ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ
Η κ. Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε σε τηλεοπτικό σταθμό για να απευθύνει «διάγγελμα», ούτε για να ανακοινώσει έναν έτοιμο πολιτικό φορέα. Παραχώρησε μια συνέντευξη, απαντώντας σε ερωτήματα που είχαν ήδη τεθεί δημόσια και είχαν προκαλέσει έντονη συζήτηση.
Η απάντησή της ήταν σαφής, ειλικρινής και οριοθετημένη: θα υπάρξει ένας φορέας, ένα κίνημα, με θεμελιώδη αρχή την κάθαρση.
Στον ελάχιστο τηλεοπτικό χρόνο που είχε στη διάθεσή της, μίλησε για την κόρη της, για τη στοχοποίηση που δέχεται και για τις απειλές κατά της ζωής της, αλλά και όπως η ίδια ανέφερε για απειλές που αφορούσαν τον γιο της. Είναι αυτονόητο ότι δεν επρόκειτο για στιγμή πλήρους πολιτικής ανάλυσης ή παρουσίασης προγράμματος.
Κι όμως, από εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ενεργοποιήθηκε ένας γνώριμος και σκοτεινός μηχανισμός.
-Πριν υπάρξει διακήρυξη.
-Πριν υπάρξει οργανωμένο πλαίσιο.
-Πριν παρουσιαστούν πρόσωπα, θέσεις ή χρονοδιάγραμμα.
Απαιτούν ονόματα, Απαιτούν πρόσωπα. Όχι για να ανοίξει ένας γόνιμος διάλογος, αλλά για να επιτευχθεί μια πρόωρη ακύρωση.
Οι μέθοδοι είναι γνωστές, επαναλαμβανόμενες και βαθιά αντιδημοκρατικές.Να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός προληπτικής εξουδετέρωσης.
Οργανωμένες διαδικτυακές ομάδες στοχοποίησης, που εμφανίζονται ως δήθεν αυθόρμητες «φωνές πολιτών», ενώ λειτουργούν με κοινή γραμμή και μοναδικό σκοπό τη δολοφονία χαρακτήρων.
Δημοσιοποίηση ονομάτων καταξιωμένων πολιτών, με βάση απλές φήμες ή υποψίες στήριξης, ώστε να δεχθούν επιθέσεις πριν καν προλάβουν να εκφραστούν δημόσια.
Δημοσιογραφικές παρεμβάσεις με κατευθυνόμενη αρθρογραφία ,από πρόσωπα σε διαρκή διασύνδεση με κομματικούς μηχανισμούς,άτομα που συχνά «φιλοξενούνται» σε κυβερνητικά γραφεία Τύπου, ενώ αμείβονται άμεσα ή έμμεσα από τους φόρους των πολιτών.
Η κατασκευή ενός αφηγήματος που μετατοπίζει τεχνηέντως τη συζήτηση από την ουσία του προβλήματος στην προσωπική απαξίωση.
Αυτό δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι ένας σχεδιασμένος μηχανισμός προληπτικής εξουδετέρωσης.
Αλλά τι είναι αυτό που προκάλεσε περισσότερο από όλα τον πανικό τους;
Η λέξη που κινητοποίησε αυτά τα αντανακλαστικά δεν ήταν η λέξη «κόμμα». Δεν ήταν η λέξη «εξουσία». Ήταν η λέξη ΚΑΘΑΡΣΗ.
Μια λέξη χιλιοειπωμένη στο παρελθόν, αλλά αυτή τη φορά διατυπωμένη όχι ως κάλπικο προεκλογικό σύνθημα, αλλά ως την ουσιαστική απαίτηση μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Μια λέξη που, μετά από σκάνδαλα, παρακολουθήσεις, θεσμικές παρεκτροπές και μια διαχρονική κουλτούρα ατιμωρησίας, και τόσα άλλα , εκφράζει το βαθύ και καθολικό αίτημα των απλών ανθρώπων.
Η κάθαρση δεν είναι ρεβανσισμός. Δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι κομματική ταυτότητα. Είναι η απόλυτη προϋπόθεση της Δημοκρατίας.
Όταν βλέπουμε επιθέσεις να εκδηλώνονται ταυτόχρονα από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, αυτό δεν αποτελεί πλουραλισμό. Είναι μια σύμπτωση συμφερόντων απέναντι στον ίδιο κοινό φόβο: τη λογοδοσία.
Διοργανώνουν πολιτικές συζητήσεις κυρίως στην κομματική-κυβερνητική ΕΡΤ και όλοι μαζί κουνάνε το δάχτυλο στο όνομα της «εμπειρίας» οι ίδιοι που μετέτρεψαν την πολιτική σε κληρονομικό δικαίωμα.
Εκείνοι που κυβέρνησαν μέσα από πολιτικά τζάκια, που δεν εργάστηκαν ποτέ εκτός εξουσίας και όμως συσσώρευσαν περιουσίες χωρίς ποτέ να ελεγχθούν πραγματικά.
Είναι οι ίδιοι που δεν λογοδότησαν για τα σκάνδαλα, που δεν δικάστηκαν για τα αδικήματά τους, που δεν έδωσαν εξηγήσεις για φυγαδεύσεις υποδίκων, για κεφάλαια εκτός χώρας και για καταθέσεις που "πέταξαν" στο εξωτερικό λίγες ώρες πριν υπογραφούν μνημόνια σε βάρος του λαού. Είναι αυτοί που όντως εχουν εμπειρία αλλά εμπειρία της απόλυτης Καταστροφής.
Τη χώρα δεν την κατέστρεψαν οι άπειροι. Την κατέστρεψαν οι «έμπειροι» της κληρονομικής εξουσίας. Αν αυτή είναι η εμπειρία τους, τότε η κοινωνία δεν έχει να φοβηθεί την «απειρία»· αντίθετα, έχει να προσδοκά την απαλλαγή από εκείνους που τη χρεοκόπησαν.
Προσωπικά, ως ένας άνθρωπος που τάχθηκε εξ αρχής στο πλευρό των συγγενών για την αλήθεια ,και μόνο γι' αυτήν, αρνούμαι να παραμείνω σιωπηλός θεατής στο ίδιο, κακοπαιγμένο έργο της ηθικής εξόντωσης.
Το μοτίβο είναι γνώριμο και μηχανιστικό: Πρώτα η στοχοποίηση, μετά η συκοφαντία και τελικά η απαξίωση.
Όμως, ας μην γελιόμαστε. Δεν είναι ένα πρόσωπο που βάλλεται.
Είναι η ίδια η ελπίδα της κοινωνίας ότι η ατιμωρησία μπορεί, επιτέλους, να ηττηθεί.
Επιχειρείται ξανά να στραγγαλιστεί η δυνατότητά μας να αναπνέουμε σε μια χώρα Δικαίου και να διεκδικούμε το αυτονόητο απέναντι στο ανέλεγκτο.
Η Δημοκρατία δεν απειλείται από την ουσιαστική κάθαρση.
Την έχει ανάγκη για να παραμείνει ζωντανή.
Γιατί χωρίς κάθαρση, η Δημοκρατία μετατρέπεται σε ένα άδειο κέλυφος, και χωρίς λογοδοσία, παραμένει μια λέξη χωρίς περιεχόμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου