Ο Ηγέτης είχε μια σπάνια ικανότητα: να μετατρέπει την πραγματικότητα σε διακόσμηση. Αν κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν έφταιγε ποτέ αυτός. Έφταιγε το σύμπαν, ο ανάδρομος, η κακή ενέργεια, η κακή ώρα, η κακή διάθεση, η κακή… οπτική γωνία. Αν το έβλεπες από αλλού, όλα ήταν τέλεια.
Και το πιο εντυπωσιακό; Όταν οι πολίτες του θύμιζαν τις παλιές του υποσχέσεις, εκείνος χαμογελούσε με εκείνο το χαμόγελο του ανθρώπου που δεν θυμάται τίποτα αλλά απαιτεί να τον πιστέψεις ότι θυμάται τα πάντα.
Μετά ήρθε η περίοδος της Μεγάλης Διαπραγμάτευσης. Ο Ηγέτης Τσίπρας υποσχέθηκε ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Τελικά άλλαξε μόνο… την αφήγησή του. Από «θα γίνει χαμός» σε «έγινε χαμός, αλλά όχι όπως το εννοούσα». Οι πολίτες έμειναν με το στόμα ανοιχτό — όχι από θαυμασμό, αλλά από το ρεύμα που έκανε η απότομη αλλαγή πορείας.
Και όταν η ιστορία έφτασε στο τέλος της, δεν αποσύρθηκε. Όχι. Έμεινε εκεί, σαν screensaver παλιάς εποχής, να θυμίζει ότι κάποτε υπήρξε μια εποχή όπου οι λέξεις είχαν μεγαλύτερη αξία από τα έργα — και οι υποσχέσεις μεγαλύτερη διάρκεια από τα αποτελέσματα.
Σήμερα Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να περιφέρεται στην πολιτεία, κρατώντας το παλιό του σενάριο. Το κοινό όμως έχει αλλάξει. Δεν χειροκροτά. Δεν αποδοκιμάζει. Απλώς κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που λέει: «Το έργο το είδαμε. Δεν χρειάζεται επανάληψη.»
Κι έτσι, ο μύθος του Ηγέτη της Υπόσχεσης έμεινε στην ιστορία ως το πιο καυστικό μάθημα πολιτικής: ότι όταν η ρητορική πετάει πολύ ψηλά, η πραγματικότητα δεν χρειάζεται καν να την τραβήξει κάτω. Πέφτει μόνη της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου