Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

 

Όθων Ιακωβίδης

Από τη στιγμή που η Μαρία Κρυστιανού δημοσιοποίησε την απόφαση της να εμπλακεί στα πολιτικά, σηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο από το πολιτικό κατεστημένο (που δικαίως φοβάται μήπως βρεθεί τρόπος να τιμωρηθεί) αλλά και από άλλους συγγενείς θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών.

Είναι κατανοητό πως, ο καθένας από τους βαρυπενθούντες συγγενείς, αντιμετωπίζει με διαφορετικό, βέβαια, τρόπο, το κεραυνοβόλημα που δέχτηκε..

Άλλος βυθίζεται στον πόνο του και δεν θέλει να δει άνθρωπο, άλλος οργίζεται και θέλει να σκοτώσει τους ενόχους, αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο, άλλος υπομένει στωικά το ασήκωτο πένθος του, άλλος δεν θέλει να ασχοληθεί με το έγκλημα και τους εγκληματίες που του πήραν το παιδί απ' τα χέρια του.

Κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει ούτε και να κριτικάρει κανέναν, από όλους τους άλλους, για τον τρόπο που αντιδρά και σκέφτεται, μετά τον κεραυνό που έπεσε στο κεφάλι του.

Γιατί θα πρέπει να αποτελέσει εξαίρεση η Μαρία Καρυστιανού;

Μήπως, επειδή σκέφτεται πως αν, κάποιοι είχαν ξεκάνει πριν μερικά χρόνια αυτό το τέρας που τους πήρε τα παιδιά τους, αυτή (και οι άλλοι χαροκαμένοι συγγενείς 57 νεκρών) τώρα θα είχαν τα παιδιά τους στην αγκαλιά τους και δεν θα θρηνούσαν απαρηγόρητοι;

Δηλαδή θα την καταδικάσουμε, επειδή λειτουργεί με το ΕΜΕΙΣ , αντί το ΕΓΩ, αντιλαμβανόμενη ότι το τέρας που σκότωσε το παιδί της, θα σκοτώσει και άλλα παιδιά της κοινωνίας της, αν δεν συμβάλλει ώστε το τέρας αυτό να το ξεκάνει η ίδια η κοινωνία;

Η Μαρία Κρυστιανού, οδηγούμενη από τον χαρακτήρα της, δήλωσε από την πρώτη στιγμή: “ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ” για να βγει η Αλήθεια στην επιφάνεια και να επέλθει η Νέμεση στους ενόχους, που το έγκλημα τους δεν αφορά μόνον το δικό της το παιδί και αυτήν, αλλά όλη την κοινωνία.

Μέσα "στα πάντα", περιλαμβάνεται και η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας, που είναι υποχρεωτικός μονόδρομος για την απελευθέρωση της Δικαιοσύνης από την αιχμαλωσία της στο κομματικό κατεστημένο, ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει και να δικάσει τους ενόχους του εγκλήματος.

Μένει, λοιπόν, ακλόνητη στην αρχική της απόφαση πως ¨ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ” για να βγει η Αλήθεια στην επιφάνεια και να επέλθει η Νέμεση στους ενόχους, και ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΉΣΕΙ ότι "άλλα λέει κι άλλα κάνει".

Αυτοί, που "άλλα λεν και άλλα κάνουν", δεν είναι η Μαρία Κρυστιανού, αλλά είναι όσοι ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να δικαιώσουν το χαμό των παιδιών τους αλλά περιορίζουν τις ενέργειες τους μόνο μέσα στη Δικαστική διαδικασία, χωρίς να αντιλαμβάνονται (παρ' όλο που το κομματικό κατεστημένο τους τό έδειξε κυνικά και απερίφραστα) πως αυτός ο δρόμος είναι παγιδευμένος και ερμητικά κλειστός.

Αυτοί, λοιπόν, που "άλλα λεν και άλλα κάνουν", είναι όσοι δεν βλέπουν ή δεν θέλουν να δούν πως ο χαμός των 57 ψυχών ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ, διότι η Δικαιοσύνη είναι αιχμάλωτη των ενόχων του εγκλήματος των Τεμπών.

Δεν θα κατηγορήσουμε, λοιπόν, τη Μαρία Καρυστιανού, επειδή δεν κλείνεται στο καβούκι τής θλίψης της και κάνει τον πόνο της δύναμη κοινωνικού αγώνα για τη δικαίωση της ψυχής του παιδιού της.

Όχι μόνο δεν μπορούμε να την κατηγορήσουμε, αλλά της οφείλουμε ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που, με τη θαρραλέα στάση της απέναντι στο τέρας, έχει ξυπνήσει και έχει αναδείξει τα καλύτερα αντανακλαστικά της φυλής μας, ώστε η κοινωνία μας να διεκδικεί, με ένα πρωτοφανές σε όγκο παλλαϊκό Κίνημα, την απελευθέρωση της από την υποτέλεια στον δυνάστη της, το κομματικό κατεστημένο, που λεηλατεί ασύδοτα και ατιμώρητα τη Χώρα και τον Δημόσιο Πλούτο, για να ευδαιμονεί και να παχαίνει η πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία.