Τα παιδιά φευγάτα σε άλλους τόπους ο σύντροφός τους, τους άφησε χρόνους κι αυτές παλεύουν να επιβιώσουν.
Μόνες τους είναι κι έχουν μάθει να τα κάνουν όλα θέλοντας και μη, μπορούν δεν μπορούν..
Καημένη βάβω. Πόσες ζωές ανάστησες και τώρα μόνη σαν κούτσουρο να συλλογιέσαι πέρασε και τούτη η μέρα.
Θα περάσει κι η νύχτα..
Πόση μοναξιά στην ψυχούλα σου...
Ελευθερία Λάππα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου