Η ιδέα ότι η αδικία δεν μένει ποτέ ατιμώρητη είναι μια από τις βαθύτερες και πιο παλιές πεποιθήσεις της ανθρωπότητας. Όπως και να το ονομάσει κανείς -κάρμα, μοίρα, κακή τύχη ή θεία δίκη- και είτε δέχεται είτε απορρίπτει αυτήν την ιδέα υπάρχει μια συμπαντική ισορροπία που, αργά ή γρήγορα, αποκαθίσταται. Εκείνος που επιλέγει να βλάψει τους άλλους, να αδικήσει ή να λειτουργήσει με δόλο, μπορεί προς στιγμήν να νιώθει άτρωτος ή κερδισμένος. Όμως, η ζωή έχει τον δικό της, αθόρυβο τρόπο να κρατάει λογαριασμό. Η αρνητική ενέργεια που σκορπάει κάποιος επιστρέφει πάντα στην πηγή της. Μερικές φορές έρχεται ως μια ξαφνική αναποδιά, άλλες ως μια σειρά από ατυχίες, και συχνά ως εκείνο το βάρος στη συνείδηση που δεν τον αφήνει να ησυχάσει.
«Ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις». Αυτός ο παλιός νόμος της φύσης δεν λαθεύει ποτέ. Η δικαιοσύνη, η οποία συνήθως αργεί, βρίσκει πάντα το μονοπάτι της για να αποδείξει ότι κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου