Δεν μπορώ να ξέρω αν τελικά θα πετύχει ή θα αποτύχει. Κανείς δεν μπορεί. Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι χρειαζόμαστε το διαφορετικό.

 Διαβάζω κάποια σχόλια για την κυρία Maria Karystianou και πραγματικά ντρέπομαι. Οχι γιατί διαφωνείτε. Οχι γιατί έχετε άποψη.

Αλλά γιατί μιλάτε χωρίς ίχνος ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να πολιτευτεί.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να κριθεί.

Ο καθένας έχει δικαίωμα να διαφωνήσει.

ΑΛΛΑ

δεν έχει κανείς δικαίωμα να ξεφτιλίζει μια μάνα που έχασε το παιδί της με τον πιο φρικτό τρόπο και να το παίζει ανώτερος ηθικά από τον καναπέ.

Δεν χρειάζεται να συμφωνώ μαζί της.

Δεν χρειάζεται να τη στηρίζω.

Δεν χρειάζεται να μου αρέσει καμία πολιτική της επιλογή.

Χρειάζεται όμως να σέβομαι.

Γιατί πριν γίνει οτιδήποτε άλλο, είναι μάνα.

Και πριν γίνει πολιτικό πρόσωπο, είναι άνθρωπος που κουβαλάει έναν πόνο που κανένας από εσάς δεν θα άντεχε ούτε για μία μέρα.

Όσοι γράφετε ειρωνείες, χολή, “ηθικά” μαθήματα και δήθεν αγανακτήσεις:

αν νομίζετε ότι θα κάνατε καλύτερα,

φορέστε τα παπούτσια της. Οχι για μια ανάρτηση. Για μια ζωή. Φορέστε τα παπούτσια της. Πάρτε τον πόνο της. Ζήστε τις νύχτες της. Και μετά ελάτε να γράψετε τις εξυπνάδες σας.

Μέχρι τότε, λίγη σιωπή δεν θα σας έβλαπτε.

Γιατί αυτό που φαίνεται δεν είναι πολιτική κριτική. Είναι φόβος.

Φόβος μήπως κουνηθεί η καρέκλα.

Φόβος μήπως χαλάσει η βολή σας.

Φόβος μήπως ακουστούν πράγματα που δεν βολεύουν.

Και όχι, δεν τρέμετε την ίδια.

Τρέμετε το αυτό που δημιουργεί:

ότι ο πόνος δεν θα κάθεται πια ήσυχος στη γωνία. Ντροπή πραγματικά.

Όχι για τη διαφωνία.

Αλλά για τον τρόπο.Όπως σας έχω ξαναγράψει, θαυμάζω τις δυνατές γυναίκες.

Τις γυναίκες που δεν τις όρισε η άνεση, αλλά η απώλεια.

Τις γυναίκες που μέσα από τον πόνο τους δεν διαλύθηκαν, αλλά μετασχημάτισαν τον πόνο σε πράξη.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα κάνει.

Δεν μπορώ να ξέρω αν θα αλλάξει κάτι.

Δεν μπορώ να ξέρω αν τελικά θα πετύχει ή θα αποτύχει.

Κανείς δεν μπορεί.

Αυτό που ξέρω όμως, είναι ότι χρειαζόμαστε το διαφορετικό.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που δεν βγήκαν από κομματικούς σωλήνες.

Που δεν έμαθαν πολιτική σε γραφεία, αλλά στην ίδια τη ζωή.

Που δεν μιλάνε επειδή “ήρθε η σειρά τους”, αλλά επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή.

Αν επέστρεφα στην Ελλάδα και σκεφτόμουν να πολιτευτώ, ξέρω κάτι με βεβαιότητα: θα επέλεγα γυναίκα. Οχι από ιδεολογία.

Όχι από μόδα.Αλλά γιατί οι γυναίκες που έχουν περάσει μέσα από φωτιά,

κουβαλούν εμπειρία που δεν διδάσκεται.

Και ευτυχώς, αυτή τη στιγμή, υπάρχουν δυνατές γυναίκες στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Γυναίκες με λόγο.

Με αντοχή.

Με ρωγμές ,όχι βιτρίνες.

Δεν ζητάω να συμφωνήσουμε.

Δεν ζητάω να χειροκροτήσουμε.

Ζητάω μόνο να δούμε. Να ακούσουμε.

Να μην ακυρώνουμε από φόβο οτιδήποτε δεν μοιάζει με αυτό που συνηθίσαμε.

Γιατί αν συνεχίσουμε να ανακυκλώνουμε μόνο το “ασφαλές”,

θα ανακυκλώνουμε και τα ίδια αποτελέσματα.

Και αυτά τα αποτελέσματα

τα ζούμε ήδη.