Ζητώ από την Μαρία Καρυστιανού να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας

 

Εεεε ...

Μαρία ΜΑΣ...

Κυτταξε πόσοι και πόσο όμορφα έρχονται στα δικά σου ναματα σκέψης....???

Θα τα καταφέρουμε μαζί Σου ...!!!!

Στους Δελφούς, εκεί που μαζεύεται το εγχώριο τσίρκο της "σοβαρότητας" για να ανταλλάξει χειραψίες, μπουρδολογίες και αέρα κοπανιστό, εκεί που παίζεται κάθε χρόνο το ίδιο κακογραμμένο έργο με τίτλο "είμαστε σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα", έγινε σήμερα κάτι απαράδεκτο για τα ελληνικά στάνταρ.

Κάποιος είπε τα πράγματα όπως είναι. Με το όνομά τους.

Η Ευρωπαία Εισαγγελέας Κοβέσι δεν έκανε τα συνηθισμένα. Δεν μοίρασε φιλοφρονήσεις. Δεν πέταξε δυο-τρεις γενικόλογες παπαριές για "πρόοδο” και “συνεργασία” να τελειώνουμε. Πήγε και μίλησε σαν να απευθύνεται σε κανονική χώρα, με κανονικούς κανόνες.

Δεν πήγε στους Δελφούς για να χαϊδέψει αυτιά, δεν μπήκε στον κόπο να προσαρμόσει τη γλώσσα της στη γνωστή εγχώρια παράδοση της ευγενικής ασάφειας. Δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες. Δεν έβγαλε έναν βαρετό ασαφή λόγο που επιτρέπει στους πάντες να συνεχίζουν σαν να μη συνέβη τίποτα.

Μίλησε χωρίς να σεβαστεί η αθεόφοβη το εθνικό μας σπορ: τη μετατροπή της σήψης σε "τοπική ιδιαιτερότητα" και της διαπλοκής σε "κουλτούρα". Πήγε και τους ξεβράκωσε.

Μη μπερδεύεστε όμως. Δεν τους ενόχλησαν αυτά που είπε. Τους ενόχλησε που δεν μπορούσαν να το μαζέψουν μετά.

Επειδή δεν τους άφησε λίγο χώρο για στρογγυλέματα, για "παρεξήγηση", "αστοχία", "μεμονωμένο περιστατικό", “παρερμηνεύτηκε”. Δεν τους άφησε να το κουκουλώσουν. Τους το πέταξε στη μούρη όπως είναι: ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΑΣ ΜΠΑΖΕΙ. ΚΑΙ ΒΡΩΜΑΕΙ.

Και αυτό δεν διορθώνεται με δηλώσεις. Κάνει μπαμ από ένα μίλι.

Εδώ, στη μπουζουκλερί των Βαλκανίων, έχουμε φτάσει στο εξής γελοίο σημείο: η διαφθορά να θεωρείται σχεδόν φυσιολογική. Να τη βλέπουμε και να λέμε “ε, έτσι είναι αυτά”. Να τρώει κάποιος δημόσιο χρήμα, να τον πιάνουν, να τα επιστρέφει (αν τα επιστρέψει τελικά) και να συνεχίζει τη ζωή του σαν να μη τρέχει κάστανο. Και να μας απειλεί κι από πάνω.

Επί χρόνια τώρα, η χώρα αυτή έμαθε να βαφτίζει τη δυσλειτουργία "χαρακτηριστικό", την αυθαιρεσία "ευελιξία", τη συναλλαγή "ρεαλισμό". Ένα ολόκληρο λεξιλόγιο έχει χτιστεί για να προστατεύει την παρακμή από το να ονομαστεί ως τέτοια.

Έχουμε χτίσει ένα καθεστώς όπου η ευθύνη εξαφανίζεται με λεκτικά τρικ. Τη χυδαία διαφθορά τη λέμε "λειτουργική στρέβλωση", το ξεδιάντροπο ρουσφέτι "κοινωνική δικτύωση", την ατιμωρησία "σταθερότητα". Ένα σύστημα που δεν διορθώνει τίποτα. Απλώς το λέει με άλλες λέξεις μέχρι να πάψει να ενοχλεί.

Και το πιο τραγικό είναι ότι αυτό το μαύρο χάλι το έχουμε κανονικοποιήσει. Δεν μας κάνει εντύπωση πια. Μας ξαφνιάζει μόνο όταν κάποιος το λέει φωναχτά.

Αυτό που έγινε στους Δελφούς δεν ήταν ένα απλά ένα στιγμιότυπο του Forum. Ήταν μια στιγμή που για λίγο έπεσαν οι μάσκες. Και από κάτω δεν υπήρχε τίποτα από αυτό το δήθεν ευρωπαϊκό προσωπείο της μπανανίας. Υπήρχε μόνο το γνώριμο χάος. Εξουσία χωρίς κανένα όριο, χρήμα χωρίς έλεγχο, κι ένα συνάφι πολιτικών που έχει μάθει να τη σκαπουλάρει πάντα.

Αυτό έγινε στους Δελφούς. Δεν αποκαλύφθηκε κάτι που δεν ξέραμε. Απλώς ειπώθηκε χωρίς φίλτρο.

Και όλο το ωραίο παραμύθι με τις "επενδύσεις", τα πάνελ, τις μεγάλες λέξεις και τις οικογενειακές φωτογραφίες "ηγετών" κατέρρευσε, σε μια μικρή ρωγμή του χρόνου, που είναι αμφίβολο αν θα τη θυμόμαστε και την επόμενη εβδομάδα.

Και τι έμεινε; Τα ίδια σκατά που ξέρουμε χρόνια. Μόνο που αυτή τη φορά, κάποιος τα είπε με το όνομά τους.

Και αυτό τελικά είναι κάτι που δεν συγχωρείται.

Γιωργος Κοντοδημος