Από την αυγή της ανθρωπότητας η επιβίωση συνδέεται απόλυτα με την συνεισφορά. Οι πρώτες ομάδες homo sapiens περισσότερο ή λιγότερο μητροεστιακές ή πατριαρχικές [δεν γνωρίζουμε ακριβώς], συνέδεσαν το νήμα με το σήμερα με μέσο την προσφορά, την ανάγκη για επιβίωση και την αυτοθυσία. Οι συνθήκες αλλάζουν, το ρίσκο μειώνεται ή αυξάνεται ανά τους αιώνες αλλά το αποτέλεσμα, ό,τι βλέπουμε γύρω μας, δρόμους, λιμάνια, πόλεις, είναι όλα προϊόντα της αλληλεγγύης. Αφενός απολαμβάνουμε την προσφορά όσων εργάστηκαν για να χτίσουν αυτές τις υποδομές, αφετέρου όσων θυσιάστηκαν [άμεσο παράδειγμα ο Β’ΠΠ] για να μην καταστραφούν ακόμα περισσότερο ή εκ θεμελίων ή να μη γίνουν ιταλικές, γερμανικές, κτλ.
Τον τελευταίο λόγο τον έχει η τύχη -θα μπορούσε ένας μετεωρίτης να καταστρέψει τον κόσμο μας τον 14ο αιώνα. Όμως αυτό δεν έγινε και με πολλή δουλειά, πολλές ώρες μελέτης πολλών ανθρώπων πριν γεννηθούμε εμείς, είναι σήμερα στο επίπεδο η ανθρωπότητα όπου θα αλλάξει τροχιά σε έναν τέτοιο μετεωρίτη αν πρόκειται να καταστρέψει τον φλοιό της γης.
Από ένα άγνωστο ιδεώδες που μάλλον ήταν ιδεώδες της αναπαραγωγής της ζωής [καθώς οι πρώτες κοινωνίες είχαν ζητήματα επιβίωσης λόγω χαμηλών αριθμών] το οποίο ενέχει προσφορά, η πρόοδος αυτών των μικρών ομάδων τους έδωσε τη θέση ανάμεσα στις πρώτες οργανωμένες κοινωνίες ανθρώπων. Σε αυτή τη φάση το ιδεώδες αλλάζει καθώς οι αριθμοί του πληθυσμού αυξάνονται και δίνει τη θέση του στο ηρωικό ιδεώδες. Είναι ένα σύστημα αξιών της αρχαϊκής εποχής που αφορά τη στάση ζωής: τιμή, αρετή, αυτοθυσία, υστεροφημία, πολεμική ικανότητα, ευγλωττία άφησαν πίσω τους πνευματικά επιτεύγματα που επιζούν χιλιάδες χρόνια και κοσμούν έναν πολιτισμό. “Οι Μαραθώνες γεννούν τους Παρθενώνες” Κ. Παλαμάς… Αυτός ο ομηρικός κώδικας με ζυμώσεις αιώνων έδωσε τη σκυτάλη στο ιδεώδες του καλού και αγαθού [με την αρχαιοελληνική έννοια] πολίτη. Η συμμετοχή στα κοινά, ο αλτρουισμός, η αγαθοεργία, η γενναιότητα περνάνε από τον άξονα του προτύπου της εποχής. Μεγάλα πράγματα αποδίδονται στην ανθρωπότητα χάρη στη νοοτροπία της προσφοράς που κληρονόμησε αυτό το ιδεώδες. Πήρε όμως τη θέση του κάποτε το ιδεώδες του καλού χριστιανού, το οποίο εμπεριέχει στωικότητα, δοτικότητα, καρτερία, αυτοθυσία. Το ιδεώδες αυτό οδήγησε πάνω από χίλια χρόνια τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε ένα λαμπρό πεπρωμένο προ της Αλώσεως. Όπως και τα προηγούμενα ιδεώδη, έχει κάτι κοινό που λείπει σήμερα: το να χαίρεται το άτομο να δίνει στην κοινωνία του χωρίς να περιμένει ανταμοιβή, την προσφορά ακόμα και της ζωής, την αφοσίωση στους άλλους που μάλιστα για τους προηγούμενους αιώνες δεν αφορούσε ούτε μετά θάνατον ανταμοιβή. Η ζωή μας έχει ευκολίες και δεν είναι όπως στο μεσαίωνα ακριβώς επειδή πριν από εμάς κάποιοι έκαναν την υπέρβαση.
Όλες οι παραπάνω νοοτροπίες -ναι, βρέθηκαν σε πεδία μαχών- έχτισαν ή προστάτευσαν ό,τι έχουμε σήμερα. Η συγκρουσιακή τάση υπήρχε ανέκαθεν, ήδη από την παλαιολιθική εποχή, καθώς η επιβίωση ήταν ένας αγώνας διασφάλισης πεπερασμένων πόρων. Η συγκρουσιακή τάση υπήρχε και η μικρότερη αριθμιτική κλίμακα του 2 εκ. χρόνια π.Χ. δεν αφήνει να διαφανεί τόσο έντονα. Τα αξιακά συστήματα στα οποία έκανε σταθμούς η ανθρωπότητα και στα οποία αναφέρθηκα, τουλάχιστον δεν αύξησαν αν όχι μείωσαν αυτές τις συγκρούσεις.
Για ένα αχνό δώμα συλλογισμού ερχόμαστε στο παρόν. Το ιδεώδες της εποχής είναι η ευχαρίστηση, η αποθήκευση πόρων, η αργία. Το σημερινό ιδεώδες είναι να παίξουμε σε ένα τηλεπαιχνίδι για να βγει σε ένα απόγευμα ποσό που θα εξασφαλίσει μία ζωή. Ο σφυγμός της εποχής περνάει από ζάντες αμαξιού, μέγεθος των περιουσιακών στοιχείων και αριθμό πλαστικών αισθητικών επεμβάσεων. Δεν υπάρχει πουθενά προσφορά, αναζητείται το ελιξήριο της νεότητας παλεύοντας με την ανία. Σήμερα είναι προς τιμήν του μέσου ανθρώπου αν αδιαφορεί, αν κορόιδεψε για να κερδίσει χρήματα, αν πλαστογράφησε ένα πτυχίο, αν μπήκε στο δημόσιο με μέσον, αν έχει μια ελαφρότητα για τα πάντα, αν είναι εύπιστος. Ενώ αν γλίτωσε τη φυλακή καίγοντας ζωντανά δεκάδες άτομα σημαίνει ότι επιπλέον είναι “δυνατός” και έχει “διασυνδέσεις”. Από αυτό τον “πολιτισμό” της δικής μας εποχής δε θα βρεθεί στο μέλλον απολύτως τίποτα, ευθέως ανάλογα με τη σημασία που δίνουμε στα πάντα. Στο φως των πρόσφατων εξελίξεων με τη σύλληψη σμηνάρχου για κατασκοπεία, χρειάζεται να βάλουμε όλοι τον εαυτό μας στο μικροσκόπιο της αυτοβελτίωσης χωρίς χρηματική αποζημίωση. Αντίθετα με τον χαρακτήρα της εποχής, στην Πνοή Δημοκρατίας πιστεύουμε ότι η διαγενεακή σύνδεση είναι αυτό που αποτελεί ένα έθνος και μας αφορούν οι επόμενες, οι προηγούμενες και οι παρούσες γενιές Ελλήνων. Αυτοί αναλαμβάνουν την υπεράσπισή μας.
https://geopolitico.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου