Αν δεν υπήρχε η Κοβέσι, θα έπρεπε να την είχαμε εφεύρει.

 

 

Φέρτε μας όχι μία, αλλά δέκα Κοβέσι στην Ελλάδα.

Δεν θα είχαμε σήμερα καμία ανάγκη από καμία Κοβέσι να αποδώσει δικαιοσύνη, αν οι δικοί μας δικαστές και εισαγγελείς σε αυτή τη χώρα δεν ήταν τόσο ανίκανοι, ανήμποροι και χειραγωγούμενοι από κόμματα, κυβερνήσεις και οικονομικά συμφέροντα, αντί να υπερασπίζονται το δίκαιο και να πείθουν ότι είναι άξιοι του ρόλου τους.

Όχι ως δημόσιοι υπάλληλοι που ανεβαίνουν σε μια έδρα στις οκτώ το πρωί για να εξετάσουν υποθέσεις αρπακόλλα μέχρι να λήξει το ωράριό τους και να σχολάσουν, αλλά ως λειτουργοί που έχουν πραγματικά συνείδηση του λειτουργήματος που έχουν κληθεί να επιτελέσουν και που οφείλουν να σταθούν στο ύψος της δικαστικής λειτουργίας.

Την Κοβέσι δεν την κρατάει κανένας. Σε αντίθεση με τους δικούς μας δικαστές και εισαγγελείς, που είτε τους κρατάνε, είτε τα πιάνουν, είτε κάνουν δημόσιες σχέσεις με συμφέροντα για την ανέλιξή τους στην επετηρίδα και στη δικαστική ιεραρχία.

Μας αξίζουν, λοιπόν, δέκα ή και παραπάνω Κοβέσι, την οποία δεν θα είχαμε καμία ανάγκη αν η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα ήταν πραγματικά ανεξάρτητη. Αν δεν είχε τους ανθρώπους να σέρνονται στα δικαστήρια επί χρόνια ζητώντας δικαίωση που δεν θα έρθει ποτέ. Αν οι δικαστές και οι εισαγγελείς μελετούσαν πραγματικά τις δικογραφίες και δεν έβλεπαν απλώς ό,τι τους πιάνει το μάτι πάνω στην έδρα, επειδή βαριούνται να δουλέψουν στο σπίτι τους. Όχι να κάνουν επιλεκτική χρήση στοιχείων σε κάθε υπόθεση για να βγάλουν μια απόφαση όπως αυτοί τη θέλουν, την οποία ο πολίτης πρέπει μετά να παρακαλάει να καθαρογραφεί, ύστερα από χρόνια. Σε μια χώρα όπου οι δικαστές και οι εισαγγελείς έχουν αποκοπεί από την κοινωνία, αλλά αρνούνται να κόψουν τον γόρδιο δεσμό τους με την πολιτική, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Και με δικηγόρους που τα παίρνουν μαύρα για να αφαιμάξουν την πελατεία τους.

Αν δεν υπήρχε η Κοβέσι, θα έπρεπε να την είχαμε εφεύρει. Διότι, αν δεν υπήρχε η Κοβέσι, ούτε ΟΠΕΚΕΠΕ θα υπήρχε, όπως δεν υπάρχει καμία ελπίδα δικαίωσης για τα θύματα των Τεμπών, ακριβώς όπως δεν υπήρξε δικαίωση ούτε για τα θύματα στο Μάτι. Γιατί αυτούς τους δικαστές και εισαγγελείς έχουμε: με ανάστημα πολύ κοντό για να φθάσουν στο ύψος του λειτουργήματος και του ρόλου τους.

Και είναι να απορεί κανείς πώς μπορεί να ονομαστεί «Δικαιοσύνη» αυτό που θέλει να κάνει ο κύριος Φλωρίδης: να εκδικάζονται δηλαδή fast track υποθέσεις για πολιτικούς μέσα σε τρεις μήνες, ενώ για τον απλό πολίτη να χρειάζονται χρόνια και δεκαετίες μέχρι να οδηγηθεί σε μια δικαστική απόφαση. Δικαιοσύνη δύο ταχυτήτων είχαν μόνο καθεστώτα όπως εκείνο του Τσαουσέσκου, κύριε Φλωρίδη — την ώρα που κατηγορείτε την κυρία Κοβέσι. Στην δημοκρατία που όλοι πρέπει να είναι ίσοι απέναντι στον τρόπο με τον οποίο τους μεταχειρίζεται η Δικαιοσύνη.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η Κοβέσι. Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική Δικαιοσύνη έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας να πιστεύει πως χρειάζεται μια Κοβέσι για να υπάρξει λογοδοσία. Και όντως έτσι είναι.

Thanos Dimadis