Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013

Πώς να μην πεθάνετε από τη λιτότητα


Των David Stuckler και Sanjay Basu*
Νωρίτερα αυτόν το μήνα, στην παραθαλάσσια ιταλική πόλη Τσιβιτανόβα Μάρτσε, αναφέρθηκε μια τριπλή αυτοκτονία. Ένα έγγαμο ζεύγος, η 68χρονη Άννα Μαρία Σοπράντσι και ο 62χρονος Ρομέο Ντιονίζι μοχθούσαν να τα βγάλουν πέρα με μια σύνταξη 500 ευρώ, αλλά ήδη είχαν μείνει πίσω στην καταβολή των ενοικίων τους. Καθώς τα νέα μέτρα της ιταλικής κυβέρνησης ανέβασαν το όριο συνταξιοδότησης, ο Ντιονίζι, ένας παλαίμαχος οικοδόμος, προστέθηκε στους ιταλούς esodati(«εξορισμένους»), τους ηλικιωμένους εργαζόμενους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας χωρίς να διαθέτουν δίκτυ κοινωνικής προστασίας. Στις 5 Απριλίου, άφησαν ένα σημείωμα στον γείτονά τους, ζητώντας του να τους συγχωρέσει και απαγχονίστηκαν σε μια ντουλάπα στο σπίτι τους. Όταν έμαθε το νέο ο αδελφός της Σοπράντσι, Τζουζέπε, πνίγηκε στη θάλασσα της Αδριατικής.
Η σχέση μεταξύ ανεργίας και αυτοκτονιών έχει παρατηρηθεί από το 19ο αιώνα. Οι άνεργοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν από ό,τι οι εργαζόμενοι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο δείκτης αυτοκτονιών αυξάνεται αργά από το 2000 και έκανε ένα άλμα κατά τη διάρκεια της ύφεσης του 2007-2009. Σε ένα νέο βιβλίο μας, εκτιμούμε πως το «πλεόνασμα» αυτοκτονιών, που προήλθαν από αίτια που σχετίζονται με την κρίση, έφθασε τις 4,750 μεταξύ 2007 και 2010. Αυτά τα κρούσματα ήταν εμφανώς περισσότερα στις πολιτείες που είχαν περισσότερες απώλειες θέσεων εργασίας. Το 2009, οι θάνατοι από αυτοκτονίες υπερέβησαν εκείνους από αυτοκινητιστικά ατυχήματα. ...
Αν όμως οι αυτοκτονίες ήταν ο μόνος -αναπόφευκτος- φόρος αίματος της οικονομικής δυσπραγίας, θα μπορούσε απλά να προστεθεί στις άλλες ανθρώπινες τραγωδίες της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Αλλά δεν είναι.
Πολλά κράτη που περιέκοψαν τους προϋπολογισμούς υγείας και κοινωνικής προστασίας, σαν την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία, είδαν τη δημόσια υγεία τους να επιδεινώνεται πολύ περισσότερο από κράτη σαν τη Γερμανία, την Ισλανδία και τη Σουηδία που διατήρησαν τα κοινωνικά τους δίκτυα προστασίας και επέλεξαν την τόνωση της οικονομίας από τη λιτότητα (η Γερμανία κηρύσσει τις αρετές της λιτότητας μόνο για τους άλλους).
Ως ακαδημαϊκοί στους τομείς της δημόσιας υγείας και της πολιτικής οικονομίας, παρακολουθούσαμε έντρομοι τους πολιτικούς να συζητούν για περικοπές και ελλείμματα, χωρίς την παραμικρή αναφορά στο ανθρώπινο κόστος των όποιων αποφάσεών τους. Ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία μελετούσαμε τη σχέση μεταξύ οικονομικών σοκ (από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ‘20 και του ‘30 ως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ασιατική κρίση) και δημόσια υγείας. Είχαμε διαπιστώσει πως ο κόσμος δεν αρρωσταίνει αναγκαστικά λόγω του κλυδωνισμού της οικονομίας. Είναι οι οικονομικές πολιτικές που μπορούν να αποδειχθούν ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Στο ένα άκρο τοποθετείται η Ελλάδα, που βρίσκεται καταμεσής σε μια καταστροφική κρίση της δημόσιας υγείας. Από το 2008 οι δαπάνες υγείας μειώθηκαν κατά 40%, εν πολλοίς για να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι που θέτει η λεγόμενη «τρόικα» του «διεθνούς νομισματικού ταμείου», της «ευρωπαϊκής επιτροπής» και της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας». Γύρω στους 35 χιλιάδες ιατροί, νοσηλευτές και άλλοι εργαζόμενοι στον τομέα υγείας έχασαν τη δουλειά τους.
1. Τα νοσοκομεία κατακλύζονται από ασθενείς που αποφεύγουν να εφαρμόζουν βασικούς κανόνες υγείας λόγω των μεγάλων χρόνων αναμονής για προληπτικές ιατρικές εξετάσεις και του κόστους των φαρμάκων.
2. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 40%.
3. Τα κρούσματα του ιού του ΑIDS υπερδιπλασιάστηκαν, καθώς περικόπηκε το πρόγραμμα προσφοράς νέων συρίγγων. Μετά τη μεγάλη εκστρατεία εξόντωσης των κουνουπιών, επανεμφανίστηκε η ελονοσία, για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Στους αντίποδες, η Ισλανδία απέφυγε μια ανάλογη ανθρωπιστική κρίση, αν και βίωσε το 2008 τη μεγαλύτερη τραπεζική κρίση στην παγκόσμια ιστορία, αναλογικά με το μέγεθος της οικονομίας της. Μετά τη χρεοκοπία των τριών μεγαλυτέρων τραπεζών της, το έλλειμμα εκτινάχτηκε, η ανεργία εννεαπλασιάστηκε και η αξία του εθνικού της νομίσματος, της κορώνας, εκμηδενίστηκε. Η Ισλανδία έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που προσέφυγε στο ΔΝΤ μετά το 1976. Αντί όμως να επιδοτήσει τις τράπεζες και να περικόψει τις κρατικές δαπάνες, όπως ζητούσε το ΔΝΤ, οι ισλανδοί πολιτικοί έκαναν κάτι ριζοσπαστικό: έθεσαν τα προγράμματα λιτότητας στην κρίση του λαού.
Σε δύο δημοψηφίσματα, το 2010 και το 2011, οι ισλανδοί ψήφισαν υπέρ της σταδιακής, και όχι της εφάπαξ αποζημίωσης των ξένων καταθετών στις ισλανδικές τράπεζες, αποφεύγοντας την επιδείνωση της λιτότητας. Η ισλανδική οικονομία ανέκαμψε, ενώ η ελληνική καταποντίστηκε. Κανένας ισλανδός δεν απώλεσε ανέκαμψε την πρόσβασή του σε υπηρεσίες υγείας, παρά την αύξηση της τιμής των φαρμάκων. Δεν παρατηρήθηκε κάποια αύξηση στον αριθμό των αυτοκτονιών. Πέρυσι, η πρώτη έκθεση παγκόσμιας ευτυχίας του ΟΗΕ συμπεριέλαβε την Ισλανδία στις πιο ευτυχισμένες χώρες του κόσμου.
Οι σκεπτικιστές θα μας υποδείξουν τις διαρθρωτικές διαφορές μεταξύ της οικονομίας της Ισλανδίας και της Ελλάδας. Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη κατέστησε αδύνατη την υποτίμηση του νομίσματός της, πράγμα που στένευε τα πολιτικά της περιθώρια να απορρίψει τις συνταγές λιτότητας του ΔΝΤ. Αλλά αυτές οι παρατηρήσεις ενισχύουν τη βασική μας θέση: πως η οικονομική κρίση δεν εξυπακούεται αναγκαστικά μια κρίση της δημόσιας υγείας.
Κάπου ανάμεσα στα δύο άκρα, την Ελλάδα και την Ισλανδία, βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αρχικά, το 2009, τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας διέσωσαν το δίκτυ κοινωνικής προστασίας. Αλλά πέραν της αύξησης των αυτοκτονιών, υπήρξαν προειδοποιητικά σημάδια πως η κατάσταση της δημόσιας υγείας επιδεινώνεται. Οι συνταγές αντικαταθλιπτικών αυξήθηκαν. Γύρω στις 750.000 (ιδίως άνεργοι νέοι) στράφηκαν στον αλκοολισμό. Πάνω από 5 εκατομμύρια έχασαν κάθε πρόσβαση στις υπηρεσίες δημόσιας υγείας, είτε διότι απώλεσαν τις εργασίες τους και δε μπορούσαν πια να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους συνδρομές στο καθεστώς COBRA που ίσχυε τότε, είτε διότι έπαψαν να είναι «επιλέξιμοι» από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Οι προληπτικές ιατρικές εξετάσεις μειώθηκαν, καθώς ο κόσμος τις ανέβαλε -ως ότου καταλήξει στα «επείγοντα». Αργότερα οι ρυθμίσεις που εισήγαγε ο πρόεδρος Ομπάμα επεξέτειναν την ασφαλιστική κάλυψη.
Αλλά η «κατάσχεση» των 85 εκατομμυρίων δολαρίων που ισχύει από την 1η Μαρτίου θα περικόψει ως το τέλος του έτους την επιδότηση της διατροφής περίπου 600.000 εγκύων, νεογέννητων και βρεφών. Τα επιδόματα κοινωνικής στέγασης θα περικοπούν κατά 2 δις ως το τέλος του έτους, ενώ 1.4 εκατομμύρια σπίτια εξακολουθούν να βρίσκονται υπό κατάσχεση. Ακόμα και οι προϋπολογισμοί των «κέντρων για έλεγχο και πρόγνωση των ασθενειών», του βασικού μέσου της πολιτείας μας ενάντια σε επιδημίες όπως η περυσινή της μηνιγγίτιδας, περικόπηκαν κατά τουλάχιστο 18 εκατομμύρια.
Προκειμένου να ελέγξουμε την υπόθεσή μας πως η λιτότητα σκοτώνει, αναλύσαμε δεδομένα από διάφορες περιοχές και εποχές. Μετά την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης, η οικονομία της Ρωσίας κατέρρευσε. Η φτώχεια πολλαπλασιάστηκε και το προσδόκιμο επιβίωσης μειώθηκε, ιδίως μεταξύ των νεότερων εργαζόμενων ανδρών. Αλλά τα πράγματα δεν έγιναν με παρόμοιο τρόπο σε ολόκληρη την επικράτεια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία, το Καζακστάν και τα βαλτικά κράτη (η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία) που υιοθέτησαν «θεραπείες σοκ» υπό τη συνηγορία οικονομολόγων, σαν τους Τζέφρι Σακς και Λόρενς Σάμερς, βίωσαν επώδυνες αυξήσεις στους δείκτες αυτοκτονιών, στα καρδιαγγειακά νοσήματα και στους θανάτους από αλκοολισμό.
Αλλά η Λευκορωσία, η Πολωνία, η Σλοβενία κ.λπ. υιοθέτησαν μια διαφορετική, πιο σταδιακή προσέγγιση, σύμφωνα με τις συστάσεις οικονομολόγων, σαν τον Τζόζεφ Στίγκλιτς ή πολιτικών σαν τον πρώην ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αυτά τα κράτη ιδιωτικοποίησαν τμηματικά τις κρατικοδίαιτες οικονομίες τους και προστάτευσαν πολύ καλύτερα τη δημόσια υγεία τους από εκείνα που επέλεξαν τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις, προκαλώντας σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Αλλά εκτός από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ασιατική οικονομική κρίση του 1997 λειτούργησε επίσης ως ζωντανό εργαστήριο και προσφέρει ορισμένες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις προς μελέτη. Η Ταϊλάνδη και η Ινδονησία, που υποτάχτηκαν στους σκληρούς όρους του ΔΝΤ, βίωσαν μαζικό λιμό και ξαφνική άνοδο των θανατηφόρων κρουσμάτων από μεταδοτικές ασθένειες, ενώ η Μαλαισία, που αντιστάθηκε στις συμβουλές του ΔΝΤ, προστάτεψε την υγεία των κατοίκων της. Το 2012 το ΔΝΤ παραδέχθηκε δημοσίως πως οι επιπτώσεις των συνταγών του προκάλεσαν τελικά στην οικονομία και την υγεία τριπλάσια ζημιά από τις αρχικές του εκτιμήσεις.
Εξίσου διδακτική μπορεί να είναι η αμερικανική διαχείριση της μεγάλης ύφεσης της δεκαετίας του ‘30 στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκειά της, οι δείκτες θνησιμότητας στις ΗΠΑ μειώθηκαν κατά 10%! Οι ΗΠΑ γνώρισαν μεν μια θεαματική αύξηση των αυτοκτονιών μεταξύ του 1929 -όταν κατέρρευσε το χρηματιστήριο- και του 1932 -όταν εξελέγη πρόεδρος ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ- αλλά η επίδραση αυτής της αύξησης των αυτοκτονιών στο δείκτη θνησιμότητας υπερκαλύφθηκε κατά πολύ από την «επιδημιολογική μετάβαση»: τις βελτιώσεις στην υγιεινή και τον περιορισμό των θανατηφόρων κρουσμάτων από ασθένειες σαν τη φυματίωση, την πνευμονία και την γρίπη, αλλά και από την απότομη μείωση των θανατηφόρων αυτοκινητιστικών ατυχημάτων, καθώς οι αμερικανοί περιόρισαν την αυτοκίνηση για οικονομικούς λόγους.
Συγκρίνοντας τα δεδομένα πολλών πολιτειών, διαπιστώσαμε πως για κάθε 100 δολάρια κατά κεφαλή δαπανών του «νιου ντιλ», είχαμε μείωση στους θανάτους από πνευμονία της τάξης των 18 ανά 100.000 κατοίκους, μείωση της βρεφικής θνησιμότητας κατά 18 ανά 1.000 γεννήσεις και μείωση των αυτοκτονιών κατά 4 ανά 100.000 ανθρώπους. Σύμφωνα με την έρευνά μας, κάθε δολάριο που επενδύεται στη δημόσια υγεία μπορεί να προσφέρει 3 δολάρια αύξησης του εθνικού πλούτου. Οι επενδύσεις στη δημόσια υγεία, όχι μόνο σώζουν ζωές κατά τη διάρκεια της ύφεσης, αλλά και επισπεύδουν την οικονομική ανάκαμψη.
Τρία είναι αυτά τα σημαντικότερά μας ευρήματα, όσον αφορά στις πολιτικές υγείας σε συνθήκες οικονομικής κρίσης:
-Πρώτον, μην πλήττετε τη δημόσια υγεία. Αν τα μέτρα λιτότητας ελέγχονταν με τα κριτήρια που ελέγχονται οι φαρμακευτικές ουσίες, θα είχαν απαγορευτεί εδώ και πολύ καιρό λόγω των θανατηφόρων παρενεργειών τους. Κάθε χώρα οφείλει να δημιουργήσει μιαν ανεξάρτητη αρχή «υγειονομικής ευθύνης», όπου επιδημιολόγοι και οικονομολόγοι θα αξιολογούν τις επιπτώσεις των οικονομικών μέτρων στη δημόσια υγεία.
-Δεύτερον, αντιμετωπίστε την ανεργία σαν την πανδημία που είναι στην πραγματικότητα. Η ανεργία είναι το βασικό αίτιο της κατάθλιψης, του άγχους, του αλκοολισμού και της τάσης για αυτοκτονία. Στη Φιλανδία και τη Σουηδία ανελήφθησαν πολιτικές πρωτοβουλίες αποτροπής των αυτοκτονιών μέσω της επιδότησης «ενεργητικών» προγραμμάτων επιδότησης της απασχόλησης, στα οποία οι νέοι άνεργοι βοηθιούνταν να επανέρθουν γρήγορα στην αγορά εργασίας. Τα προγράμματα αυτά είχαν σαφή οικονομικά οφέλη.
-Τέλος, στους δύσκολους καιρούς αυξήστε τις δαπάνες στη δημόσια υγεία. Το κλισέ σύμφωνα με το οποίο «μια ουγγιά πρόγνωσης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» τυχαίνει να ισχύει. Η τιθάσευση μιας επιδημίας στοιχίζει πολύ ακριβότερα από την πρόληψή της. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η πόλη της Νέας Υόρκης δαπάνησε άνω του 1 δις δολαρίων για να αντιμετωπίσει μια επιδημία ανθεκτικής στα αντιβιοτικά φυματίωσης. Αυτό το εξαιρετικά ανθεκτικό στέλεχος του ιού δημιουργήθηκε από την αδιαφορία της πολιτείας να ελέγξει πως οι φυματικοί, που προέρχονταν από χαμηλά κοινωνικά στρώματα, είχαν τη δυνατότητα να προμηθεύονται τα πάμφθηνα γενόσημα αντιβιοτικά τους και να ολοκληρώνουν την αποθεραπεία τους.
-Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς οικονομικά ιδεοληπτικός -εμείς πάντως είναι βέβαιο πως δεν είμαστε- για να διαπιστώσει πως το κόστος των πολιτικών λιτότητας μπορεί να μετρηθεί και σε ανθρώπινες ζωές. Δε δίνουμε συγχωροχάρτι σε κακές πολιτικές επιλογές του παρελθόντος, ούτε καλούμε σε παγκόσμια σεισάχθεια. Το ποιο ακριβώς είναι το σωστό μείγμα δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη και την Αμερική, είναι δουλειά των πολιτικών να το βρουν. Αυτό που εμείς διαπιστώσαμε είναι πως η λιτότητα -οι άμεσες, οριζόντιες, και σοβαρές περικοπές στις δαπάνες υγείας- δεν αυτοακυρώνεται απλά, αλλά επιπλέον είναι και θανατηφόρα.
*Ο David Stuckler είναι λέκτορας κοινωνιολογίας στο Κέιμπριτζ και ο Sanjay Basu αναπληρωτής καθηγητής ιατρικής στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

 nasosgr

Μια εικόνα που κραυγάζει και κατηγορεί...

 

Αυτή η φωτογραφία από το Ηράκλειο Κρήτης, με τη μητέρα να ψάχνει τα σκουπίδια και δίπλα το μωρό στο καροτσάκι, δεν είναι απλά  άλλο ένα δείγμα της περιβόητης "ανάπτυξης" που κατακλύζει σαν τη μαύρη πανώλη όλη την επικράτεια, εξανδραποδίζοντας-υποσιτίζοντας-σκοτώνοντας...
 Την "ανάπτυξη" των άψυχων, πλασματικών και μαγειρεμένων νούμερων, που ούτε αυτά δεν βγαίνουν πια! Την "ανάπτυξη" όπως την εννοούν όλοι αυτοί οι καταχραστές και μεγαλο-απατεώνες που ουδέποτε τιμωρήθηκαν (από ποιους άλλωστε; απ'τους εαυτούς τους;) Την "ανάπτυξη" (της πολιτικής αθλιότητας και τηλεχυδαιότητας) για την οποία επαίρεται το εγχώριο καθεστώς και σχεδόν απεγνωσμένα προβάλλουν ως πρότυπο(!) οι Ευρωπαίοι Καλιγούλες.

Σε αυτή την εικόνα συγκλίνουν δυο συνιστώσες: ο νόμος αιτίας-αποτελέσματος με τη στοιχειοθέτηση ενός αναπόφευκτου κατηγορητήριου. Κατηγορητήριου όχι τόσο για το πολιτικό καθεστώς που ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ, με σαφέστατα δείγματα και πλήθος ατασθαλιών στο ενεργητικό του εδώ και δεκαετίες, μέχρι η "πληγή να κακοφορμίσει" μολύνοντας με γάγγραινα ολόκληρο τον κοινωνικό οργανισμό. Ο οποίος και φέρει μεγάλες ευθύνες, αν όχι τόσο(ας πούμε) για τότε που κυριαρχούσαν μικρές και μεγάλες κοινωνικές "μάστιγες", οι οποίες και εξελίχτηκαν σε ανοιχτές βαθιές πληγές, ωστόσο αδικαιολόγητα για την τωρινή στάση. Που θυμίζει κλινικά νεκρό, χωρίς κανένα ενθαρρυντικό σημάδι πάλης για ζωή...

Ας γυρίσουμε όμως στην αρχική φωτο:

Το αποτέλεσμα εχει να κάνει με μια ολόκληρη γενιά, αποτυπωμένης στη φιγούρα της μητέρας,
που χάνει την αυτάρκεια, αξιοπρέπεια και κάθε δικαίωμα για ικανοποίηση βασικών αναγκών επιβίωσης. Όλα όσα υποτίθεται ότι κατοχυρώνονται από ένα δημοκρατικό σύνταγμα. Σε βαθμό που αγγίζει τα όρια κοινωνικής γενοκτονίας, από λαϊκούς εξολοθρευτές (αυτή είναι η σωστή λέξη!) που σπέρνουν τον τρόμο και δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα πια! Και που οι πολιτικές του πασαλείματος, της φανφάρας και της υποδειγματικής ρεμούλας, τις οποίες εδώ και χρόνια ακολούθησαν και οι νοοτροπίες-πρότυπα που καλλιέργησαν στο μυαλό και το σώμα της κοινωνίας: να συνιστούν την αιτία της σημερινής τρομαχτικής κοινωνικής κατάντιας και λαϊκού αλτζχάιμερ! Και οι παθογένειες, βεβαίως, πηγαίνουν σε μεγάλο βάθος χρόνου και πριν τη μεταπολίτευση, με τη φαυλοκρατία και  την πόλωση να διαπερνούν ως το μεδούλι σχεδόν την πολιτικοκοινωνική σκηνή του νεοελληνικού μόνιμου (κρυφά ή φανερά) προτεκτοράτου...Και φυσικά, το αποτέλεσμα της προηγούμενης αιτίας περιλαμβάνει και το μωράκι της φωτογραφίας! Η νέα γενιά που είναι ήδη εδώ για να σιχτιρίζει την ώρα και τη στιγμή που είδε το αρρωστημένο φως ενός κόσμου-κολαστήριου, αν και οι πιθανότητες να μη προλάβει να ριζώσει και να ανθίσει είναι ιδιαίτερα αυξημένες...Λόγω "ανάπτυξης!" Στο βασίλειο της κλονισμένης Υγείας και των διαλυμένων κοινωνικών υποδομών (New York Times: «Η Ελλάδα αντιμετωπίζει δημόσια υγειονομική καταστροφή). Οπότε για τη γενιά που είναι να έρθει, καλύτερα ας μη μιλήσουμε καθόλου, γιατί ίσως δεν υπάρχει σχεδόν τίποτανα πούμε...

Όσον αφορά το κατηγορητήριο;
Α! Εδώ η κοινωνική ψυχολογία ετοιμάζει ολόκληρη μελέτη, χρήσιμη στον ιστορικό επιστήμονα και συγχρόνως φιλόσοφο της Ιστορίας (του παρόντος αλλά και του μέλλοντος), που επιχειρεί να εμβαθύνει στο συλλογικό ασυνείδητο ολόκληρων λαών και να ερμηνεύσει όσο γίνεται πιο αντικειμενικά συμπεριφορές, φαινόμενα, αλλαγές, παγίωση δεδομένων. Που εμφανίζονται για πρώτη φορά ή επαναλαμβάνονται κυκλικά, έστω και με διαφορετικό "μανδύα".
 Στην περίπτωση του "λαμογιστάν" (άλλη μια ανελέητα εύστοχη υβριδιακή λέξη των εποχών), είδαμε (ρίξε αν θες μια ματιά και στους συνδέσμους), σε μια πρώτη απόπειρα ερμηνείας για το ποιες ήταν οι-πρώτου επιπέδου, γιατί υπάρχουν και βαθύτερες μάλλον-αιτίες που οδήγησαν εδώ, χρησιμοποιώντας βολικά το "τρένο" της κρίσης. Ώστε να πλήξουν στοχευμένα μια ευάλωττη χώρα, με καταλυτικά μεγάλο ποσοστό κακοδιαχείρισης και διαφθοράς. Αλλά πολύ μικρότερο χρέος σε σχέση με άλλους..!
 Όλα τα παραπάνω στοιχεία διαφθοράς και περί χρέους, αλλά και ποιους σώζουν πραγματικά τα χρήματα των τοκογλυφοδανείων , έχουν διαρρεύσει, το μέγεθος της κοροϊδίας έχει επισημανθεί και είναι γνωστό τοις πάσι (για όποιους φυσικά ενδιαφέρονται να μάθουν τι πραγματικά συμβαίνει, γιατί τα πρόβατα βελάζουν στα σφυρίγματα του τσοπάνη και τα "ζόμπι" απλά κινούνται βραδέως και μουγκρίζουν), οπότε...
 ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΑΙ ένα μεγάλο κομμάτι του άμεσα- το "έμμεσα" όλο και πιο πολύ σπανίζει- πληγέντα λαού της αποικίας ιδιωτικών δυναστών και τοκογλύφων, ότι ΔΕΝ συλλογίζεται! Την κρισιμότητα της κατάστασής του στην προκρούστεια κλίνη της κατάντιας του! Κι αν συλλογίζεται, στην ουσία και πάλι ΔΕΝ συλλογίζεται, γιατί ΔΕΝ πράττει! Έστω κι ενστικτωδώς! Με όποια μέσα διαθέτει. Αλλά περριχαρακώνεται στον προσωπικό του μικρόκοσμο, τη στιγμή που το ίδιο το προσωπικό του άσυλο (και δεν εννοώ μόνο την κατοικία με αυτό) παραβιάζεται και αλώνεται με τον πιο αφύσικο, πιο εξευτελιστικό, πιο βάρβαρο τρόπο!



Εξαιρούνται όλοι εκείνοι που βολεύονται και τρέφονται από αυτή την κατάσταση και δεν είναι και τόσο, ίσως, λίγοι. Και αυτοί που έχουν απωλέσει εκείνο τον ζωτικό σπινθήρα-πείτε τον ψυχή, ατομικότητα, αυτονομία προσωπικότητας-ο οποίος και αναδεικνύει την ανθρώπινη υπόσταση.

 Άρα όλοι όσοι απομένουν και ελπίζω ότι δεν είναι λίγοι, ας απαλλαγούν από σύνδρομα σαπισμένων "σανίδων σωτηρίας" ή ενοχικότητας, γιατί εξαπατήθηκαν-έστω και πολλές φορές-βίαια, κι ας καταλάβουν ότι όλα όσα τους ενώνουν είναι οι διαφορές τους με τους άλλους. Τους συνανθρώπους τους. Που μπορούν να γίνουν και σύντροφοί τους (η λέξη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός σοσιαλιστικού μανιφέστου και "ιδρύματος") και συνοδοιπόροι. Στη λαχτάρα για μια ζωή όπου η αξιοπρέπεια, η ανάληψη προσωπικών ευθυνών άνεϋ "ειδικών", η δημιουργικότητα και η δικαιοσύνη δεν θα είναι απλώς ορισμοί κενοί ουσίας.

Σίγουρα η πληθώρα κοινωνικών δικτύων κι εγχειρημάτων αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης και κοινωνικής οικονομίας που έχουν δημιουργηθεί σε όλη σχεδόν την επικράτεια για τη στήριξη των στρατιών από θύματα της "ανάπτυξης", αποτελούν ενθαρρυντικότατο δείγμα αντίδρασης. Υποκαθιστώντας (και βολεύοντας ίσως) εκείνον που όφειλε να μεριμνάει για το "ευ ζειν" του λαού: την υποτιθέμενη "δημοκρατική πολιτεία"(τι υποκρισία! ακόμα χρησιμοποιείται η φράση αυτή σε σχολικά εγχειρίδια και τηλεγκαρίσματα). Αλλά, δυστυχώς, δεν  έχουν τη δυναμική να αντιστρέψουν από μόνα τους την εξάπλωση της κοινωνικής αποσύνθεσης και του επιβαλλόμενου εξανδραποδισμού.

 Κατηγορούνται οι κάτοικοι αυτής της χώρας ότι έχουν εθιστεί στην κατάσταση του υπήκοου. Και μάλιστα σε αποκρουστικά παθητική version. Και υπήκοος (ή σκλάβος) ουδεμία σχέση έχει με δημοκρατικό πολίτη!


ανιχνευτής

Περίεργες παρεμβάσεις και γεγονότα άσχετα με την ιστορία μας...



Παρουσιάζουν αλλοιωμένα τα γεγονότα, καταργούν ήθη και έθιμα, θρησκείες και ότι άλλο μπορούν, ώστε να προχωρήσουν στον τελικό σκοπό τους… Ένα βίντεο που πρέπει να δουν όλοι οι Έλληνες και αφορά τα σχολικά βιβλία
και όλες τις παρεμβάσεις που έγιναν σε αυτά που διδάσκουν τα παιδιά μας...






πηγή http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr

H Λυκοσυμμαχία των Επιόρκων


Ενθυμείστε τον αρχικό αριθμό των «επιόρκων»; Οταν «έσκασε» το θέμα, ορισμένοι ομιλούσαν για 10-12-15.000! Κάποιοι πιο μετριοπαθείς και για να γίνεται το θέμα πιο πιστευτό
μέτραγαν τα δάκτυλά τους κι έβγαζαν τους επίορκους 8.000! Η συζήτηση του θέματος κράτησε μήνες, ώσπου ο αποστακτήρας να μετρήσει 5.000 επίορκα σταγονίδια στο ελληνικό Δημόσιο και με αυτόν τον αριθμό
τα νούμερα που μας κυβερνάνε να απευθύνονται στους
Ελληνες όπως απευθύνεται σε δαύτους η Τρόικα: με προστακτικές. Ιταμές και πονηρές· «επίορκοι» κατά το «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι».
Με το επίδικο των επιόρκων ως Δούρειο Ιππο καταργήθηκε ημονιμότητα των 1.500.000 δημοσίων υπαλλήλων (που εν τέλει είναι 480.000) στην Ελλάδα.
Με πολιορκητικό κριό το «θήλωμα των επίορκων» τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ έσπασαν το «ταμπού» της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, ανοίγοντας έναν ακόμα δρόμο για το τελικό αποξεχαρβάλωμα της δημόσιας διοίκησης και
την κατάτμησή της σε τιμάρια υπό τον ασφυκτικό πολιτικό έλεγχοτης εκάστοτε κυβέρνησης. Μεγάλη πρόοδος, ένας ακόμα «εκσυγχρονισμός», ένα ακόμα μεγάλο βήμα για την ανασυγκρότηση και την επανίδρυση του κράτους.
Ελα ντε όμως που οι επίορκοι μετρήθηκαν, ζυγίσθηκαν και βρέθηκαν λειψοί. Ελα ντε που έως τώρα, ψάχνουν από δω, ψάχνουν από κει και οι επίορκοι τους βγαίνουν τέσσερις!!! (αριθμός: 4!) Ντόρτια.
Δεν γνωρίζω αν οι επίορκοι είναι τέτταρες ή δεκατέτταρες ή εκατόντέτταρες! Ξέρω όμως
ότι αυτοί τους ψάχνουν, αυτοί τους μετρούν και τέσσερους τους βγάζουν!
Εγινε της «επίορκης» σε αυτήν τη χώρα για τους επίορκους και το όλον των επιόρκων δεν συναπαρτίζει ούτε μια μούντζα;!!
Δεν ξέρω, επαναλαμβάνω, πόσοι μπορεί να ’ναι οι επίορκοι ανάμεσα στους 650.000 (με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα μέσα) δημοσίους υπαλλήλους, αλλά είναι βεβαίως επίορκοι
όσοι απ’ τους κυβερνώντες φλόμωσαν τον ελληνικό λαό με τέτοιουςκουβάδες ψέματα, για τόσον καιρό και με τέτοια αποτελέσματα. Επίορκοιπρώτα απ’ όλους είναι οι υπουργοί που ψεύδονται. Μάλιστα εκείνοι που ψεύδονται ευσυνειδήτως, προκειμένου να αποπροσανατολίζουν τον λαό και να καταφέρνουν εναντίον του συντριπτικά πλήγματα.
Η κυβέρνηση αυτή κοντεύει να κλείσει χρόνο. Οπου και να κοιτάξεις διαπιστώνεις συμπεριφορά ανέντιμη, όπως με την έκτακτη εισφορά που τη μετάλλαξε σε τακτική, χωρίς να παραλείψει να την αυξήσει. Οπως με τις συντάξεις που θα υποστούν στο εγγύς μέλλον και νέα μείωση, χωρίς να απαιτηθούν νέα μέτρα, αλλά διότι θα ενεργοποιηθεί ο τρόπος υπολογισμού τους καθώς τον προβλέπει ο νόμος Λοβέρδου.
Απ’ όπου κι αν τους πιάσεις, λερώνεσαι! είτε απ’ τη δολιότητα, είτε απ’ τη βλακεία τους, είτε κι απ’ τα δύο μαζί, όπως στην περίπτωση Θεοχάρη. Αυτό τοάχθος αρούρης που θέλει να φορολογήσει χέρσα χωράφια στα οποία ζουν μόνον αρουραίοι, αλεπούδες, λαγοί, χελώνες κι άλλα αθώα πλάσματα της πλάσης πουδεν
ξέρουν από φόρους, γραφειοκρατία, παπαγαλάκια, λερναίες ύδρες, Θεοχάρηδες κι όλο το κακό συναπάντημα μιας ορδής γελοίων, πλην όμωςαρπακτικών, που ενδημεί στο κράτος και νομοθετεί για να μας ληστεύει νόμιμα.
Με τον νόμο μάς ληστεύουν τα τσιράκια των φοροφυγάδων, με τον νόμο καταλύουν το Σύνταγμα οι σμπίροι των Δυνατών, με τον νόμο θα διώκουν ακόμα και τις ιδέες τα ανδρείκελα της Νέας Τάξης.
Με τον νόμο, τον ίδιο νόμο του δικομματικού μονοκομματισμού που πλέον η μικρόνοιά του (πλην, επωφελέστατη για τους ισχυρούς) δεν έχει όρια στο ψευδολογείν και το μπουρδολογείν. Οπως για τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση«εν όψει» τουριστικής περιόδου - τι «εν όψει»; Ιουνίου τέτταρες έχουμε σήμερα! η σεζόν έχει κριθεί! Το success story της τουριστικής περιόδου φέτος είναι Cosco για τους εργαζόμενους σ’ αυτόν τον τομέα και κάλπικη λίρα για τα έσοδα του προϋπολογισμού, κάλπικη
όσον κάλπικη δεκάρα έχει αποδειχθεί σε όλα ο κ. Στουρνάρας. Δεν έχει ορκισθεί αυτός; όταν διαψεύδονται συνεχώς όσα λέει από το αποτέλεσμα όσων κάνει, δεν είναι επίορκος; Τι είναι; ασβός που τρέχει από αγρού εις αγρόν για να μην του φορολογήσει τα αυτιά ο Θεοχάρης;
Δεν ξέρω αν οι επίορκοι είναι τέσσερις ή χίλιοι δεκατέσσερις, ξέρω όμως ότι ο κ. Πρωθυπουργός με άλλο πρόγραμμα ορκίσθηκε και άλλα κάνει. Ξέρω ότι οι βουλευτές που υποστηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική άλλα υποσχέθηκαν στο λαό, για άλλα ορκίσθηκαν και άλλα κάνουν.
Δεν ορκίσθηκαν να καταπατούν το Σύνταγμα, δεν ορκίσθηκαν να άρουν την Ασυλία της Ελλάδας, ούτε να τη θέσουν είτε υπό επιτροπεία, είτε υπό κατοχήν, δεν ορκίσθηκαν να αλαλιάσουν τον λαό στην πείνα, ούτε να εκχωρήσουν τη δημόσια περιουσία και τους εθνικούς πόρους.
Στην αρχαία Ολυμπία, στην είσοδο της ιεράς Αλτεως κι όχι αλλού, υπήρχε ναΐσκος όπου κατοικοέδρευε ο όφις του Ορκίου Διός - ένας μέγας φίδις που τιμωρούσε όσους δεν τηρούσαν τους όρκους τους. Θα καγχάζουν τώρα κάτι κυνικοί, όπως ο κ. Αδώνιδας Γεωργιάδης -σιγά μη με φάει εμένα, θα λέει, ένας φανταστικός φίδις- μαύρο φίδι που σ’ έφαγε! εσένα κι όλους τουςεπίορκους. Οταν
έβριζες τον κ. Σαμαρά σαν καραγωγέας, όταν τον έβριζε ο Βενιζέλος, όταν αλληλοσκυλοβριζόσαστε με τη Ρεπούση, αλήθεια λέγατε ή ψέματα; Και τώρα που συγκυβερνάτε σφιχταγκαλιασμένοι ποιους απ΄τους όρκους σας φτύνετε; Οι μεταξύ σας όρκοι
αιώνιας αφοσίωσης ή άλλοι μάς είναι παντελώς αδιάφοροι, άλλωστε πάλι κάποια στιγμή θα αλληλοδαγκώνεσθε εκ νέου, όταν η λυκοσυμμαχία σας φάει τα ψωμιά της, όπως τώρα τρώει το ψωμί του κοσμάκη - όμως οι όρκοιαπέναντι στον λαό, όταν υβρίζονται, στοιχειώνουν. Εστι Δίκης οφθαλμός.

Ένας καθρέφτης έφερε τη λιακάδα σε χωριό της Ιταλίας

Η γεωγραφική του τοποθεσία, πίσω από μια απότομη πλαγιά, «έκρυβε» τον ήλιο από το γραφικό ιταλικό χωριό. Όμως ο δήμαρχός του δεν κάθισε με «σταυρωμένα τα χέρια»…
Perierga.gr - Ένας καθρέφτης έφερε τη λιακάδα σε χωριό της Ιταλίας
Ο λόγος για την κοινότητα της Βιγκανέλα, ένα χωριό κοντά στο Τορίνο της Ιταλίας, με 185 κατοίκους, κατά πλειοψηφία ηλικιωμένους. Από νωρίς το φθινόπωρο, η θέση της Βιγκανέλα στο γεωλογικό χάρτη δεν της επέτρεπε να τη δει ο ήλιος, βυθίζοντάς την σχεδόν για ολόκληρη τη μέρα στο σκοτάδι.
Perierga.gr - Ένας καθρέφτης έφερε τη λιακάδα σε χωριό της Ιταλίας
Η λύση; Ένας τεράστιος καθρέφτης, διαστάσεων 5Χ8 μέτρων, που στήθηκε στο κατάλληλο σημείο του απέναντι λόφου και μάλιστα μπορεί να μετακινηθεί με ένα πρόγραμμα υπολογιστή. Έτσι, ο ήλιος καθρεφτίζεται και τώρα οι κάτοικοι μπορούν να μαζεύονται και πάλι στην πλατεία του χωριού και να κουβεντιάζουν, με φυσικό φως.
Perierga.gr - Ένας καθρέφτης έφερε τη λιακάδα σε χωριό της Ιταλίας
Το όλο project κόστισε 100.000 ευρώ και χρηματοδοτήθηκε από το δήμο και μία τράπεζα.
Perierga.gr - Ένας καθρέφτης έφερε τη λιακάδα σε χωριό της Ιταλίας
Perierga.gr - Ένας καθρέφτης έφερε τη λιακάδα σε χωριό της Ιταλίας

πηγή: 24h.gr

χουφτωστην Αντώνη μας



 Ελλην Φορολοογούμενος
 
Από την τριβήν μου εις τον χώρον της υδραυλικής  δύναμαι να γνωρίζω  ότι,  μούφα εστί υδραυλικόν συνήθως εξάρτημα, κυλινδρικού σχήματος με σπείρωμα και εις τας  δύο άκρας και χρησιμεύει εις την ένωσιν σωληνών ή άλλων τινών υδραυλικών εξαρτημάτων.
Εις την τέχνην της πολιτικής μούφα εστί οτιδήποτε ενώνει δύο γεγονότα, το ένα μνημόνιο με το άλλο , το κυβερνητικό έργο της μιας κυβέρνησης με της άλλης , τον έναν ασφαλιστικό και εργατικό νόμο με έναν άλλον , του Σιούφα με του Ρέππα και  του Κουτρουμάνη .
‘Έτσι σε ανύποπτο χρόνο ο αξιότιμος κύριος της Ραφήνας , ο κουρασμένος πρωθυπουργός ο............ Κωστάκης ο Καραμανλής το 2005 κατήργησε ένα μεταξικό νόμο περί την χρεοκοπίαν των επιχειρήσεων (ο οποίος και προέβλεπε ότι εις περίπτωσιν πτωχεύσεως μια επιχειρήσεως εις τους εργαζόμενους ΠΡΩΤΑ εκαταβάλλοντο τα δεδουλευμένα , εις τα ασφαλιστικά ταμεία μετά και τέλος εις τους προμηθευτάς και τας τράπεζας .
Ο αξιότιμος κύριος κουρασμένος  ο εκ Ραφήνας , αλλάζοντας τον νόμο του Μεταξά με το δικό του νόμο, ΠΡΩΤΑ πληρώνονται οι τράπεζες , μετά τα ταμεία και στο τέλος οι εργάται αι οποίοι ήθιστε να παίρνουν κ@κ@λ@ν όπως ονομάζονται οι αρσενικοί αδένες εις την ποντιακήν διάλεκτον.  
Ο νόμος αυτός  έγινε δεκτός από μερίδα του Ελληνικού λαού και δει από τους εργαστασιάρχας και εφοπλιστάς με χαρά και αλαλαγμούς. Μ΄ αυτόν τον νόμο και το άρθρο 99 μπήκε η ταφόπλαξ εις την εναπομείνασα Ελληνικήν Βιομηχανίαν και ξαναέχουμε πλουσίους βιομηχάνους με πτωχευμένες βιομηχανίες και λεφτάκια στας Ελβετικάς τράπεζας , με κόκκινα δάνεια που μαντέψτε ποιοι θα πλερώσουν;
 
Σε συνέχεια της παραπάνω νομικής τακτοποιήσεως της κλεψιάς είναι   και η απόφασις που έβγαλε δικαστήριο της συμπρωτευούσης κατά την οποία επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης επτά μηνών με τριετήν αναστολήν σε μερακλού υπάλληλο εισπρακτικής εταιρίας . Η υπάλληλος ήταν κατηγορούμενη για παράβαση του νόμου περί προσωπικών δεδομένων και δυσφήμιση μετά από μήνυση γυναίκας για αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα που δεχόταν το 2009, προκειμένου να τακτοποιήσει οφειλή σε τράπεζα.
Το περίεργον της αποφάσεως δεν είναι ότι η εν λόγω υπάλληλος δεν απαλλάχθηκε λόγω βλακείας , ανήκεστου ηλιθιότητας ,  αλλά το γεγονός ότι για την ίδια υπόθεση το δικαστήριο αθώωσε τον διευθύνοντα σύμβουλο και την προϊσταμένη της εισπρακτικής εταιρείας που κάθισαν στο εδώλιο του ίδιου δικαστηρίου !
Το «σεβαστό» δικαστήριο δηλαδίς επιδίκασε την υπόθεσιν με το σκεπτικό ότι η μερακλού υπάλληλος έκανε το επάγγελμα της βίτσιο της και το γλεντούσε δεόντως αλλά προσωπικώς , παρενοχλώντας ανθρώπους.
Και εις άλλα με υγεία,  ωραίες οι αποφάσεις των δικαστηρίων όταν σβήνουνε κανένα χρέος από κανέναν φουκαρά που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξοφλήσει  ,  αλλά και κάτι τέτοια όμως …..
 
ΚΑΦΕΝΕΙΟ


tolimeri

Κανείς δεν γνώριζε τι κάνει η Eldorado Gold στην Ελλάδα


«Κανείς από όσους ενημερώσαμε, οργάνωση ή κόμμα, δεν γνώριζε τι κάνει η Eldorado Gold στην Ελλάδα και ποιες πρακτικές μεταχειρίζεται για να πιέσει την κοινωνία, ώστε να προχωρήσει τις εξορύξεις χρυσού». Αυτό επεσήμαναν, λίγο μετά την επιστροφή τους από τον Καναδά, ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης, Βαγγέλης Λαμπάκης, ο πρόεδρος και το μέλος του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, Τόλης Παπαγεωργίου, και Μαρία Καδόγλου, από τη Χαλκιδική.
Οι Β. Λαμπάκης, Τ. Παπαγεωργίου και Μ. Καδόγλου έδωσαν συνέντευξη Τύπου μέσα στο κτήριο του καναδικού ΚοινοβουλίουΟι Β. Λαμπάκης, Τ. Παπαγεωργίου και Μ. Καδόγλου έδωσαν συνέντευξη Τύπου μέσα στο κτήριο του καναδικού ΚοινοβουλίουΗ ελληνική αποστολή έδειξε βίντεο και φωτογραφίες με τις αντιδράσεις των κατοίκων σε Εβρο και Χαλκιδική, ενώ υπήρξαν επαφές και με αξιωματούχους της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του υπουργείου Εξωτερικών του Καναδά. «Τους κατήγγειλα τη συμπεριφορά του Καναδού πρέσβη στην Ελλάδα, Ρόμπερτ Πεκ, και τις παρεμβάσεις του στην προσπάθεια να ασκήσει πίεση ώστε να προχωρήσει η εξόρυξη. Εφτασαν σε σημείο να μας προσφέρουν τη βοήθειά τους για να τροποποιήσουμε τον ελληνικό μεταλλευτικό νόμο, κάτι που δεν έχει επιχειρήσει καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι τώρα», τόνισε ο Β. Λαμπάκης.
Οι Β. Λαμπάκης, Τ. Παπαγεωργίου και Μ. Καδόγλου έδωσαν συνέντευξη Τύπου μέσα στο κτήριο του καναδικού Κοινοβουλίου, ενώ οργή προκάλεσαν στους εκπροσώπους συλλόγων και οργανώσεων ομογενών Θρακιωτών, Μακεδόνων και Ποντίων τα όσα έμαθαν για τις πιέσεις που δέχονται οι τοπικές κοινωνίες στις ιδιαίτερες πατρίδες τους, στην προσπάθεια επιβολής της εξόρυξης χρυσού, τόσο από την Eldorado Gold όσο και από την ελληνική κυβέρνηση. «Δήλωσαν ότι θα συμπαρασταθούν στον αγώνα μας και, αν χρειαστεί, θα έρθουν να σταθούν μαζί μας μπροστά στις μπουλντόζες», κατέληξε ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης, Β. Λαμπάκης.
Οι τρεις απεσταλμένοι ενημέρωσαν επίσης βουλευτές της αντιπολίτευσης και μέλη σωματείων εργαζομένων, τα ασφαλιστικά ταμεία των οποίων επενδύουν σε μεταλλευτικές εταιρείες, όπως και στην Eldorado Gold.
Αξιοσημείωτη στην επίσκεψη της ελληνικής αντιπροσωπείας είναι η αντίδραση της Eldorado Gold και της Ελληνικός Χρυσός, που έστειλε στελέχη από την Ελλάδα να παρακολουθήσουν, μαζί με τον πρόεδρο της καναδικής εταιρείας από το Βανκούβερ, Νορμ Πίτσερ, την ομιλία των τριών Ελλήνων στην Οτάβα.
«Οπως μας είπαν στελέχη των καναδικών αντιμεταλλευτικών κινημάτων, ακτιβιστές έχουν έρθει να μιλήσουν στον Καναδά κι από άλλες χώρες, όπου δραστηριοποιούνται καναδικές εταιρείες. Αλλά είναι η πρώτη φορά που στελέχη κάποιας εταιρείας έρχονται να παρακολουθήσουν ομιλία και τις καταγγελίες εκπροσώπων των τοπικών κοινωνιών. Αυτό μας δείχνει ότι ανησυχούν και ότι είμαστε σε καλό δρόμο», είπε στην «Ε» η Μ. Καδόγλου.

.enet

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Τουρκική ακταιωρός άνοιξε πυρ σε ελληνικό καταμαράν...


Τουρκική ακταιωρός άνοιξε πυρ σε ελληνικό καταμαράν, το οποίο δεν σταμάτησε για έλεγχο ανοιχτά της Σύμης και όπως διαπιστώθηκε λίγο αργότερα μετέφερε λαθρομετανάστες στην Ελλάδα, ανοιχτά της Σύμης.

Το επεισόδιο σημειώθηκε το απόγευμα της Τρίτης 4/6/2013 και προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο κλίμα συναγερμού στα αρμόδια υπουργεία και στις υπηρεσίες της Ρόδου.

Όλα ξεκίνησαν όταν το πλήρωμα της τουρκικής ακταιωρού ζήτησε απο τον πλοίαρχο του καταμαράν να σταματήσει για έλεγχο ανοιχτά της Σύμης.

Ο πλοίαρχος που είχε επιβιβάσει τους λαθρομετανάστες απο τη Ντάτσα της Τουρκίας με προορισμό πιθανόν τη Σύμη ή κάποια βραχονησίδα δεν πειθάρχησε.

Υπήρξε καταδίωξη από ελληνικά και τουρκικά σκάφη με αποτέλεσμα το καταμαράν να εγκλωβιστεί δυτικά της Σύμης.


Σχόλιο ιστολογίου: Το περιστατικό θεωρείται αρκετά "ενδιαφέρον", αφού είναι σπάνιο το να καταδιώκεται από τις τουρκικές αρχές Ελληνικό σκάφος που μεταφέρει λαθρομετανάστες. Μάλιστα, η χρήση πυρών από το τουρκικό σκάφος θεωρείται ιδιαίτερα ύποπτη για την πιθανή πρόκλησηδημιουργίας μεγαλύτερου επεισοδίου...

kostasxan

Είναι αξιόπιστη η άποψη του πλήθους;


Είναι αξιόπιστη η άποψη του πλήθους;
Μολονότι το πλήθος συχνά είναι σοφό, μπορεί κάποιες φορές να κάνει και μεγάλα λάθη στη λήψη αποφάσεων. Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο άκρων (για παράδειγμα, μεταξύ μιας ομαλής εκλογή και μιας οργισμένης εξέγερσης) έχει μεγάλη σχέση με τη διαδρομή της ροής πληροφορίας μέσα στα δίκτυα. Το κατά πόσον ομάδες ανθρώπων μπορούν να φθάσουν σε μια σωστή απόφαση για κάτι (την αξία ενός προϊόντος, τον αριθμό των φασολιών που περιέχονται σε ένα βάζο, το βάρος ενός μοσχαριού) εξαρτάται από το αν οι προβλέψεις γίνονται ταυτόχρονα ή ακολουθιακά. Αν μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει για την τιμή ενός αγαθού με τα μέλη της να κάνουν ανεξάρτητες εκτιμήσεις, τότε η μέση εκτίμησή τους είναι πιθανότατα ένας καλός δείκτης της αγοραίας αξίας του προϊόντος. Ωστόσο, αν αυτοί κάνουν τις εκτιμήσεις τους ο ένας μετά τον άλλο γνωρίζοντας τις εκτιμήσεις όσων προηγήθηκαν (όπως στο παιχνίδι του «χαλασμένου τηλεφώνου») -αν η πληροφορία μεταφέρεται από τον καθένα στον επόμενο-, τότε μπορεί να φθάσουν οι τυφλοί να οδηγούν τους τυφλούς. Μόλις ένας κρίσιμος αριθμός ατόμων οδηγηθεί σε μια απόφαση, οι υπόλοιποι απλώς ακολουθούν, σκεπτόμενοι ότι δε είναι δυνατόν όλοι οι άλλοι να κάνουν λάθος . Επομένως, το αν η σοφία του πλήθους είναι αξιόπιστη εξαρτάται από το αν τα άτομα αλληλεπιδρούν ταυτόχρονα και ανεξάρτητα ή ακολουθιακά και σε αλληλοσύνδεση.

Οι κοινωνιολόγοι και φυσικοί Matthew Salganik, Peter Dodds και Duncan Watts μελέτησαν αυτό το πρόβλημα χρησιμοποιώντας μια διαδικτυακή αγορά μουσικής. Σχεδίασαν ένα πείραμα δημιουργώντας μια ιστοσελίδα που περιείχε σαράντα οκτώ τραγούδια, τα οποία μπορούσε κανείς να κατεβάσει δωρεάν. Την ιστοσελίδα επισκέφτηκαν 14.341 άτομα. Ωστόσο, οι επισκέπτες βίωναν διαφορετικούς «κόσμους», οι οποίοι είχαν διαμορφωθεί από τις ενέργειες των προηγούμενων χρηστών. Οι επισκέπτες μπορούσαν να κατεβάσουν τραγούδια συγκροτημάτων τα οποία δεν γνώριζαν, να τα ακούσουν και να αξιολογήσουν την ποιότητά τους. Στον έναν «κόσμο», οι επισκέπτες μπορούσαν να δουν πώς είχαν βαθμολογήσει τα τραγούδια οι προηγούμενοι επισκέπτες, ενώ στον άλλο όχι. Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι, όταν οι βαθμολογίες ήταν ορατές, η αξιολόγηση του πρώτου ατόμου επηρέαζε ολόκληρη την πορεία βαθμολόγησης του συγκεκριμένου τραγουδιού. Με άλλα λόγια, οι μουσικές προτιμήσεις είναι μεταδοτικές. Μια μικρή αλλαγή στη σειρά των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, όταν ο κόσμος κάνει πολιτισμικές επιλογές, μπορεί να μετατρέψει ένα μέτριο τραγούδι σε επιτυχία ή έναν ασήμαντο τραγουδιστή- σε είδωλο.

Αυτό το πείραμα καταδεικνύει τη σημασία της εξάρτησης «από τη διαδρομή», η οποία προκύπτει όταν οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις με ακολουθιακό τρόπο. Δεν υπάρχει καμία σωστή ή αληθινή αξία για τα συγκεκριμένα τραγούδια. Η αξία και η ποιότητα κάθε τραγουδιού εξαρτώνται από μια ιδιότυπη και ουσιαστικά τυχαία διαδικασία, η οποία σχετίζεται με μια συγκεκριμένη ακολουθία ατόμων που λαμβάνουν αποφάσεις. Λόγω της τάσης μας να θέλουμε ό,η θέλουν οι άλλοι και να βλέπουμε τις επιλογές των άλλων ως έναν αποτελεσματικό τρόπο κατανόησης του κόσμου, τα κοινωνικά μας δίκτυα μπορούν να μεγεθύνουν κάτι το οποίο ξεκινά ως μια τυχαία παραλλαγή. Και αυτές οι μικρές παραλλαγές μπορούν ορισμένες φορές να προκαλέσουν μεγάλες διαφορές στη δυνατότητά μας να συνεργαστούμε για την επίλυση προβλημάτων.

gerasimos-politis