Η αδυναμία ξέρει καλά να κρύβεται κι έχει λόγους που το κάνει. Ο λόγος είναι πως αν ομολογηθεί μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια του καθενός

Δε ξέρω γιατί, δε ξέρω πως, αλλά είμαι βέβαιος πως πολλές φορές προτιμούμε την πλάνη του βασανισμού στο σκοτάδι παρά την απλή ομολογία μιας αλήθειας, ακόμα και οι ωριμότεροι από εμάς. Πάρε παράδειγμα εμένα, συνήθως φημίζομαι για την αυτογνωσία μου και το βάθος της λαμπρής συνείδησής μου, όμως προχθές, και επί μέρες, το πήγαινα όλο γύρω γύρω από μια "ζαβολιά" που έκανα στο παρελθόν και δεν ήθελα να την παραδεχθώ στον εαυτό μου. Έγινα τρομακτικά έξυπνος στην προσπάθειά μου αυτή, επινόησα τεκμήρια, αποδείξεις, ακλόνητα στοιχεία μόνο και μόνο για να συγκαλύψω μια αλήθεια, που βέβαια, θα πονούσε λιγάκι στην αποκάλυψή της, όμως και θα λύτρωνε.
Δε μπορείς να φανταστείς πόσο το στριφογύρισα μέσα στο μυαλό μου να μην έρθει στο φως, μιλάμε για μεγάλη τυραννία, όμως κάποια στιγμή αυτό τσούπ, εμφανίστηκε και το παραδέχτηκα στον εαυτό μου, το αποδέχτηκα, μεγάλη ανακούφιση, πραγματική λύτρωση. Βέβαια, το σκέφτομαι γενικότερα, και στα υπόλοιπα ζητήματά μας, πόσα θα γυρωφέρνουμε για να μην αποκαλύψουμε μια αδυναμία μας, και πόσο τρομακτική λεπτή υπόθεση είναι να μιλά κανείς στην ευθεία έστω στον εαυτό του. Δε νομίζω να είναι άλλη πράγμα αυτό που λένε μερικοί ένωση με το Θεό. Η αδυναμία κρύβεται πάντα στο βαθύτερο βάθος και παραμένει εκεί, μέχρι να την ανακαλύψουμε ή να βρούμε τη δύναμη να τη δεχτούμε και να την παραδεχθούμε και το όλο ζήτημα φυσικά έχει να κάνει και με την ευθύνη. Από τη στιγμή που ομολογείς μια αλήθεια, έστω στον εαυτό σου, ταυτόχρονα καλείσαι να αναλάβεις και την ευθύνη της, δε γίνεται διαφορετικά. Συμπεραίνω πως υπάρχει μεγάλη πλάνη στον κάτω κόσμο μας και δεν μπορώ παρά να καταλάβω πως είναι με δικό μας κόστος πολλές φορές βαρύ, και εμείς την πληρώνουμε. όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή αυτή η "συγκάλυψή" μας μάς κάνει πρώτους να μη γνωρίζουμε το ζήτημά μας, να αγνοούμε την υπόθεσή μας, κι ενώ είμαστε ένοχοι στη συγκάλυψη της αλήθειάς μας η ασυνείδητη συγκάλυψή της μας καθιστά αθώους, αφού πράγματι αυτό που κρύβουμε το κρύβουμε καλά και δε το γνωρίζουμε ούτε οι ίδιοι πως το κρύβουμε.
Τι χρειάζομαι; τι αληθινά θέλω; πως θα τα έχω αν δε τα ξέρω; και πως θα τα έχω αν δε τα πω; μπορεί οι άλλοι να έχουν κάθε καλή πρόθεσή να μου τα δώσουν και να τους περισσεύουν, να τα έχουν για πέταμα. Αλλά αν εγώ τα θεωρήσω κάπως ενοχικά και δυσεύρετα πως θα τα έχω; 
Η αδυναμία ξέρει καλά να κρύβεται κι έχει λόγους που το κάνει. Ο λόγος είναι πως αν ομολογηθεί μπορεί να γίνει όπλο στα χέρια του καθενός. Νομίζω μπορείς να μετρήσεις το βαθμό δύναμης ενός ανθρώπου από την ευχέρεια που έχει να μιλά και να εκφράζει τις αδυναμίες του. Να κατεβαίνεις με μια ανοιχτή καρδιά - κι ίσως πληγωμένη - στον κόσμο σίγουρα είναι τρομαχτικό κι είναι και κάπως ασυγχώρητο.

https://triala.blogspot.com/