όσα με κάνουν να αισθάνομαι πλούσια, σε πείσμα των δύσκολων καιρών που ζούμε και όσων θέλουν να μας κάνουν να χάσουμε την ελπίδα και την αισιοδοξία μας.
Κρίση διερχόμαστε ως χώρα, αλλά δεν είναι μόνο οικονομικοί οι λόγοι…κυρίως είναι πνευματικοί, κι όσο το αντιλαμβανόμαστε αυτό, τόσο “δουλεύουμε” προς σωστό προσανανατολισμό.
Και επειδή η Πατρίδα μας έχει διέλθει από πολύ δυσκολότερες καταστάσεις και έχει αντέξει, έχει επιβιώσει και έχει μεγαλουργήσει, πιστεύω πως με βάση το παρελθόν και την ιστορία μας μπορούμε να πάρουμε τα μηνύματά μας και να βαδίσουμε με Πίστη και Ελπίδα προς το μέλλον μας- όσο και να θέλουν να μας το παρουσιάζουν ζοφερό, από τα χέρια μας περνάει .
Το μέλλον μας γράφεται από τώρα που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Και όσο θέλουν να μας μειώσουν αριθμητικά ως έθνος, με την μάστιγα της υπογεννητικότητας, και όσο εμείς τολμούμε και φέρνουμε παιδιά σ΄αυτό τον δύσκολο ομολογουμένως κόσμο και τα ανατρέφουμε με χαρά και προσμονή σε καλύτερες μέρες…τότε είμαστε πλούσιοι!
Και για να μιλήσω πιο προσωπικά:
ο μεγαλύτερος πλούτος μας είναι όχι οι καταθέσεις μας και τα ακίνητα μας….είναι τα φωτεινά μάτια των παιδιών μας, το χαρούμενο γέλιο τους, η πρόοδός τους στα γράμματα και στην αρετή. Αυτά δίνουν νόημα στην ζωή μας ! Δώρο Θεού τα θεωρούμε και με ευγνωμοσύνη τα δεχόμαστε. Ο κόπος της ανατροφής τους και κάθε φροντίδα ευελπιστούμε και ήδη βλέπουμε να “πιάνει τόπο” και αυτό μας δίνει την μεγαλύτερη εσωτερική πληρότητα.
“Οι καλύβες ήταν γεμάτες παιδιά”, γράφει ο Κολοκοτρώνης, Πότε; στην Επανάσταση, τότε που ήταν ακόμα υποτελείς στον τούρκο. Και όμως…δεν δίσταζαν μπροστά στην τεκνογονία, γιατί είχαν την ελπίδα ότι τα παιδιά αυτά μια μέρα θα ανέπνεαν λεύτερο αέρα…
Ας περάσω τώρα στην καθημερινότητά μας:
Ξυπνάω το πρωί και είμαι διαθέσιμη για τα παιδιά, αφού δεν χρειάζεται να τρέχω στη δουλειά. Επιλογή μας να μην εργαστώ ούτε να επιδιώξω διορισμό στον δημόσιο τομέα. Με λιγότερα έσοδα αλλά πολλή περισσότερη εγγύτητα στην οικογένεια και καλύτερη διαχείριση των αναγκών. Και κυρίως θέλω να είμαι κοντά στα παιδιά μου, να χαρώ το μεγάλωμά τους! Να μην μου τα μεγαλώσει μια ξένη γυναίκα ή ο παιδικός σταθμός. Και αφού αυτό είναι εφικτό αισθάνομαι ακόμα μια φορά πλούσια, αν και δεν έχουμε ένα ακόμα επιπλέον σταθερό και πάγιο έσοδο, το οποίο όμως θα ήταν διαμελισμένο με την κάλυψη της φύλαξης των παιδιών.
Δόξα τω Θεώ, με καλή διαχείριση και με εστιασμό στις πραγματικές ανάγκες, και όχι στις πλασματικές που επιδιώκουν να μας πλασάρουν, ζούμε άνετα.
Έχουμε το δικό μας λαχανόκηπο που καλύπτει μεγάλο μέρος των αναγκών μας σε λαχανικά. Έχουμε τις κοτούλες μας, τις γαλοπούλες και τις χήνες, μας. Γευόμαστε τα αυγουλάκια τους και το κρέας τους- μεγάλη υπόθεση, ακόμα και για τον οικονομικό προϋπολογισμό της οικογένειας. Έχουμε και μια κατσικούλα. Και δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση αυτά αν συγκριθούν με τα λεγόμενα “βιολογικά”. Και μόνο η επαφή των παιδιών με την φύση, τα ζώα και τις καλλιέργειες, είναι μεγάλο μάθημα ζωής.
Τα παιδιά μπορούν να παίξουν ελεύθερα και ασφαλή στην αυλή και να μεγαλώσουν φυσιολογικά, χωρίς τους περιορισμούς ενός διαμερίσματος. Ίσως δεν έχουμε το πιο τέλεια σπίτι, με τα καλύτερα έπιπλα, ίσως δεν είναι τέλεια καθαρό γιατί εισχωρεί μέσα το χώμα της εξοχής….αλλά τα άψυχα αντικείμενα θα δώσουν αξία στο σπιτικό μας;… (δείτε την σχετική ανάρτηση: AΝΤΙ ΓΙΑ ΧΑΜΣΤΕΡΑΚΙΑ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΚΟΤΕΣ, ΓΑΛΟΠΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΣΙΚΑ! )
Έχουμε και τις οικογένειες μας, τους γονείς, τα αδέλφια και όλους τους συγγενείς που μας παραστέκονται στα δύσκολα….και που τους συντρέχουμε και εμείς το κατά δύναμιν. Και αυτό με κάνει να νιώθει σιγουριά μεγαλύτερη από κάθε άλλη ιδιωτική ασφάλιση και κάλυψη. Πού αλλού στην Ευρώπη υπάρχει τόσο δεμένος ο θεσμός της οικογένειας;
Έχουμε γειτονιά που νοιάζεται για τις ανάγκες μας και θα μας παρασταθεί σε μια δύσκολη στιγμή με προθυμία και ενδιαφέρον… Μεγάλη υπόθεση ο καλός ο γείτονας! Όσο και αν εκλείπει η έννοια της γειτονιάς στις πόλεις, στην επαρχία συναντάται ακόμα. Συνεργαζόμαστε ακόμα και στις μετακινήσεις των παιδιών αλλά και στα ψώνια.
Αισθάνομαι πλούσια γιατί βρίσκω στήριξη ακόμα και από ανθρώπους που γνωρίζω εκ του μακρόθεν…ίσως όλες οι επαφές που έχω να μην εξελιχθούν σε φιλίες, αλλά με κάνουν να πιστεύω ότι εκεί έξω υπάρχει ανθρωπιά!
Για τα σαββατοκύριακα και για τις διακοπές, υπάρχει το εξοχικό τους παππού και της γιαγιάς, κοντά στην θάλασσα. Μεγάλη υπόθεση κι αυτό, με ελάχιστα έξοδα να χαιρόμαστε τα μπάνια μας και να μπορούμε να αλλάξουμε για λίγο περιβάλλον και παραστάσεις, οποιαδήποτε εποχή του χρόνου.
Είναι τόσο όμορφη η πατρίδα μας, που κάθε χρόνο επισκεπτόμαστε κάποια γωνιά της. Δεν αποσκοπούμε σε πολυέξοδες διακοπές, δεν επιδιώκουμε τις ανέσεις. Χαιρόμαστε την φύση και τα μνημεία της Ελλάδας μας. Εμπειρίες μοναδικές για τα παιδιά και αναμνήσεις ακριβές, φυλαγμένες στην ψυχή τους… που τους γεννούν μέσα τους αγάπη για τον τόπο μας, την ιστορία και την πίστη μας…
Κυρίως νιώθω πλούσια γιατί γεννήθηκα σε αυτό τον ευλογημένο τόπο και φέρω μέσα μου, στα γονίδιά μου, το μεγαλείο της Ελλάδας.
Και ζω με την ελπίδα πως : αν με υπομονή και αγώνα διέλθουμε αυτά τα δύσκολα χρόνια, με πίστη στον Θεό και αγάπη μεταξύ μας,όπως πέρασαν και οι παλιότεροι πολύ δυσκολότερες περιστάσεις, θα λάμψει ξανά η παλιά δόξα της Πατρίδας μας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου