διψασμένος».

Ο κ. Λαβρόφ, που ρωτήθηκε για την «έξωση» της χώρας του από την ομάδα των G8, απάντησε με τη φράση ότι «εξάλλου όλα τα σημαντικά θέματα συζητούνται στη G20». Και δεν έχει άδικο, διότι ο αποκλεισμός της Ρωσίας από την ομάδα των επτά πιό πλούσιων βιομηχανικών χωρών δεν επηρεάζει την οικονομία της, ούτε και τη στάση της σε διεθνή πολιτικά και οικονομικά θέματα.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα δεν έχει αντιληφθεί προφανώς ότι η Μόσχα δεν αλλάζει τις αποφάσεις της επειδή ο ηγέτης της Αμερικής έχει θυμώσει. Στο Λευκό Οίκο δεν έχουν καταλάβει πως ο Πούτιν δεν είναι ο μόνιμα μεθυσμένος Μπόρις Γέλτσιν, ο οποίος είχε παραδώσει τα κλειδιά του Κρεμλίνου στην Ουάσιγκτον. Είναι κάτι το διαφορετικό αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος «δεν αναλύεται», ούτε είναι προβλέψιμος. Και πάνω απ’ όλα δεν είναι δειλός.

Ο κ. Ομπάμα, που κατηγορείται από τους Ρεπουμπλικανούς ότι είναι επικίνδυνα ανεκτικός και καθόλου συγκρουσιακός, είναι ο μόνος που θα μπορούσε «να τα βρει» με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Ακριβώς επειδή απορρίπτει τον «ψυχρό πόλεμο» όπως ο διάολος το λιβάνι και αποφεύγει τις συγκρούσεις, τις οποίες πάντα πληρώνει σε ζωές νέων παιδιών και σε χρήμα η Αμερική. Οι πόλεμοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν κόστισαν μέχρι τώρα 3 και πλέον τρισεκατομμύρια δολάρια. Ενα ασύλληπτο ποσό, που εάν είχε ξοδευτεί μέσα στη χώρα, θα είχε μειωθεί η ανεργία και η οικονομία δεν θα κινδύνευε πάλι με εκτροχιασμό.

Είναι καθήκον και υποχρέωση του Αμερικανού προέδρου να σταματήσει τα ψυχροπολεμικά παιγνίδια με τη Ρωσία του κ. Πούτιν. Ούτε του πάνε, ούτε του αρέσουν και δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε λύσεις. Αν επιμένουν, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, να μοιράσουν τον κόσμο, σύντομα θα αντιληφθούν πως φτύνουν στα μούτρα τους. Οι λαοί έχουν βαρεθεί τους πολέμους και συμπεριφορές όπως των κ. Ομπάμα και Πούτιν, είναι νερό στον μύλο των όπου γης εθνικιστών και ακραίων…

Πηγή περιοδ. "Επίκαιρα"

kostasxan

Λιαντίνης - Ο Ελληνικός πεσιμισμός

Έρχομαι τώρα στα τέσσερα σημεία που δείχνουν την κακή πορεία της παιδείας μας.

Το πρώτο σημείο της άγνοιας και της πλάνης είναι ότι δεν μας έ­μαθαν ποτές, πως οι έλληνες στάθηκαν ένας κόσμος άκρα μελαγ­χολικός.

Το καθημέρα των ελλήνων είναι το όρος Σίπυλο της Νιόβης, ό­που όλες οι βρύσες στάζουνε λύπη. Η λιγνή Ελλάδα ήταν μία κλαίου­σα ιτιά. Εδώ ως και τα ζώα μύρουνται και δακρύζουν. Θυμήσου, για παράδειγμα, τα δάκρυα που χύνανε τα άλογα του Αχιλλέα [Ομήρου, Ρ 437-8].

Στη χλωρίδα του ελληνικού στοχασμού βασιλεύουν τα κλαδιά των νεκρών. Το κυπαρίσσι και ο ασφόδελος.

Ούτε πριν ούτε μετά, κανένας λαός δεν ερεύνησε τα άγνωστα της φύσης και τα μυστήρια της ψυχής, για να φτάσει το βαθύ σκοτάδι και το συμπαγές μηδέν που φτάσανε οι έλληνες.

Κανένας λαός δεν βυθίστηκε όσο οι έλληνες στη μαύρη χολή του απαίσιου και της ματαιότητας. Μαύρη χολή. Μελαγχολία αλλιώς.

Βούδας, Σοπενχάουερ και όλες οι φιλοσοφίες του πεσσιμισμού και της άρνησης, μπροστά στον καημό των ελλήνων είναι αθλοπαι­διές και αθύρματα.

Και καμία θεωρία που υψώθηκε στο γενικό δεν άφηκε να της ξε­φύγουν τόσες φωνές αίρεσης, παράπονου, και απόγνωσης, όσο η κο­σμοθεωρία των ελλήνων.

Οι έλληνες είναι οι αυτουργοί, οι πρωτουργοί, και οι δημιουργοί του θρήνου και της σφοδρής σιωπής. Πρώτοι αυτοί δουλέψανε το νόημα της μοίρας και της συμφοράς. Σε σχέση με τον άνθρωπο, το άδικο το είδαν σε κλίμακα πανανθρώπινη. Και σε σχέση με τον κό­σμο, το κακό το είδαν σε κλίμακα παγκόσμια. Το κακό που είδαν οι έλληνες στη φύση η σύγχρονη φυσική το ονόμασε εντροπία, και τό ‘κλεισε στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής.

Είναι παράξενο που ετούτος ο Καύκασος της μοναξιάς και του πά­γου φαίνεται πως δεν φαίνεται στα έργα και στα λόγια τους.

Καθώς τα καράβια τους ταξιδεύουν στις γλαυκοκύανες θάλασσες, το μαγνάδι της επιφάνειας δεν αφήνει να φανεί πουθενά, ότι σε ό­λους εκείνους τους πλησίστιους πλόες λάμνει η βέβαιη αίσθηση και η βέβαιη γνώση τους για το κακό του κόσμου και για το άδικο του ανθρώπου.

Από ένα σημείο μάλιστα και πέρα αυτό το παράξενο γίνεται θαυμαστό. Γιατί όλος εκείνος ο κόσμος του θρήνου μετουσιώνεται σε κατανόηση και σε πικρή περηφάνεια. Γίνεται δηλαδή η ελληνική τέχνη.

Γίνεται εγκαρτέρηση, ήμερη κυριαρχία του λόγου στο άλογο, ό­ραση και εννόηση της βαθύτερης οργάνωσης του σύμπαντος.

Γίνεται το μελαγχολικό μειδίαμα ενός μελλοθάνατου που βλέπει ότι πεθαίνει. Δεν αφήνεται όμως στην παρηγοριά που προσφέρεται να του δώσει ο λόγος των γύρω του ότι θα ζήσει χρόνια ακόμη.

Αυτός ο μεταπλασμός της μελαγχολίας των ελλήνων σε τέχνη εί­ναι καίριας σημασίας. Γιατί άλλαξε το ποιόν και την υφή της. Τη μετέτρεψε από άρνηση σε δύναμη, και από εγκατάλειψη σε καρτερία. Έγινε δηλαδή ένας πεσσιμισμός χαρούμενος. Μία δυστυχία, που ωστόσο βρίσκει να χαίρεται. Αυτή την αιχμηρή κορυφογραμμή της χαρμολύπης, που οι έλληνες την περπατούν πολύ προσεχτικά, ο Ό­μηρος τη λέει «δακρυόεν γελάν» [Ομήρου Ζ 484].

Από ένα πανίσχυρο αποθεματικό θέσεων που μιλούν για τη με­λαγχολία των ελλήνων, θα φέρω δύο δημώδεις μαρτυρίες και μία λόγια κατάθεση, για να δειχτεί ο όγκος και το βάρος της ελληνικής λύπης.

Λένε, λοιπόν, πως κάποτε έγινε ένας αγώνας [Το γνωστό Certamen Homeri et Hesiodi] ανάμεσα στον Ό­μηρο και στον Ησίοδο για το πρωτείο. Να κριθεί, τέλος πάντων, στους έλληνες, ποιος από τους δύο μεγαλύτερους είναι ο πιο μεγάλος.

Η επιτροπή κρίσης, εκεί κάπου στην Αυλίδα ή στις Θήβες, κάθι­σε με σεβασμό τους δύο σοφούς στο θρονί τους, και άρχισε να τους ερωτά. Ήθελαν να μετρήσουν, ποιος θα δώσει τις πιο φρόνιμες α­ποκρίσεις στα ζητήματα.

Ρωτήσανε τον Ησίοδο, και αποκρίθηκε ζυγιασμένα. Οι θέσεις που έλαβε, φανέρωναν τον άνθρωπο με την πλούσια πείρα που έζησε στον κόσμο ζωντανός. Που έκαμε, και έπαθε, και έμαθε.

Ρωτήσανε και τον Όμηρο. Ο γλυκός αοιδός με τη λευκή κεφαλή και τα άδεια μάτια, που κάποια ερμηνεία θέλει να επιμένει πως έχα­σε το φως του γιατί δεν άντεξε το πολύ κακό που αντίκρυσε στον κόσμο, τους άκουσε μειλίχια.

Πες μας, λοιπόν, αστέρι στις θάλασσες και ήλιε στα βουνά, του είπανε. Πες μας, ποιο είναι το μεγαλύτερο στον άνθρωπο καλό. «Άριστο σε όλους και σε όλες», αποκρίθηκε ο Όμηρος, «είναι ο άν­θρωπος ποτέ να μη γεννιέται!».

Η επιτροπή έμεινε καγκελόξυλο. Ένας πονηρός όμως ανάμεσα στους κριτές, ένας ελληνικά πονηρός, ένας μικρός Οδυσσέας, σκόρ­πισε την ταραχή που γέννησε η σπαθιά του Ομήρου με μια δεύτερη ερώτηση.

Κανένας, του λέει, δεν μας ζήτησε γνώμη, αν θέλουμε να μας γεν­νήσει ή όχι. Να μας ειπείς, λοιπόν, ποιο είναι το δεύτερο στον άν­θρωπο καλό, που να το κρατά και στο χέρι. Το πάντων αιρετώτατον. Εκείνο που να μπορούμε δηλαδή να το διαλέγουμε κιόλας.

«Το δεύτερο στον άνθρωπο καλό», είπε ο Όμηρος, «είναι όταν γεν­νηθεί ο άνθρωπος, αμέσως να πεθαίνει» [Homeri opera, υπό T.W. Allen. Εκδ. Οξφόρδης, τόμος V, σ. 288: «αρχήν μεν μη φύναι επιχθονίοισιν άριστον· φύντα δ’ όμως ώκιστα πύλας Αίδαο περήσαι.»].

Αυτή η απόκριση κρύβει τη βία της ανάγκης και την αλυπησιά του χάρου. Και κάνει τον Όμηρο να γίνεται ο πρώτος τιμητής του θεού, όπως ο Κάιν είναι ο πρώτος φονιάς του ανθρώπου.

Όσο και να εξερευνά κανείς στη χώρα του θρήνου, δεν θα βρει πικρότερη θέση. Όπως δεν πρόκειται να βρει γυναίκα πιο ωραία από την ωραία Ελένη, που και κείνη την έπλασε ο Όμηρος.

Ωστόσο εμείς μπορούμε να γνωρίζουμε πως πίσω από τον Όμη­ρο δεν μιλάει ο Όμηρος, αλλά το συλλογικό πνεύμα της Ελλάδας.

Τα λόγια του είναι η δημοτική απήχηση του πνεύματος ενός λαού απάνου σ’ ένα ερώτημα που αγωνίζεται να κλείσει όλα του ανθρώ­που τα υπάρχοντα. Είναι μία απόκριση ίδια με τη λύση που προσπα­θεί να δώσει σήμερα η θεωρία του ενιαίου πεδίου, όπου μέσα σ’ ένα τύπο οι φυσικοί αγωνίζουνται να κλείσουν όλους τους νόμους της φύσης.

Άλλωστε το ξέρουμε, διακόσιους χρόνους τώρα κοντά, πως ο Όμηρος δεν υπήρξε. Το αθάνατο όνομά του είναι το δημοτικό τρα­γούδι των παλαιών ελλήνων.

Στα ίδια πατήματα βρίσκεται και η ιστορία που σώθηκε στα Απο­σπάσματα του Αριστοτέλη, και σ’ ένα κείμενο του Πλουτάρχου. Εί­ναι μάλιστα σημαδιακό, που η ιδέα αρχίζει με τον Όμηρο, την εκκίνηση, περνάει από τον Αριστοτέλη, το τέρμα της κλασικής Ελ­λάδας, και τελειώνει στον Πλούταρχο, την κατακλείδα του ελληνι­κού κόσμου.

Και να μη λησμονούμε ότι ο Πλούταρχος είναι μία επιβλητική μορ­φή στην Ελλάδα. Ρουσσώ, Γκαίτε, και Ναπολέων τον είχαν ολοζωής στο μαξιλάρι τους.

Κυνηγούσε, λέει η αφήγηση [Rose V., Aristotelis qui ferebantur Librorum Fragmenta, Lipsiae 1886, 40, 1481b], ο βασιλιάς Μίδας αγρίμια στα όρη της Μακεδονίας. Εκεί, αποσταμένος, έγειρε στη ρίζα ενός δρυ να συνεφέρει. Τότες ήταν που είδε δίπλα του το Σιληνό να κοιμάται.

Έχω την ευκαιρία, συλλογίστηκε ο ξύπνιος βασιλιάς. Και πιάνει το δαίμονα, και τον δένει με το σκοινί, να μη φύγει. Λέει:

—  Εγώ θα σ’ απολύσω, αλλά πρώτα να μου ειπείς.

—  Πες το μου, να στο ειπώ, κι απέ να μ’ αφήσεις να φύγω, του λέει ο αρχισάτυρος. Κι ούτε χρειαζόταν να με δέσεις, για να σου ειπώ.

—  Εξήγα μου, λοιπόν. Εσύ που κρέμεσαι ανάμεσα ουρανού και γης, και γνωρίζεις πράγματα που δεν τα φτάνει ανθρώπου νους. Ε­ξήγα μου, γιατί χρόνους τώρα τυραννιέμαι, και πάω να κρεπάρω. Ποιο είναι το μεγαλύτερο στον άνθρωπο καλό;

Ο Σιληνός αλαφιάστηκε. Τον συνεπήρε το ξάφνιασμα, ιδιοτρόπησε, κοίταξε πέρα.

—  Λύσε με να πηγαίνω, του λέει, και τράβα στο καλό σου. Ρωτάς πράγματα που δεν απαντιούνται.

Ο Μίδας εστάθηκε.

—  Κι αν δε μου αποκριθείς, του λέει, σ’ αυτό που σ’ ερωτώ, δεν έχεις λευτεριά. Εδώ στο δέντρο θα μείνεις δεντρωμένος. Όσο να σε λύσει ο λιμός, και να σε κατελύσει ο λύκος.

Θύμωσε τότε ο δαίμονας. Τίναξε βίαια τα χέρια του ψηλά, πέσανε τα δεσμά. Έστρεψε και κοίταξε τον άνθρωπο βλοσυρά, κι όλα τα γύρω μυρίσανε θειάφι. Το θείο συνεπήρε τον τόπο. Ο Μίδας, του πάρθηκε η μιλιά, κι έπεσε κατά γης. Και τότε ο Σιληνός, ο κορυφαίος στα όργια και ο σύντροφος του Διονύσου, τον επετίμησε:

- «Δαίμονος επιπόνου και τύχης χαλεπής εφήμερον σπέρμα, τι με βιάζεσθε λέγειν, ά υμίν άρειον μη γνώναι;»

μ’ ερωτάς, συνεχίζει,

«τί εστι το βέλτιστον τοις ανθρώποις, και τί τών πάντων αιρετώτατον»· μάθε το λοιπόν, και σκάσε:

«μετ’ αγνοίας των οικείων κακών αλυπότατος ο βίος. Άριστον γαρ πάσι και πάσαις το μη γενέσθαι. Δεύτερον δε το γενομένους αποθανείν ως τάχιστα» [Πλουτάρχου, Παραμυθητικός προς Απολλώνιον, 115 d].

Εντελώς ομοιότυπη για τον πεσσιμισμό των ελλήνων με τις δημο­τικές μαρτυρίες του Ομήρου, του Αριστοτέλους και του Πλουτάρχου, είναι και η προσωπική κατάθεση του Σοφοκλή που γίνεται με το στό­μα του χορού στο βασιλιά Οιδίποδα:

Μη φύναι τον άπαντα νι­κά λόγον· το δ’, επεί φανήι, βήναι κείσ’ οπόθεν περ ήκει πολύ δεύτερον ως τάχιστα.

(Το πιο καλύτερο απ’ όλα θε νά ‘τανε να μην είχε κανείς γεννηθεί, ή, μια που ήρθε στο φως, να γυρνά κείθ’ όπου ήρθε μια ώρα πιο μπρος. [Σοφοκλέους, Οιδίπους επί Κολωνώι, 1224. Μετάφρ. Γ. Γρυπάρη]. Εκτός από το Σοφοκλή είναι και πολλοί άλλοι έλληνες που μιλάνε με την ίδια πεσιμιστική σφοδρότητα. Ο Πλάτων λ.χ., ο Ευριπίδης, ο Βακχυλίδης, ο Θέογνις).

Το συμπέρασμα είναι πως από όλη ετούτη την κοιλάδα των κλαυθμών οι δάσκαλοι και οι διδακτικοί δεν μας έδειξαν φύλλο. Αντίθετα, μας είπαν τα αντίθετα. Μιλούν για ήλιο τα μεσάνυχτα και για πανη­γύρια στο καταχείμωνο.

Η Ελλάδα, μας λένε, σημαίνει την ηρεμία, το ρυθμό, τη γαλήνη. Ελλάδα είναι ο λογισμός, η αγνή απλότητα, η ευδαιμονία, το μέτρο. Προπάντων το μέτρο.

Όλα της Ελλάδας τα χωρεί ο Ζυγός στον ουρανό των ζωδίων. Και τα εννιά ξανθά κορίτσια της Αρμονίας τρέχουν με μικρές φωνές στα ειρηνικά πλατάνια του ποταμού. Ασπροεντυμένες και γάργαρες, σαν τη Ναυσικά και τις άλλες λουίζες, παίζουν τον κλήδονα και τη σφαίρα. Αλλά «quid πλατανών opacissimus» [Σεφέρη Γ., Ποιήματα, Ίκαρος 1979, σ. 60], που έλεγε ο Πλίνιος Νεότερος, και ο Σεφέρης. Γιατί helas θα πει αλίμονο, λέει ο Σεφέρης πάλι [Σεφέρη Γ., Έξι νύχτες στην Ακρόπολη. Εκδ. Ερμής, Αθήνα 1974, σ. 47], και όλοι οι γαλλόφωνοι [Η λέξη helas στα γαλλικά σημαίνει αλλίμονο].

....

Το δεύτερο σημείο της άγνοιας και της πλάνης είναι η λάθος εικόνα που μας δώσανε για την ελληνική τέχνη.

Πώς στέκεται ο σύγχρονος έλληνας απέναντι στην κλασική τέχνη; Οι μισοί κάτοικοι της Αθήνας δεν ανέβηκαν ποτέ στην Ακρόπολη. Και οι άλλοι μισοί ανέβηκαν για να ιδούν το Λυκαβηττό και τα ελενίτ στις στέγες του Ταύρου.

Τα καλοκαίρια ταξιδεύουμε στους Φιλίππους και στη Δωδώνη, να ιδούμε αρχαία τραγωδία, κι έχουμε το τέμπο των γιουρούκηδων, όταν εισβάλλουν στα γήπεδα.

Τι Μητρόπουλος, τι Μητροπάνος! άκου­σα κάποτε να λένε δυο νέοι μπροστά στην προτομή του Μητρόπουλου στην Επίδαυρο.

Στην πραγματικότητα, η τέχνη των Ελλήνων καθρεφτίζει τον αγώνα τους να νικήσουν τον πεσσιμισμό τους.

Η ελληνική τέχνη είναι το γέννημα του αδυσώπητου αλλά και του εξαίσιου κόπου να μετουσιώσει το βάρος του κόσμου σε ελαφράδα ζωής. Η θλίψη που γέννησε στον Έλληνα η γνωριμία του με το κακό του κόσμου, με το malum physicum  καθώς το λεν, παραχώρησε τη θέση της σε μία πικρή αποδοχή, σε μία συναίνεση ανάγκης με τις σκληρές δομές της φύσης. Και το πράγμα έγινε μ’ έναν τρόπο, ώστε την εγγενή συφορά του ανθρώπου να μην τη νοθέψει η δειλία και ο δόλος. Να μην κουκουλωθεί το κακό δηλαδή με την αυταπάτη και το ψέμα.

Πολύ περισσότερο, από αυτή την αισχρή παραποίηση να μην προκύψει στο τέλος παρηγοριά και συμφέρο. Γιατί όταν η συμφορά συμ­φέρει, να τη λογαριάζεις για πόρνη, λέει ο Ελύτης.

Αυτό το τελευταίο σημείο είναι ανάγκη να κατανοηθεί ως την ά­κρη του. Αλλιώτικα, η εικόνα μας για τους Έλληνες και την τέχνη τους θα σωριαστεί συγκορμοδεντρόριζη.

Το παράδειγμα που φέρνω, για να δείξω ότι οι Έλληνες δε νοθέψανε τη γνώση τους για τη σκληρότητα και την απανθρωπιά της φύ­σης, είναι ότι μπροστά στον τρόμο του θανάτου αρνήθηκαν να παρηγορήσουν με την ψευτιά για μια ζωή μετά θάνατο.

Θάνατος για τους Έλληνες δεν εσήμαινε το σταθμό που αλλάζω τραίνο. Από Γευγελή δηλαδή τραβάω για Λουμπλιάνα, και πάει λέ­γοντας.

Θάνατος για τους Έλληνες εσήμαινε ανυπαρξία ατελεύτητη, και σκοτάδι για πάντα. Αυτή την οδηγία  τους έδωκε η γλώσσα  και η σοφία της φύσης. Όλα τα άλλα είναι γεννήματα του φόβου μπροστά στο θάνατο, και δουλειά της φαντασίας. Είναι το τι δεν αντέχουμε, το τι δε θα θέλαμε, είναι πλύση εγκεφάλου από την παράδοση και τη συνήθεια, και δόλος αβυσσαλέος.

Ξέρεις πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα σ’ εκείνον που τιμά τη φυσική γνώση πως όταν πεθάνει θα χαθεί, όπως χάνεται το φύλλο του δέντρου, που λέει ο Όμηρος, και ανάμεσα σ’ εκείνον που τον έμαθαν να  πιστεύει πως όταν  πεθάνει, θα μεταναστέψει σε κάποια υπερουράνια Αμερική;

  ~ Δημήτρης Λιαντίνης - "Τα Ελληνικά".

  Πηγή: liantinis.org

antikleidi.com

Σώζουν τους τραπεζίτες, όχι τις τράπεζες…

Από το βήμα της Βουλής, η βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων Ραχήλ Μακρή εξαπέλυσε φοβερές καταγγελίες για τις ελληνικές τράπεζες, καταθέτοντας αποδείξεις ότι κάποια από αυτές, μετέφερε στα νησιά Κέυμαν, 25 δισεκατομμύρια ευρώ ενεργητικών κεφαλαίων.

Η απάντηση, κατά πάσα πιθανότητα, θα δοθεί αρμοδίως και εξίσου πιθανά, τίποτα παράνομο δεν διημείφθη και είναι καθ’ όλα νόμιμη αυτή η εξασφάλιση και η κ. βουλευτής “ψεκασμένη”. Εφόσον είναι νόμιμη, θα είναι και ηθική η πράξη, αυτά τα ζητήματα έχουν λυθεί προ πολλού.

Εν τω μεταξύ, μας λένε ότι το εγκληματικό P.S.I. (που μην ξεχνάμε ότι το μεθόδευσε ο ίδιος, αυτός ο παρασυνταγματολόγος που και από το έδρανο του «Πρωθυπουργού» μέσα στη Βουλή, ευτελίζει καθημερινά τους θεσμούς εξαπολύοντας τακτικές, αήθεις επιθέσεις στην κοινή μας λογική) ζημίωσε και τις τράπεζες που πρέπει κι αυτές να στηριχθούν.

Να στηριχθούν, λένε, οι τράπεζες επειδή στις τράπεζες έχομε εμπιστευθεί τις ρευστές οικονομίες μας. Μάλιστα, ορθόν. Τι σου φταίει ο παππούλης ή η γιαγιάκα να χάσουν το κομπόδεμα που φυλάνε για τα εγγόνια τους?

Στην πραγματικότητα όμως, οι Ολετήρες που μας κυβερνούν, δεν υποστηρίζουν τις τράπεζες και τις καταθέσεις μας, όπως ωρύονται ψευδόμενοι∙ υποστηρίζουν τους τραπεζίτες!

Υποστηρίζουν αυτή τη φάρα που τους κρατάει όλους στα κιτάπια της. Ανεξίτηλα είναι χαραγμένα τα ίχνη, στα τραπεζικά κατάστιχα. Οι περισσότερες βρομοδουλειές και η ιστορία της καταλήστευσης του δημόσιου πλούτου, δεκαετίες τώρα, είναι εκεί καταγεγραμμένη.

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες, λοιπόν, επειδή τρέμουν οι λήσταρχοι τους “λίσταρχους” κι άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να μας εξηγήσει γιατί οι αποτυχημένες διοικήσεις, υπεύθυνες διοικήσεις για τη σύνταξη παραπλανητικών ισολογισμών, γεμάτων κρυμμένες επισφάλειες, χρόνια τώρα, παραμένουν άθικτες. Διοικήσεις ύποπτες, που -κατά τα λεγόμενα- σήμερα ανενόχλητες, μπορούν να διοχετεύουν τα ενεργητικά στοιχεία των τραπεζών τους, εκτός Ελλάδας, σε φορολογικούς ή άλλους χρηματοπιστωτικούς παραδείσους.

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες, λοιπόν, και μάλιστα υπό την επίβλεψη ενός κεντρικού τραπεζίτη που όπως έχει γραφτεί κατ’ επανάληψη και επίμονα, σε οποιαδήποτε ευνομούμενη πολιτεία, ένας τέτοιος κεντρικός τραπεζίτης θα έκανε ήδη παρέα στον Ωραίο Μπρούμελ!

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες λοιπόν, επειδή δεν έχει παρουσιαστεί ακόμα ένας έντιμος λογιστής, να υπολογίσει και να μας πει, πόσες φορές περισσότερο από τις καταθέσεις μας, μας έχει κοστίζει και συνεχίζει να μας κοστίζει η ασφάλεια (sic) αυτών μας των καταθέσεων.

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες λοιπόν!

Και ασφαλώς δεν σώζουν τις καταθέσεις μας, όσες από αυτές είναι εγγυημένες από το κράτος.  Διότι τι αξία έχει η εγγύηση ενός πτωχού κράτους που το κυβερνάνε Ολετήρες? Τι αξία, τι φερεγγυότητα έχει ένα κράτος που τα τελευταία ψήγματα από τον δημόσιο πλούτο του, οι αναίσχυντοι που το κυβερνούν, τα ξεπουλάνε αντί πινακίου φακής?

Σώζουν τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες λοιπόν και θα το καταλάβομε αυτό, όταν φτάσει η στιγμή να ανοίξομε τα ντουλάπια τους, για να τα βρούμε γεμάτα σκονισμένους σκελετούς. Αλλά τότε θα είναι αργά πια, γιατί τα ελικόπτερα θα έχουν ζεσταθεί αρκετά, ώστε να μπορούν να απογειωθούν….

aienaristeyein

Ο Φασισμός της γραβάτας…

Το φονικότερο όπλο όλων των εποχών από καταβολής δίποδου δεν είναι η ατομική βόμβα, όπως την ένιωσαν στο πετσί τους ειδικά οι Γιαπωνέζοι, αλλά η γραβάτα. Εκτελούμαστε από στρατιώτες ενός συστήματος που η στολή παραλλαγής τους είναι…

κουστουμάκι και γραβάτα.

Του Γιάννη Λαζάρου

.Όλα ξεκίνησαν από αυτή την αναθεματισμένη γραβάτα που διαχώριζε τον απλό άνθρωπο από εκείνον που του προσέδιδε σοβαρότητα για να κάνει την δουλειά του ένα κομμάτι πανί δεμένο στο λαιμό. Από την εποχή των νοικοκυραίων του ’50, που πρώτα φορούσαν την γραβάτα και μετά το σώβρακο, μέχρι τη γενιά του σήμερα που η γραβάτα έχει μεταλλαχθεί σε πολλά είδη που διαχωρίζουν τους από πάνω με τους από κάτω.

Γραβάτα ο πολιτικάντης, γραβάτα ο δασκαλάκος, γραβάτα ο δικηγόρος, γραβάτα ο ψάλτης, γραβάτα ο στρατιωτικός, γραβάτα ο αστυνομικός, γραβάτα ο πανεπιστημιακός,  όπου θέση ισχύος και γραβάτα. Αυτά μέχρι το 1974 που ο πρώην γραβατοφορεμένος υπουργός Α. Παπανδρέου κατάλαβε ότι η γραβάτα είναι η αχίλλειος πτέρνα των «νοικοκυραίων» και εμφάνισε την πιο εξουσιαστική γραβάτα όλων των εποχών:

Το ζιβάγκο. Ακολουθώντας την τακτική των φεμινιστριών που έκαψαν τα σουτιέν τους πλάσαρε το ζιβάγκο και ακριβώς όπως κατέληξε το καμένο σουτιέν να γίνει φιρμάτο σεξουαλικό φετίχ, έτσι και το ζιβάγκο κατέληξε να γίνει η γραβάτα «λαϊκό αξεσουάρ» των σοβαρών πολιτικών ξανά.

Το μόνο που κράτησε λίγο παραπάνω ήταν ο τσιγκελωτός ή τύπου Ζαπάτα μύσταξ μετά μύξας που ήταν απαραίτητο αξεσουάρ για το λαό που είχε αναλάβει την εξουσία. Μετά γλιτώσαμε από τα μουστάκια και την μύξα τους. Έπιασαν δουλειά οι στιλίστες, όπως Αμερική.Αφού λοιπόν έβγαλε και ο τελευταίος πασοκοζωϊσμένος έβγαλε το μάλλινο σώβρακο, φόρεσε γραβάτα και κατέβηκε στην Αθήνα να πάρει έδρα στην Βουλή, τότε βγήκε ένα νέο είδος γραβάτας για να διαχωρίσει τους πασοκοτσοπαναραίους από τους κουλτουρέ αριστερούς:

Το φουλάρι ή μπαντάνα. Για να δείξει ο «μάγκας» αριστερός ή ανένταχτος ότι δεν είναι της ίδιας πάστας με τους λαϊκοπασόκους, ό,τι και να φορούσε πάντα ένα φουλάρι στο λαιμό έδειχνε την ένταξή του στην ευρύτερη πάντα αριστερά αποδεχόμενος όμως πάντοτε τους διορισμούς και τα δωράκια από τους πασοκονεοδημοκράτες για το παντεσπάνι του.Θα μου πεις σήμερα ο σοβαρός αριστερός πολιτικός Τσίπρας δεν φοράει ούτε γραβάτα, ούτε ζιβάγκο, ούτε μπαντάνα.

Σου απαντώ ότι σήμερα έχουμε γραβάτα-πουκαμισάκι ανοιχτό, γραβάτα-παλαιστινιακή μαντίλα, γραβάτα-μακό μπλουζάκι με τον Τσε, γραβάτα-σουτιέν να κάνει το βυζί 5 νούμερα μεγαλύτερο, γραβάτα-σακίδιο πλάτης, γραβάτα-γαλότσα 83ευρώ, γραβάτα-μπιχλίμπιδι στο λαιμό, γραβάτα-κασκόλ, γραβάτα-στενό ταγιέρ, γραβάτα-γιλέκο δημοσιογραφικό, γραβάτα-τάνγκα, και ό,τι κάνει την διαφορά με τον λαουτζίκο που βλέπει το σύμβολο γραβάτα και ξέρει ότι εκεί υπάρχει η γραμμή που τον διαχωρίζει με την πάνω τάξη.

Η απουσία της πραγματικής γραβάτας στο κοινοβούλιο κάνει πιο ηχηρή την παρουσία της από οποιαδήποτε άλλη εποχή. Και είναι η πιο επικίνδυνα αποδοτική: «Κοίτα μας μοιάζουμε σαν εσένα».  Αποδεχόμενος ο λαός την σοβαρότητα της εικόνας (γραβάτα γαρ) δεν έδινε σημασία στα λόγια και έργα των σοβαροφανών. Για παράδειγμα σου πετάει η γραβάτα σακίδιο πλάτης πως στα εξήντα θα αποχωρήσει από την πολιτική. Όλα καλά, όμως εκτός από την δήλωση πως εδώ θα είμαι για κάμποσα χρόνια υπάρχει και μια απορία.

Πότε ακριβώς μπήκες ρε μάγκα στην πολιτική για να έρθει η ώρα να βγεις; Φαίνεται κουβαλάς πολλές σίγουρες υπογραφές στην γραβάτα-σακίδιο πλάτης για να νιώθεις ότι ήσουν χρόνια στην πολιτική κρυμμένος και θα αποχωρίσεις σε 8 χρόνια άνευ καμιάς αμφιβολίας με την γραβάτα σου στον ώμο.Με την σιγουριά της σοβαρότητας της γραβάτας παίρνουν το δικαίωμα Έλληνες επιστήμονες, νομικοί και οικονομολόγοι, να υπογράψουν ένα Μανιφέστο με το οποίο με νύχια και δόντια θέλουν «Μια πολιτική ένωση στην Ευρώπη».

Παρέα με τους ανάλογους σοβαρούς συναδέλφους τους, Γάλλους και Γερμανούς, που πρώτοι ξεκίνησαν την κίνηση των επιστημόνων της Ευρώπης το πάνε μακριά το γράμμα. Όχι μόνο μία Ευρώπη στην Ευρωζώνη, αλλά μία Ευρώπη για όλη την Ευρώπη με κοινά τα πάντα. Σε αυτό τους το Μανιφέστο καλούν και άλλους σοβαρούς της γραβάτας Έλληνες επιστήμονες να βάλουν την υπογραφή τους για να συνεχίσουν το αγαστό τους έργο.

Η γραβάτα μάς κρέμασε και η γραβάτα θα μάς αποτελειώσει. Αυτό το μικρό κομμάτι πανί που ακυρώνει τις προσωπικότητες των ανθρώπων και δίνει αποκλειστική βάση στις φιλοδοξίες των απάνθρωπων για μία θέση στην πάνω τάξη της κοινωνικής πυραμίδας.Το μόνο που δεν αλλάζει είναι η γραβάτα θηλιά του μη παραδόπιστου λαού. Εκείνου που διαφέρει χωρίς να έχει ανάγκη κανένα στιλιστικό φετίχ για να δημιουργήσει. Του επικίνδυνου κομματιού της «κοινωνίας» που πρέπει οι γραβατολάγνοι να του σφίξουν την θηλιά – γραβάτα μέχρι το τέλος.

Μέχρι που η φανερή ή κρυμμένη γραβάτα να γίνει το λάβαρο του Ολοκληρωτισμού

paganeli

Επίθεση του Αλ. Τσίπρα στην κυβέρνηση και τον Ευ. Βενιζέλο

Σε μια κατάσταση «μνημονιακής ανωμαλίας» βρίσκεται η χώρα υπογράμμισε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας απόψε σε συγκέντρωση στην Σύρο, αναφερόμενος στο περιεχόμενο του πολυνομοσχεδίου και την γενικότερη κυβερνητική πολιτική

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πρόσθεσε ότι «δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση ομαλότητας, που επιτρέπει στην κοινωνία να εκφράζεται δημοκρατικά και να δίνει το παρών στις αποφάσεις που την αφορούν», ενώ εξαπολύοντας οξύτατη επίθεση κατά του Ευ. Βενιζέλου, τον χαρακτήρισε «πρωταθλητή της χυδαιότητας».
Αναφερόμενος στις επικείμενες εκλογές ο κ. Τσίπρας εξέφρασε την βεβαιότητα ότι «ο λαός θα δώσει τη δύναμη στο ΣΥΡΙΖΑ να τελειώνει με το παλιό, το φθαρμένο, το ένοχο, που κρύβεται πίσω από τα κακοραμμένα μεταρρυθμιστικά κουστούμια της σημερινής ΝΔ και του σημερινού ΠΑΣΟΚ».

papaioannou-giannis

Ν.Φάρατζ: "Θαυμάζω τον Β.Πούτιν και τον ευφυή τρόπο που χειρίστηκε τη κρίση στη Συρία"

Ίνδαλμα φαίνεται ότι έχει γίνει

 ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, για πολλούς ηγέτες

 μετά και τους χειρισμούς του 

σε Συρία-Ουκρανία. Ο ηγέτης 

του αντιευρωπαϊκού Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), Νάιτζελ Φάρατζ, σε 

συνέντευξη του δήλωσε ότι θαυμάζει τον Β.Πούτιν και τον «ευφυή» 

τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε την κρίση στη Συρία, δηλώσεις που 

ξεσήκωσαν αντιδράσεις μέσα στη Βρετανία!

Όταν ερωτήθηκε για ποιον ηγέτη τρέφει μεγαλύτερη εκτίμηση, ο Φάρατζ 

δήλωσε στο περιοδικό GQ:«Ως χειριστή, όχι ως άνθρωπο, θα έλεγα 

τον Πούτιν. Αναφέρομαι  ειδικά στον τρόπο που διαχειρίστηκε το 

συριακό θέμα: Ευφυής. Όχι ότι εγκρίνω τον Πούτιν από πολιτικής 

άποψης. Πόσοι Ρώσοι δημοσιογράφοι βρίσκονται άραγε τώρα στη 

φυλακή;», είπε ο Φάρατζ.

Ο Πούτιν διατήρησε στην εξουσία τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ-Άσαντ,

 εμπόδισε κατ' επανάληψη τις προσπάθειες του ΟΗΕ να επιβάλει κυρώσεις 

στη Δαμασκό και προμηθεύει με όπλα τη συριακή κυβέρνηση, εν μέσω

 του εμφυλίου πολέμου στον οποίο τα τελευταία τρία χρόνια έχουν χάσει 

τη ζωή τους πάνω από 146.000 άνθρωποι, σχολιάζει το πρακτορείο

 ειδήσεων Ρόιτερς.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Βρετανίας Νικ Κλεγκ, ο οποίος 

την περασμένη εβδομάδα τέθηκε αντιμέτωπος με τον Φάρατζ σε μια

 τηλεοπτική πολιτική συζήτηση ενόψει των ευρωεκλογών, επέκρινε

 έντονα τα σχόλια του ηγέτη του αντιευρωπαϊκού κόμματος.

«Νομίζω απλώς πως είναι αλλόκοτο το ότι ο Νάιτζελ Φάρατζ προφανώς

 θαυμάζει τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ήταν ο κύριος χορηγός 

και προστάτης ενός από τους πιο βίαιους δικτάτορες όλων των εποχών,

 του προέδρου Άσαντ», δήλωσε ο Κλεγκ στους δημοσιογράφους.

Ο Φάρατζ έχει αποδοκιμάσει τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή

 Ένωση διαχειρίστηκε την ουκρανική κρίση, υποστηρίζοντας ότι ώθησε

 τη Ρωσία να επέμβει και ότι η ΕΕ έχει «αίμα στα χέρια της».

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr