Ο “πολιτικός της έντασης” μοιάζει με τον απορροφητήρα. Νιώθεις την ίδια αγαλλίαση όταν τον κλείσεις.

 

Ο “Πολιτικός της Έντασης” στην Ελλάδα 2.0

 

Στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχει ένα αναγνωρίσιμο φαινόμενο: ο πολιτικός που δεν επιδιώκει να πείσει με πολιτική ουσία, αλλά με επικοινωνιακή υπερπαραγωγή. Δεν έχει σημασία το όνομα. Σημασία έχει το μοτίβο.

 

Η βασική τεχνική: η κραυγή ως πολιτικό εργαλείο. Ο “πολιτικός της έντασης” χρησιμοποιεί: υψηλούς τόνους, επιθετική ρητορική, συνεχείς παρεμβάσεις, υπερβολή, δραματοποίηση, προσωπικές επιθέσεις, τηλεοπτική υπερ-παρουσία Η κραυγές είναι η στρατηγική.

 

Γιατί λειτουργεί αυτό στην Ελλάδα; Η ελληνική δημόσια σφαίρα έχει τρία χαρακτηριστικά. Η τηλεοπτική εικόνα . Η πολιτική γίνεται θέαμα. Όποιος “γράφει” στην κάμερα, κερδίζει χώρο.

Πολωτική κουλτούρα. Ο κόσμος χωρίζεται πολύ εύκολα σε “στρατόπεδα”. Η ένταση δημιουργεί ή συντηρεί ταυτότητες.

 

Κόπωση του κοινού . Όταν οι πολιτικές λύσεις μοιάζουν αργές ή ασαφείς, ο πολίτης ανταποκρίνεται πιο εύκολα στο συναίσθημα παρά στο επιχείρημα.

 

Το έλλειμμα πολιτικής και η αναπλήρωση της με θόρυβο. Στην πολιτική θεωρία αυτό ονομάζεται: “compensatory communication” (επικοινωνία που καλύπτει πολιτικό κενό). Όταν η πολιτική ουσία είναι ελάχιστη ή ανύπαρκτη, η επικοινωνιακή ένταση γίνεται έντονη. Ο πολιτικός τότε μιλάει πολύ, μιλάει δυνατά, μιλάει συχνά, μιλάει παντού και για τα πάντα. Έτσι, η βαβούρα καλύπτει την έλλειψη ποιότητας λόγου και ουσίας.

 

Ο “πολιτικός της έντασης” επιδιώκει: Να κυριαρχήσει στο δημόσιο χώρο. Αν μιλάει συνεχώς, δεν αφήνει χώρο για άλλους.Να μετατοπίσει τη συζήτηση Από την πολιτική ουσία προς το πρόσωπο του ή στο πρόσωπο αυτού που υπερασπίζεται.

 

Να δημιουργήσει πιστό κοινό. Η ένταση παράγει ψευδαίσθηση της “αυθεντικότητας” του.

Να αποφύγει την τεκμηρίωση καθώς ο θόρυβος καλύπτει την απουσία επιχειρημάτων και τρώει τον χρόνο.

 

Στην Ελλάδα, αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα ορατό γιατί τα ΜΜΕ ευνοούν αλλά και προκαλούν την αντιπαράθεση. Και η αντιπαράθεση ανεβάζει νούμερα τηλεθέασης ή ακροαματικότητας και μια μικρή διακοπή για διαφημίσεις Η πολιτική κουλτούρα είναι προσωποκεντρική. Η δημόσια συζήτηση είναι συχνά συγκρουσιακή. Χάβρα. Η πολιτική ουσία συχνά χάνεται μέσα στην τακτική της προσωπικής επικοινωνίας.

 

Έτσι, ο “πολιτικός της έντασης” γίνεται αναπόφευκτα το βασικό προϊόν του συστήματος για λαϊκή κατανάλωση.

 

Ο “πολιτικός της έντασης” μοιάζει με τον απορροφητήρα. Νιώθεις την ίδια αγαλλίαση όταν τον κλείσεις.

 

Υ..Γ  Πάρτε 10 διαφορετικά πάνελς με διαφορετικούς συμμετέχοντες (4-6 ο αριθμός ανά πάνελ ) και θα τον συναντήσετε σε όλα αυτά τα μοτίβα.