Το σπιτικό χωριάτικο ψωμί γινόταν από το δικό μας σιτάρι και κριθάρι για αυτό μας φαινόταν πολύ νόστιμο!
Οι παλαιοί τιμούσαν πολύ το ψωμί. Γι’ αυτό ποτέ δεν το έβαζαν ανάποδα επάνω στο τραπέζι, δεν πετούσαν τα υπολείμματα του ψωμιού, ακόμη και τις ψίχες από το τραπέζι τις μάζευαν και τις έτρωγαν.
Αν όχι κάθε σπίτι, κάθε γειτονιά είχε το δικό της φούρνο στο χωριό!
Το ζύμωμα ήταν πανηγύρι και γιορτή. Γινόταν περίπου μία φορά το μήνα όσο να φτάσει για την οικογένεια!
Η προετοιμασία γινόταν 2-3 μέρες πριν με τη παρασκευη του προζυμιου. Δεν υπήρχαν μαγιες τότε!
Αποβραδίς η μάνα προετοίμαζε το ζυμάρι ενώ ο πατέρας αξημερωτα άναβε το φούρνο να κάψει, ήθελε αρκετή ώρα και αρκετά ξύλα να γίνει αυτό!
Η μάνα πρωί πρωί έμπαινε στον αγώνα του ζυμωματος ενώ εμείς παρακολουθουσαμε και τη βοηθουσαμε.
Πριν το μεσημέρι ήταν τα ψωμιά ζυμωμένα και ο φούρνος έτοιμος, ζεστός και πανισμενος να δεχτεί το ψωμί!
Το ψήσιμο κρατούσε πάνω από μια ώρα και πολλές φορές είχε και κανένα ταψί με ψητό κοτόπουλο και πατάτες και το έβαζε στο φούρνο μαζί με το ψωμί! Εκεί να δεις χαρές!
Όταν το ψωμί είχε ψηθεί το βγάζαμε από το φούρνο να κρυώσει.
Η μάνα έπαιρνε από 1-2 ψωμιά και τα πήγαινε στα σπίτια στη γειτονιά. Ήταν η μεγάλη ευχαρίστηση της να φιλευει άλλες οικογένειες!
Μαζί με το ψητό, έφερνε τυρί ελιές και κρασί και τρώγαμε μέχρι να κρυώσει το ψωμί, ενώ ο πατέρας φώναζε όποιον περνούσε να τον κεράσει ένα κρασί!
Τι ωραίες παρέες γινόταν εκεί!
Όταν κρύωνε το ψωμί το κοβαμε σε φέτες και το ξαναβάζαμε στο φούρνο να γίνει παξιμάδι.
Μετά 2-3 μέρες με έβαζε η μάνα στο φούρνο, σαν παιδί χωρούσα, και μάζευα το παξιμάδι που το φύλαγαν στο πυθάρι να μην παίρνει υγρασία. Με αυτό περνούσαμε αρκετό διάστημα μέχρι να τελειώσει και να ζυμώσουμε πάλι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου