Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

ΟΙ ΟΚΤΩ ΑΞΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ...


...ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΠΟΨΕ ΣΤΗ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ...
Σε οχτώ άξονες στηρίζεται το πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της φτώχειας που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας σε ανοιχτή εκδήλωση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Δραπετσώνα...

Για να υπάρξει ανάκαμψη πρέπει να επανακάμψουν και όσοι βρίσκονται στο περιθώριο και αυτή η προσπάθεια δεν αποτελεί «βαρίδι» για την οικονομία αλλά είναι κρίσιμο αναπτυξιακό εργαλείο σημείωσε ο κ. Τσίπρας.
Στην ερώτηση που θα βρεθούν οι πόροι ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε ότι όταν το κόμμα του γίνει κυβέρνηση πρώτα θα πληρώνονται οι συντάξεις και οι μισθοί και μετά οι τόκοι και τα ομόλογα που λήγουν.
«Η χώρα βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση. Ζούμε πληγές αντίστοιχες με αυτές του πολέμου. Είναι σα να βγήκαμε από πόλεμο, που δεν κηρύχτηκε ποτέ. Ας το καταλάβουν όλοι: Η φτώχεια είναι η πιο μεγάλη βία», τόνισε χαρακτηριστικά ενώ απευθυνόμενος προς τον Πρωθυπουργό, ο κ. Τσίπρας είπε: «Δεν ξέρω αν εκεί που ζει ο πρωθυπουργός, δυσκολεύεται να αντικρύσει τα σημάδια της απόγνωσης. Τον καλώ όμως να έρθει μια βόλτα εδώ, στη Δραπετσώνα και να μιλήσει με τους απλούς ανθρώπους για να δει πόσο μεγάλη επιτυχία έχει η πολιτική του. Τον καλώ να σταματήσει να κρύβεται τόσο από το διάλογο και τη πολιτική αντιπαράθεση, όσο όμως και από τη πραγματική ζωή».

Τα οχτώ μέτρα άμεσης εφαρμογής και έκτακτων παρεμβάσεων κοινωνικής προστασίας είναι:

1. Η νέα σεισάχθεια όπως ονομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ την ανακούφιση των νοικοκυριών από χρέη προς τράπεζες και τρίτους. Στον άξονα αυτό μεταξύ άλλων προτείνεται:
-Διαγραφή χρεών και απαγόρευση πράξεων αναγκαστικής είσπραξης για όσους διαβιούν κάτω από το όριο φτώχιας.
-Περικοπή δόσεων αποπληρωμής δανείων ώστε σε καμία περίπτωση να μην ξεπερνούν το 30% του διαθέσιμου μηνιαίου εισοδήματός και διαγραφή του υπόλοιπου της αρχικής δόσης σε ετήσια βάση (με εξαίρεση τα πολύ υψηλά εισοδήματα).
-Μερική διαγραφή χρεών σε ποσοστό αντίστοιχο με τη μείωση του εισοδήματος κατά τα χρόνια του Μνημονίου.
-Μη επιβάρυνση της οφειλής με τόκους υπερημερίας.
-Απαγόρευση τηλεφωνικών οχλήσεων από εισπρακτικές εταιρείες.

2. Η ανακούφιση από φορολογία και χρέη προς το κράτος
-Καμιά φορολογική ή άλλη υποχρέωση (πχ χαράτσια), για οικογένειες χωρίς εισόδημα
-Πάγωμα εξυπηρέτησης των χρεών χωρίς επιβάρυνση, για οικογένειες χωρίς εισόδημα
-Ελάττωση του συντελεστή ΦΠΑ για τα βασικά είδη διατροφής
-Άμεση Μείωση του ανώτατου συντελεστή ΦΠΑ
-Άμεση Αύξηση του αφορολόγητου ορίου
-Καθορισμός ανώτατου ορίου για μηνιαία καταβολή χρεών στην εφορία ανάλογα με το διαθέσιμο εισόδημα.

3. Η διασφάλιση στέγασης για όλους
-Απαγόρευση πλειστηριασμών και κατασχέσεων πρώτης κατοικίας
-Έναρξη ενός φιλόδοξου προγράμματος με την ονομασία «Σπίτι για Όλους», στα πρότυπα παρεμβάσεων αντίστοιχου πετυχημένου προγράμματος της κυβέρνησης Λούλα στη Βραζιλία, που στέγασε εκατομμύρια πολιτών.
Στόχος η επανένταξη της οικογένειας στον κοινωνικό ιστό από τον οποίο αποκόπηκε. Βασικές κατευθύνσεις του προγράμματος:
-Καταγραφή και αξιοποίηση των αδιάθετων κατοικιών στην αγορά ακινήτων και παροχή κινήτρων στους ιδιοκτήτες, ώστε να τα εντάξουν στο πρόγραμμα.
-Αξιοποίηση μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων στο κέντρο πόλεων, που παραμένουν κλειστά, με παροχή τουριστικών αναπτυξιακών κινήτρων στους ιδιοκτήτες.
-Αξιοποίηση ακίνητων του δημοσίου (διαθέτει κατοικίες και διαμερίσματα).
-Επιδίωξη συνεργασίας με την εκκλησία για διάθεση ακινήτων της εκκλησίας στο πρόγραμμα.

4. Η διασφάλιση σίτισης για όλους
Έναρξη προγράμματος «Τροφή για Όλους» με στόχο την κάλυψη βασικών αναγκών σε είδος.
Στόχος η κάλυψη των βασικών αναγκών σε κάθε οικογένεια. Υλοποίηση προγράμματος από δημόσιο φορέα συντονισμού σε συνεργασία με ΟΤΑ και εκκλησία της Ελλάδος. Για την επαρκή τροφοδοσία επιδιώκεται επίσης συνεργασία με το Κίνημα χωρίς Μεσάζοντες, τις λαϊκές αγορές και παραγωγούς.
Βασικές κατευθύνσεις του προγράμματος :  
-Στήριξη και πολλαπλασιασμός των κοινωνικών παντοπωλείων των δήμων.
-Στήριξη των κοινωνικών παντοπωλείων που λειτουργούν από δίκτυα αλληλεγγύης.

5. Η στήριξη των παιδιών
-Δωρεάν, υποχρεωτικός προγεννητικός έλεγχος στα δημόσια νοσοκομεία και σε ειδικές δομές πρωτοβάθμιας υγείας
-Ολόπλευρη στήριξη τοκετού, (πχ εξασφάλιση αξιοπρεπών επιδομάτων και η κατάργηση της συμμετοχής στις ιατροφαρμακευτικές ανάγκες κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό).
-Πλήρης δωρεάν εμβολιαστική κάλυψη και συστηματικός ιατρικός προληπτικός έλεγχος όλων των παιδιών.
-Κάλυψη όλων των αιτήσεων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς των δήμων, άλλων δημόσιων φορέων (πχ ΟΕΚ). Ειδική μέριμνα για παιδιά άνεργων γονιών ή οικογενειών κάτω από το όριο της φτώχειας. Μέχρι να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα κάλυψης του συνόλου των αναγκών, δίδεται ειδικό κουπόνι για ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς .
-Ενίσχυση σχολικών επιτροπών για κάλυψη αναγκών θέρμανσης.
-Πρόγραμμα σίτισης των παιδιών σε όλα τα σχολεία.
-Ειδικά προγράμματα στήριξης των παιδιών με μαθησιακές και άλλες δυσκολίες
-Ειδικά προγράμματα στήριξης των σχολείων στις υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας.
-Επαναφορά της ενισχυτικής διδασκαλίας.
-Δημιουργία δικτύων ανταλλακτικών παζαριών για είδη ένδυσης - υπόδησης κλπ.

6. Η εγγυημένη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά πρώτης ανάγκης(ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, τηλεπικοινωνίες, θέρμανση) 
-Άμεση σύνδεση ρεύματος-νερού-τηλεφώνου πρώτης κατοικίας, για τις οικογένειες χωρίς καθόλου ή με ελάχιστο εισόδημα
-Απαλλαγή από την υποχρέωση πληρωμής λογαριασμών, για τις πλέον ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.
-Εγγυημένη δωρεάν πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια, πετρέλαιο θέρμανσης, νερό, και τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες, στις αναγκαίες για αξιοπρεπή διαβίωση ποσότητες και για τις πλέον ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.
-Μείωση τιμολογίου ενέργειας, νερού, τηλεπικοινωνιών, για ομάδες πολιτών που διαβιούν κοντά στο όριο φτώχιας.  

7. Η διασφάλιση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλους 
-Διασφάλιση Δωρεάν πρόσβασης σε πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και για τους ανασφάλιστους άνεργους και φτωχούς.
-Άμεση διασφάλιση Ελεύθερης δωρεάν πρόσβασης σε νοσοκομειακή φροντίδα για όσους χρειάζονται χειρουργική επέμβαση, νοσηλεία και εξετάσεις και αδυνατούν πληρώσουν.
-Ελάττωση συμμετοχής ασθενών στην φαρμακευτική δαπάνη. Μηδενική συμμετοχή για ευπαθείς ομάδες (άποροι, ανασφάλιστοι, κλπ) και μείωση συμμετοχής για όσους βρίσκονται κοντά στα όρια της φτώχειας
-Δωρεάν κάλυψη των εξετάσεων στα επείγοντα περιστατικά, σε νοσοκομεία και πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, για όσους είναι ανασφάλιστοι και αδυνατούν να πληρώσουν.

8. Η διασφάλιση της μετακίνησης για όλους
-Δωρεάν μετακίνηση με τις αστικές συγκοινωνίες για ανέργους και άτομα με ελάχιστο εισόδημα.
-Απαλλαγή από διόδια για κατοίκους τοπικών περιοχών (στις τοπικές μετακινήσεις και όταν δεν υπάρχει αξιόπιστο εναλλακτικό οδικό δίκτυο).
-Μείωση της τιμής των διοδίων στον μέγιστο εφικτό βαθμό.
Πηγή : protothema.gr
fimotro

Θα τρώμε όχι αυτό που επιλέγουμε, αλλά αυτό που μας δίνουν


Η "τελική λύση" της Monsanto να κυριαρχήσει πλήρως σε όλους τους σπόρους και φυτά του πλανήτη

Εποχή των σχεδιασμών μιας παγκόσμιας δικτατορίας της αγοράς. Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκαλύπτεται καθημερινά. Μια νέα πρόταση νόμου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θεωρεί παράνομη την καλλιέργεια, την αναπαραγωγή ή την εμπορία σπόρων κηπευτικών που δεν έχουν αξιολογηθεί, εγκριθεί και γίνει αποδεκτοί από μια νέα ευρωπαϊκή γραφειοκρατία το λεγόμενο Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φυτικών Ποικιλιών. 

Το σχέδιο νόμου με την ονομασία Plant Reproductive Material Law, επιτρέπει στην κυβέρνηση να αποφασίζει αυτή για όλα σχεδόν τα φυτά και τους σπόρους. 

Αν ένας ερασιτέχνης αγρότης, του Σαββατοκύριακου, καλλιεργεί στον κήπο του φυτά από σπόρους που δεν έχουν εγκριθεί, σύμφωνα με το νόμο αυτό, τότε θα μπορεί να καταδικαστεί ως εγκληματίας. 

Ο νόμος αυτός, διαμαρτύρεται ο Ben Gabel του “Real Seed Catalogue”, στοχεύει στο να καταπνίξει τους παραγωγούς των τοπικών ποικιλιών, τους βιοκαλλιεργητές και τους αγρότες που δραστηριοποιούνται σε μικρή κλίμακα. Όπως μπορούμε να υποπτευθούμε – δήλωσε ο Mike Adams του Natural News – η κίνηση αυτή είναι η τελική λύση της Monsanto, της DuPont και των άλλων πολυεθνικών που πουλάνε σπόρους, οι οποίες εδώ και χρόνια έχουν βάλει στόχο, να κυριαρχήσουν πλήρως σε όλους τους σπόρους και φυτά του πλανήτη. 

Ποινικοποιώντας τους μικρούς καλλιεργητές κηπευτικών, ως εν δυνάμει εγκληματίες – προσθέτει ο Adams ”η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία θα μπορεί επιτέλους να παραδώσει τον πλήρη έλεγχο της τροφικής αλυσίδας στα χέρια τεράστιων εταιρειών όπως η Monsanto. Το πρόβλημα,όμως, όπως το αποσαφηνίζει ο Gabe είναι ότι: Οι μικροί αγρότες έχουν πολύ διαφορετικές ανάγκες από αυτές των πολυεθνικών – για παράδειγμα, καλλιεργούν χωρίς να χρησιμοποιούν μηχανές και δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν χημικά σπρέι. Επομένως, δεν υπάρχει τρόπος να καταγραφούν οι ποικιλίες που ταιριάζουν σε ένα μικρό χωράφι, επειδή δεν πληρούν τα αυστηρά κριτήρια του Οργανισμού Φυτικών Ποικιλιών, ο οποίος ασχολείται μόνο με την έγκριση των τύπων σπόρων που χρησιμοποιούν οι βιομηχανικοί αγρότες. 

Πρακτικά, από τώρα και στο εξής, όλα τα φυτά, οι σπόροι, τα λαχανικά και οι καλλιεργητές θα πρέπει να καταγραφούν. Οι κυβερνήσεις δείχνουν ενθουσιασμένες με την ιδέα να καταγράψουν τους πάντες και τα πάντα, λέει ο Adams.
Πόσο μάλλον που “οι μικροκαλλιεργητές θα πρέπει να πληρώνουν και ένα ειδικό φόρο στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία για να καταγράψουν τους σπόρους. Την επεξεργασία των αιτημάτων,τις τυπικές εξετάσεις, τις τεχνικές αναλύσεις, τους ελέγχους, την ονομασιών των ποικιλιών, τα έξοδα για όλα αυτά, θα τα φορτώνονται οι μικροπαραγωγοί, έτσι που να αποτρέπονται ακόμα περισσότερο να καλλιεργούν τη γη. 

pergadi.blogspot.gr 

Πηγή: Αpocalypse John

Η κρίση του δολαρίου προετοιμάζει το σκηνικό για τον μεγάλο πόλεμο



Μία εκπληκτική ανάλυση της Pravda για την επερχόμενη οικονομική κατάρρευση των Η.Π.Α, για τις πραγματικές αιτίες των διεθνών εγκληματικών πολέμων που πραγματοποιεί, και τον κίνδυνο που ελλοχεύει για την ανθρωπότητα.

Οι Η.Π.Α έχουν χρεοκοπήσει. Παρά ταύτα η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται στο παγκόσμιο προσκήνιο, έχοντας την δυνατότητα να τυπώνει ολοένα και περισσότερο χρήμα δοθέντος του γεγονότος ότι το δολάριο είναι το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Αν το δεδομένο αυτό αντιστραφεί, οι Η.Π.Α δεν θα μπορεί να κρατά τα ηνία της παγκόσμιας υπερδύναμης ούτε θα μπορεί να χρηματοδοτεί πολέμους, βασιζόμενη σε ένα «άχρηστο συνάλλαγμα». Στις ημέρες μας, περισσότερο από το 60% όλων των διεθνών νομισματικών αποθετικών στον κόσμο είναι σε δολάρια Αμερικής, και οι Η.Π.Α θα επιχειρήσουν να αποτρέψουν με κάθε δυνατό μέσο όσες χώρες εκφράσουν πρόθεση να απομακρυνθούν από το δολάριο.

Όταν οι Η.Π.Α απομακρύνθηκαν από τον κανόνα χρυσού στις αρχές της δεκαετίας του ’70, το δολάριο μετατράπηκε σε ένα de-facto «πετρελαϊκό νόμισμα». Ως ανταπόδοση για την προστασία και την αγορά αμερικανικών ομολόγων, οι πετρελαιοπαραγωγικές Αραβικές χώρες συμφώνησαν να διεξάγουν τις πετρελαϊκές συνδιαλλαγές τους σε αμερικανικά δολάρια. Το δολάριο μπορεί να απομακρύνθηκε από τον κανόνα χρυσού, αλλά η αξία του διασφαλίστηκε από την ισχύ της αμερικανικής οικονομίας καθώς και από το γεγονός ότι συνδέθηκε στενά με ένα ακόμη πολύτιμο αγαθό, το πετρέλαιο.

Από εκείνο το διάστημα, η οικονομική συμπεριφορά των Η.Π.Α με προσανατολισμό στην απομάκρυνση των επιχειρήσεων από την χώρα (outsourcing) και τις off-shore εταιρίες (σ.σ. pentapostagma.gr αναφορικά τόσο με την κατασκευαστική βιομηχανία όσο και με τις εφαρμοζόμενες οικονομικές πολιτικές) οδήγησαν στην εκτόξευση του χρέους της χώρας – που φτάνει πλέον στα 16 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ο Paul Graig Roberts, πρώην υφυπουργός του υπουργείου Οικονομικών των Η.Π.Α, σημειώνει χαρακτηριστικά ότι το πιο παραγωγικό κομμάτι της αμερικανικής οικονομίας έχει μετακινηθεί εκτός της χώρας (offshore) ώστε να αυξηθεί το επιχειρηματικό κέρδος. Σύμφωνα με τον Roberts, οι Η.Π.Α θα μπορούσαν να αναζωογονήσουν την οικονομία τους μέσω της επιστροφής των επιχειρήσεων στη χώρα ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

Η αδύναμη Αμερικανική οικονομία εμπνέει χαμηλό βαθμό εμπιστοσύνης στο δολάριο, και οι εμπορικές συναλλαγές εν γένει καθώς και οι πετρελαϊκές συναλλαγές αρχίζουν να απομακρύνονται από το συνάλλαγμα. Με το δεδομένο ότι οι ελπίδες αναζωογόνησης της εγχώριας οικονομίας σβήνουν, οι Η.Π.Α «απαντούν» μέσω της επέκτασης τους στις διεθνείς αγορές και στην κήρυξη πολέμων για τη διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας του δολαρίου και της εν γένει Αμερικανικής ηγεμονίας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών, οι Η.Π.Α έχουν επεκτείνει την επιρροή τους σε ολόκληρη την επικράτεια της Ανατολικής Ευρώπης, σε αρκετά πρώην Σοβιετικά κράτη της Κεντρικής Ασίας, καθώς και στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τη Λιβύη, το Ιράκ, την Υεμένη, το Αφγανιστάν τη Συρία και το Πακιστάν. Το ζήτημα της Βόρειας Κορέας θα πρέπει να ειδωθεί από αυτή τη σκοπιά: οι απειλές της Βόρειας Κορέας έχουν επιτρέψει στις Η.Π.Α να εντείνουν τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιφέρεια της Ασίας-Ειρηνικού. Όπως έκαναν προηγουμένως και με τη Ρωσία, οι Η.Π.Α πλέον έχουν καταφέρει με επιτυχία να κυκλώσουν τη Κίνα. Παρόλα αυτά, η Κίνα και η Ρωσία κρατούν γερά τη Συρία από την τελική αποσταθεροποίηση. Η Συρία «φιλοξενεί» τη μοναδική ναυτική βάση της Ρωσίας εκτός της περιοχής της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, και η Ρωσία και η Κίνα γνωρίζουν πολύ καλά ότι εάν οι Η.Π.Α και οι σύμμαχοι της καταφέρουν να ανατρέψουν τη κυβέρνησηAssad, η Τεχεράνη θα αποτελέσει έναν πολύ ευκολότερο στόχο. Η Αμερική θα ήθελε διακαώς να τοποθετήσει καθεστώτα αχυρανθρώπων τόσο στη Μόσχα όσο και στο Πεκίνο και η εκμετάλλευση των πολιτικών και εθνικών διαχωρισμών στις συνοριακές περιοχές της Ρωσίας και της Κίνας θα είναι ευκολότερη εάν το Ιράν πέσει, και τελέσει υπό αμερικανικών συμφερόντων.

Μία παγκόσμια Αμερικανική στρατηγική βρίσκεται ήδη σε ισχύ ώστε να υποβαθμίσει την ανάπτυξη και την επιρροή της Κίνας, που αποτέλεσε και έναν από τους λόγους για την έναρξη της επιχείρησης AFRICOM. Όμως, η Κίνα αντιστέκεται με την απόπειρα της να απαγκιστρωθεί από το δολάριο Αμερικής, γεγονός που αποτελεί ισχυρό πλήγμα για τα αμερικανικά συμφέροντα.

Η Κίνα έχει εφαρμόσει διμερείς εμπορικές συμφωνίες με αρκετές χώρες, όπου οι συναλλαγές δεν πραγματοποιούνται σε δολάρια αλλά σε εθνικά νομίσματα. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, η Κίνα καθώς και έτερες αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία έχουν πραγματοποιήσει συμφωνίες ώστε να απομακρυνθούν από το Αμερικανικό δολάριο στο διεθνές τους εμπόριο. Ο Άξονας BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) σχεδιάζει επίσης να χρησιμοποιήσει τα εθνικά νομίσματα για τις εμπορικές συναλλαγές των χωρών που τον απαρτίζουν. Η Ρωσία και η Κίνα χρησιμοποιούν τα εθνικά τους νομίσματα κατά τη διάρκεια των εμπορικών τους συναλλαγών για περισσότερο από έναν χρόνο.

Υπό την εξουσία του Saddam, το Iraq δεν χρησιμοποιούσε το δολάρια ως νομισματική βάση για τις πετρελαϊκές του συναλλαγές, όπως το ίδιο πράττει σήμερα το Ιράν. Ο  Muammar Gadhaffi σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει ως νόμισμα το δινάριο με βάση τον κανόνα του χρυσού ως αποθεματικό νόμισμα για περιοχές της Αφρικής. Γνωρίζουμε,καλά τι συνέβη στη Λιβύη και το Ιράκ. Το 2000, το Ιράκ μετέτρεψε όλες τις πετρελαϊκές του συναλλαγές σε ευρώ. Όταν οι Η.Π.Α εισέβαλλαν στο Ιράκ το 2003, μετέτρεψαν πάλι τις συναλλαγές πετρελαίου από ευρώ σε δολάριο. Δεν θα πρέπει να απορούμε για ποιο λόγο το Ιράν είναι ο νέος αμερικανικός στόχος..

Παράλληλα, το Ιράν κατευθύνεται προς τη Κίνα, το Πακιστάν και τη Κεντρική Ασία με στόχο να αντικρούσει τις επιδράσεις των Αμερικανικών κυρώσεων και να αναπτύξει την οικονομία της μέσω της ενίσχυσης του εμπορίου. Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος είναι μία πραγματικότητα: Η.Π.Α και οι σύμμαχοί της και Ρωσία, Κίνα και Ιράν.

Η Αμερικανική οικονομία πνέει τα λοίσθια. Ο μόνος τρόπος να αναζωογονηθεί είναι μέσω νέων εμπορικών συμφωνιών,  την παγκόσμια κατάληψη των πηγών τροφίμων μέσω μονοπολίων στις πατέντες των σπόρων και τον έλεγχο των ΓΤ καλλιεργειών μέσω της επιβολής τους στις χώρες, και μέσω μεγάλων πολέμων ώστε να διασφαλιστούν οι πόροι και να διασφαλιστεί ότι το δολάριο παραμένει το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Πλέον, η πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη του κόσμου με τεράστιο πυρηνικό εξοπλισμό έχει παρακμάσει και ελλοχεύει ο κίνδυνος να εμπλακεί σε νέο κύκλο ανεξέλεγκτων πολέμων.
ellinikiafipnisis

Τι πραγματικά συμβαίνει στην Τουρκία;

(φωτορεπορτάζ)


Τα επεισόδια που συνεχίζονται μέσα στην Τουρκία, προκαλούν τον παρατηρητή να «διαλευκάνει» τα πραγματικά αίτια, αφού πρώτα παραβλέψει τις αστείες προφάσεις των οικολόγων και να μπορέσει να κατανοήσει ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα αυτής της «εξέγερσης».Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως η Τουρκία είναι ένα πολύ αυστηρά ελεγχόμενο κράτος. Αυτό μπορεί να το αντιληφθεί πάρα πολύ εύκολα ο οποιοσδήποτε επισκέπτης αυτής της χώρας. Η παρουσία της Αστυνομίας, του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών είναι κάτι περισσότερο από εμφανής. Άρα, είναι απίθανο να μην γνώριζε το τουρκικό κράτος ότι ετοιμαζόταν μία άτυπη εξέγερση, ουσιαστικά μία επίδειξη δύναμης ισχύος από τον χώρο της αντιπολίτευσης.

Όλως παραδόξως, πριν από μερικές μόλις ημέρες ήταν η τουρκική αντιπολίτευση που κατηγόρησε τον Ερντογάν ως τον κυρίως υπεύθυνο για τους θανάτους πολιτών στο Ρεϊχανλί, αφού οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (ΜΙΤ) όχι μόνο γνώριζαν τι συμβαίνει, αλλά παρακολουθούσαν επί μήνες τους δράστες του «τρομοκρατικού» χτυπήματος, χωρίς όμως να παρέμβουν και χωρίς να μοιραστούν τις πληροφορίες τους με την στρατοχωροφυλακή και άλλες υπηρεσίες ασφάλειας. Όπως όλοι καταλαβαίνουμε, δεν είναι δυνατόν να μην γνώριζε ο Ερντογάν τι πρόκειται να συμβεί ή τι (έστω και στο περίπου) ετοιμάζεται.

Αυτό, ακριβώς, το πολύ μεγάλο γεγονός της ευθύνης του Ερντογάν, η συγκεκριμένη «εξέγερση» κατορθώνει να το αποσιωπήσει, ενώ ταυτόχρονα η αντιπολίτευση στέλνει ένα πολύ ηχηρό μήνυμα προς την δύση (βλ. ΗΠΑ) για την ικανότητά της να συνεγείρει τους πολίτες και μάλιστα αποτελεί αξιοπρόσεκτο γεγονός το ότι οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες κατηγορούν την κυβέρνηση Ερντογάν για ισλαμοποίηση της Τουρκίας, ενώ κυκλοφορούν με τουρκικές σημαίες με τον Κεμάλ Ατατούρκ…!

Είναι όμως τα συγκεκριμένα «επεισόδια» μία απλή επίδειξη δύναμης η οποία συνδέεται με την μετά Ερντογάν εποχή ή μπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο; Προφανώς ο τούρκος πρωθυπουργός δεν είναι από εκείνους που λυγίζουν τόσο εύκολα από αντιπολιτευτικές κορώνες ή από σκάνδαλα σχετιζόμενα με δολοφονίες πολιτών. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η εφαρμοζόμενη πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν δημιουργεί θύματα. 
Η απάντηση στο το τι μπορεί να επιδιώκουν αυτά τα επεισόδια που γίνονται σε όλες τις μεγάλες τουρκικές πόλεις, ενδεχομένως βρίσκεται στην προ ολίγων ημερών συνάντηση του αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα, με τον τούρκο πρωθυπουργό. Μία συνάντηση που διήρκεσε 6 ολόκληρες ώρες και στην οποία συμμετείχαν επιτελεία στελεχών όλων των τουρκικών υπουργείων.
Εν όψει μίας διαφαινόμενης στρατιωτικής επέμβασης στην Συρία ή και στο Ιράν, η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι η άρνηση των τούρκων πολιτών να συμμετέχει η Τουρκία σ ε μία επίθεση κατά της Συρίας. Έτσι, τα συγκεκριμένα επεισόδια ενδέχεται να είναι μία υπενθύμιση των υποχρεώσεων που ανέλαβε ο Ταγίπ Ερντογάν, ενώ δεν πρέπει να θεωρείται απίθανο και να αποτελούν το άλλοθι για μία απαραίτητη πολιτική – κυβερνητική αλλαγή, της οποία η «φύση» θα δικαιολογεί στρατιωτική συμμετοχή της Τουρκίας σε πολεμικές επιχειρήσεις κατά κρατών με υψηλό αριθμό μουσουλμάνων πολιτών.

Τι μεταδίδουν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία

Χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν την Παρασκευή στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και άλλων πόλεων διαμαρτυρόμενοι για την αλόγιστη κατάχρηση της εξουσίας από τις αστυνομικές αρχές. 
A protestor with a PM Erdogan paper mask.Αφορμή για τις διαδηλώσεις στάθηκε η βίαιη εκδίωξη διαδηλωτών από πάρκο της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι για τέταρτη συνεχή ημέρα παρέμεναν στο χώρο διαμαρτυρόμενοι για το σχέδιο ανέγερσης ενός εμπορικού κέντρου και πολυκατοικιών στην περιοχή. 
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, η αστυνομία έκανε εκτεταμένη χρήση χημικών προκειμένου να διαλύσει τον καταυλισμό που είχαν δημιουργήσει οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία Ταξίμ. 
Τουλάχιστον 12 άτομα τραυματίστηκαν από τα βίαια επεισόδια, μετέδωσαν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης. 
Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έσπευσαν να κατακρίνουν τη δράση των αστυνομικών αρχών, υποστηρίζοντας ότι η χρήση βίας κατά μιας ειρηνικής διαδήλωσης ήταν αδικαιολόγητη. 
Επί τέσσερις συνεχείς ημέρες, διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία διαμαρτυρόμενοι για τα σχέδια ανέγερσης ενός εμπορικού κέντρου και πολυκατοικιών στην περιοχή, που θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή των πράσινων χώρων του πάρκου. 
Οι οικολόγοι έχουν επικρίνει το γεγονός ότι η πόλη θυσιάζει ολοένα και περισσότερους χώρους πρασίνου για την ανέγερση κτιρίων. 
A protester in the midst of tear gas hell in TaksimΣτελέχη της κυβέρνησης έχουν δηλώσει και στο παρελθόν ότι η ανέγερση θα ξεκινήσει, ανεξάρτητα από τις διαδηλώσεις. 
Αρκετές χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν το βράδυ της Παρασκευής κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στην πλατεία Ταξίμ. 
Οι αστυνομικές αρχές προσπάθησαν επανειλημμένα να διαλύσουν το πλήθος κάνοντας χρήση χημικών και νερού, δήλωσαν αυτόπτες μάρτυρες. 
Χρησιμοποίησαν επίσης δακρυγόνα κατά διαδηλωτών στην Άγκυρα προκειμένου να εκδιώξουν το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί έξω από τα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος.
Το ότι αμέσως μετά την υπερβολική χρήση των δακρυγόνων ο Ταγίπ Ερντογάν διέταξε διοικητική έρευνα για να βρεθούν οι υπεύθυνοι, προφανώς πλησιάζει στα όρια του ανέκδοτου, αφού η σκληρή αντιμετώπιση διαδηλωτών θεωρείται στην Τουρκία ως κάτι πολύ φυσιολογικό και απολύτως αναμενόμενο.

Πολλά μικρά θέματα ένωσαν διαφορετικούς ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους
  • «Θέλουμε νηφάλια γενιά» δήλωνε ο Ερντογάν όταν εξηγούσε τους λόγους της εφαρμογής του νόμου για τον περιορισμό του αλκοόλ.
  • «Με την απαγόρευση του αλκοόλ, γίναμε νηφάλιοι και τώρα ξυπνήσαμε κύριε πρωθυπουργέ» φώναζαν με συνθήματα οι διαδηλωτές στην Κωνσταντινούπολη.
Οι διαδηλώσεις στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης που συνεχίζονται για 5η μέρα όπου έχουν τραυματιστεί δεκάδες άνθρωποι και έχουν συλληφθεί άλλοι 60 δεν πρέπει να θεωρηθούν ως απλή «οικολογική ευαισθησία» των Τούρκων.
Δεν μπορεί να έχουν ξεσηκωθεί δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι για ένα πάρκο όχι μόνο στην Κωνσταντινούπολη αλλά με διαδηλώσεις να γίνονται στην Άγκυρα, στη Σμύρνη. Στο παρελθόν έχουν γίνει χειρότερες οικολογικές καταστροφές στη γειτονική χώρα και μετά από λίγες διαδηλώσεις τα πνεύματα είχαν ηρεμήσει.

Πιθανότατα υπάρχει κάτι βαθύτερο, μια φωνή αγωνίας και τα δέντρα στο πάρκο Γκεζί που συνεργεία του δήμου προσπάθησαν να τα ξηλώσουν, ήταν η σπίθα που άναψαν τη φλόγα.
Ο αρθογράφος της Χουριέτ Αχμέτ Χακάν τον βουλευτή Σιρί Σουρεγιά Οντέρ που έπεσε μπροστά στις μπουλντόζες για να σταματήσει τα έργα, τον παρομοίασε με τον Μπόρις Γιέλτσιν που είχε ανέβει πάνω στα άρματα μάχης, άλλοι αρθρογράφοι τον παρομοιάζουν με τον διαδηλωτή στην πλατεία Τιανανμεν. 
Οι διαδηλώσεις μεγάλωσαν και ξέσπασαν συγκρούσεις μετά την υπερβολική αντίδραση των αστυνομικών στην ειρηνική πορεία των διαδηλωτών. Αστυνομικοί έκαψαν ακόμη και τις σκηνές των διαδηλωτών.
Τα δακρυγόνα που έχουν ρίξει οι αστυνομικοί είναι δεκάδες χιλιάδες.

Τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας
Ίσως για να βγάλει συμπέρασμα κανείς πρέπει να παρατηρήσει τα 5 γεγονότα που συνέβησαν στην Τουρκία την τελευταία εβδομάδα. Ο περιορισμός του αλκοόλ έθιξε τους νέους, η ονομασία της νέας γέφυρας του Βοσπόρου έθιξε τους Αλεβίτες, η κρίση με τα φιλιά έθιξε τους ερωτευμένους, οι δηλώσεις του Ερντογάν για «δυο μεθύστακες» έθιξε τους Κεμαλιστές, και το κόψιμο των δέντρων στο πάρκο Γκεζί έθιξε τους οικολόγους. Όλα τα γεγονότα έχουν ένα πολιτικό υπόβαθρο και θα τα αναλύσουμε.

Περιορισμός της κατανάλωσης και διαφήμισης του αλκοόλ
Το προηγούμενο Σάββατο το τουρκικό Κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο περιορισμού του αλκοόλ. Με το νέο νόμο απαγορεύεται στους ιδιοκτήτες παντοπωλείων, μινι-μάρκετ και περιπτέρων να πωλούν αλκοολούχα ποτά μετά τις 10 μ.μ. μέχρι τις 6 το πρωί. Όσοι τούρκοι επιθυμούν να πιουν έστω μια μπίρα το βράδυ θα πρέπει να την προμηθεύονται νωρίτερα. 
Επίσης απαγορεύεται πώληση ποτών όπως και η λειτουργία εστιατορίων που πωλούν αλκοολούχα ποτά σε σημεία που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων από σχολεία, φροντιστήρια, εστίες και χώρους λατρείας. Στην Τουρκία υπάρχουν 81.000 τζαμιά και 68.000 σχολεία!
Πολλοί στη γειτονική χώρα πιστεύουν πως αυτός ο νόμος παρεμβαίνει στον τρόπο ζωής τους.

«Οι δυο μεθύστακες» του Ερντογάν
-Ο Ερντογάν στην ομιλία του στην Κοινοβουλευτική ομάδα του Κόμματος του ισχυρίστηκε πως το «αλκοόλ είναι η μητέρα όλων των κακών» και τόνισε πως ο περιορισμός της χρήσης , πώλησης και διαφήμισης τους αλκοόλ «γίνεται για την προστασία της νεολαίας». Ο Ερντογάν αναρωτήθηκε τονίζοντας «πώς όταν δυο μεθύστακες φτιάχνουν έναν νόμο τον σεβόσαστε αλλά όταν εμείς φτιάχνουμε έναν νόμο για κάτι που επιτάσσει η θρησκεία μας, το απορρίπτετε. Γιατί;»

Οι δηλώσεις του Ερντογάν από την αξιωματική αντιπολίτευση θεωρήθηκαν πως «φωτογράφιζαν» τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Ινονού. 
Ο αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμμαtος Ουμούτ Οράν ζήτησε από τον πρωθυπουργό να εξηγήσει ποιοι είναι «οι δυο μεθύστακες» που εξέδωσαν νόμο. «Ο Ερντογάν έχει την υποχρέωση να ανακοινώσει αν ο Ατατούρκ και ο Ινονού είναι ανάμεσα στους μεθύστακες» δήλωσε

Ο λόγος που η αξιωματική αντιπολίτευση ξεσηκώθηκε είναι ιστορικός. Το 1920 η πρώτη τουρκική εθνοσυνέλευση είχε απαγορεύσει την κατανάλωση του αλκοόλ. Όμως το 1926 όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πρωθυπουργός ο Ισμέτ Ινονού, ψηφίστηκε νόμος που επέτρεπε την ελεύθερη πώληση, κατανάλωση και διαφήμιση αλκοολούχων ποτών.

Ανήθικο το φιλί στο στόμα:
Το περασμένο Σάββατο 200 άτομα φιλήθηκαν στο μετρό της Άγκυρας αψηφώντας μια ανακοίνωση της διεύθυνσης που ζητούσε από τους επιβάτες να ενεργούν σύμφωνα με τους ηθικούς κανόνες επειδή οι κάμερες ασφαλείας του μετρό εντόπισαν ένα ζευγάρι να φιλιέται.
Το ζήτημα προκάλεσε την αντίδραση της αντιπολίτευσης που κατηγόρησε το κυβερνών κόμμα ότι προσπαθεί να επεκτείνει το ρόλο του Ισλάμ στην Τουρκία.
Ομάδα ισλαμιστών οργάνωσε αντιδιαδήλωση. Φωνάζοντας «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος» οι ισλαμιστές επιτέθηκε στα ζευγάρια.

H τρίτη γέφυρα θα έχει το όνομα του σουλτάνου Σελίμ του Α’, οι αλεβίτες όμως των θεωρούν σφαγέα τους
Μεγάλη συζήτηση έχει προκαλέσει η ονομασία που έχει επιλέξει η τουρκική κυβέρνηση για την τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου που θεμελιώθηκε στις 29 Μαϊου. Όπως ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Τουρκίας η νέα γέφυρα θα πάρει το όνομα του Σουλτάνου Σελίμ του Α΄. Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ τον αποκαλούν οι Τούρκοι.

Όμως σύμφωνα με την εφημερίδα Radikal «ο Σελίμ ο Α’ έμεινε στο θρόνο 8 χρόνια και με τις εκστρατείες του στην Ανατολή επέκτεινε τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την ίδια περίοδο κατηγορείται πως έκανε μεγάλες σφαγές εναντίον των Αλεβιτών και Σιιτών Μουσουλμάνων. Και η επιλογή αυτή προκαλεί μεγάλη συζήτηση».
«Όταν στη Μέση Ανατολή γίνονται πόλεμοι για θρησκευτικούς λόγους δεν θα έπρεπε να είστε πιο προσεκτικοί;» αναρωτήθηκε ο αρθρογράφος Αχμέτ Χακάν.

Οι Αλεβίτες στην Τουρκία υπολογίζονται πως αριθμούν περίπου 10-15 εκατομμύρια άτομα και δεν έχουν καμία σχέση με το σουνιτικό Ισλάμ που ανήκει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και η πλειοψηφία του τουρκικού λαού.

Ο Αλεβιτισμός αποτελεί μια ανθρωπιστική προσέγγιση του Ισλάμ Οι Αλεβίτες δεν προσεύχονται στο τζαμί, είναι μονογαμικοί και καταναλώνουν άφθονο κρασί. Στην Τουρκική δημοκρατία οι μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ τους είχε φέρει κοντά με τον Κεμαλισμό καθώς υποστήριζε το «κοσμικό» κράτος. Όμως τις τελευταίες δεκαετίες οι ίδιοι θεωρούν πως δεν έχουν θρησκευτική ελευθερία καθώς στην Τουρκία έχουν χτιστεί 81.000 τζαμιά όμως κανένα «Τζέμεβι» το οποίο είναι ο χώρος που λειτουργούν οι ίδιοι με τραγούδι και χoρό.

«Η σπίθα» του πάρκου Γκεζί στην πλατεία Ταξίμ
«Ό,τι και να κάνετε όσο και να αντιδράσετε εμείς θα προχωρήσουμε το σχέδιο αυτό. Θα συνεχίσουμε την πορεία μας». Αυτό ήταν το μήνυμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τους πρώτους διαδηλωτές που είχαν σπεύσει στην πλατεία Ταξίμ για να διαμαρτυρηθούν προς τα σχέδια του δήμου της Κωνσταντινούπολης και της τουρκικής κυβέρνησης το οποίο προβλέπει το ξερίζωμα εκατοντάδων δέντρων για να χτιστεί στο σημείο που βρίσκεται το Άλσος, εμπορικό κέντρο το οποίο θα είναι ομοίωμα ενός παλιού Οθωμανικού Στρατοπέδου που βρίσκονταν εκεί. Οι χιλιάδες διαδηλωτές διαμαρτύρονται και ζητούν να παραμείνει ο «τελευταίος πνεύμονας» στο κέντρο της Πόλης.

Τα λόγια του Ερντογάν στις 29 Μαΐου προκάλεσαν σκεπτικισμό. Όμως όταν το βράδυ της ίδιας ημέρας οι αστυνομικοί έκαψαν τις σκηνές των διαδηλωτών και χρησιμοποίησαν τα δακρυγόνα χάθηκε ο έλεγχος. Αυξήθηκε ο αριθμός των διαδηλωτών, αυξήθηκε και η παρουσία των αστυνομικών.

Στην πιο τουριστική και πολυσύχναστη περιοχή της Πόλης, στο Πέρα, καθημερινά πέφτουν δεκάδες χιλιάδες δακρυγόνα. Οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις έχουν επεκταθεί στις περιοχές Μπεσίκτας, στη Χαλκηδόνα, κτλ. Τώρα πια ανάμεσα στους διαδηλωτές βρίσκονται βουλευτές της αντιπολίτευσης, καλλιτέχνες, ηθοποιοί.
Κάθε μέρα το πλήθος που συγκεντρώνεται αυξάνεται.

Όλα αυτά τα γεγονότα μπορεί να φαίνονται ανεξάρτητα το ένα από το άλλο όμως συνέβησαν μέσα σε μια εβδομάδα και αμέσως μετά ξέσπασαν τα επεισόδια. Ο δήμαρχος και ο νομάρχης της πόλης υποστηρίζουν πως «γνωστές ομάδες» οργανώνουν τα επεισόδια. Ο φιλο-κυβερνητικός αρθρογράφος Γιγίτ Μπουλούτ μίλησε ακόμη και για «έργο της παρακρατικής οργάνωσης Εργκενεκόν».
Όμως το πιθανότερο σενάριο είναι τα γεγονότα αυτά να δημιούργησαν μια πλατφόρμα διαμαρτυρίας από ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, όμως όλοι τους «θίχτηκαν» από τις εξελίξεις. 

Ανάβρα Μαγνησίας: Ένα μικρό χωριό που κατάφερε το «θαύμα»

 Μαγνησίας Ένα μικρό χωριό που κατάφερε το θαύμα


Ένα μαγεμένο πραγματικό ταξίδι από την Ανάβρα Μαγνησίας στην Μεσοκώμη Σερρών, και από εκεί σε κάθε κοινότητα ανθρώπων που «θέλει», απόλαυσαν όσοι βρέθηκαν το ευχάριστα δροσερό βράδυ στην αυλή των γραφείων της Ένωσης Νέων Αγροτών Σερρών στην Μεσοκώμη, σε μία από τις καθιερωμένες Δευτέρες της Ένωσης Νέων Αγροτών Σερρών.
Ο πρώην Κοινοτάρχης, για 16 χρόνια στην ορεινή (υψόμετρο 1000 μέτρα) Ανάβρας Μαγνησίας, κ. Δημήτριος Τσουκαλάς και η εθελόντρια Τεχνική Σύμβουλος του Δήμου για όλα αυτά τα 16 χρόνια ομότιμη καθηγήτρια του ΕΜΠ κα Μάχη Καραλή περιέγραψαν πως το κτηνοτροφικό χωριό των αγελάδων, προβάτων, χοίρων και ανθρώπων έγινε ένας υποδειγματικός οικισμός ανθρώπων που συνεχώς αυξάνεται, κρατώντας όλη την νεολαία και προσελκύοντας και άλλους, με τρία κτηνοτροφικά πάρκα πέριξ αυτού και μια ευημερούσα σήμερα κοινότητα 500 ανθρώπων, με μηδέν ανεργία και μέσο όρο ηλικίας κατοίκων 37 χρόνια.
Στην Ανάβρα λειτουργούν σήμερα δύο βιβλιοθήκες και κέντρο δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, σύγχρονο νηπιαγωγείο και σχολείο με οικίες στους δασκάλους (που ζουν εκεί συνεχώς), ιατρείο με οικία για τον γιατρό (που ζει εκεί συνεχώς), πάρκινγ (για να απελευθερωθούν οι μικροί δρόμοι) και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων επάνω, πλήρως εξοπλισμένη αίθουσα συνεδρίων-εκδηλώσεων, τρία κτηνοτροφικά πάρκα (με νερό, ρεύμα, τηλέφωνο, δρόμους, παγολεκάνες), πλήρες σύγχρονο σφαγείο, διαμορφωμένο χώρο αναψυχής δύο χιλιομέτρων με αναπλάσεις και ανακαινήσεις δριστελών, νεροτριβών κλπ, ομάδα δράσης εθελοντών, ένα αιολικό πάρκο (και δύο υπό κατασκευή) και ένα υδροηλεκτρικό, ενώ προετοιμάζεται σύστημα τηλεθέρμανσης για όλες τις κατοικίες με αξιοποίηση βιομάζας από το δάσος και με τις  κοπριές των στάβλων.
Σήμερα η Ανάβρα είναι από τα ελάχιστα παραδείγματα σε όλη την Ελλάδα που δίνουν ελπίδα, δεχόμενη χιλιάδες επισκέπτες για να «αγγίξουν το θαύμα» και την λειτουργία τεσσάρων εστιατορίων, όπου ο καφές κάνει 0,60-0,70€. Η «Εθελοντική Οργάνωση ΑΝΑΒΡΑΣ Μαγνησίας για το περιβάλλον, την αειφορία και τον Πολιτισμό-ΑΝΑΒΡΑ-ΖΩ» σε συνεργασία με την Τοπική Κοινότητα Ανάβρας και το Δήμο Αλμυρού, προσπαθούν να καταφέρουν ένα ακόμη ακατόρθωτο -από πρώτη ματιά- εγχείρημα: Ένα μικρό χωριό που κατάφερε το «θαύμα», να συνεχίσει να ευημερεί και να εξελίσσεται σε πείσμα νομικών και φυσικών προσώπων, και κόντρα σε δύσκολους καιρούς και κρίσεις κάθε είδους.
Αποτυπώθηκε ότι το πρώτο μυστικό της επιτυχίας ήταν η ανιδιοτέλεια των εκλεγμένων αυτοδιοικητικών, η επιλογή τους για μόνιμη κατοικία εκεί (μετά τις σπουδές και την επαγγελματική επιτυχία) και κυρίως η αλήθεια, με συμμετοχή όλων των κατοίκων (πολλές λαϊκές συνελεύσεις), ενώ δεν πρέπει να παραληφθεί και η ικανότητα των εκλεγομένων, για έγκαιρη εναλλαγή, πριν επέλθει πλήρης κόπωση από την ενασχόληση με τα κοινά, από την ίδια θέση. Τεχνοκρατικά το σημαντικότερο ήταν μία κατ’ αρχήν σαφής καταγραφή των πλεονεκτημάτων, που στην Ανάβρα ήταν η καθαρή κτηνοτροφία της και το καθαρό φυσικό της περιβάλλον, πάνω στα οποία επένδυσε και επενδύει συνεχώς. Η δημιουργία ενός κεντρικού σχεδίου τοπικής ανάπτυξης (master plan) και η επεξεργασία με εθελοντές πολλών σχεδίων και προγραμμάτων «ωρίμαζε» κάθε πρόταση έγκαιρα και βοήθησε πάρα πολύ.
Σήμερα η κοινότητα των ανθρώπων στην Ανάβρα έχει δικά της έσοδα, ανεξάρτητα από το κράτος ή τον Δήμο στον οποίο υπάγεται, περισσότερα από 200.000 € ετησίως, ενώ οι κάτοικοι απολαμβάνουν «δωρεάν» ρεύμα, με σωστή ισόρροπη αξιοποίηση της θέσης της (ΑΠΕ και επισκέψεις), ενώ έχει και άλλες δυνατότητες πάντα με προτεραιότητα και φροντίδα στην πλήρως βιολογική κτηνοτροφία της και το εξαίρετο φυσικό περιβάλλον.
Φαίνεται ότι μεγάλη σημασία έχει η συνέχεια των δομών και ο σεβασμός των όσων έχουν γίνει από τους περιστασιακά εκλεγμένους κάθε φορά, σε ένα διαχρονικά συμφωνημένο από όλους κεντρικό σχέδιο, ενώ διάχυτη ήταν η πλήρης αποστασιοποίηση από την κεντρική πολιτική-κομματική σκηνή, όπως πολλές φορές αναφέρθηκε.
Στην παρουσίαση συμμετείχαν με πολλές ερωτήσεις, που συντόνισε ο δημοσιογράφος κ Δημήτριος Μιχαηλίδης, οι: Καλαθάς Ευάγγελος (Δήμαρχος Εμμ. Παππά), Καρακώστας Χάρης (Αντιδήμαρχος), Καραλής Αθανάσιος (Αντιδήμαρχος.), Κετσετής Βασίλης (πρώην Δήμαρχος Στρυμώνα, Δημ, Σύμβουλος), Καραγκιόζης Δημ (Δημ. Σύμβουλος), Γιάτζιος Αθανάσιος (Δ.Σ. Σερρών), Ανδρεάδης Ανδρέας, Γανίκας Δημήτριος, Κατσανίδης Στέργιος (Δήμητρα), Κυριακίδης Γ (Θολός), Δελεφέρης Δημήτριος (Ορεινή), Κοκκώνης Α (Οινούσα), Γανίκα Μ (Ξηρότοπος), Τσούκαλος Χ (Ν.Σούλι), Στόικος Γ (Α.Πνεύμα), Λαμπαδάριος Γ (Κοίμηση), Μιχαηλίδου Ελισάβετ (Ν.Σκοπός), Μάτζαρης Σ (Βαλτερό), Τζαμηλάκη Αθηνά (Μεσοκώμη), Αντωνιάδης Π (Θερμά), Κουφίδης Δ (Α. Πορόια), Μηλούσης Γ (Χαρωπό) και πολλοί άλλοι, σχηματίζοντας ένα ψηφιδωτό ελπίδας τοπικής ανάπτυξης.
ellinikigeorgia.gr

Διαμορφώνοντας μια ριζοσπαστική αριστερή πρόταση για την Ευρώπη


Γράφει ο Κώστας Λαπαβίτσας
Ο βραχυπρόθεσμος θρίαμβος της λιτότητας
Αναλογιστείτε για λίγο την κατάσταση της ευρωπαϊκής οικονομίας πρίν ακριβώς ένα χρόνο. Οι ρυθμοί ανάπτυξης έπεφταν, η ανεργία μεγάλωνε και η συνολική ζήτηση βρισκόταν σε υποχώρηση. Δεν υπήρχε ακόμη γενικευμένη ύφεση, αλλά τα πράγματα στην ευρωπαϊκή περιφέρεια πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Στην Ελλάδα είχαμε ήδη συνθήκες καταστροφής χωρίς προηγούμενο σε κατάσταση ειρήνης. Επίσης, οι χρηματοπιστωτικές αγορές και οι τράπεζες βρίσκονταν σε βαθιά αναταραχή. Η ΕΚΤ του κ. Ντράγκι είχε παρέμβει δυναμικά προς το τέλος του 2011 παρέχοντας μεγάλα ποσά ρευστότητας και αποτρέποντας την άμεση τραπεζική κατάρρευση. Αλλά τα σπρεντ παρέμεναν ψηλά και η δυνατότητα των περιφερειακών χωρών να δανειστούν στις αγορές ομολόγων ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη. Οι αγορές φοβόνταν οξεία κρίση που θα οδηγούσε σε στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ για μία, ή περισσότερες χώρες της περιφέρειας.
Η σύγκριση με τη σημερινή κατάσταση είναι αποκαλυπτική. Οι αγορές έχουν πλέον ηρεμήσει, τα σπρεντ έχουν πέσει δραματικά και χώρες όπως η Πορτογαλία έχουν τη δυνατότητα να δανειστούν δειλά και προσεκτικά. Ο φόβος στάσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ έχει καταλαγιάσει. Ακόμη και η Ελλάδα πλέον δεν κινδυνεύει με άμεση αποπομπή, πράγμα που δεν ήταν καθόλου απίθανο το πρώτο μισό του 2012.
Σε τι οφείλεται η αλλαγή;
Εν μέρει, στις συνεχιζόμενες προσπάθειες του κ. Ντράγκι που δήλωσε το 2012 στο αποκορύφωμα της κρίσης, ότι είναι έτοιμος να αγοράσει χωρίς όρια τα ομόλογα χωρών σε δυσκολίες, αν χρειαστεί. Εν μέρει επίσης, στην άφθονη ρευστότητα που το τελευταίο διάστημα έχουν διαθέσει οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας δημιουργώντας για μια ακόμη φορά συνθήκες ανόδου στις παγκόσμιες αγορές. Κυρίως όμως οφείλεται στο γεγονός ότι στις χώρες της περιφέρειας οι μακροοικονομικές παράμετροι που οι αγορές ομολόγων θεωρούν σημαντικές έχουν βελτιωθεί δραματικά. Συγκεκριμένα, τα δημοσιονομικά ελλείμματα είναι σε υποχώρηση και τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών τείνουν να απαλειφθούν ακόμη και στην Ελλάδα. Ο άμεσος κίνδυνος να μην πληρωθούν οι διεθνείς δανειστές – που αποτυπώνεται ακριβώς σε αυτά τα δύο μεγέθη – έχει παρέλθει.
Γιατί βελτιώθηκαν αυτές οι παράμετροι;
Ο λόγος είναι απλός: η επιβολή άγριας λιτότητας στην περιφέρεια, είτε ως μέρος ‘διάσωσης’ από την Τρόικα, είτε λόγω πολιτικής πίεσης από το Βερολίνο. Όπως ήταν αναμενόμενο, η λιτότητα έκανε τη δουλειά της με τον πιο βάρβαρο τρόπο μειώνοντας αποφασιστικά τις δημόσιες δαπάνες και οδηγώντας σε βίαιη πτώση των μισθών, άρα συντρίβοντας την εγχώρια ζήτηση. Οι δημόσιοι προϋπολογισμοί της περιφέρειας σταδιακά επανέρχονται σε ισορροπία καθώς μειώνονται οι δαπάνες, ενώ τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών εκμηδενίζονται καθώς καταρρέουν οι εισαγωγές.
Το κόστος είναι βέβαια η βαθιά και συνεχιζόμενη ύφεση στην περιφέρεια με εξαιρετικά υψηλή ανεργία και κατακόρυφη πτώση του λαϊκού εισοδήματος. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή οικονομία συνολικά πια μπαίνει σε όλο και βαθύτερη ύφεση με υποχώρηση της ζήτησης και άνοδο της ανεργίας. Η Ευρώπη μένει πίσω στο διεθνή ανταγωνισμό, με εξαίρεση τη Γερμανία που σημειώνει εξαγωγικές επιτυχίες, αν και η γερμανική οικονομία παρουσίασε μηδενική ανάπτυξη το 2012, καθώς η εγχώρια ζήτηση παραμένει ασθενική. Εν ολίγοις, η λιτότητα οδήγησε την Ευρώπη σε γενικευμένη οικονομική δυστοκία, αλλά οι δανειστές των χρηματοπιστωτικών αγορών προστατεύτηκαν και ο φόβος άμεσης διάσπασης του ευρώ παρήλθε.
Τόσο η επιβολή όσο και ο βραχυπρόθεσμος θρίαμβος της λιτότητας στην Ευρώπη είναι προϊόντα της ΟΝΕ. Το κοινο νόμισμα παρείχε το θεσμικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο τα ηγετικά στρώματα αξιολόγησαν τους κινδύνους που απειλούσαν τις σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας στην Ευρώπη το 2009-10. Αν έσπαζε το ευρώ, οι επιπτώσεις θα ήταν βαθύτατες, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρο το οικοδόμημα της ταξικής κυριαρχίας που έχει σφραγίσει τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό για μισό περίπου αιώνα. Συνεπώς, η υπεράσπιση του ευρώ αναδείχθηκε σε υπέρτατο στόχο για τις αστικές τάξεις του  ευρωπαϊκού κέντρου, αλλά και της ευρωπαϊκής περιφέρειας, παρ’ ότι οι χώρες της τελευταίας σήκωσαν το βάρος.

Η ΟΝΕ παρείχε και το ιδεολογικό πλαίσιο για να επιβληθεί δυναμικά η λιτότητα στα εργατικά και λαϊκά στρώματα, λόγω της ψυχολογικής πρόσδεσης με την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και του φόβου του αγνώστου αν εξέλειπε το ευρώ. Το χρήμα λειτουργεί πάντα ως ιδεολογικός και συνδετικός ιστός στις καπιταλιστικές κοινωνίες, με τον τρόπο που ο Μαρξ το ονόμασε ‘nexus rerum’ των κοινωνιών που βασίζονται στην εμπορική ανταλλαγή. Οι κυρίαρχες τάξεις γνωρίζουν πολύ καλά την κοινωνική βαρύτητα του χρήματος και δε διστάζουν να τη χρησιμοποιήσουν με τον πλέον κυνικό τρόπο. Πουθενά δεν ήταν κυνικότερος από ότι στην Ελλάδα, όπου τα λαϊκά στρώματα επανειλημμένα τέθηκαν προ του εκβιαστικού διλήμματος λιτότητα ή έξοδος από το ευρώ’.
Επιτυχημένη αποδείχτηκε λοιπόν η λιτότητα, βραχυπρόθεσμα και από τη σκοπιά των ανώτερων στρωμάτων. Σταθεροποίησε τις χώρες της περιφέρειας και τις χρηματοπιστωτικές αγορές μεταφέροντας το κόστος εξ ολοκλήρου στα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Άφησε άθικτα τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και επέτρεψε στους καπιταλιστικούς μηχανισμούς να ενδυναμώσουν τη θέση τους επιβάλλοντας δραστικές αλλαγές εις βάρος της εργασίας. Στην Ελλάδα τα φαινόμενα αυτά εξέλαβαν ακραίες μορφές. Ενώ τα λαϊκά στρώματα ρημάχτηκαν παρουσιάζοντας φαινόμενα ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ ακόμη και τα μεσαία στρώματα δέχτηκαν βαρύτατο πλήγμα, ο ελληνικός αστισμός υπερασπίστηκε με νύχια και με δόντια τον τρόπο ζωής του και στην ουσία παρέμεινε αλώβητος. Παράλληλα, φρόντισε να επωφεληθεί από τις νέες συνθήκες αγριότατης εκμετάλλευσης στην αγορά εργασίας
Η ευρωπαϊκή Αριστερά και η λιτότητα
Η ευρωπαϊκή Αριστερά αποδείχτηκε ανίκανη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την καταιγίδα που ξέσπασε το 2009-10 και οι λόγοι είναι πολλοί. Καταρχήν άργησε να κατανοήσει τι συνέβαινε, ακόμη και στην περιφέρεια που δέχτηκε πρώτη το χτύπημα. Αλλά και όσο ξεδιπλωνόταν η κρίση και το δομικό της βάθος γινόταν φανερό, τόσο περισσότερο η ευρωπαϊκή Αριστερά ένιωθε καταθλιπτικό το άχθος της ιστορικής υποχώρησής της τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Τη βάρυνε η απώλεια της οργανωτικής της επάρκειας, η έλλειψη συστηματικής πρόσδεσης με τα εργατικά στρώματα και η μικρή εκλογική της απήχηση στην κοινωνία. Ταυτόχρονα, δεν έδειξε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις και τις ιδέες της και της έλειψε το μεγάλο όραμα που θα μπορούσε να εμπνεύσει τα λαϊκά στρώματα. Πάνω απ’ όλα όμως, ο κεντρικός κορμός της ευρωπαϊκής Αριστεράς πίστεψε ότι η ΕΕ και η ΟΝΕ αποτελούν προοδευτικά μορφώματα που η ίδια πρέπει να τα υπερασπιστεί και να τα βελτιώσει. Αντί να στραφεί εναντίον της ΟΝΕ ως κύριου μοχλού επιβολής λιτότητας, συνέχισε να φαντασιώνεται τη δημιουργία ενός “καλού” ευρώ.
Δεν μπορεί κανείς βέβαια να κατηγορήσει την ευρωπαϊκή Αριστερά ότι δεν άσκησε κριτική στην οικονομική πολιτική της ΕΕ και της Τρόικα γενικότερα. Απεναντίας, η φραστική απόρριψη της λιτότητας αποτέλεσε σήμα κατατεθέν των αριστερών κομμάτων απ’ άκρου εις άκρον της Ευρώπης. Το γερμανικό Ντι Λίνκε μάλιστα διαμόρφωσε ολόκληρο πρόγραμμα ενίσχυσης των περιφερειακών χωρών, το οποίο και ονόμασε ‘Σχέδιο Μάρσαλ’ χωρίς συναίσθηση ειρωνίας.
Πρόκειται για τον ορισμό της άσφαιρης κριτικής, του γενικόλογου αριστερού βερμπαλισμού, δεδομένου ότι η απόρριψη της λιτότητας ποτέ δε συνοδεύτηκε από απόρριψη της ΟΝΕ. Ίσα-ίσα η απόρριψη της λιτότητας έγινε αντιληπτή ως βήμα για την υιοθέτηση του ‘καλού’ ευρώ. Η θέση αυτή του κεντρικού κορμού της ευρωπαϊκής Αριστεράς θα ήταν απλώς αξιοπερίεργη, αν δεν ήταν τόσο βλαπτική για τα εργατικά στρώματα της Ευρώπης. Από τη μια, οι αστικές τάξεις της Ευρώπης επιβάλλουν τη λιτότητα με το ξεκάθαρο και εκβιαστικό σκεπτικό ότι έτσι προστεύονται οι δομές (και τα ταξικά συμφέροντα) της ΟΝΕ και της ΕΕ. Από την άλλη, οι δυνάμεις της Αριστεράς απορρίπτουν τη λιτότητα επιμένοντας παράλληλα ότι οι δομές της ΟΝΕ και της ΕΕ δεν ευθύνονται για την επιβολή της. Ο αίτιος φαίνεται ότι είναι αποκλειστικά η νεοφιλεύθερη ιδεοληψία της κ. Μέρκελ, που μάλιστα έθεσε σε κίνδυνο την ΟΝΕ με την ακαμψία της! 
Τρεις πραγματικοί λόγοι για την υποχώρηση της λιτότητας
Πρόσφατα ακόμη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άρχισε να μιλάει ανοιχτά πλέον για την ανάγκη αλλαγής της πολιτικής λιτότητας. Η μεταστροφή τείνει να λάβει παγκόσμιες διαστάσεις καθώς το ΔΝΤ από καιρό ασκεί κριτική στην επιβολή αυστηρής λιτότητας σε συνθήκες κρίσης, ενώ η κυβέρνηση Ομπάμα που ουσιαστικά ποτέ δεν εφάρμοσε σκληρή λιτότητα εμφανίζεται ως τιμητής της ΕΕ. Το κλίμα έχει αρχίσει να αλλάζει δραστικά κατά της λιτότητας ακόμη και στη Βρετανία.
Εντός της ΕΕ τρεις είναι οι λόγοι για τους οποίους παρατηρείται σταδιακή απομάκρυνση από τη λιτότητα. Ο πρώτος είναι η αντίδραση των εργατικών στρωμάτων σε χώρες όπως η Πορτογαλία, όπου σημειώνεται κύμα απεργιών. Το λαϊκό κίνημα μπορεί να βρίσκεται σε υποχώρηση στην Ελλάδα από το τέλος του 2011, αλλά τα πράγματα είναι διαφορετικά σε άλλες χώρες της περιφέρειας.
Ο δεύτερος είναι ότι, μετά τη σχετική σταθεροποίηση της περιφέρειας, το ζήτημα επιβολής λιτότητας πλέον τίθεται και για χώρες του ευρωπαϊκού Κέντρου – ή σχεδόν του κέντρου – όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Εδώ όμως οι πολιτικές και κοινωνικές παράμετροι είναι πολύ διαφορετικές. Δε μπορεί εύκολα να υπάρξει εξωτερική επιβολή στις μεγάλες αυτές χώρες, όπως έγινε με την περιφέρεια. Επιπλέον, οποιαδήποτε μαζική λαϊκή αντίδραση στη λιτότητα θα είχε τελείως διαφορετική σημασία για το μέλλον της ΕΕ απ’ ότι οι αντιδράσεις στην περιφέρεια.
Ο τρίτος λόγος είναι ότι η συνέχιση της λιτότητας, πόσο μάλλον η επιβολή της σε χώρες του κέντρου, κινδυνεύει να οδηγήσει σε αλματώδη άνοδο της άκρας Δεξιάς, ή του συντηρητικού λαϊκισμού σε σειρά χωρών. Δεξιά εθνικιστικά και λαϊκιστικά κινήματα ήδη έχουν σημαντικό δυναμισμό στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία και τη Βρετανία. Στην Ελλάδα, ακόμη χειρότερα, έχει πλέον εμφανιστεί καθαρόαιμος φασισμός.
Τα αίτια για την ενίσχυση αυτών των δυνάμεων, ή και την κοινοβουλευτική τους παρουσία, είναι πολλά και περιλαμβάνουν από την τυφλή αντίδραση κατά των μεταναστών, έως την αντίδραση κατά της διαφθοράς της πολιτικής ζωής. Δεν υπάρχει αμφιβολία όμως, ότι ο κυριότερος λόγος είναι η οικονομική καταστροφή που ήδη ανέβασε το ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ στο επίπεδο ρεκόρ του 12.2% τον Απρίλιο του 2013, ενώ στην Ελλάδα βρίσκεται πάνω από 27% και σαφώς πάνω από 60% στους νέους. Η κατάλυση των συνθηκών φυσιολογικής ζωής στις λαϊκές συνοικίες, η εμφάνιση ανθρωπιστικής κρίσης με μόνιμες πλέον παροχές συσσιτίων και δεμάτων τροφίμων, καθώς και η αίσθηση απόγνωσης που δημιούργησε η πρωτόγνωρη ύφεση, είναι το οξυγόνο της άκρας Δεξιάς και του συντηρητικού λαϊκισμού.
Τέτοιες απόψεις έχουν σημαντική αυτόνομη δυναμική στα λαϊκά στρώματα της Ευρώπης, ενώ στην Ελλάδα ο φασισμός έχει πλέον κάνει δυναμικά την εμφάνισή του στους νέους ακόμη και μέσα στα σχολεία. Όσοι στην Αριστερά νομίζουν ότι αποκαλώντας την άκρα Δεξιά «συστημική» θα αποκαλύψουν το βαθύτερο χαρακτήρα της κι έτσι θα την αποδυναμώσουν, απλώς δεν αντιλαμβάνονται τα αίτια της εκρηκτικής της μεγέθυνσης. Σε αντίθεση με τον κυρίως κορμό της Αριστεράς, η άκρα Δεξιά και ο συντηρητικός λαϊκισμός δεν έχουν διστάσει να κατακρίνουν και να απορρίψουν την ΟΝΕ και την ίδια την ΕΕ, συνδέοντάς τες με τα εγχώρια διεφθαρμένα στρώματα εξουσίας. Είναι σαφές ότι το έχουν κάνει σε βάση εθνικιστική, βίαιη και κοινωνικά αντιδραστική, αλλά στα μάτια μέρους των λαϊκών στρωμάτων έχουν πει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
Στις συνθήκες αυτές, τα σοφότερα πνεύματα εντός της ΕΕ αντιλαμβάνονται ότι η επιμονή στη λιτότητα κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης από τα δεξιά. Δεδομένου ότι η λιτότητα έχει πλέον πετύχει το βραχυπρόθεσμο στόχο της σταθεροποιώντας την περιφέρεια και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, προτείνουν υποχώρηση με απάλυνση των περιοριστικών μέτρων κυρίως για χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Δεν πρόκειται για την ώρα για ουσιαστική αλλαγή, αλλά μάλλον για τακτική αναδίπλωση και μένει φυσικά να δούμε πως θα αντιδράσει το ιερατείο της λιτότητας στο Βερολίνο. Η μεταστροφή είναι όμως ήδη αισθητή.
Οι εύκολες λύσεις, οι δύσκολες λύσεις και οι παραδόσεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς
Η συζήτηση που άνοιξε στο Ντι Λίνκε μετά τη δημοσιοποίηση της «μελέτης Φλάσμπεκ-Λαπαβίτσα» και την παρέμβαση Λαφοντέν, πρέπει να ειδωθεί μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, γιατί γίνεται ακριβώς τη στιγμή που η ευρωπαϊκή Αριστερά καλείται να επανατοποθετηθεί μέσα στις νέες συνθήκες.
Η εύκολη επιλογή για την Αριστερά θα ήταν να συνεχίσει στην κατεύθυνση της απόρριψης της λιτότητας, χωρίς παράλληλα να ασκήσει απορριπτική κριτική στην ΟΝΕ, ή την ΕΕ, πιστεύοντας ότι έτσι αντιμάχεται τα ηγετικά στρώματα της Ευρώπης. Ακόμη χειρότερα, η Αριστερά θα μπορούσε να ερμηνεύσει την υποχώρηση της λιτότητας ως επιβεβαίωση, ή ίσως και νίκη των θέσεών της. Αν πάρει αυτόν το δρόμο θα παραμείνει ακίνδυνος παρατηρητής στο περιθώριο των εξελίξεων, ή στη χειρότερη περίπτωση μπορεί να μεταβληθεί σε διαχειριστή της κρίσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.
Ο ριζοσπαστικός δρόμος για την Αριστερά που πραγματικά μπορεί να απειλήσει το κυρίαρχο πλέγμα κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων στην Ευρώπη είναι άλλος. Ξεκινάει από τη διαπίστωση ότι θρίαμβος της λιτότητας είναι βραχυπρόθεσμος και η αναδίπλωση που πιθανόν να επιχειρήσει η ΕΕ δεν θα έχει ουσιαστικό βάθος. Όπως δείχνει η «μελέτη Φλάσμπεκ – Λαπαβίτσα», το βασικό πρόβλημα της ευρωζώνης, δηλαδή η απόκλιση ανταγωνιστικότητας  ανάμεσα στην Γερμανία και σε άλλες χώρες-μέλη, δεν έχει επιλυθεί. Πάνω απ΄όλα, η απόκλιση ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία και την Ιταλία θα συνεχιστεί στο ορατό μέλλον. Άρα, θα υπάρξει συσσώρευση ελλειμμάτων ανάμεσα στις χώρες αυτές, η οποία θα συνεχίσει να υποσκάπτει την ΟΝΕ. Όσο η Γερμανία συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση είναι θέμα χρόνου να επανεμφανιστεί οξεία κρίση στην ευρωζώνη που τη φορά αυτή θα χτυπήσει τις χώρες του κέντρου.
Η νομισματική ένωση έχει αποτύχει και συνεχώς δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας στην Ευρώπη, είτε αυτές εμφανίζονται με τη μορφή βάρβαρης λιτότητας, είτε απαλύνονται κάπως λόγω του κινδύνου πολιτικής αναταραχής από τα δεξιά. Συνεπώς, δεν αρκεί να απορρίψει η Αριστερά τη λιτότητα, ούτε απλώς να καταδικάσει τις αδικίες του καπιταλισμού. Είναι απαραίτητο να ασκήσει δομική κριτική που θα περιλαμβάνει την απόρριψη της ΟΝΕ, αλλά και δυνάμει της ίδιας της ΕΕ.
Η ιστορική ευθύνη της ευρωπαϊκής Αριστεράς τη στιγμή αυτή είναι να διαμορφώσει ριζοσπαστικές θέσεις που θα απειλούν την καρδιά του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, όπως ακριβώς αρμόζει στις παραδόσεις της. Μόνο σ’ αυτό το πλαίσιο θα μπορούσαν να γίνουν εφικτές ριζοσπαστικές πολιτικές αναδιανομής εισοδήματος και πλούτου, αλλαγής του φορολογικού συστήματος, καθώς και ελέγχου των τραπεζών και των κεφαλαιακών ροών. Θα άνοιγε έτσι ο δρόμος για βαθιά αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας, μεταβολή της κοινωνικής ισορροπίας υπέρ της εργασίας και κατά του κεφαλαίου, καθώς και σταδιακή οργάνωση της οικονομίας σε σοσιαλιστική κατεύθυνση.
Η προώθηση των συμφερόντων των εργαζομένων της Ευρώπης στο μέλλον απαιτεί επίσης τον επανακαθορισμό της λειτουργίας του εθνικού κράτους, όπως και των σχέσεων των εθνικών κρατών μεταξύ τους. Η κρίση έδειξε ότι διακρατικά μορφώματα όπως η ΕΕ που εδράζονται  στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου γίνονται μοχλός για να πληγούν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Είναι απαραίτητο να επανεξεταστεί ο ρόλος του εθνικού κράτους και των μηχανισμών ισχύος που αυτό παρέχει.
Στο αμέσως επόμενο διάστημα, θα κληθεί η ευρωπαϊκή Αριστερά να εκφράσει τους βαθύτερους φόβους και τις ανησυχίες των λαϊκών στρωμάτων της Ευρώπης. Τα λαϊκά στρώματα δε θέλουν φυσικά να επανέλθουν σε κατάσταση εθνικών τριβών, αντιλαμβάνονται όμως ότι η ΕΕ και η ΟΝΕ εξυπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, ισοπεδώνουν την καθημερινή ζωή και πλήττουν τα δημοκρατικά δικαιώματα. Το όραμα της ενωμένης Ευρώπης παραμένει βαθιά σοσιαλιστικό. Η ευρωπαϊκή Αριστερά πρέπει να το ξαναβρεί μακριά από την ψευδαίσθηση ότι η ΕΕ και η ΟΝΕ αποτελούν βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, να επανακαθορίσει το ρόλο του εθνικού κράτους στις σημερινές συνθήκες και να αρθρώσει πολιτική πρόταση που θα γίνει κτήμα των λαϊκών στρωμάτων της Ευρώπης. Αυτή είναι η βαθύτερη σημασία της συζήτησης που άνοιξε στο Ντι Λίνκε.