Άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης, και της άνθισης των λουλουδιών. Με την άνοιξη συνδέονται διάφορες θεές στην αρχαία Ελληνική μυθολογία.
Στην άνθιση συνεπικουρούν η βροχή δια του Διός, η βραδινή δροσιά δια της Αρτέμιδος, το έδαφος δια της Δήμητρας και της Περσεφόνης, οι Ωρες, και οι άνεμοι, κυρίως δια του Ζέφυρου.
Είναι άνεμος απαλός δίνει δροσιά στα Ηλύσια Πεδία και βοηθάει στη βλάστηση, και στην ωρίμανση των καρπών. Από την ένωσή του με τη χλωρίδα ή με κάποια από τις Ώρες γεννήθηκε ο Κάρπος, προστάτης των εδώδιμων καρπών. Από πολλούς συγγραφείς θεωρείται πατέρας του Έρωτα και των Αυρών.
Μεταγενέστερες Ρωμαικές πηγές (Οβίδιος «Fast.», 5, 195 – 206) διασώζουν την παράδοση πως ο Ζέφυρος κυνήγησε τη νύμφη Χλωρίδα (Φλώρα) κι από τον έρωτα τους γεννήθηκαν όλα τα λουλούδια της άνοιξης.
Για αυτό τον λόγο, οι Ρωμαίοι την χλωρίδα την ονόμασαν Φλώρα (Οβίδιος «Fast.», V.195), και την θεωρούσαν ως Θεά της άνοιξης. Κάθε χρόνο, από τις 28 Απριλίου ως τις 3 Μαΐου, γίνονταν προς τιμή της τα Φλοράλια, γιορτή που συμβόλιζε την ανανέωση του κύκλου της ζωής που σημειωνόταν με τον χορό και το πότισμα των λουλουδιών.
Σύζυγός της ήταν ο Αίολος (κατά παράφρασιν του Ζεφύρου). Οι Λατίνοι εκτός από θεότητα της εαρινής βλαστήσεως (κυρίως των δημητριακών φυτών, σίτου, κριθής, κ.ά.) και των οπωροφόρων δένδρων, την έκαναν και θεότητα των καρποφόρων δένδρων, της αμπέλου και των ανθέων.
Άλλες Θεές που συνδεονταν με την Άνοιξη ήταν επίσης, μία από τις ώρες, η Θαλλώ (που σημαίνει «αυτή που φέρει την ανθοφορία») θεότητα μπουμπουκιών, των βλαστών και των ανθέων, προστάτιδα της νεότητας και μία από τις τρεις παλιές Ώρες που λατρεύονταν στην Αθήνα.
Οι Ώρες, κόρες του Δία και της Θέμιδας, ήταν βοηθοί του θεού Ήλιου και επιπλέον βοηθούσαν τη θεά Χλωρίδα στο έργο της, στη βλάστηση της γης, ρυθμίζοντας τις εποχές του Χρόνου.
Στην Αθήνα οι Ωρες, αναφέρονταν ως Θαλλώ, Αυξώ και Καρπώ. Στον Ησίοδο αναφέρονται ως Ευνομία, Δίκη και Ειρήνη. Έργο τους ήταν να παρακολουθούν τα έργα των ανθρώπων. Οι θεές Ώρες ήταν οι πρώτες που υποδέχτηκαν την Αφροδίτη και, αφού την έντυσαν, τη συνόδεψαν στον Όλυμπο.
Μία ακόμη Θεά η οποία συνδέεται με την άνοιξη, είναι η Χάριτα Αυξώ ή Αυξησία, θεά της άνοιξης και της ανάπτυξης των φυτών. Λατρευόταν και αυτή στην Αθήνα μαζί με την άλλη από τις δύο παλιές Χάριτες, την Ηγεμόνη (προστάτιδα του φθινοπώρου).
Στην Eλληνική μυθολογία, οι Χάριτες ήταν οι θεές της γοητείας, της ομορφιάς, της φύσης, της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της γονιμότητας. Ως Χάριτες αναφέρονται η Αγλαΐα η νεότερη, η Ευφροσύνη και η Θάλεια, αλλά ορισμένες φορές αναφέρονται και άλλες, όπως οι Αυξώ, η Χάρις, η Ηγεμόνη, η Φαένα και η Πασιθέα.
Τους άνεμους οι αρχαίοι Έλληνες τους φαντάζονταν φτερωτούς είτε με την ανθρώπινη μορφή είτε ως φτερωτά άλογα. Ο Ζέφυρος (δυτικός άνεμος), ο Βορέας, ο Νότος και ο Εύρος είναι οι τέσσερις άνεμοι που αναφέρονται στον Όμηρο.
Ο Ζέφυρος κατοικούσε στα έγκατα τη γης ή στα άγρια σπήλαια της Θράκης μαζί με τον αδελφό του Βορέα, από όπου εξουσίαζαν τους άλλους ανέμους, προνόμιο που τους είχε παραχωρήσει ο Ζευς. Ο Ζέφυρος ήταν μεσολαβητής ανάμεσα στον Πάνω Κόσμο και στον Άδη. Πολλοί προσπαθούσαν να τον εξευμενίσουν με προσφορές και θυσίες.
Στους «Αέρηδες» (στο ρολόι του Κυρρήστου, 1ος αι. π.Χ.) ο Ζέφυρος κρατούσε λουλούδια και απεικονιζόταν, όπως όλοι οι ανάλαφροι άνεμοι, ως νέος, αγένειος και φτερωτός. Ιερά του Ζεφύρου υπήρχαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας ενώ βωμός του υπήρχε στην Ιερά Οδό.
Ο περιηγητής Παυσανίας, αναφέρει ότι στην Τιτάνη, κοντά στην Κόρινθο, υπήρχε βωμός των ανέμων, όπου ο ιερέας «ανά παν έτος θύει, δρα δε και άλλα απόρρητα ες βόθρους τέσσαρας, ημερούμενος των πνευμάτων».
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (7. 178) στη θυία στους Δελφούς, ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων ιερό των ανέμων, όπου οι κάτοικοι τους πρόσφεραν θυσίες, έπειτα από χρησμό που τους δόθηκε, ότι οι άνεμοι θα γίνουν σύμμαχοι των Ελλήνων στον αγώνα τους κατά των Περσών.
https://web.facebook.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου