Δεν είναι τα αεροπλανοφόρα, τα μαχητικά αεροσκάφη και οι πύραυλοι που προκαλούν τη μεγαλύτερη ανησυχία στην κινεζική ηγεσία. Είναι κάτι λιγότερο ορατό αλλά δυνητικά πιο αποσταθεροποιητικό: η ικανότητα των σύγχρονων υπηρεσιών πληροφοριών να αποδομούν ένα κράτος εκ των έσω. Και για το Πεκίνο, η περίπτωση του Ιράν αποτελεί πλέον το πιο χαρακτηριστικό ίσως παράδειγμα για το πώς ο πόλεμος αλλάζει μορφή.
Σύμφωνα με τον ενημερωτικό ιστότοπο, thecradle.co που ειδικεύεται σε ασιατικά γεωπολιτικά θέματα, το Πεκίνο θεωρεί πως οι επιχειρήσεις των ισραηλινών και αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ιδίως μετά το 2015 και με ιδιαίτερη ένταση στην περίοδο 2025–2026, είναι ενδεικτικές της διαμόρφωσης ενός νέου πεδίου αντιπαράθεσης.
Πιο συγκεκριμένα, η ικανότητα της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών Mossad να εγκαθιστά δίκτυα πρακτόρων, να αποκτά πρόσβαση σε ευαίσθητες βάσεις δεδομένων, να παρεμβαίνει σε συστήματα ραντάρ και να διευκολύνει πλήγματα ακριβείας εντός ιρανικού εδάφους ερμηνεύεται από Κινέζους αναλυτές ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που η στρατιωτική θεωρία του Πεκίνου αποκαλεί πόλεμο της ψηφιακής εποχής και των “έξυπνων” συστημάτων.
Στο πλαίσιο αυτό, γίνεται λόγος για μια σύγκλιση μεθόδων: κυβερνοεπιθέσεις, στρατολόγηση εκ των έσω, τεχνολογική διείσδυση και επιχειρησιακός συντονισμός. Πρόκειται, σύμφωνα με τις ίδιες αναλύσεις, για ένα υβριδικό μοντέλο στο οποίο οι επιχειρήσεις πληροφοριών αποδομούν κρίσιμες αμυντικές υποδομές πριν ακόμη ξεκινήσει η συμβατική στρατιωτική δράση.
Πόλεμος πληροφοριών πριν από τη στρατιωτική σύγκρουση
Ο στρατιωτικός αναλυτής Φου Τσιανσάο, πρώην αξιωματικός και σχολιαστής θεμάτων αεροπορικής ισχύος, έχει χαρακτηρίσει τη διείσδυση και τη φερόμενη αποδυνάμωση ιρανικών συστημάτων αεράμυνας ως «νέο πρότυπο πολέμου πληροφοριών». Τα ισραηλινά πλήγματα του 2025, τα οποία – σύμφωνα με διεθνείς εκτιμήσεις – συνάντησαν περιορισμένη αντίσταση, ενίσχυσαν αυτή την ερμηνεία.
Κατά τον ίδιο, η στρατηγική αυτή σηματοδοτεί μια ουσιαστική μετατόπιση: αντί για άμεση αντιπαράθεση με τα αμυντικά συστήματα ενός κράτους, επιδιώκεται η εσωτερική τους αποδόμηση. Με άλλα λόγια, η αποτροπή εξουδετερώνεται πριν ακόμη εμφανιστούν τα αεροσκάφη στον εναέριο χώρο επιχειρήσεων.
Παρόμοιες ανησυχίες έχει εκφράσει και ο στρατιωτικός σχολιαστής Γιαν Γουέι, ο οποίος εστιάζει περισσότερο στη θεσμική διάσταση. Κατά την άποψή του, η διείσδυση σε ευαίσθητες ιρανικές εγκαταστάσεις ανέδειξε όχι απλώς τεχνολογικά κενά, αλλά βαθύτερες δομικές αδυναμίες. Νομικές δικλείδες ασφαλείας και τυπικά πρωτόκολλα, υποστηρίζει, δύσκολα μπορούν να αποτρέψουν επιχειρήσεις πληροφοριών που εκμεταλλεύονται γραφειοκρατικά κενά και εσωτερικά σημεία πρόσβασης.
Η καθηγήτρια Λι Λι, ειδική σε θέματα Δυτικής Ασίας, έχει επισημάνει ότι οι κυβερνοεπιχειρήσεις και οι στοχευμένες παρεμβάσεις σε ερευνητικά κέντρα και υποδομές λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές επιθέσεις, τέτοιου είδους ενέργειες θολώνουν τα όρια μεταξύ κατασκοπείας και δολιοφθοράς, καθιστώντας την αντίδραση πιο περίπλοκη.
Ο Τιαν Γουενλίν, επικεφαλής ερευνητικού ινστιτούτου για τη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Ρενμίν, προειδοποιεί ότι η διαρκής πίεση μέσω τέτοιου είδους υβριδικών επιχειρήσεων θα μπορούσε να ωθήσει το Ιράν σε ταχύτερη ανάπτυξη στρατηγικών δυνατοτήτων, ακόμη και στο πυρηνικό πεδίο, επιδιώκοντας να θωρακίσει τη θέση του απέναντι σε ένα περιβάλλον αυξανόμενων απειλών.
Κινέζοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στο Ιράν ανέδειξαν ευρύτερες δομικές αδυναμίες στα συστήματα ασφάλειας και διοίκησης. Σχόλια σε κινεζικές στρατιωτικές και πολιτικές πλατφόρμες αναφέρονται σε κενά στην εσωτερική αξιολόγηση προσωπικού, στην ψηφιακή ασφάλεια και στον συντονισμό μεταξύ υπηρεσιών. Στο Πεκίνο, η υπόθεση ερμηνεύεται ως προειδοποιητικό σήμα: ο πόλεμος πληροφοριών μπορεί να εκμεταλλευτεί διοικητικές ρωγμές με την ίδια ευκολία που εκμεταλλεύεται στρατιωτικές αδυναμίες.
Η βασική ανάγνωση στους κινεζικούς κύκλους πολιτικής είναι προληπτική. Σε μια εποχή ψηφιακής διασύνδεσης, η κυριαρχία δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική ισχύ, αλλά και από την ανθεκτικότητα των συστημάτων. Εάν ένα κράτος με εκτεταμένους μηχανισμούς ασφαλείας μπορεί να αντιμετωπίσει τέτοιας κλίμακας διείσδυση, παρόμοιες μέθοδοι – σημειώνουν Κινέζοι σχολιαστές – θα μπορούσαν να στοχεύσουν κρίσιμες υποδομές και αλλού, συμπεριλαμβανομένων εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων που συνδέονται με την κινεζική πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος».
Ο κρίσιμος ρόλος του Ιράν στην κινεζική “ζώνη”
Η σχέση Κίνας – Ιράν εντάσσεται σε μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό. Το Ιράν κατέχει κομβική γεωγραφική θέση, συνδέοντας την Ανατολική Ασία με τη Δυτική Ασία και, μέσω αυτής, με την Ευρώπη. Θαλάσσιοι διάδρομοι όπως τα Στενά του Ορμούζ και το Μπαμπ αλ Μαντάμπ έχουν κρίσιμη σημασία για την κινεζική ενεργειακή ασφάλεια και τις εμπορικές ροές.
Για το Πεκίνο, η αποσταθεροποίηση του Ιράν δεν θα είχε μόνο περιφερειακές συνέπειες. Θα επηρέαζε άμεσα αλυσίδες εφοδιασμού και επενδύσεις υποδομών που εντάσσονται στο ευρύτερο κινεζικό δίκτυο διασυνδέσεων.
Στο πλαίσιο αυτό, η κινεζική διπλωματία επαναλαμβάνει σταθερά τη στήριξη στην ιρανική κυριαρχία, αντιτασσόμενη σε μονομερείς πιέσεις. Καθώς οι αναφορές περί διείσδυσης ξένων υπηρεσιών πληροφοριών εντάθηκαν την περίοδο 2025–2026, η Κίνα εμβάθυνε τη συνεργασία της με την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές και αναλυτικές αναφορές, η συνεργασία επεκτάθηκε σε κοινές αξιολογήσεις ψηφιακών ευπαθειών, διαδρομών διείσδυσης και διοικητικών αδυναμιών. Η κινεζική προσέγγιση δεν περιορίστηκε στη διαχείριση μεμονωμένων περιστατικών, αλλά εστίασε στη συστημική ανθεκτικότητα.
Η Κίνα προώθησε παράλληλα την υιοθέτηση κινεζικών ψηφιακών και κρυπτογραφικών συστημάτων, υποστηρίζοντας ότι η «ψηφιακή κυριαρχία» αποτελεί κρίσιμο στοιχείο εθνικής ασφάλειας. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η ενίσχυση εναλλακτικών τεχνολογικών υποδομών, όπως η αξιοποίηση του κινεζικού δορυφορικού συστήματος πλοήγησης Μπέιντου.
Δημοσιεύματα κάνουν επίσης λόγο για αναβαθμίσεις ραντάρ και συστημάτων αεράμυνας, καθώς και για ενίσχυση διαστημικών δυνατοτήτων επιτήρησης μέσω κινεζικών δορυφορικών δικτύων.
Το Ιράν στην κινεζική αρχιτεκτονική ασφάλειας
Πέρα από τη διμερή διάσταση, το Πεκίνο επιδιώκει να εντάξει το Ιράν σε πολυμερείς μηχανισμούς. Η πλήρης ένταξη του Ιράν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης ενίσχυσε, σύμφωνα με κινεζικές αναλύσεις, τη θεσμική του διασύνδεση με ένα ευρύτερο ευρασιατικό δίκτυο ασφάλειας. Αν και ο οργανισμός δεν έχει επισήμως ρόλο απέναντι σε συγκεκριμένες υπηρεσίες πληροφοριών, λειτουργεί ως δίαυλος ανταλλαγής δεδομένων και συντονισμού μεταξύ των κρατών-μελών.
Η ενσωμάτωση αυτή έχει τόσο επιχειρησιακή όσο και πολιτική σημασία, καθώς υποδηλώνει ότι οι πιέσεις προς την Τεχεράνη αποκτούν ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση. Η ασφάλεια αποτελεί μόνο μία πτυχή της κινεζικής στρατηγικής. Η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν, με τις ενεργειακές ροές να κατέχουν κεντρικό ρόλο. Η μακροπρόθεσμη συμφωνία συνεργασίας των δύο χωρών προβλέπει εκτεταμένες επενδύσεις σε ενέργεια, υποδομές και βιομηχανία.
Παράλληλα, εναλλακτικοί μηχανισμοί συναλλαγών, συμπεριλαμβανομένων ανταλλακτικών ρυθμίσεων, επιτρέπουν τη συνέχιση της οικονομικής συνεργασίας παρά τις διεθνείς πιέσεις. Για το Πεκίνο, η οικονομική συνέχεια λειτουργεί ως παράγοντας στρατηγικής σταθερότητας. Οι εμπορικές και επενδυτικές διασυνδέσεις δημιουργούν, όπως εκτιμούν Κινέζοι αναλυτές, μηχανισμούς απορρόφησης κραδασμών σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής ρευστότητας.
https://enaasteri.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου