Σάββατο 3 Φεβρουαρίου 2024

"Περί Λάνθιμου και... Poor Things!"

 

Στέφανος Πρίντσιος



Απάνθισμα γνωμών, απόψεων, κριτικών… 

- «Όσοι δεν έχετε δει την ταινία θα χάσετε ένα αριστούργημα !» 

- «Τίποτα το πρωτότυπο. Με περιττές σκηνές σεξ και "βίας" που απλά υπάρχουν με σκοπό τάχα να σε σοκάρουν; Δεν ξέρω.» 

- «Είπαμε, δεν έχουν κατηγορία τσόντας αλλά κάπου έπρεπε να το χώσουν για να πάρει το βραβεiάκι του οπότε…» 

- «Αυτού του είδους οι ταινίες, και το βλέπουμε όλοι ξεκάθαρα, ή αρέσουν πολύ ή δεν αρέσουν καθόλου. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Σχόλια του στυλ «καλή ήταν αλλά δεν τρελάθηκα» είναι απίθανο να βρεις. Κι αυτή είναι η ομορφιά αυτών των ταινιών.» 

- «Μέσα στα απίθανα μετρήστε και το δικό μου σχόλιο, διότι πράγματι, καλή ήταν αλλά δεν τρελάθηκα.» 

- «Την είδα ! Καλή ναι ....καταπληκτική όχι !» 

- «Από την μια οι υποστηριχτές από την άλλη οι διαφωνούντες , από την μια αν ο Λάνθιμος είναι τεράστιος , από την άλλη αν είναι ελάχιστος. Λυπηθείτε μας βρε παιδιά και εμάς τους αγνούς σινεφίλ που την ταινία την ορίζουμε με το μέγεθος των συναισθημάτων που μας προκαλεί η ίδια και όχι το περιτύλιγμα ενός σούσουρου και μιας φασαρίας !!!» 

- «Το να χαρακτηριστεί όμως κωμωδία/ μιούζικαλ με ανησυχεί κάπως…» 

- «Αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα: " γιατί γελάνε ρε φίλε αυτοί!"» 

\- «Ναι έχει σεξ και ναι έχει και αίματα (συνήθως σε ασπρόμαυρο). Ένα απλό θριλεράκι της σειράς, δείχνει χειρότερα.» 

- «Μου κάνει εντύπωση που όλοι ασχολούνται με τις σκηνές σεξ στο Poor Things (σιγά το σεξ), αλλά κανείς δεν είπε τίποτα για τις αποτροπιαστικές σκηνές ανατομίας (που φυσικά δεν υπάρχουν σε κανένα τρέιλερ).» 

- «Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν υπάρχει προειδοποιητικό που να γράφει υπάρχουν σκηνές βίας, βιασμού, κακοποίησης κλπ. Γιατί να πρέπει να πάμε να δούμε κάτι και να φύγουμε μέσα στην φρίκη?» 

- «Το σεξ ήταν δευτερεύον και οι σκηνές της ανατομίας που λες τριτεύουσες! Δεν ήταν περιττό αίμα όπως στο 90% των χολιγουντιανών παραγωγών!» 

- «Βγήκα από το σινεμα σχεδόν ζαλισμένος όπως όταν δίνεις το πρώτο σου φιλί διαρκείας, όπως όταν συνέρχεσαι από τον πρώτο σου έντονο οργασμό, όπως όταν κατεβαίνεις μετά από ένα γεμάτο αδρεναλίνη παιχνίδι στο λούνα παρκ. Κι ακόμα προσπαθώ να συνέλθω από την αχαλίνωτη ομορφιά αυτού του δημιουργήματος, που επιβεβαιώνει ότι η Τέχνη μπορεί στ’ αλήθεια να συνοψίσει εκατομμύρια λέξεις σε μερικά μόνο πλάνα.» 

- «Η ταινία είναι σταθμός στον κινηματογράφο. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα έργο τέχνης.» 
- «Η ταπεινή μου γνώμη: μην το δείτε.» 

- «Υπερτιμημένη φόλα ολκής.» 

- «Όταν ακούς τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, οφείλεις, αν είσαι κινηματογραφόφιλος που σέβεται τον εαυτό του, να τη δεις και να πάρεις ξεκάθαρη θέση.» 

Ας την πάρουμε λοιπόν κ’εμείς αυτή τη θέση! 
Το αριστούργημα στην καλλιτεχνία είναι κάτι που δεν χωράει αμφισβήτηση, δεν σηκώνει βελτίωση. Για να μην χάνουν λοιπόν οι λέξεις το νόημά τους, η κινηματογραφική ταινία Poor Things του Λάνθιμου, το σίγουρο είναι πως δεν είναι αριστούργημα! 

Ένας ζωγραφικός πίνακας, ένα γλυπτό, ένα βιβλίο είναι μία δημιουργία που οφείλεται στην ικανότητα ενός καλλιτέχνη που ονομάζεται ζωγράφος, γλύπτης, συγγραφέας. Μία κινηματογραφική ταινία είναι μία καλλιτεχνική δημιουργία που οφείλεται στην ικανότητα πολλών καλλιτεχνών. (σκηνοθέτης, ηθοποιοί, σεναριογράφος, εικονολήπτης, σκηνογράφος, μουσικός κ.α..) Το πάντρεμα όλων αυτών των συντελεστών καθορίζει το αποτέλεσμα, το ποιόν δηλαδή της ταινίας και κατά πόσο αυτή η δημιουργία θα καταφέρει να μας εντυπωσιάσει ως συνολικό έργο τέχνης. 

Γι' αυτό νομίζω το λόγο στο μέσο κινηματογραφικό κοινό, από το παλιό παρελθόν, μένει στο μυαλό περισσότερο ο τίτλος μια ς ταινίας με τις εικόνες, τις στιγμές και τα νοήματά της και μετέπειτα ακολουθεί ο σκηνοθέτης της. 

Λογικό λοιπόν είναι ο περισσότερο κόσμος να ενδιαφέρεται για την ουσία μιας κινηματογραφικής ταινίας στο σύνολό της, και όχι αποκλειστικά και μόνο για το σκηνοθέτη της, όπως γίνεται τώρα με τον Λάνθιμο. 

Πράγματι σήμερα ο περισσότερος ντόρος, οι ζητωκραυγές και κατακραυγές περιστρέφονται πρωτίστως γύρο από τον Λάνθιμο με αφορμή τη ταινία του Poor Things. Ο Λάνθιμος όμως δεν είναι σεναριογράφος αλλά σκηνοθέτης και ως σκηνοθέτης κρίνεται.. Το λέω αυτό γιατί ορισμένοι λένε π.χ. ότι το φινάλε της ταινίας δεν οδηγεί πουθενά αφού ξαναγυρίζει την πρωταγωνίστρια στην αρχική υπόθεση, τώρα στη θέση του επιστήμονα δημιουργού της. Μα, αυτό ορίζεται από το σεναριογράφο. Δουλειά του σκηνοθέτη είναι το πώς θα παρουσιάσει αυτό στην οθόνη για να μείνει χαραγμένο ως συναίσθημα στον θεατή. 

Άλλοι λένε πως δεν ήταν δα και πρωτότυπο το να γίνει ντε και καλά πόρνη για να επιβιώσει αλλά θα μπορούσε να βρει ο Λάνθιμος άλλον πιο ευφάνταστο τρόπο. Το σενάριο όμως αυτό ορίζει. Το θέμα είναι αν αυτό το χρονικό πέρασμα της ζωής της πρωταγωνίστριας αποτυπώθηκε στη οθόνη έτσι ώστε να αγγίξει την ψυχή μας. Ενώ είναι γνωστό ότι η ταινία διαγωνίζεται στην κατηγορία κωμωδία- μιούζικαλ διαβάσαμε αρνητική κριτική γιατί λέει παρουσιάζεται σκηνή γουρουνιού με σώμα πουλιού! Αυτό όμως που ξεπερνάει τη φαντασία μας είναι να διαβάζουμε κριτική της ταινίας από κριτικούς που δεν την έχουν δει!!! 

Ας μιλήσουμε λοιπόν χωρίς προκαταλήψεις για τον σκηνοθέτη Λάνθιμο και την ταινία του Poor Things. Μπορούσε η συγκεκριμένη ταινία με το ίδιο σενάριο, τα ίδια κουστούμια, την ίδια μουσική να μας αγγίξει διαφορετικά; Σε ποια δηλαδή σημεία θα μπορούσε ο Λάνθιμος να μας βάλει περισσότερο μέσα στην πλοκή της ταινίας. Να μας κάνει να κλάψουμε, να γελάσουμε, να λυπηθούμε, να αιφνιδιαστούμε, να τρομάξουμε, να συμπαρασταθούμε. Γνώμη μου είναι ότι το ενδιαφέρον σενάριο έδινε τη δυνατότητα να μπορούσε να βελτιώσει την ταινία σε πάρα πολλά στιγμιότυπα για να καθηλώσει κυριολεκτικά τον θεατή. Αντίθετα πάρα πολλές φάσεις της ταινίας με ισχυρή σεναριακή ένταση πέρασαν σχεδόν φωτογραφικά από μπροστά μας, χωρίς συναίσθημα, νοήματα, φόβο, προβληματισμό, αγωνία, αποτροπιασμό, λαχτάρα, γοητεία, πόθο κ.α. παράγοντες δηλαδή που καθορίζουν ένα έργο ως σταθμό. 

Αφήνοντας κατά μέρος τις μεγαλοστομίες και τις υπερβολές των υπέρ και των κατά, γενικά νομίζω πως η ταινία με υπαιτιότητα του Λάνθιμου δεν έβαλε τον θεατή μέσα της, δεν κατάφερε να τον εντυπωσιάσει, να τον αγκαλιάσει, να τον ταξιδέψει, να τον διεγείρει, αφήνοντάς τον απλό παρατηρητή μιας όντως πρωτότυπης καλής ταινίας που αξίζει να δούμε, από έναν πολλά υποσχόμενο σκηνοθέτη.

http://sioualtec.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου