Η ΚΟΥΡΕΛΟΥ!
-Μαμά, που θα χωρέσουμε το καλοκαίρι με τόσο λουλούδι;
-Ελάτε εσείς κι εγώ θα τα βολέψω! Μήπως και πέρσι έτσι δεν ήμασταν;
Κατειλημμένο το μπαλκόνι αλλά η μάνα όλα τα μπορεί, όλα τα υπομένει.
Γιατί η μάνα είναι η αγάπη. Το χρυσό πάπλωμα!
Χρυσό πάπλωμα δεν έχω αλλά έχω μια όμορφη μεγάλη κουρελού!
Τραβάμε την αιώρα στο πλάι, την απλώνουμε και χίλιοι καλοί χωράνε!
Μέχρι κι ο γαμπρός μου θα βολευτεί κι ας είναι δυο μέτρα. Η μάνα του τον είχε στα σαλόνια κι η πεθερά τον έχει στα αλώνια. Αυτός όμως όταν έχει έμπνευση κι όταν του φτιάξω μακαρόνια με κιμά και χωριάτικη διαλαλεί με τα σπασμένα του αλλά σωστά ελληνικά ότι έχει την καλύτερη πεθερά του κόσμου!
Κι επάνω στην κουρελού μας θα πιούμε τον καφέ μας, θα πέσει κανέλλα από την μπουγάτσα, θα στάξει μέλι. Και κάπως έτσι η κουρελού μας έγινε μελένια!
Στρώνεται κάθε καλοκαίρι που έρχονται τα ξενάκια μου!
Την βλέπω και σιγοτραγουδώ "είχα ένα ριγέ σακάκι διπλοσταυροκούμπωτο, το φορούσα με μεράκι σαν ερχόμουν να σε βρω, τώρα κρέμεται στο ράφι ξεχασμένο κι ορφανό....."!
Στέκεται στο ράφι αλλά δεν θ αργήσει να κατέβει από κει! Γιατί τα εισιτήρια βγήκαν κι εγώ περιμένω. Κι ας λέει η κόρη μου "που θα χωρέσουμε, μαμά, με τόσο λουλούδι!"
ΚΙ όταν πάλι φύγουν, στα λουλούδια θα ξεσπώ τον καημό μου......
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου