Συνήθως περνώ τις μέρες μόνος μου, υπάρχει αυτή η μοναχικότητα. Υπάρχει κάτι μέσα μου που δεν γίνεται να το πιέσεις, είναι σαν ένας βηματισμός κι ακολουθεί το δικό του ρυθμό, το συμφέρον μου είναι να τάσσομαι μαζί του, να το ακούω. Η ψυχή μου – ίσως οι ψυχές μας – έχουν δεχθεί αρκετή βαναυσότητα από εμάς και ίσως το κύριο χαρακτηριστικό τους, είναι απλά ένα τρέμουλο, ένα ρίγος, ή μια δόνηση κι ένας κυματισμός.
Ξέρω τι γίνεται στον «κάτω κόσμο», υπάρχει εκεί ένα κέλυφος, του ρίχνω κρυφές ματιές. Είναι ακριβώς – τουλάχιστον έτσι φτάνει στο νου ως εικόνα – όπως το περιγράφουν, οι ψυχές είναι σαν ένα στρείδι. Και είναι ακριβώς όπως τις περιγράφουν, σαν ένα όστρακο που κρύβει μέσα του ένα μαργαριτάρι.
Χρειάζεται να σου έχει μεγάλη εμπιστοσύνη ένα βρέφος για να κάνει έστω ένα βήμα. Κι αυτή η εμπιστοσύνη συχνά χάνεται, την κερδίζεις ξανά αργά με πράξεις, με έργα, με χουχούλιασμα και αγάπη. Δεν ξεθαρρεύει η καρδιά ξαφνικά να ανοίξει, τρίζουν τα παντζούρια της τις νύχτες, δεν είναι σουσάμι να πεις άνοιξε!
Κι έχει ένα φως εκεί στο βάθος, μια εκτυφλωτική λάμψη, που σίγουρα μέσα της μπορείς να χαθείς, να σκορπίσεις και να διαλυθείς.
Μιλούμε για μια λεπτή και ευαίσθητη διαδικασία με έμφαση στην υπακοή και την παρατήρηση. Η κάμπια δεν τα παρατά εύκολα να επιτρέψει το φτερούγισμα της πεταλούδας, η ίδια πεθαίνει και είναι αυτός ένας δικός μας συναισθηματικός θάνατος με αυθεντικό βίωμα. Πεθαίνεις εσύ ο ίδιος από τη μία.
Ο Καζαντζάκης το είπε καλά, ζόρισε την πεταλούδα με τη θέλησή του να πετάξει μέσα στην αρχέγονη αγωνία του, και μόλις εκείνη το έκανε… τρεμούλιασε λιγάκι στον αιθέρα και πέθανε. Δεν ήταν έτοιμη η πεταλούδα να βγει από το κουκούλι, την πίεσε, δεν υπάκουσε στον δικό της ρυθμό και το μαρτυρά ο ίδιος σε κείμενό του. Παραβίασε αρχέγονο νόμο με το να βάλει τη θέλησή του στο λημέρι του θεού.
Υπάρχει μια αργή, υπομονετική και επώδυνη διαδικασία, για όσους την καταλαβαίνουν και την τηρούν. Μέσα μας σκάει ο ήλιος, κατά τον Ελύτη. Μέσα μας το μαύρο που έχει τριφτεί και δεν αντέχει, κατά τον Σεφέρη. Το ίδιο λένε, για αυτή την προαιώνια πάλη με το σκοτάδι.
Δεν είναι αγαπημένη μου εύκολο να χάσεις την αιχμαλωσία σου. Κατέβηκα βαθιά, είδα τα μάτια του πονηρού φόβου, είδα την τριβή των ανέμων πάνω στην αιχμηρή πέτρα, είδα τις σπίθες του πόνου να βγαίνουν μέσα από τη φωτιά. Είδα να πρασινίζουν τα χαλάσματα, δεν είδα όμως τον θεό και δεν έχω περιγραφή για Αυτόν, θα ορκιζόμουν όμως πως είναι η ίδια η αγάπη μου με δύο άκρες. Η ίδια η αγάπη μου που με ξεπερνά και την αισθάνομαι σαν αντίλαλο να έρχεται από μακριά. Η Ίδια η αγάπη μου που με αγαπάει από απέναντι πάντα περισσότερο από μένα.
Αγαπημένη μου δεν είμαι εκεί, απλώς τείνω, και το εκεί είναι ένας τόπος που με υπερβαίνει και θα με υπερβαίνει πάντα, και πάντα θα τείνω προς εκεί.
Εκεί είναι ο Χριστός, είναι τόσο μακρινός ώρες ώρες, και είναι μέσα στον θεό, κι εγώ είμαι μέσα στον Χριστό, κι ο Χριστός είναι μέσα σε μένα, κι όλοι είμαστε μέσα στον Πατέρα, κι ο Πατέρας είναι μέσα μας.
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις αλλά και πως να τα πω; Αφού και μένα με φτάνουν λωρίδες χάους που ζητούν μετάφραση. Να σου πω απλά πως δεν είδα άγγελο ακόμα. Δεν μπόρεσα αγαπημένη να δω πίσω από τη γέννησή μου ακόμα, υπάρχει ένας τοίχος αδιαπέραστος εκεί, είναι ένα πέπλο που το δαγκώνω και το νυχιάζω για να μπορέσω να δω τί υπάρχει πίσω του πριν πεθάνω. Δεν μπορώ να το διαπεράσω, ίσως δεν έχω ακονίσει ακόμα καλά το βλέμμα μου.
Κατά τα άλλα έχω μια συνηθισμένη καθημερινότητα. Φυσικά καταλήγω δίγλωσσος για να μπορώ μέσα στον κόσμο να ζω. Έχω μια γλώσσα για να μπορώ να συνεννοούμαι με τους ανθρώπους κι άλλη μια να διαβάζω και να ερμηνεύω τα σημάδια. Σημεία τα λένε, είχε πολλά σημεία η ζωή μου καλή μου. Καμιά φορά σκέφτομαι, όλη αυτή την περιπέτεια της ζωής μου, να κάτσω να τη γράψω σε ένα βιβλίο, μα έρχονται πολλές φορές όλα ανάκατα στο μυαλό μου και δεν βγάζω άκρη. Μάλλον αρχή βγάζω, τέλος δεν ξέρω αν θα βγάλει το βιβλίο μου. Και μετά ποιον να ενδιαφέρει;
Με κάτι τέτοιες σκέψεις περνώ τις νύχτες μου. Να σκεπάζεσαι καλά τις νύχτες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου