Η μεγάλη λάμψη

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Προσφάτως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι, παρά τις μεμονωμένες εχθροπραξίες, η εκεχειρία δεν έχει λήξει και ότι αν αυτή λήξει θα γίνει άμεσα γνωστό τοις πάσι, καθώς θα δούμε μια «μεγάλη λάμψη» πάνω από το Ιράν. Αυτή η αναφορά έχει σαφώς πυρηνικές αποχρώσεις αλλά οι περισσότεροι αναλυτές την ερμηνεύουν διαφορετικά καθώς ένα πυρηνικό πλήγμα θα ήταν τόσο αποτρόπαιο που θα κόστιζε απίστευτα πολύ στη χώρα που θα το αποτολμούσε. Όμως ο συμβατικός βομβαρδισμός δεν έχει επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ καταδεικνύει περισσότερο την μειωμένη ανθεκτικότητα της Δύσης και των συμμάχων της, παρά την αντίστοιχη του φανατικού Ιράν, της προετοιμασμένης Κίνας και της κερδοφορούσας Ρωσίας. Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν λοιπόν την απονενοημένη απόφαση χρήσης τακτικών πυρηνικών στο Ιράν;

Ο Τραμπ έχει ναρκισσιστικές και ψυχοπαθητικές δομές προσωπικότητας. Οι μεν ψυχοπαθητικές δομές τον κάνουν ευεπίφορο στον αυξημένο φόβο της απώλειας ελέγχου και την υπεραναπλήρωση με θυμό και καταφυγή στο φονικό ένστικτο. Ωστόσο ο Τραμπ ανήκει στην κατηγορία των «έξυπνων ψυχοπαθών» που στερείται το χαμηλό κατώφλι θυμού και την αυτοκαταστροφικότητα που παρατηρούμε σε άλλα είδη του ψυχοπαθητικού χαρακτήρα. Κοινώς μπορεί να συγκρατείται και δεν λαμβάνει αποφάσεις που θα μπορούσαν να αποβούν ξεκάθαρα εις βάρος του.

Σαφώς και παίρνει ρίσκα και πιστεύει στην εφαρμογή της ωμής ισχύος για την επικράτησή του, αλλά δεν θα έπαιρνε ποτέ μια ξεκάθαρα αυτοκαταστροφική απόφαση σαν αυτή της χρήσης τακτικών πυρηνικών. Από την άλλη όμως, η ναρκισσιστική πλευρά του χαρακτήρα του είναι πολύ πιο επίφοβη όσον αφορά σε μια τέτοια απόφαση. Διότι, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες σε στιγμές ματαίωσης βιώνουν δυσφορία αδυναμίας και στέρησης σχέσης, οι ναρκισσιστές βιώνουν ολική αποσάθρωση του εγώ που ψυχικά ισοδυναμεί με θάνατο. Όπως καταλαβαίνουμε, η αποτυχία και η επακόλουθη ταπείνωση δεν είναι βιώσιμες εναλλακτικές για τον ναρκισσιστή. Μπορεί λοιπόν να φτάσει κυριολεκτικά στα άκρα προκειμένου να αποσοβήσει την αποτυχία που γι αυτόν ισοδυναμεί με προσωπικό αφανισμό και ψυχική εκμηδένιση.

Σαν να μην έφτανε αυτό, η όλο και μεγαλύτερη απομόνωσή του στη διεθνή κονίστρα, τον εξωθεί σε απονενοημένες ενέργειες καθώς η απομόνωση μας οδηγεί σε μαζοχιστική αυτοκαταστροφικότητα και αυξημένη επιθετικότητα εναντίον όσων μας εξοστρακίζουν άνευ όρων. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι ο εξοστρακισμός ενεργοποιεί τους ίδιους νευρώνες με αυτούς της φυσικής κακοποίησης, θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε το μέγεθος της ψυχικής οδύνης και την επακόλουθη οργή και επιθετικότητα που αυτή προκαλεί. Επί του προκειμένου, η συνεχής αντιπαράθεση από τους ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι μοχλεύονται από τα κέντρα της παγκοσμιοποίησης, έχει προκαλέσει μια σειρά από απρεπείς λεκτικές επιθέσεις από μέρος του Τραμπ, οι οποίες ενδεικνύουν το παραπάνω επιχείρημα. Το ΝΑΤΟ πνέει τα λοίσθια και ο Τραμπ απειλεί να αποσύρει όλο και περισσότερα στρατεύματα από την Ευρώπη, η οποία ετοιμάζεται να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά με τη Ρωσία, εξυπηρετώντας αφενός την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης αλλά διαλύοντας, αφετέρου, κάθε ελπίδα συνεργασίας ΗΠΑ-Ρωσίας όπως ήλπιζε ο Τραμπ.

Οι πετρομοναρχίες του Κόλπου διχάζονται στις γεωστρατηγικές επιλογές τους λόγω του προσφάτου πολέμου και των επακολούθων του, και κάποιες από αυτές απομακρύνονται από το αμερικανικό άρμα, το οποίο ακολουθούσαν μεταπολεμικά, διαλύοντας μια ισχυρή συμμαχία που η Αμερική απέτυχε τελικά να τελικά να υποστηρίξει. Η Άπω Ανατολή αφαιμάσεται από πολύτιμους αντιβαλλιστικούς πυραύλους και οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή έχουν αρχίσει να υποφέρουν από τον αποκλεισμό του Ορμούζ. Δικαίως λοιπόν και αυτοί δυσανασχετούν, πιέζουν και οργίζονται με τον Τραμπ, ο οποίος φαίνεται να πιέζεται και από το εσωτερικό του, καθώς οι ενδιάμεσες εκλογές φαντάζουν δυσοίωνες μετά το διχασμό του κινήματος MAGA λόγω των προσφάτων επιρροών του αμερικανο-ισραηλινού λόμπι στον Πρόεδρο. ΠΑΗΠΑ ΗΗΗ

Ήδη, φημολογείται, διεξάγονται συνομιλίες με το Ιράν, στις οποίες συμμετέχουν η Ρωσία και η Κίνα. Ας ελπίσουμε ότι θα δοθούν κάποιες παραχωρήσεις που θα επιτρέψουν στον Τραμπ να αποχωρίσει από τη σύρραξη με τα στενά ανοικτά, και μια, έστω και στοιχειώδη, αίσθηση αξιοπρέπειας. Διαφορετικά η πίεση της επερχόμενης συνάντησης του με τον Σι στο Πεκίνο αυτή την εβδομάδα μπορεί να αποβεί μοιραία, αν και το κυβερνητικό κατεστημένο της Ουάσιγκτον δεν μπορέσει να τον ελέγξει.

Το Ισραήλ φαίνεται να πετυχαίνει τους στόχους του σαν μια σύζυγος που απομονώνει τον άντρα της από όλους, ακόμα και την ίδια του την οικογένεια, για να τον έχει κατ’ αποκλειστικότητα.

https://geopolitico.gr/