Η εξήγηση της ηλιθιότητας

 Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Κάθε στοιχειωδώς εχέφρων άνθρωπος μένει ειλικρινά ενεός ατενίζοντας την εξωτερική πολιτική της Ευρώπης τον τελευταίο τουλάχιστον μήνα. Προτρέπουν την Ουκρανία να απορρίψει την τελευταία ρεαλιστική πρόταση ειρήνης λεονταρίζοντας με μαξιμαλιστικές κορώνες, ενώ παράλληλα της εγγυάται στρατιωτική υποστήριξη και μαζικό Ευρωπαϊκό εξοπλισμό που όχι μόνον απέχουν παρασάγγας από την παρούσα κατάσταση -τόσο σε πολεμικό υλικό και προσωπικό αλλά και σε υπάρχουσες υποδομές που θα μπορούσαν να τις υποστηρίξουν- αλλά στερούνται οποιασδήποτε βραχυπρόθεσμης ή έστω και μεσοπρόθεσμης προοπτικής υλοποίησης καθώς οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι πλέον διατεθειμένοι να θρηνήσουν απώλειες προς χάριν μιας ελάχιστα πιστευτής ρωσικής μελλοντικής επίθεσης, ενώ οι διεθνείς κεφαλαιούχοι δεν είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν επενδύσεις σε μακροπρόθεσμες υποδομές μιας πολεμικής βιομηχανίας, απαραίτητες για την υλοποίηση του μαζικού ευρωπαϊκού εξοπλισμού, που θα ικανοποιήσει τα καπρίτσια μιας απολύτως αφερέγγυας ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας που ήδη βρίσκεται σε αποδρομή και βασίζεται σε «μαύρες επιχειρήσεις» προπαγάνδας και φαλκίδευσης εκλογών για να αποτρέψει την άνοδο κομμάτων που ουδεμία διάθεση δεν θα έχουν να αντιπαρατεθούν με τη Ρωσία για να εξυπηρετήσουν σκιώδη παγκοσμιοποιητικά συμφέροντα.

Το τελευταίο μάλιστα ανιστόρητο εγχείρημα της Ευρώπης είναι η πρόθεσή της να χρησιμοποιήσει την Τουρκία για να καλύψει την παραπάνω ανικανότητά της να ανταπεξέλθει στην στρατιωτική της ανειλημμένη υποχρέωση έναντι της Ουκρανίας. Όχι μόνο δεν αναλογίζεται την ιστορικά στοιχειοθετημένη τακτική των Τούρκων, από την εποχή των Σελτζούκων, να αλώνουν εκ των έσω ως μισθοφόροι τα κράτη που τους εμπιστεύονταν αλλά ξεχνούν και το δικό τους παρελθόν όταν οι ίδιοι οι γερμανοί πρόγονοί τους υποσκέλισαν τους Ρωμαίους ως Φοιδεράτοι μισθοφόροι στην άμυνα της Δυτικής Αυτοκρατορίας και εντός ενός αιώνος κατέληξαν να γίνονται οι ίδιοι Αυτοκράτορες προτού διαλύσουν τον ίδιο το θεσμό και το κράτος.

Αυτή η αυτοκτονική κοντοφθαλμία ξεπερνά τα όρια της απλής λανθασμένης εκτίμησης και διανύει ένα ικανό διάνυσμα εντός της περιοχής της ξεκάθαρης ηλιθιότητας. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε στους ευρωπαίους ηγέτες για να βρούμε αυτή την ηλιθιότητα όμως. Δεν είναι σαφώς τα πιο κοφτερά μυαλά σε ένα δωμάτιο αλλά διαθέτουν την στοιχειώδη νοημοσύνη και πολιτικό κριτήριο να καταλαβαίνουν το λάθος τους. Η ενοχή τους δεν τίθεται στην διανοητική τους ανικανότητα -αυτά μάλιστα θα τους απέδιδε και το ακαταλόγιστο- αλλά στην προδοτική τους υποτέλεια στους ταγούς τους που τους υπαγορεύουν αυτές τις ηλίθιες στρατηγικές. Οι ταγοί τους αυτοί δεν είναι άλλοι από τους σκιώδεις ηγέτες τεράστιων οικονομικών συμφερόντων που μέσα στην παγκοσμιοποιητική του ύβρη και παραζάλη απλά αξιώνουν αποτελέσματα αδιαφορώντας για το πόσο υλοποιήσιμα είναι αυτά.

Αυτός ο παραλογισμός οφείλεται στον κλασσικό χαρακτήρα των ηγετών αυτών οι οποίοι προκύπτουν μέσα από μια ανάστροφη καθελικτική «φυσική επιλογή» των υψηλών κονιστρών της παγκόσμιας αγοράς, η οποία επιλέγει ψυχοπαθείς που επικρατούν λόγω των κεντρικών χαρακτηριστικών αυτής της διαταραχής προσωπικότητας: είναι αδίστακτοι, δεν έχουν ηθικές αναστολές, είναι κυνικοί ρεαλιστές και απόλυτα πρακτικοί, ενώ δρουν στο φυσικό τους περιβάλλον εκτός του νόμου προκειμένου να επιτύχουν το σκοπό τους. Οι άνθρωποι αυτοί απλά απαιτούν και δεν ανέχονται την αποτυχία από τους υφισταμένους τους. Δεν διαθέτουν οι ίδιοι ιδιαίτερες ικανότητες πέρα από τις προαναφερθείσες, οπότε βασίζονται σε άλλους για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Αυτοί, το μόνο που προσφέρουν στην εξίσωση είναι χρήματα και απειλές, που συνήθως λειτουργούν καταλυτικά. Όταν οι υφιστάμενοί τους δεν μπορούν να ανταποκριθούν, αντιμετωπίζουν την αποτυχία αυτή απλά σαν άλλο ένα αποτυχημένο εγχείρημα -αφού πρώτα εκτονώσουν το θυμό τους στους εν λόγω υφισταμένους- και προχωρούν στο επόμενο, το οποίο έχουν ήδη βάλει σε εφαρμογή καθώς δεν εμπιστεύονται κανέναν και θέλουν να έχουν ένα παντοδύναμο έλεγχο σε κάθε κατάσταση. Οι ίδιοι συνήθως στερούνται ιδιαίτερης ευφυίας λόγω της συνήθους παρατεταμένης κακοποίησης ή παραμέλησης που ευθύνεται γι αυτή τη διαταραχή προσωπικότητας -που καταστρέφουν και οι δύο μαζικά τα παιδικά εγκεφαλικά κύτταρα- αλλά αναπληρώνουν με την αδίστακτη αποφασιστικότητα και την πρακτικότατη πονηριά τους. Αν λοιπόν η Ευρώπη φαίνεται αδαής και ηλίθια στις επιλογές της είναι γιατί οι ταγοί των ηγετών της δεν ενδιαφέρονται ούτε για το πώς οι υφιστάμενοί τους ηγέτες θα επιτύχουν 

τα προστάγματά τους ούτε το τί θα στοιχίσει στην οικονομία και τους λαούς της Ευρώπης αυτή τους η απαίτηση που σε μας φαίνεται ηλίθια αλλά για αυτούς κρίνεται απαραίτητη.

https://geopolitico.gr