Πακιστανική συγκέντρωση στην Αθήνα ενώ απαγορεύονται συναθροίσεις για τα Ίμια

Πακιστανική προπαγάνδα εναντίον της Ινδίας

 Γιάννης Κολεΐδης

Αίσθηση προκαλεί το γεγονός πως τις ημέρες που η ΕΛ.ΑΣ έχει απαγορεύσει κάθε συνάθροιση στο κέντρο της Αθήνας για τα Ίμια, η Πακιστανική Κοινότητα έχει προγραμματίσει διαδηλώσεις στην Ομόνοια με θέμα τις «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο κατεχόμενο από την Ινδία Κασμίρ».

Στοβίντεο αναφέρεται πως

”Οι προετοιμασίες για την Ημέρα Αλληλεγγύης με το Κασμίρ στην Ελλάδα ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, καθώς η πακιστανική και η κασμιριανή κοινότητα ετοιμάζονται να εκφράσουν την ακλόνητη υποστήριξή τους στον λαό του κατεχόμενου από την Ινδία Κασμίρ. Στο πλαίσιο αυτό, οι Φίλοι του Κασμίρ Ελλάδας διοργάνωσαν μια σημαντική συνέντευξη Τύπου στην οποία περιγράφονταν οι προγραμματισμένες δραστηριότητες και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Οι ηγέτες της κοινότητας τόνισαν την ευαισθητοποίηση του κοινού σε διεθνές επίπεδο σχετικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κασμίρ και επιβεβαίωσαν την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα του Κασμίρ για αυτοδιάθεση. Αναμένεται ισχυρή προσέλευση και ειρηνικές διαδηλώσεις την Ημέρα Αλληλεγγύης με το Κασμίρ.”

Πολίτες δύο ταχυτήτων

Το συγκεκριμένο γεγονός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προκλητικό. Την ίδια ώρα που απαγορεύεται στους Έλληνες να αποδώσουν συλλογικά φόρο τιμής στους πεσόντες των Ιμίων, υπήκοοι ξένου κράτους, σε αυτή την περίπτωση του Πακιστάν, είναι ελεύθεροι να διαδηλώσουν για εθνικά τους θέματα. Ο κίνδυνος κάτι τέτοιο να δημιουργήσει πολίτες δύο ταχυτήτων είναι μεγάλος.

https://www.newsbreak.gr/

Κατεπείγουσα ερώτηση Φαραντούρη σε Κομισιόν και Ύπατη Εκπρόσωπο για Τουρκικές NAVTEΧ

 

Κατεπείγουσα γραπτή ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ύπατη Εκπρόσωπο για την Εξωτερική Πολιτική Κάγια Κάλλας, κατέθεσε ο Ευρωβουλευτής και μέλος της Επιτροπής Ασφάλειας και Άμυνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Νικόλας Φαραντούρης, σχετικά με την έκδοση τουρκικών NAVTEX αορίστου διάρκειας σε θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου.

Σύμφωνα με δηλώσεις του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας, η Άγκυρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως αρμόδια αρχή για τον συντονισμό ερευνητικών δραστηριοτήτων ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, ενώ επαναφέρει ζητήματα αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών. Όπως τονίζει ο Νικόλας Φαραντούρης, «οι κινήσεις αυτές συνιστούν αμφισβήτηση κυριαρχίας κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δημιουργούν νέα δεδομένα έντασης σε μια ήδη επιβαρυμένη γεωπολιτικά περιοχή».

Ο Έλληνας ευρωβουλευτής φέρνει το ζήτημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τονίζοντας ότι η εργαλειοποίηση του συστήματος NAVTEX, το οποίο προορίζεται αποκλειστικά για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, για σκοπούς γεωπολιτικής πίεσης και δημιουργίας τετελεσμένων, παραβιάζει το πνεύμα του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και τις αρχές καλής γειτονίας.

«Ζητώ να αξιολογηθεί η τουρκική πρακτική υπό το πρίσμα του διεθνούς δικαίου και του σεβασμού της κυριαρχίας των κρατών-μελών, να διευκρινιστεί ποιες ενέργειες προτίθεται να αναλάβει η ΕΕ έναντι τέτοιων μονομερών ενεργειών και να αποσαφηνιστεί κατά πόσο οι ενέργειες αυτές είναι συμβατές με τη συνεχιζόμενη συνεργασία ΕΕ -Τουρκίας σε ζητήματα ασφάλειας και άμυνας», τονίζει σε δηλώσεις του σήμερα στις Βρυξέλλες.

Και συνεχίζει: «Η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων κράτους-μέλους δεν είναι διμερές ζήτημα. Είναι ευρωπαϊκό ζήτημα. Η Ένωση οφείλει να τοποθετηθεί με σαφήνεια όταν εργαλεία του διεθνούς συστήματος χρησιμοποιούνται καταχρηστικά για την προβολή αναθεωρητικών διεκδικήσεων».

Ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής επισημαίνει παράλληλα ότι «η νέα αυτή κλιμάκωση απαιτεί συντονισμένη διπλωματική και επιχειρησιακή αντίδραση απέναντι σε ενέργειες που επιχειρούν μεταβάλλουν μονομερώς το πεδίο στο Αιγαίο. Απαιτείται σαφές μήνυμα ενότητας και αποτροπής», τονίζει.

«Κινήσεις αποσταθεροποίησης»

Οι τελευταίες εξελίξεις έρχονται σε μια περίοδο αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας, με το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο να παραμένουν περιοχές στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή, ναυτιλιακή και αμυντική ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και πεδίο έντασης. Σε δηλώσεις του απ’ τη Λιβύη, μετα τις πρόσφατες συναντήσεις με τον λίβυο Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Ενέργειας, ο Έλληνας ευρωβουλευτής τόνισε (αναφορικά με το παράνομο τουρκο-λιβυκό σύμφωνο), ότι «η Ευρώπη δεν μπορεί να δεχθεί μονομερείς ενέργειες που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο και τα συμφέροντα των Κρατών Μελών».

https://geopolitico.gr/

Ἰωάννης Καποδίστριας καί Ῥωξάνδρα Στούρτζα

 

Ἰωάννης Καποδίστριας καί Ῥωξάνδρα Στούρτζα, σκηνή ἀπό τήν ταινία «Καποδίστριας» τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ (2025). Καποδίστριας: Ἀντώνης Μυριαγκός. Ῥωξάνδρα: Ἡλέκτρα Φραγκιαδάκη. ( φωτό)

Ἀπόψε θέλω νά σᾶς συγκινήσω. Θέλω νά σᾶς μεταφέρω τήν ζεστασιά πού μπορεῖ νά βγαίνῃ ἀπό τήν καρδιά ἀκόμη καί γιά ἕναν ἡγέτη. Κι᾿ὄχι ὁποιονδήποτε ἡγέτη, ἀλλά ἕναν ἡγέτη πού βρέθηκε μέσα στόν γεωπολιτικό κυκεῶνα ἐκπροσωπώντας μία τεράστια Αὐτοκρατορία, πού βρέθηκε μέσα στήν φωτιά τοῦ πολέμου ( ὅταν ὁ Ναπολεων ἐπιτέθηκε στήν Τσαρική Ῥωσσία ), ἕναν ἡγέτη πού βρέθηκε σέ μία χώρα ἡ ὁποία μόλις εἶχε ξεπροβάλλει ἐλεύθερη κι᾿ἡ ὁποία μέσα στήν φτώχεια, τήν δυστυχία, τήν πολιτική ἀναταραχή καί μέ τά λυκόρνια γύρω της νά ψάχνουν τήν εὐκαιρία νά τήν σκλαβώσουν σέ μία ἄλλου εἴδους σκλαβιά, ὁ ἡγέτης πέραν τοῦ σοβαροῦ καί ἐπίπονου ἔργου του για τήν ἀναγέννησίν της, εἶχε καί μία ἄλλη πλευρά νά ἐπιδείξῃ : Τῆς εὐαισθησίας, τῶν συναισθημάτων, τῆς Ἀγάπης πού κυριολεκτικῶς ἔκρυβε μέσα στήν καρδιά του γιά ἔναν ἔρωτα πού ἔμεινε ἀνεκπλήρωτος, ἡμιτελής ὅπως τό σπουδαῖο ἔργο πού εἶχε ἀναλάβει γιά τήν σωτηρία τῆς Ἑλλάδος. Τά λυκόρνια ...νίκησαν. Ὁ ἡγέτης Ἰωάννης Καποδίστριας ἔφυγε στούς οὐρανούς, ἀλλά ἡ Ῥωξάνδρα Στούρτζα, ἡ μεγάλη καί μοναδική ἀγαπημένη του, δέν ἀποδέχθηκε ποτέ αὐτόν τόν χαμό. Συνέχιζε νά γράφῃ τίς ἐπιστολές πρός αὐτόν κρατώντας τες στό συρτάρι τῆς καρδιᾶς της μέ μία μονάχα ἐλπίδα : Νά πάῃ σύντομα νά τόν συναντήσῃ ἐκεῖ πού ποτέ κανείς δέν θά τούς χώριζε. Somewhere between the stars

Θά σᾶς δώσω τίς δύο τελευταῖες ἐπιστολές πού ἔστειλαν οἱ αἰώνια ἐρωτευμένοι. Ἡ πρώτη εἶναι τῆς Ῥωξάνδρας ἡ ὁποία, δυστυχῶς ἔφθασε λίγο μετά τήν δολοφονία τοῦ ἡγέτη. Ἡ δεύτερη εἶναι τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια πού ἤδη γνώριζε πόσο κοντά εἶναι ἡ ...νίκη τῶν λυκόρνιων. 

( Ἡ Ῥωξάνδρα Στούρτζα γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη. Ὁ πατέρας της καταγόταν ἀπό πλούσια οἰκογένεια μέ ρίζες στήν Μολδαβία. Ἡ μητέρα της Σουλτάνα ἦταν κόρη τοῦ Ἕλληνα ἡγεμόνα τῆς Μολδαβίας, πρίγκηπα Κωνσταντίνου Μουρούζη. ) [φωτό ἀριστερά τό βιβλίο τῆς Ἐλένης Κούκου, ὅπου καί οἱ ἐπιστολές] 

«  Ἔμαθα ὅτι δὲν δέχεσθε μὲ κανένα τρόπο νὰ σᾶς φρουροῦν. Ὅτι ἀρνεῖσθε νὰ σᾶς συνοδεύουν σωματοφύλακες. Γνωρίζοντας τὴν γενναιότητα καὶ τὴν ἀκεραιότητα τοῦ χαρακτῆρα σας, ἤμουν σίγουρη γιὰ τὴν ἄρνησή σας. Γιατί ὅμως δὲν σκέπτεσθε ὅτι ἡ δυστυχισμένη πατρίδα μας σᾶς ἐξέλεξε ὡς πρῶτο Κυβερνήτη της καὶ σᾶς ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη γιὰ τὴν σωτηρία της, ἀπὸ τόσους ἐχθρούς, ξένους καὶ ἰδικούς μας, ποὺ ἐπιβουλεύονται, μὲ ἄλλους καταχθόνιους τρόπους, τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνεξαρτησία της; Γιατί δὲν συλλογίζεσθε τὸν δυστυχισμένο λαό της ποὺ εἶσθε τὸ μόνο πρόσωπο στὸ ὁποῖο, μὲ τὴ σοφὴ διαίσθησή του, ἔχει στηρίξει ὅλες τὶς ἐλπίδες του καὶ τὰ ὄνειρά του ἐπάνω σας, δικαιολογημένα; Αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ σᾶς λατρεύει κυριολεκτικά, ποὺ σᾶς φωνάζει «πατέρα», ποὺ σᾶς βλέπει ὡς τὸ μοναδικὸ σωτῆρα τοῦ ἀπὸ τὴ σκληρὴ ἐκμετάλλευση τῶν παλαιῶν «ἀρχόντων» του; Οἱ χιλιάδες τὰ ἑλληνόπουλα, ποὺ τοὺς προσφέρατε τὴν πατρική σας στοργή, προστασία, ἀγάπη, μόρφωση, σχολειά, μουσική, τέχνες, δὲν σᾶς συγκλονίζουν; Δὲν σκέπτεσθε ὅτι θὰ μείνουν ὀρφανά, χωρὶς πατέρα; »

« Ἀγαπητή μου φίλη Ρωξάνδρα, 

Μὴ μὲ ξεχνᾶς ποτὲ στὶς προσευχές σου, τὶς ἔχω ἀνάγκη! Θέρμαινε καὶ ἐνίσχυε μὲ αὐτὲς τὴ θέση ποὺ κατέχω στὴ σκέψη σου καὶ στὴν καρδιά σου, ὅπως καὶ ἐγὼ θερμαίνω μὲ τὶς δικές μου προσευχὲς τὴ θέση ποὺ κατέχεις καὶ ἐσὺ μέσα στὴ δική μου σκέψη καὶ στὴ δική μου καρδιά. Ἂν ἠμποροῦσα νὰ σοῦ εἰπῶ πόσο θὰ ἤθελα νὰ σὲ εἶχα κοντά μου, πόσο νοιώθω τὴν ἀπουσία σου, ἰδιαίτερα τώρα ποὺ μὲ κυκλώνουν τόσες ἀγωνίες. 

Σὲ χαιρετῶ, ἀγαπητή μου φίλη. Ἄραγε πότε θὰ ξανασυναντηθοῦμε; » 

Οἱ ἐπιστολές μεταξύ Ἰωάννη Καποδίστρια καί Ῥωξάνδρας Στούρτζα βρίσκονται στό βιβλίο τῆς ἀειμνήστου ἱστορικοῦ καί καθηγήτριας στήν Φιλοσοφική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Ἐλένης Κούκου, « Ἰωάννης Καποδίστριας - Ῥωξάνδρα Σούρτζα -Μία ἀνεκπλήρωτη ἀγάπη » -Ἱστορική βιογραφία. Ἐκδόσεις Βιβλιοπωλεῖον τῆς ΕΣΤΙΑΣ ,1998

( Ἀναδημοσιεύτηκαν ἀπό : ΕΔΩ ) 

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς κάπου στό πατρικό μου, ἔχω τό συγκεκριμένο βιβλίο, ἀλλά πρέπει νά ψάξω νά τό βρῶ. Θά τό βρῶ...

Καί λόγῳ Σαββατόβραδου ἄς "ντύσουμε" μουσικά τό θέμα, ὡς εἴθισται.Μουσική ἀναλόγου ἐπιπέδου τοῦ μεγάλου Πρώτου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος.  Πῶς ἀλλιῶς ; 

Johann Debussy -  Clair de Lune

Schumann -  Fantasy in C major

Rachmaninoff - Cello Sonata

Liszt - Liebestraum ( Ὄνειρο Ἀγάπης ) 

Schubert - Serenade

Καί κάπως ἔτσι μέσα ἀπό τήν ὑπέροχη μουσική μελωδία τῆς Ἀγάπης ἔφτασαν στό τέλος. Ἐδῶ, σ᾿αὐτή τήν γῆ. Διότι στήν αἰώνια ζωή εἶναι γιά πάντα μαζύ, Κάπου ἀνάμεσα στ᾿ Ἄστρα...

Chris Rea - Somewhere between the stars

Ἀξέχαστος καί μοναδικός ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ἀκόμη καί στήν ἔκφρασιν τῆς Ἀγάπης ...

ΕΛΛΑΣ ΑΙΩΝΙΟΝ, ΑΘΑΝΑΤΟΝ,ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑ

Πέρα απο την Δεξιά και την Αριστερά. Η νέα ιδεολογία

 

του Παντελή Σαββίδη

Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν τα κείμενα, οι παρεμβάσεις και οι πολιτικές τοποθετήσεις που υποστηρίζουν ότι οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί «δεξιά – αριστερά» δεν επαρκούν πλέον για να περιγράψουν το πραγματικό πολιτικό τοπίο. Το άρθρο του Jonah Goldberg που αποτέλεσε την αφορμή αυτής της συζήτησης –μια αναλυτική παρέμβαση από τον αμερικανικό δημόσιο διάλογο– δεν υποστηρίζει ότι οι ιδεολογίες εξαφανίστηκαν, αλλά ότι ανασυντίθενται. Οι παλιές ετικέτες παραμένουν, όμως συχνά κολλούν πάνω σε πολιτικές που έχουν αλλάξει περιεχόμενο.

Ο Jonah Goldberg είναι Αμερικανός πολιτικός σχολιαστής, αρθρογράφος και συγγραφέας — από τις πιο γνωστές αλλά και αμφιλεγόμενες φωνές του σύγχρονου αμερικανικού συντηρητισμού.

Η βασική θέση του κειμένου του είναι: σήμερα παρατηρούμε ένα φαινόμενο όπου πολιτικοί και ρεύματα που αυτοτοποθετούνται ως «δεξιά» υιοθετούν οικονομικές θέσεις που παλαιότερα θεωρούνταν κατεξοχήν «αριστερές» – κρατική παρέμβαση, προστατευτισμό, βιομηχανική πολιτική, ακόμη και αναδιανεμητική ρητορική. Παράλληλα, η πολιτισμική και ταυτοτική ατζέντα αυτών των ίδιων ρευμάτων παραμένει σαφώς συντηρητική ή και επιθετικά αντιφιλελεύθερη.

Η οικονομική ετεροδοξία αυτών των ρευμάτων συνοδεύεται από μια σαφή πολιτισμική και ταυτοτική ατζέντα. Πρόκειται για πολιτικές που προωθούν κρατική παρέμβαση σε ζητήματα φύλου, οικογένειας και εκπαίδευσης, αυστηρούς περιορισμούς στην άμβλωση, σκληρή γραμμή στη μετανάστευση και μια αντίληψη “νόμου και τάξης” που αντιμετωπίζει τις κοινωνικές συγκρούσεις πρωτίστως ως ζήτημα ηθικής και πολιτισμικής αποδόμησης. Σε αυτό το πλαίσιο, το κράτος δεν περιορίζεται στον ρόλο του ουδέτερου ρυθμιστή, αλλά αναλαμβάνει ρητά την υπεράσπιση συγκεκριμένων αξιών και ταυτοτήτων, επαναπροσδιορίζοντας τα όρια του φιλελεύθερου πλαισίου.

Το αποτέλεσμα είναι ένα υβρίδιο: αριστερός οικονομικός λαϊκισμός σε συνδυασμό με δεξιό πολιτισμικό λαϊκισμό. Αυτό δεν είναι απλώς ρητορικό τέχνασμα· είναι μια πραγματική μετατόπιση, που εξηγεί γιατί όλο και περισσότεροι πολίτες νιώθουν ότι οι παλιές κατηγορίες δεν τους βοηθούν να καταλάβουν τι πραγματικά προτείνεται.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτή η αναδιάταξη είναι ιδιαίτερα ορατή. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια σαφής επιστροφή της κρατικής βιομηχανικής πολιτικής: επιδοτήσεις, στρατηγικοί τομείς, έμφαση στην εγχώρια παραγωγή και στην «εθνική ανθεκτικότητα». Αυτό δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της αριστεράς· υιοθετείται πλέον και από τη δεξιά, συχνά στο όνομα της εθνικής ασφάλειας ή του ανταγωνισμού με την Κίνα. Από την άλλη, αναπτύσσεται ένα σύνολο ρευμάτων –MAGA λαϊκισμός, εθνικοσυντηρητισμός, μεταφιλελεύθερες δεξιές σχολές σκέψης– που αμφισβητούν ανοιχτά τον κλασικό φιλελευθερισμό, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στους θεσμούς.

Παράλληλα, επιμένει και ένα διαφορετικό μπλοκ: ο θεσμικός, ρυθμιστικός προοδευτισμός, που βλέπει το κράτος ως εγγυητή της αγοράς και της κοινωνικής δικαιοσύνης μέσω κανόνων, αντιμονοπωλιακής πολιτικής και αναδιανομής. Αυτό το ρεύμα δεν είναι επαναστατικό, αλλά βαθιά θεσμικό. Τέλος, υπάρχει και εκείνο που συχνά αυτοχαρακτηρίζεται ως «πολιτικά άστεγο»: ο τεχνοκρατικός φιλελευθερισμός που υπερασπίζεται θεσμούς, ανεξαρτησίες, διεθνείς συμμαχίες και μια πιο παραδοσιακή οικονομική ορθοδοξία (το πλαίσιο μακροοικονομικής πειθαρχίας, ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής και πρωτοκαθεδρίας των αγορών, το οποίο αποτέλεσε τη βάση του τεχνοκρατικού φιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες.) Είναι αυτό που συχνά πιέζεται ταυτόχρονα από δεξιά και από αριστερά.

Το κρίσιμο συμπέρασμα από την αμερικανική εμπειρία είναι ότι ο βασικός άξονας σύγκρουσης δεν είναι πλέον μόνο δεξιά–αριστερά. Συχνά μετατοπίζεται προς άλλες τομές: παγκοσμιοποίηση ή εθνική αναδίπλωση, θεσμική λογοδοσία ή αρχηγικός συγκεντρωτισμός, κράτος ικανό ή κράτος εργαλείο εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Στην Ευρώπη το φαινόμενο εμφανίζεται με διαφορετική μορφή, αλλά παρόμοια λογική. Η ήπειρος ξεκινά από ένα διαφορετικό σημείο ισορροπίας: ισχυρότερο κοινωνικό κράτος, πολυκομματικά συστήματα και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως υπερκείμενο θεσμικό πλαίσιο. Παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε την άνοδο μιας ριζοσπαστικής δεξιάς που δεν απορρίπτει κατ’ ανάγκη το κοινωνικό κράτος, αλλά το επανανοηματοδοτεί με όρους «εθνικής προτίμησης». Ταυτόχρονα, η ίδια η ΕΕ στρέφεται προς μορφές στρατηγικού κρατισμού: βιομηχανική πολιτική, άμυνα, ενέργεια, στρατηγική αυτονομία. Και εδώ, λοιπόν, η αντίθεση δεν είναι καθαρά δεξιά–αριστερά, αλλά ποιο κράτος, για ποιον και με ποιους θεσμικούς ελέγχους.

Σε αυτό το διεθνές πλαίσιο, η ελληνική συζήτηση για το «τέλος της δεξιάς και της αριστεράς» αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα, τα ιδεολογικά ρεύματα σπάνια εμφανίζονται ως συνεκτικές θεωρίες. Συνήθως διαμορφώνονται γύρω από εμπειρίες: την κρίση, τη λιτότητα, την αίσθηση ατιμωρησίας, τη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς, αλλά και την αγωνία για ασφάλεια, οικονομική σταθερότητα και γεωπολιτική θέση της χώρας.

Έτσι, η φράση «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» λειτουργεί συχνά ως άρνηση του υπάρχοντος κομματικού συστήματος, όχι απαραίτητα ως πλήρης ιδεολογία.

Το ερώτημα, όμως, είναι αν μπορεί να αποκτήσει ιδεολογικό περιεχόμενο. Η απάντηση είναι: μπορεί, αλλά όχι αυτόματα. Για να σταθεί ως ιδεολογία, το «τέλος δεξιά–αριστερά» πρέπει να μεταφραστεί σε θετικές απαντήσεις για τρία κρίσιμα πεδία: θεσμούς, οικονομία και γεωπολιτική. Διαφορετικά, παραμένει ένα σύνθημα που ενώνει ετερόκλητες προσδοκίες μέχρι να συγκρουστούν μεταξύ τους.

Σε αυτό το σημείο εντάσσεται και η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού. Μέχρι στιγμής, ο λόγος της δεν συγκροτεί ένα πλήρες πολιτικό πρόγραμμα, αλλά διαμορφώνει έναν σαφή ηθικο-θεσμικό πυρήνα. Η έμφαση στο κράτος δικαίου, στη λογοδοσία, στη διαφάνεια και στην προστασία της ανθρώπινης ζωής από την κρατική ανεπάρκεια λειτουργεί ως κεντρικός άξονας. Η απόρριψη των παραδοσιακών ταμπελών δεν συνοδεύεται από απόρριψη των θεσμών, αλλά από αξίωση να λειτουργήσουν πραγματικά.

Κοινωνικά, αυτός ο λόγος φαίνεται να απευθύνεται σε στρώματα που βιώνουν την κρατική αποτυχία ως προσωπικό και συλλογικό τραύμα: οικογένειες, μεσαία και λαϊκά στρώματα με έντονη δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα, αλλά και πολίτες πολιτικά «άστεγους» που δεν βρίσκουν εκπροσώπηση στα υπάρχοντα κόμματα. Δεν πρόκειται για μια κλασική ταξική συμμαχία, αλλά για μια συμμαχία εμπειρίας και αγανάκτησης γύρω από τη λειτουργία του κράτους.

Ιδεολογικά, αυτό που διαφαίνεται δεν είναι ούτε αριστερό ούτε δεξιό με την παραδοσιακή έννοια. Προσεγγίζει περισσότερο έναν θεσμικό δημοκρατισμό, έναν λόγο που τοποθετεί πάνω απ’ όλα τους κανόνες του παιχνιδιού: ανεξαρτησία δικαιοσύνης, έλεγχο της εξουσίας, ικανό κράτος, ασφάλεια υποδομών. Το αν αυτό θα εξελιχθεί σε πλήρη ιδεολογία εξαρτάται από το αν και πώς θα απαντήσει στα μεγάλα «σκληρά» ερωτήματα της πολιτικής οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής.

Συνολικά, η συζήτηση για το τέλος της δεξιάς και της αριστεράς δεν σηματοδοτεί το τέλος της ιδεολογίας. Σηματοδοτεί το τέλος της άνετης χρήσης παλιών σχημάτων σε έναν κόσμο όπου τα πολιτικά υλικά έχουν αλλάξει. Το ζητούμενο –στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα– δεν είναι να εγκαταλειφθούν οι έννοιες, αλλά να αναγνωριστεί ότι οι νέες πολιτικές συγκρούσεις οργανώνονται γύρω από νέες συνθέσεις: κράτος και αγορά, θεσμοί και εξουσία, κοινωνική ασφάλεια και πολιτισμική ταυτότητα. Εκεί ακριβώς θα κριθεί αν τα νέα ρεύματα μπορούν να σταθούν ως ιδεολογίες ή αν θα μείνουν απλώς ως στιγμιαίες απαντήσεις σε μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης. 

 https://www.anixneuseis.gr/

Ίρβιν Γιάλομ: «Η ώριμη αγάπη είναι όταν αγαπάς, όχι όταν αγαπιέσαι.»

 

«Κάθε άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει» ― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο ΝίΤΣΕ

«Η απελπισία είναι το τίμημα που πληρώνει κανείς για να φτάσει στην αυτογνωσία. Κοιτάξτε βαθιά στη ζωή σας και θα διαπιστώσετε ότι η απελπισία βρίσκεται παντού» – Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο

«Μόνο ένας πληγωμένος θεραπευτής μπορεί πραγματικά να θεραπεύσει» ― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«Μια μέρα, σύντομα, ίσως σε σαράντα χρόνια, δεν θα ζει κανείς από αυτούς που με έχουν γνωρίσει. Τότε θα είμαι πράγματι νεκρός – όταν δηλαδή δεν θα υπάρχω πια στη μνήμη κανενός. Σκέφτηκα ότι κάποιος, που είναι πολύ ηλικιωμένος είναι το τελευταίο ζωντανό πλάσμα πάνω στη γη που έχει γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο ή κάποιo πλήθος ατόμων προσωπικά και που τώρα έχουν φύγει από ζωή. Όταν το άτομο αυτό πεθάνει, πεθαίνει μαζί του και το πλήθος αυτών, εξαφανίζεται από τη ζωντανή μνήμη. Αναρωτιέμαι, για μένα ποιος θα είναι αυτός ο άνθρωπος, τίνος ο θάνατος θα με κάνει να πεθάνω πραγματικά;» ― Irvin D. Yalom, O Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας.

«Αν ανέλθουμε αρκετά ψηλά στην κοινωνία, θα φτάσουμε κάποια στιγμή σε ένα ύψος από το οποίο η τραγωδία παύει να φαίνεται τόσο τραγική» ― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσ

«Η ζωή είναι μια σπίθα ανάμεσα σε δύο όμοια κενά, το σκοτάδι πριν τη γέννηση και το σκοτάδι μετά τον θάνατο». ― Ιrvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Είναι λάθος να κάνεις παιδιά από ανάγκη, λάθος να χρησιμοποιείς το παιδί σου για να ανακουφίσεις τη μοναξιά σου, λάθος να δίνεις σκοπό στη ζωή σου με την αναπαραγωγή ενός αντιγράφου του εαυτού σου. Είναι λάθος επίσης να αναζητάς την αθανασία με το να σπέρνεις τον σπόρο σου στο μέλλον, νομίζοντας ότι περιέχει τη συνείδησή σου! » ― Irvin D. Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε

«Το πνεύμα του ανθρώπου οικοδομείται από τις επιλογές του» ― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Ορίστε; «Οι οριακοί ασθενείς παίζουν παιχνίδια»; Αυτό είπες; Ernest, ποτέ δεν θα γίνεις πραγματικός θεραπευτής αν σκέφτεσαι έτσι. Αυτό ακριβώς εννοούσα νωρίτερα όταν μίλησα για τους κινδύνους της διάγνωσης. Δεν προσεγγίζουμε κάθε περίπτωση οριακού με τον ίδιο τρόπο. Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους τους κάνουμε κακό. Δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ετικέτα. Πρέπει να αντιμετωπίσεις το άτομο που βρίσκεται πίσω από την ετικέτα.» ― Irvin D. Yalom, Στο Ντιβάνι

«… αργά ή γρήγορα έπρεπε να εγκαταλείψει την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν». ― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του Θανάτου

«Ο γάμος με όλη αυτή την κτητικότητα και τη ζήλεια που τον περιβάλλουν υποδουλώνει το πνεύμα». ― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Η ζωή τελικά είναι ένα μίζερο πράγμα. Αποφάσισα να την περάσω συλλογιζόμενος διάφορα σχετικά με αυτή.»― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του Schopenhauer

«Ονειρεύομαι μια αγάπη που είναι κάτι περισσότερο από δύο ανθρώπους που η μόνη τους επιθυμία είναι να κατέχουν ο ένας τον άλλον» ― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Να ένα περίεργο πείραμα που θα μας βάλει σε σκέψεις… Το μήνυμα του Νίτσε προς εμάς ήταν να ζούμε τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο ώστε να θέλουμε να ξαναζούμε ακριβώς την ίδια ζωή αιώνια» ― Irvin D. Yalom

«Η θρησκεία έχει τα πάντα στο πλευρό της: την αποκάλυψη, τις προφητείες, την κρατική προστασία, υψηλότατη αξιοπρέπεια και υπεροχή. . . Και περισσότερο από αυτό, το ανεκτίμητο προνόμιο να της επιτρέπεται να αποτυπώνει τα δόγματά της στο μυαλό των ανθρώπων στην τρυφερή εποχή της παιδικής ηλικίας, κατά την οποία γίνονται σχεδόν έμφυτες ιδέες» ― Irvin D. Yalom, Η Θεραπεία του The Schopenhauer

«Η αγάπη δεν είναι μόνο μια σπίθα πάθους μεταξύ δύο ανθρώπων. Υπάρχει μια απεριόριστη διαφορά ανάμεσα στο να ερωτεύεσαι και να αγαπάς. Αντίθετα, η αγάπη είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια «προσφορά», δεν είναι «ένα ερωτικό σκίρτημα», είναι ένας τρόπος να συνυπάρχουμε σε μία σχέση, όχι μια πράξη που περιορίζεται σε ένα μόνο άτομο». ― Irvin D. Yalom, Ο Δήμος του Έρωτα και Άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Αγάπη σημαίνει να φροντίζει κανείς στην πράξη για τη καλυτέρευση της ζωής και την ανάπτυξη του άλλου» ― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Ένα πράγμα που θεωρώ σαφές είναι ότι δεν πρέπει να αφήσεις τη ζωή σου να σε καθοδηγεί όπου θέλει αυτή. Διαφορετικά, θα καταλήξεις στα σαράντα με το αίσθημα ότι δεν έχεις ζήσει πραγματικά. Τι έχω μάθει εγώ από αυτό; Μάλλον, να ζω το τώρα, έτσι ώστε στα πενήντα να μην μετανιώσω εάν γυρίσω και κοιτάξω το παρελθόν, τότε που ήμουν σαράντα»― Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

«Εάν σας μιλούσε ο Επίκουρος αυτή τη στιγμή, θα σας παρότρυνε να απλοποιήσετε τη ζωή σας. Ακούστε πώς θα το έθετε, εάν τον είχαμε μαζί μας τώρα: «Παιδιά μου, οι ανάγκες σας είναι λίγες, είναι εύκολο να τις καλύψετε και μπορείτε να αντέξετε κάθε απαραίτητη ταλαιπωρία. Μην περιπλέκετε τη ζωή σας με τέτοιους τετριμμένους στόχους όπως πλούτη και φήμη: Είναι ο εχθρός της ATΑΡΑΞΙΑΣ. Η φήμη, για παράδειγμα, δεν είναι παρά οι απόψεις που έχουν οι άλλοι για μας και αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως επιθυμούν οι άλλοι. Για να επιτύχουμε και να διατηρήσουμε τη φήμη μας, πρέπει να μας αρέσει αυτό που οι άλλοι επιθυμούν και να αποφεύγουμε ό,τι αποφεύγουν κι αυτοί. Ως εκ τούτου, τι θέλετε μια ζωή δόξας ή μια ζωή στην πολιτική; Εγκαταλείψτε κι αυτή την ιδέα. Και πλούτο; Να το αποφύγετε! Είναι μια παγίδα. Όσα περισσότερα αποκτούμε τόσο περισσότερα θέλουμε, και τόσο πιο βαθιά είναι η θλίψη μας όταν δεν μπορούμε να τα αποκτήσουμε. Παιδιά μου, ακούστε με: Εάν επιθυμείτε την ευτυχία, μην σπαταλάτε τη ζωή σας αγωνιζόμενοι για κάτι που πραγματικά δεν χρειάζεστε»».― Irvin D. Yalom, Το Πρόβλημα Spinoza

«Η ώριμη αγάπη είναι όταν αγαπάς, όχι όταν αγαπιέσαι.»― Irvin D. Yalom, Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία

«Νομίζω ότι η ερωτική διεκδίκηση αποτελεί μια ψευδαίσθηση. Παλεύω ενάντια σε φανταστικούς ανεμόμυλους. Θεωρώ ότι, αν και αυτού του είδους η ψευδαίσθηση συχνά μου χαρίζει μια ευφορία και με παρηγορεί, στην ουσία με αποδυναμώνει και με αποξενώνει.»― Irvin D. Yalom, Ο Δήμιος του Έρωτα κι άλλες Ιστορίες Ψυχοθεραπείας

«Ο πόνος είναι πάντα εδώ. Όταν του κλείνεις την πόρτα, αυτός χτυπάει κάποια άλλη και ξαναμπαίνει από αλλού…..”― Irvin D. Yalom, Κοιτάζοντας τον Ήλιο: Αφήνοντας πίσω τον Τρόμο του Θανάτου

«Όλοι αισθάνονται πώς υπάρχει νοήμα στη ζωή αλλά δεν μπορεί κανείς να το επιδιώξει σκόπιμα: το νόημα της ζωής είναι πάντα ένα παράγωγο φαινόμενο που παίρνει σάρκα και οστά όταν υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, όταν χάνουμε την αίσθηση της ύπαρξής μας και αφήνουμε να μας απορροφήσει κάποιος (ή κάτι) έξω από εμάς ”― Irvin D. Yalom, Η Θεωρία και η Πρακτική της Ψυχοθεραπείας

«Το άγχος του θανάτου είναι η μήτρα όλων των θρησκειών, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να μετριάσουν τη θλίψη της θνοτότητάς μας»― Irvin D. Yalom

«Υπήρχε κάποια εποχή στη ζωή μας που ήμασταν τόσο κοντά και τίποτα δεν φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας και μας χώριζε μόνο ένα μικρό γεφυράκι. Ακριβώς την ώρα που ήσουν έτοιμος να το περάσεις σε ρώτησα «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να έρθεις κοντά μου;» – τότε έπαψες να το θέλεις. Και όταν σε ρώτησα ξανά, εσύ παρέμεινες σιωπηλός. Έκτοτε βουνά και άγριοι καταρράκτες μας χώρισαν, μπήκαν ανάμεσά μας κι αποξενωθήκαμε τόσο που ακόμη κι αν θέλαμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον δεν θα μπορούσαμε. Αλλά όταν σκέφτεσαι τώρα αυτό το μικρό γεφυράκι, τα λόγια πέφτουν στο κενό, ενώ εσύ κλαις και δεν μπορείς να το πιστέψεις.»―

 Irvin D. Yalom, Όταν Έκλαψε ο Νίτσε

https://www.diaforetiko.gr/

Η ιερότητα της γυναικείας φύσης και η κατανόηση του σύμπαντος

 

Το μεγαλύτερο θαύμα, συνιστάται σε ατό αυτό της ζωής, θαύμα που ουσιαστικά αποτελεί και το μεγαλύτερο «μυστικό» του σύμπαντος. Η γυναικεία φύση ως η μήτρα της ζωής, αποτελεί κατ' αυτόν τον τρόπο το Α και το Ω της ζωής.

Μέσα από τους πόνους της κύησης, προκύπτει όχι μόνο η ύπαρξη, αλλά και η πιο ανιδιοτελής αγάπη. Ίσως για αυτό οι γυναίκες σκέφτονται με την καρδιά και την ψυχή, περισσότερο από ότι εμείς οι άντρες. Δύσκολο να καταλάβεις κάτι εάν δεν το έχεις βιώσει. Κάποια πράγματα δεν λέγονται, βιώνονται, και εμείς οι άντρες δεν το έχουμε βιώσει.

Λένε πως κάπως έτσι ξεκίνησαν οι ανθρωποθυσίες στον αρχαίο κόσμο. Όταν από την μητριαρχία περάσαμε στην πατριαρχία, οι άντρες είχαν παρατηρήσει την σχέση εμμηνόρροιας, της σύλληψης και της γέννας που ουσιαστικά διαιώνιζε την ύπαρξης της φυλής. Ο άντρας υπερτερούσε σε φυσική δύναμη αλλά δίχως την γυναικεία μητρότητα η δύναμη του ήταν ανώφελη .

Εκλαμβάνοντας το θαύμα εμμηνόρροιας και της γέννησης ως μαγεία (η μαγεία ήταν κάτι σύνηθες στην μητριαρχία), συνεπώς και την απώλεια αίματος δίχως ουσιαστικές επιπτώσεις για την υγεία της γυναίκας, οι πρακτικοί άντρες προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν «παράδοξα» την «μαγική» δύναμη του δύναμη αίματος, τελώντας ανθρωποθυσίες και πολέμους, και έτσι πάμε έως σήμερα, με πιο πολιτισμένες δικαιολογίες βέβαια.

Το πρόβλημα είναι πως πλέον οι γυναίκες έχουν απολέσει την γυναικεία φύση τους, και προσπαθούν να ενταχθούν επί ίσοις όροις στον αντρικό ανταγωνιστικό σκληρό κόσμο, χάνοντας τα φυσικά προτερήματα της γυναικείας φύσης. Η γυναίκα, οφείλει να μετουσιώνει όλα τα χαρακτηριστικά του κοσμικού της Αρχέτυπου: δεκτικότητα, πάθος, συναισθηματισμό, φρούρηση των ρυθμών της ζωής κατ’ αντιστοιχία της Σελήνης, συντηρητής των δομών της ζωής κατ’ αντιστοιχίας της Γαίας, και θεματοφύλακας της μεγαλύτερης κοσμικής δύναμης και ενέργειας στο σύμπαν την μετουσίωσης σε ανθρώπινο επίπεδο της ανιδιοτελούς αγάπης. Σε αυτό συνίσταται η ισχύς της γυναίκας.

Για τον άνδρα η έννοια της δημιουργίας και της ανάπτυξης είναι ένα εξωτερικό συμβάν που απλά συμβαίνει στον κόσμο. Αντίθετα για τη γυναίκα το μυστήριο της ανάπτυξης γίνεται αντιληπτό μέσα από το ίδιο της το σώμα λόγω της εμπειρίας της κύησης. Η γυναίκα νοιώθει δηλαδή κάτι να γεννιέται και να αναπτύσσεται στο εσωτερικό του βιολογικού της οργανισμού, κάτι με το οποίο είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη και με το οποίο αποτελεί μια οργανική ενότητα.

Κανένας άνδρας δεν έχει αυτή την εμπειρία, που είναι τόσο καταλυτική έτσι ώστε να καθορίζει και την αντίληψη μας για τη λειτουργία του Κόσμου. Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε. Πρόκειται για μια βασική αρχή που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε όχι μόνο τον διαφορετικό τρόπο αντίληψης του αρσενικού από το θηλυκό αλλά και τις διαφορετικές αρχές και τρόπους λειτουργίας πάνω στους οποίους χτίστηκε η Μητριαρχική και η πατριαρχική κοσμοαντίληψη και κοινωνία.

Αν προεκτείνουμε τους δύο αυτούς τρόπους αντίληψης στην κοινωνία αλλά και στην θεολογική αντίληψη, θα παρατηρήσουμε ότι ξεκινούν από εντελώς διαφορετικές αρχές και οδηγούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η θηλυκή συνείδηση για παράδειγμα, εμποτισμένη από την εμπειρία της κύησης αντιλαμβάνεται την παγκόσμια ζωή σαν κάτι που αναπτύσσεται οργανικά από το εσωτερικό προς το εξωτερικό, όπως ο σπόρος που βλασταίνει από τη Γη.

Η αντίληψη αυτή επικεντρώνεται στην πρωταρχική έννοια της «Αυτογονίας» και υφαίνει τις νοητικές συλλήψεις γύρω από την εικόνα ενός Σύμπαντος όπου τα πάντα φυτρώνουν και αυτο-οργανώνονται αυθόρμητα σύμφωνα με τις ανάγκες τους.Στην κοσμοθέαση αυτή δεν υπάρχει κάποιος εξωτερικός παράγοντας ο οποίος της επιβάλει ένα ρυθμό ή την διατάζει να οργανώσει τις λειτουργίες της κι αυτό γιατί δεν υφίσταται κάποιος αρχικός διαχωρισμός ανάμεσα σε μια αρχή που διατάσσει και σε ένα λειτουργικό σύνολο που υπακούει στις διαταγές. Δεν υπάρχει καν διαχωρισμός ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο καθώς το έμβρυο και η μητέρα αποτελούν ένα αδιάσπαστο σύνολο το οποίο μεταβάλλεται διαρκώς, εξελίσσεται και αναπτύσσεται.

Αντίθετα για τον άνδρα η έννοια «δημιουργία» έχει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα. Μην έχοντας την εμπειρία της κύησης ο άνδρας επενεργεί εξωτερικά πάνω στη Φύση. Κατά τη διάρκεια της «δημιουργίας» του το υποκειμενικό του «εγώ» επενεργεί και μεταβάλλει ένα αντικειμενικό «κάτι» που βρίσκεται έξω και πέρα από αυτόν. Ο άντρας, για παράδειγμα, κατασκευάζει ένα τραπέζι, φτιάχνει ένα μηχάνημα, μεταφέρει και τακτοποιεί έναν όγκο υλικών από ένα σημείο σε ένα άλλο κτίζοντας έτσι ένα οικοδόμημα.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στο «εγώ» του που επενεργεί και το σωρό των εξωτερικών υλικών που υπόκεινται το αποτέλεσμα της πρόθεσης ή της επιθυμίας του. Ο άντρας δεν γίνεται ποτέ ένα με το τραπέζι που κατασκευάζει, δεν το νοιώθει σαν προέκταση του σώματος του ζυμωμένο από τη σάρκα ή το αίμα του. Η σχέση του μαζί του είναι και παραμένει εξωτερική.

Μια δεύτερη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο αυτά είδη εμπειριών είναι ότι η γυναίκα αντιλαμβάνεται την εγκυμοσύνη, την περίοδο δηλαδή δημιουργίας ενός νέου ανθρώπινου όντος, σαν κάτι το ανεξάρτητο και ανεπηρέαστο από τη θέληση της. Κατά τη διάρκεια των εννέα μηνών που διαρκεί η κύηση, η γυναίκα είναι απλά παρατηρητής μιας μυστηριώδους μεταβολής, ενός είδους αλχημικής μετουσίωσης που συμβαίνει μέσα στο ίδιο της το σώμα.

Η γυναίκα νοιώθει πως αποτελεί γόνιμο έδαφος όπου ο σπόρος αφήνεται να μεγαλώσει, μια μαγική χύτρα στην οποία η ζωή υφαίνει τον ιστό της ύπαρξης. Αντίθετα για τον άνδρα η εμπειρία της δημιουργίας είναι εντελώς διαφορετική. Η πραγματικότητα του Σύμπαντος μπορεί να μεταβληθεί μόνο αν επενεργήσει πάνω της μια ενέργεια. Ο άντρας είναι αυτός που προκαλεί την κατασκευή πραγμάτων και φαινομένων. Η οποιαδήποτε δημιουργία εξαρτάται από τη δική του συνειδητή απόφαση. Ο κόσμος μπορεί να λειτουργήσει μόνο μέσα από μια σειρά εξωτερικών παρεμβάσεων.Γι αυτό και στις πατριαρχικές θρησκείες, ο κόσμος "κατασκευάζεται" σαν αποτέλεσμα της θέλησης ενός προϋπάρχοντος εξωκόσμιου πνεύματος.

Μια ακόμα διαφορά είναι ότι στην εμπειρία της γυναίκας τα πράγματα θέλουν το δικό τους χρόνο για να ωριμάσουν και να ολοκληρωθούν. Οι μήνες της κύησης είναι συγκεκριμένοι και οφείλει να του σεβαστεί. Το ίδιο και ο χρόνος που παρεμβάλλεται από τη στιγμή που θα φυτέψει το σπόρο μέχρι την ώρα που θα αντικρίσει το πρώτο βλαστάρι να ξεπροβάλει από τη Γη. Στην αντρική δημιουργία αντίθετα ο χρόνος είναι σε συνάρτηση με το ποσό της προσπάθειας που καταβάλλεται. Ένα αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα μπορεί να γίνει σε λίγο ή σε πολύ χρόνο ανάλογα το πόσοι εργάτες δουλεύουν και πόση προσπάθεια καταβάλει ο καθένας. Στην αρσενική αντίληψη το ιδεώδες είναι η κατάργηση του χρόνου, η στιγμιαία δημιουργία.

Στην Αρχαία Ελλάδα ο όρος "Φύσις" ήταν ο θεμελιωτής και πρωταρχικός όρος ολόκληρης της Φιλοσοφίας και Επιστήμης. Δεν υπάρχει, για την Ελληνική φιλοσοφία ειδικότερα και για τον Ελληνικό στοχασμό γενικότερα, έννοια πιο σημαντική και πιο ιδιάζουσα από αυτή την έννοια. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι όλοι σχεδόν οι φιλόσοφοι έγραψαν έργα «Περι Φύσεως» ή αφιέρωσαν μεγάλο μέρος του έργου τους στη μελέτη της «Φύσεως», ήσαν «οι περί Φύσεως τε καί του όλου διαλεγόμενοι και γράφοντες» σύμφωνα με τον Πλάτωνα». Η Φύση, σαν Μεγάλη Μητέρα είναι η αρχή της Ζωής, και η μελλοντική επιβίωση μας σε αυτό τον πλανήτη εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα το κατανοήσουμε.

Διαμέσου της μητρότητας, το γυναικείο φύλο μπορεί να εκδηλώσει και να εκπληρώσει τη θεϊκή πλευρά της φύσης του, ως η "μεγάλη μητέρα".

Η Μεγάλη Μητέρα λατρεύτηκε για χιλιάδες χρόνια από τους προϊστορικούς λαούς με διαφορετικά ονόματα, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Η μεγάλη μητέρα στον Ελληνικό χώρο, ως πότνια θεά, η κάτοχος των μυστικών η μεγάλη ιέρεια που γεννά το θεό βρέφος. Η Άρτεμις, η Δήμητρα, η Αθηνά ακολουθούν. Από χθόνιες θεές ανεβαίνουν στον Όλυμπο. Η μεγάλη μητέρα η θηλυκή αρχή, υποβιβάστηκε στην πατριαρχική κοινωνία, την υποβιβάσαμε και την κακομεταχειριστήκαμε, εξυψώσαμε το λογικό νου και θάψαμε την έμπνευση, θεοποιήσαμε την τεχνολογία και περιφρονήσαμε τη φύση και τους νόμους της, σεβαστήκαμε τον Πατέρα και ρίξαμε όλα τα αμαρτήματα στη γυναίκα.

Η ιδέα της Παρθένου συνδέεται επίσης με την υψηλή ιδέα της θυσίας, ένα ιδανικό που πραγματικά λείπει από τη σύγχρονη αντίληψή μας για τη ζωή, αν και ήταν η βάση για τις πιο μεγάλες λατρείες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη. Διαστρέβλωση αυτής της θυσιαστικής όψης της Παρθένας, που παραμέριζε τον εαυτό της για να γίνει ενσάρκωση της Ίσιδας και έτσι να φέρει τη θεά κοντά στον άντρα, ήταν οι βάρβαρες ανθρωποθυσίες νεαρών κοριτσιών. Η μητρική της όψη εκφράζεται στην προσπάθεια της να κάνει αθάνατο το γιο μιας βασίλισσας, στην οποία εμφανίστηκε σαν κοινή θνητή. Το αρχέτυπο της θα «ζει» πάντα, μέσα από κάθε γυναίκα.

Η αρσενική φύση θέλει να κυριαρχεί· Η θηλυκή φύση θέλει να περικλείει και να συμπεριλαμβάνει. Η αρσενική φύση λειτουργεί με την ύλη και το νου· η θηλυκή φύση λειτουργεί με τα συναισθήματα και τη διαίσθηση. Η αρσενική φύση λειτουργεί με τη δύναμη της θέλησής· η θηλυκή φύση λειτουργεί με τη δύναμη της αγάπης. Η αρσενική φύση είναι το μονοπάτι· η θηλυκή φύση είναι το πεδίο. Η αρσενική φύση απαιτεί· η θηλυκή φύση δίνει. Η αρσενική φύση κάνει ερωτήσεις και βρίσκει απαντήσεις· η θηλυκή φύση αισθάνεται και διαισθητικά μαθαίνει. Η αρσενική φύση διαιρεί και διαχωρίζει· η θηλυκή φύση συνθέτει. Ο άνδρας και η γυναίκα είναι ακριβώς όπως τα δύο πόδια στο μονοπάτι της εξέλιξης: το καθένα έχει το δικό του πάνω και κάτω, και το καθένα είτε οδηγεί ή ακολουθεί.

Η γυναίκα σταδικά αλλοιώθηκε και αλλοίωσε τη σχέση της με τον άντρα και τη φύση της. Σε κοινωνίες που τελούν εν πλήρη σύγχυση, εκεί όπου βαφτίζεται το παράλογο λογικό και κανείς δεν αντιδρά, η γυναίκα χάνει τον προσανατολισμό της και τον σκοπό της, όπως της έχει υποδειχθεί από τη φύση. Μεταμορφώνεται σε ανδρογύνο, απαρνιέται τη φύση της και κλείνεται στον εαυτό της.

Καλλιεργεί το κέντρο της λογικής σε βάρος της διαίσθησης, επιδίωξε την ανεξαρτησία,την χειραφέτηση και την ατομικότητατης, στον κόσμο της επιβολής, της δύναμης, της σύγκρισης. Απαρνήθηκε την μητρότητα προς όφελος της επαγγελματικής σταδιοδρομίας, μετρώντας όπως οι άντρες την ευτυχία με τις κατακτήσεις, κυνηγώντας, το «έχειν» εις βάρος του «είναι» ψάχνοντας την ευτυχία έξω από τον εαυτό της, ξεχνώντας πως μέσα της γεννιέται η ζωή….!!

Αν δεν αναλάβουν οι γυναίκες τον ρόλο τους, και δεν ισορροπήσει η κοινωνία ανάμεσα στον Άρη και την Αφροδίτη, ο ΕΡΩΣ δεν πρόκειται να υπάρξει….Και φυσικά δεν είναι τυχαίο πως ο Έρως είναι τέκνο της Αφροδίτης και του Άρη, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα

Ως επίλογο θα χρησιμοποιήσω ένα απόσπασμα από τον Χρήστο Μαλεβίτση:

«...Τη θηλυκή αντίληψη της υπάρξεως μόνο το γένος των γυναικών μπορεί να την συλλάβει,να την αναπτύξει και να την εδραιώσει.΄Η τουλάχιστον να την αντιτάξει με σφοδρότητα προς την κοσμοαντίληψη του γένους των ανδρών. Που σπαταλάει λοιπόν η σύγχρονη γυναίκα τους ροδώνες της ψυχής της; Και μάλιστα με τόσο πάθος; Στους αγκαθερούς κήπους των ανδρών. Ο πολιτισμός μας που αποτυχαίνει είναι δημιούργημα των ανδρών. Οι γυναίκες θα πρέπει κάποτε να λάβουν τις αποστάσεις τους από αυτόν τον πολιτισμό,ο οποίος δεν έχει τίποτε άλλο να προσφέρει παρά τεχνολογία.Ας σώσει τη ψυχή του το γένος των γυναικών.

Ο φεμινισμός ενδεχομένως να βοήθησε στην κοινωνική απελευθέρωση της γυναίκας,όμως είναι βέβαιο πως την υποδούλωσε στον πνευματικό κόσμο του άντρα...και όμως δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το τέλος της θηλυκής αξιολογικής κλίμακας μέσα στην ιστορία. Διότι πίσω από τα ιστορικά ρεύματα και πίσω από την εκάστοτε επικαιρότητα που εξαπολύουν παταγωδώς οι άντρες λουφάζει το βαθύ θηλυκό μυστήριο,την κάθε στιγμή και τώρα και πάντοτε. Δεδομένου ότι πρόκειται για ανώτερο στοιχείο της υπάρξεως. ...Το θηλυκό αρχέτυπο είναι ανυπότακτο...»

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ. ΕΙΜΑΣΤΕΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ.

 

Όταν η κοινωνία μιλά, τα πρόσωπα έρχονται δεύτερα.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο ως ειδικός, εκπρόσωπος κάποιου χώρου, κόμματος ή κάποιας «γραμμής». Το γράφω ως άτομο που ζει χρόνια αυτό το θέατρο, που έχει δει κύκλους να ανοίγουν και να κλείνουν, που έχει δει την ίδια παράσταση να παίζεται ξανά και ξανά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Κάποια στιγμή, όσο κι αν δεν το θέλεις, καταλαβαίνεις πως πια, κάτι δε πάει καθόλου καλά.

Τα τελευταία χρόνια αυτό που βλέπω δεν είναι διαφωνία ή σύγκρουση απόψεων. Είναι η αντικατάσταση της σκέψης και του διαλόγου από την ταμπέλα και την απαξίωση. Εκεί που παλιά υπήρχε κουβέντα, σήμερα υπάρχει χαρακτηρισμός. Εκεί που κάποτε έλεγες «διαφωνώ», τώρα λες «ψεκ», «ακροδεξιός», «ακροαριστερός», «συνωμοσιολόγος», «επικίνδυνος», «αγράμματος». Και κάπου εκεί, ο διάλογος τελειώνει πριν καν ξεκινήσει.

Δεν χρειάζεται να είσαι υποψιασμένος για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Όταν αντί να απαντάς σε αυτά που λέει ο άλλος, προσπαθείς να τον ακυρώσεις ως πρόσωπο ή ως σύνολο, τότε δεν κάνεις πολιτική αλλά αποκλεισμό.

Δεν συζητάς με πολίτες. Τους βγάζεις εκτός διαλόγου.

Έτσι φτιάχνεται σιγά-σιγά μια ψεύτικη εικόνα μιας μάζας που παρουσιάζεται πότε ως αγράμματη, πότε ως θρησκόληπτη, ως ακροδεξιά, ακροαριστερή, ψεκασμένη και πάει λέγοντας. Και εδώ μπαίνουν και τα γνωστά μοτίβα των social media.

Λογαριασμοί κοινώς Τρολ που παριστάνουν τον ακραίο ή τον ανορθόγραφο. Λογαριασμοί που παριστάνουν τον φανατικό, τον σκοταδιστή, τον θεοσεβούμενο, τον γραφικό με έναν και μόνο στόχο. Να δημιουργήσουν εντύπωση. Να κολλήσουν μια ταυτότητα σε ένα ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων και να τους απαξιώσουν.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Το θέμα δεν είναι μόνο τα τρόλ. Τα τρόλ είναι το εργαλείο, όχι ο μηχανισμός.

Ο μηχανισμός είναι πολύ παλιότερος και πολύ πιο θεσμικός. Είναι η ανάγκη κάποιων να βάλουν «απέναντι» ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Και αυτός ο μηχανισμός δεν περιορίζεται στα social media. Στο χορό μπαίνουν και άλλα μέσα έτσι ώστε να το παρουσιάσουν ως μειοψηφικό, περιθωριακό ή επικίνδυνο. Γιατί έτσι δεν χρειάζεται και να του απαντήσουν. Δεν χρειάζεται να μπουν στην ουσία των όσων λέει.

Και εδώ μπαίνει το κρίσιμο κομμάτι που δεν μπορούμε άλλο να προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε.

Τα τελευταία χρόνια, ακούμε επαναλαμβανόμενες δηλώσεις από πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφους, ανθρώπους των ΜΜΕ και δυστυχώς και από καλλιτέχνες που επιλέγουν να μιλήσουν πολιτικά.

Τη μία στιγμή, ο λαός παρουσιάζεται ως ώριμος, σοφός, και ικανός να κρίνει. «Εμπιστευτείτε τον λαό», «ο λαός ξέρει», «η δημοκρατία μίλησε». Την επόμενη στιγμή, όταν η κοινωνία εκφράζει δυσπιστία, θυμό ή αμφισβήτηση, ο ίδιος λαός βαφτίζεται εύκολα παραπλανημένος, αμόρφωτος, επικίνδυνος ή θύμα συνωμοσιών.

Αυτό είναι μοτίβο. Και αυτό αναπαράγεται συστηματικά από ένα πλέγμα πολιτικής εξουσίας, δημοσιογραφίας και δημόσιου λόγου, που εδώ και χρόνια λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός διαχείρισης εντυπώσεων παρά ως χώρος ουσιαστικής ενημέρωσης.

Τη μία στιγμή, ο λαός είναι «σοφός». Την άλλη στιγμή, ο ίδιος λαός είναι παραπλανημένος, ψεκασμένος, επικίνδυνος. Όλα εξαρτώνται από το αν συμφωνεί ο λαός με τα κέντρα εξουσίας ή διαφωνεί.

Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Είναι εργαλειακή χρήση της κοινωνίας.

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, έχουν μπερδευτεί και έννοιες που κάποτε ήταν αυτονόητες.

Ο πατριωτισμός βαφτίζεται αυτόματα εθνικισμός. Η πίστη βαφτίζεται σκοταδισμός. Ο ανθρωπισμός παρουσιάζεται ως προνόμιο μιας μόνο ιδεολογικής πλευράς. Το να αγαπάς τον τόπο σου σε κάνει υποχρεωτικά δεξιό. Το να πιστεύεις στον Θεό, όποιον Θεό, σε βγάζει εκτός λογικής. Λες και η ανθρωπιά έχει κομματική ταυτότητα.

Όλα αυτά δεν προέκυψαν τυχαία. Οι ιδεολογίες δεν απαξιώθηκαν επειδή ο κόσμος «χαζεύει» αλλά γιατί όσοι τις επικαλέστηκαν, δεν τις εφάρμοσαν.

Και όταν μια ιδεολογία χρησιμοποιείται μόνο για να χωρίζει την κοινωνία σε στρατόπεδα, παύει να είναι ιδεολογία.

Γίνεται εργαλείο διχασμού.

Κάπου εδώ εμφανίζεται και η περίπτωση της Καρυστιανού. Να το ξεκαθαρίσουμε. Το θέμα δεν είναι η ίδια. Δεν είναι προσωπολατρία. Για πολλούς από εμάς, η Καρυστιανού δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αφορμή. Μια αφορμή για να ειπωθούν πράγματα που έβραζαν εδώ και καιρό. Όχι ένα πρόσωπο, αλλά εμείς οι πολίτες που αρνηθήκαμε να σιωπούμε άλλο...

Και κάτι τελευταίο, που πρέπει να ειπωθεί καθαρά. Όλη αυτή η προσπάθεια απαξίωσης δεν φέρνει τα αποτελέσματα που κάποιοι νομίζουν. Δεν αποθαρρύνει. Συσπειρώνει. Ο κόσμος δεν είναι ανόητος. Μπορεί να μην συμφωνεί σε όλα, αλλά καταλαβαίνει πότε του παίζουν θέατρο σκιών.

Γι’ αυτό και δεν θα πρέπει να εκπλαγεί κανείς αν δει ξανά μαζική συμμετοχή, πολιτική κινητικότητα, αποτελέσματα που δεν χωρούν εύκολα στα υπάρχοντα καλούπια. Όχι επειδή «κάποιοι υποκινούν», αλλά επειδή πολλοί από εμάς έχουμε απλώς κουραστεί.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν σκεφτόμαστε όλοι το ίδιο. Και καλά κάνουμε. Αυτό όμως που αρνούμαστε πια είναι να μας μετατρέπουν σε καρικατούρες. Να μας βάζουν ταμπέλες για να μη χρειάζεται να μας ακούσουν.

Είμαστε εδώ όχι γιατί θεοποιούμε πρόσωπα, αλλά γιατί, κάποια στιγμή, η σιωπή παύει να είναι επιλογή.

Όλη αυτή η συζήτηση δεν γίνεται γιατί κάποιοι πιστεύουμε σε σωτήρες, γιατί αποθεώνουμε πρόσωπα, ψάχνοντας τον επόμενο «ηγέτη» ή τον επόμενο πολιτικό μεσσία.

Όσοι αγαπούμε την Καρυστιανού, την αγαπούμε πρώτα απ’ όλα ως άνθρωπο. Ως μάνα που έχασε το παιδί της. Όχι ως σύμβολο, είδωλο ή έτοιμη πολιτική λύση.

Και το σημαντικότερο. Δεν μας οδήγησε εκείνη εδώ. Εμείς τη σπρώξαμε. Εμείς αποφασίσαμε να σταθούμε δίπλα της. Δική μας ήταν η επιλογή να κατέβουμε στον δρόμο, όχι επειδή μας κάλεσαν κόμματα, γραμμή ή οργανωμένο σχέδιο, αλλά γιατί πολύ απλά δεν γινόταν να μένουμε άλλο θεατές.

Αυτό είναι το «εμείς» που κάποιοι αποφεύγουν να δουν. Εμείς που κουραστήκαμε και μπουχτίσαμε στο ίδιο έργο.

Εμείς που χρόνια απέχουμε, που ψηφίσαμε εξωκοινοβουλευτικά, που γυρίσαμε την πλάτη σε κόμματα γιατί καταλάβαμε το παραμύθι τους.

Και αν φτάσουμε στην κάλπη, δεν θα είναι γιατί πιστεύουμε σε θαύματα. Θα είναι γιατί αποφασίσαμε να αναλάβουμε ευθύνη. Να στηρίξουμε ανθρώπους που μπορεί να μην είναι διάσημοι, «της μόδας», τηλεοπτικά πρόσωπα ή προϊόντα επικοινωνίας. Να στηρίξουμε ανθρώπους ακόμη κι αν δεν τους ξέρουμε προσωπικά, ακριβώς γιατί ξέρουμε τι δεν θέλουμε πια.

Αυτό που κάποιοι βλέπουν ως απειλή, είναι κάτι πολύ πιο απλό. Άνθρωποι που αποφάσισαν να μη σωπάσουν άλλο γιατί οι συνθήκες τους έφεραν εδώ. Και αυτό, είτε αρέσει είτε όχι, δεν γυρίζει πίσω.

Γιατί το «εμείς» γεννήθηκε και από μια απλή, καθαρή ανάγκη. Να υπάρξει ένα καλύτερο αύριο. Όχι αφηρημένο, ή συνθηματικό. Ένα αύριο στο οποίο οι επόμενες γενιές δεν θα ξεκινούν τη ζωή τους με μειονέκτημα.

Όλοι εμείς αγαπάμε αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του. Γι’ αυτό δεν θέλουμε τους συμπολίτες μας όμηρους της κομματοκρατίας, των ρουσφετιών, της εξάρτησης και της μόνιμης αναμονής. Δεν θέλουμε μια κοινωνία που μαθαίνει να σκύβει για να «κάνει τη δουλειά της».

Θέλουμε μια κοινωνία που στέκεται όρθια με το κεφάλι ψηλά και προχωρά.

Αυτό είναι το θετικό πρόσημο που κάποιοι αρνούνται να δουν. Η ανάγκη για ισονομία και ισοκρατία. Για ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες.

Για κανόνες που ισχύουν για όλους και όχι μόνο για όσους έχουν πρόσβαση, γνωριμίες ή προστασία. Όχι άρνηση για την άρνηση. Όχι καταγγελία χωρίς προοπτική. Αλλά την ανάγκη να ξαναφτιαχτεί η εμπιστοσύνη, να αναπνεύσει η κοινωνία και να ανοίξει χώρος για κάτι καλύτερο.

Για πανανθρώπινες αξίες που δεν χωρίζουν τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, αλλά τους ενώνουν.

Αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, ελευθερία, σεβασμός. Χωρίς μεγάλα λόγια. Χωρίς έτοιμες συνταγές. Με ευθύνη και συνείδηση.

Dimitris Milas