Το πρώτο δημόσιο αποτύπωμα του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει πως δεν πρόκειται για μια ακόμη συγκυριακή κίνηση διαμαρτυρίας. Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» εμφανίζεται να επιχειρεί κάτι βαθύτερο: να εκφράσει ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, με κεντρικό άξονα την ανάγκη κάθαρσης, δικαιοσύνης και ηθικής αποκατάστασης της δημόσιας ζωής.
Η επιλογή της φράσης «Έγκλημα και Τιμωρία» μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Αποτυπώνει ξεκάθαρα τη στρατηγική πολιτική στόχευση του νέου κόμματος: να συνδέσει την κοινωνική οργή για την υπόθεση των Τεμπών και γενικότερα για την ατιμωρησία της εξουσίας με ένα συνολικό αίτημα πολιτικής και θεσμικής λογοδοσίας.
Παράλληλα, από τις πρώτες κιόλας δημόσιες παρεμβάσεις διαφαίνεται ένα κόμμα με έντονα συντηρητικά και παραδοσιακά χαρακτηριστικά. Η έμφαση στην οικογένεια, στη θρησκεία, στην κοινωνική συνοχή και στις «παραδοσιακές αξίες» δείχνει ότι η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν επιχειρεί να εκφράσει τον χώρο των προοδευτικών δυνάμεων, αλλά έναν ευρύτερο πατριωτικό και κοινωνικά συντηρητικό χώρο που αισθάνεται πολιτικά άστεγος ή απογοητευμένος από τη σημερινή κυβερνητική εικόνα.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον πολιτικό στοιχείο: η ιδιαίτερη δυναμική που φαίνεται να αποκτά το εγχείρημα στη Βόρεια Ελλάδα.
Σε μια περιοχή όπου η Νέα Δημοκρατία διατηρούσε παραδοσιακά ισχυρά ερείσματα και όπου τα κόμματα δεξιότερα της ΝΔ κατέγραφαν ήδη σημαντικές επιδόσεις, η εμφάνιση της Καρυστιανού δημιουργεί έναν νέο και απρόβλεπτο πόλο επιρροής. Με έντονο αντισυστημικό λόγο, ηθικό φορτίο και συναισθηματική απεύθυνση, το νέο κόμμα φαίνεται ικανό να αντλήσει δυνάμεις τόσο από τη δεξιά πολυκατοικία όσο και από πολίτες που μέχρι σήμερα επέλεγαν την αποχή.Βέβαια, αυτό είναι μόνο το ξεκίνημα.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η αρχική δυναμική μπορεί να αποκτήσει πανελλαδικά χαρακτηριστικά και κυρίως αν μπορεί να μετατραπεί από κίνημα καταγγελίας σε ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση εξουσίας. Μέχρι στιγμής, το βάρος πέφτει κυρίως στη συμβολική και ηθική διάσταση της πολιτικής παρέμβασης. Ωστόσο, αργά ή γρήγορα θα τεθούν με ένταση τα μεγάλα ζητήματα: οικονομία, εργασία, παραγωγικό μοντέλο, κοινωνικό κράτος, εξωτερική πολιτική και θεσμική λειτουργία.
Η κοινωνική οργή μπορεί να δημιουργήσει πολιτικά ρεύματα. Η διάρκεια όμως και η πολιτική αντοχή ενός νέου φορέα κρίνονται τελικά από το αν μπορεί να μετατρέψει την οργή σε συνεκτικό σχέδιο για τη χώρα.Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της επόμενης περιόδου.
Παρατηρητής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου