Όποιος δεν σέβεται την πένα δεν είναι άξιος του δολαρίου

 

του Νικ Τζιαμπρούνο Αυτό το οριστικό σημάδι της κατάρρευσης του νομίσματος είναι εύκολο να το δει κανείς… Είναι όταν τα χαρτονομίσματα γίνονται σκουπίδια. Ίσως έχετε δει εικόνες που απεικονίζουν τον υπερπληθωρισμό στη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η γερμανική κυβέρνηση είχε τυπώσει τόσα πολλά χρήματα που έγιναν κομφετί χωρίς αξία. Τεχνικά, οι Γερμανοί έμποροι εξακολουθούσαν να αποδέχονται το νόμισμα, αλλά δεν ήταν πρακτικό. Για παράδειγμα, θα χρειαζόταν καρότσια γεμάτα χαρτονομίσματα για να αγοράσει ένα καρβέλι ψωμί. Εκείνη την εποχή, κανείς δεν θα έκανε τον κόπο να μαζέψει χρήματα από το έδαφος. Δεν άξιζε περισσότερο από τα άλλα τσαλακωμένα χαρτάκια στο δρόμο. Σήμερα, υπάρχει παρόμοια κατάσταση στις ΗΠΑ. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες κάποιον να παίρνει μια δεκάρα από το δρόμο; Ένα νικέλιο; Μια δεκάρα; Στις μέρες μας, ακόμη και οι αλήτες συχνά δεν μπορούν να μπουν στον κόπο να σηκώσουν κάτι λιγότερο από το ένα τέταρτο. Το δολάριο ΗΠΑ έχει υποβαθμιστεί τόσο πολύ που αυτά τα νομίσματα είναι ουσιαστικά σκουπίδια. Έχουν μικρή έως καθόλου πρακτική αξία. Αρνούμενος να αναγνωρίσει την αλήθεια Μέχρι το 1982, η δεκάρα ήταν 95% χαλκός. Σήμερα, η αξία τήξης αυτών των πένας πριν από το 1982 είναι 2,7 σεντς - υπερδιπλάσια της ονομαστικής τους αξίας - καθώς οι τιμές των εμπορευμάτων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη και η αγοραστική δύναμη του δολαρίου έχει πέσει κατακόρυφα. Γι' αυτό το νομισματοκοπείο των ΗΠΑ δεν χρησιμοποιεί πλέον τόσο πολύ χαλκό για να κάνει πένες. Οι σύγχρονες πένες είναι μόνο 2,5% χαλκός, με το φθηνότερο ψευδάργυρο να αποτελεί το υπόλοιπο 97,5% του νομίσματος. Εν ολίγοις, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν μπορούσε καν να διατηρήσει ένα πρότυπο χαλκού. Επιπλέον, ακόμη και μετά τη χρήση ενός φθηνότερου μετάλλου για την κατασκευή της δεκάρας, εξακολουθεί να κοστίζει στο νομισματοκοπείο των ΗΠΑ περισσότερα από 3 σεντς για να φτιάξει κάθε δεκάρα. Για τα νικέλια, η κατασκευή του κοστίζει στο νομισματοκοπείο των ΗΠΑ 11,5 σεντς. Πέρυσι, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχασε πάνω από 188 εκατομμύρια δολάρια κάνοντας πένες και νίκελ. Λοιπόν, γιατί σπαταλά τα χρήματα των φορολογουμένων κάνοντας κέρματα που δεν χρησιμοποιούν καν αλήτες; Επειδή η σταδιακή κατάργηση της πένας και του νικελίου θα σήμαινε αναγνώριση της υποβάθμισης των νομισμάτων - στις κυβερνήσεις δεν αρέσει ποτέ να το κάνουν αυτό. Θα αποκάλυπτε την ανικανότητά τους και την κλοπή από τους αποταμιευτές. Αυτό δεν είναι νέο ή μοναδικό στις ΗΠΑ. Για δεκαετίες, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο ήταν απρόθυμες να καταργήσουν σταδιακά τις άχρηστες ονομασίες νομισμάτων. Αυτό τους βοηθά να αρνηθούν καν ότι υπάρχει πρόβλημα πληθωρισμού. Αρνούνται να εκδώσουν νόμισμα σε υψηλότερες ονομαστικές αξίες για τον ίδιο λόγο. Σκεφτείτε αυτό. Το χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων είναι το μεγαλύτερο σε κυκλοφορία. Δεν ήταν πάντα έτσι. Κάποια στιγμή, οι ΗΠΑ είχαν χαρτονομίσματα των 500, 1.000, 5.000 και ακόμη και 10.000 δολαρίων. Η κυβέρνηση εξάλειψε αυτά τα μεγάλα νομοσχέδια το 1969 με το πρόσχημα της καταπολέμησης του πολέμου κατά των (κάποιων) ναρκωτικών. Το χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων ήταν το μεγαλύτερο από τότε. Αλλά έχει πολύ λιγότερη αγοραστική δύναμη από ό,τι το 1969. Δεκαετίες αχαλίνωτης εκτύπωσης χρήματος έχουν υποτιμήσει το δολάριο. Σήμερα, ένα χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων αγοράζει περίπου το ίδιο με 11 δολάρια το 1969. Παρόλο που η Federal Reserve έχει υποτιμήσει το δολάριο πάνω από 89% από το 1969, εξακολουθεί να αρνείται να εκδώσει χαρτονομίσματα μεγαλύτερα από 100 $. Πέννες και νικέλια κάτω από σκληρά χρήματα Σκεφτείτε πόσο θα άξιζε μια δεκάρα και ένα νικέλιο σε ένα σύστημα σκληρού χρήματος που υποστηρίζεται από χρυσό. Από το 1792 έως το 1934, ο χρυσός ήταν 20,67 δολάρια ανά ουγγιά. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, χρειάστηκαν 2.067 πένες για να γίνει μια ουγγιά χρυσού. Στη σημερινή τιμή του χρυσού, μια «δεκάρα σκληρού χρήματος» θα άξιζε περίπου 1,30 δολάρια ή 130 σύγχρονες πένες ψευδαργύρου. Ένα "σκληρό νικέλιο" θα αξίζει περίπου 6,52 $. Δεν μαζεύω φλουριά από το πεζοδρόμιο. Αλλά θα το έκανα αν οι πένες αντιπροσώπευαν 1/2.067 μια ουγγιά χρυσού. Αν συνέβαινε αυτό, αμφιβάλλω ότι θα υπήρχαν πολλές δεκάρες στα πεζοδρόμια. Ο Ρον Πολ το είπε καλύτερα όταν συζήτησε αυτό το θέμα… «Υπάρχει ένα παλιό γερμανικό ρητό που λέει: "Όποιος δεν σέβεται την δεκάρα δεν αξίζει το δολάριο". Εκφράζει την αίσθηση ότι εκείνοι που παραμελούν ή αγνοούν τα μικρά πράγματα δεν μπορούν να εμπιστευτούν μεγαλύτερα πράγματα και περιγράφει κατάλληλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τόσο το δολάριο όσο και το έθνος μας σήμερα. Εάν το Κογκρέσο δεν βάλει τέλος στη χαλαρή νομισματική πολιτική της Fed και επιστρέψει σε ένα υγιές και σταθερό δολάριο, το θέμα της σύνθεσης των αμερικανικών νομισμάτων θα επανεξετάζεται κάθε λίγα χρόνια έως ότου ο πληθωρισμός τελικά αναγκάσει τα νομίσματα να βγουν από την κυκλοφορία και να μείνουμε μόνο με άχρηστο χαρτί. " Υπάρχει ένα σημαντικό μάθημα εδώ. Οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες είναι οι μεγαλύτερες απειλές για την οικονομική σας ασφάλεια. Για χρόνια, υποβιβάζουν το νόμισμα… και προσκαλούν μια καταστροφή που τώρα θα μπορούσε να είναι επικείμενη. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα πόσο άσχημα μπορεί να γίνουν τα πράγματα όταν ένα νόμισμα καταρρέει… πόσο μάλλον πώς να προετοιμαστούν. International Man