Πάει καιρός που η διάθεση για μοίρασμα μέσα από το νετ... ήταν πολύ ισχνή για να την ακολουθήσω... Ωστόσο η ίδια περίοδος υπήρξε ίσως η ποιο εποικοδομητική σε επίπεδο κατανόησης, εσωτερικής προόδου... αναδιάρθρωσης και αποκατάστασης...
Έτσι... κι ενώ σας είχα υποσχεθεί ένα κείμενο από εδώ και μήνες περιμένει στα πρόχειρα να ολοκληρωθεί...
Θα ήθελα να θυμίσω μερικές πολύ πολύ βασικές αρχές εστίασης του Νου και της έλξης της δημιουργίας γύρω μας.
Η διετία που διανύσαμε ήταν ίσως η πιο δύσκολη στις σύντομες ζωές μας.
Η πρόκληση γύρω μας απαίτησε να εστιάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα εντός μας...
Κι όχι απλά να αγκυρωθούμε ανθρωπίνως στην εσωτερική μας πίστη... αλλά και να βιώσουμε έμπρακτα το γεγονός πως είμαστε όλοι ΕΝΑ, μέρος του Θείου... μέρος μιας παγκόσμιας, συμπαντικής συνείδησης...
Αυτό... μας καθιστά ενεργά ή παθητικά συνεργούς και συμμέτοχους σε όποια πραγματικότητα βιώνουμε. Όχι μόνο ατομικά, αλλά και συλλογικά...
Η θέση του παρατηρητή μου έδωσε μια πολύ καλή γεύση τόσο της κατάρρευσης όσο και της κατακρίμνησης μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας στο χωροχρόνο...
Όλοι μας πήραμε θέσεις... αναλύσαμε, ενημερώσαμε, ενημερωθήκαμε... Νικήσαμε με όπλο την αλήθεια, στο βαθμό που ήταν εφικτό, αλλά και βοηθήσαμε να συμβεί, αυτό που δίχως τη συμμετοχή μας δε θα είχε συμβεί ποτέ...
Ναι, σωστά διαβάσατε... Με τη δική μας συμμετοχή πραγματοποιήθηκαν όσα πραγματοποιήθηκαν.
Μπορεί να μη μας άρεσε το σενάριο... αλλά... αντί να γράψουμε και να ασχοληθούμε με το δικό μας όνειρο, όραμα, σχέδιο, σενάριο ζωής... Ξοδέψαμε τόνους ενέργειας αντιπαράθεσης, αντίστασης, αντίθεσης... και διαφήμησης των σχεδιασμών κάποιων άλλων κέντρων κ εγκεφάλων.
Ακόμη και σήμερα... με φυτεμένο το φόβο στις καρδιές και με σφιγμένο στομάχι... κοιτάζουμε να προστατέψουμε και να προνοήσουμε για μια τυχόν ανέχεια, πείνα ή ... ότι άλλο...
Καλό κι αυτό... δε λέω... το γήινο σκάφανδρο μας έχει κι αυτό τις ανάγκες του...
Ωστόσο... αν ξοδεύαμε έστω τη μισή μας ενέργεια στην κατανόηση πως ΟΛΟΙ είμαστε Θείοι.. μέρος της μίας συμπαντικής συνείδησης... πως δεν υπάρχει μέσα και έξω... εγώ κι εσύ... Αλλά μια πανταχού παρούσα κόλλα αγάπης... που έδωσε στα νηπιακά, πνευματικά μας μάτια την ευκαιρία να κοιτάξουμε καλύτερα τη σύνδεση όλων... Θα είχαμε καταφέρει θαύματα...
Κάποιοι άλλοι συνεργάζονται και συνδημιουργούν... τον εφιάλτη μας...
Κάποιοι ξυπνούν τις πιο βαθειές σκιές από τη γενετική κληρονομιά μας...
Ωστόσο... δεν είναι πιο δυνατοί, πιο ικανοί ή πιο έξυπνοι...
Απλά πιστεύουν στο δικό τους σχέδιο...
Η συμπαντική συνείδηση... χρησιμοποιεί όλα τα σχέδια με ελευθερία επιλογής... και είναι η πίστη και η αφοσίωση σ΄αυτό... που το κάνει να γίνεται πραγματικότητα...
Εμείς, αν δε συνενούμε... καλά θα ήταν να εστιάζουμε σταθερά στις Αρετές και τον Κόσμο που επιθυμεί η Ψυχή και το Πνεύμα μας... κι όχι στο Φόβο της αποκοπής, τη ξεχωριστότητας, της εγωπάθειας, της έλλειψης και της κάθε μορφής φοβίας...
Ο κύβος ερίφθη... αλλά η πλευρά στην οποία θα πέσει... είναι συνισταμένη και της δικής μας συμμετοχής...
Αν ρωτούσαμε την αγάπη... θα λαμβάναμε πάντα την ορθή απάντηση για ότι μας απασχολεί.
Καιρός να ξεριζώσουμε τις πεποιθήσεις ανέχειας κι ας κάνουμε τη Χαρά απο Καρδιάς μεταδοτική.
Οι καθρέφτες γύρω μας θα αντανακλάσουν αυτό που στέλνουμε... το δίχως άλλο.
Αφού όλα συνΔΕΟΝΤΑΙ... ας ευχόμαστε προς την ορθή κατεύθηνση...
Ας γίνουμε πολλοί :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου