Το Κοριτσάκι

Η κυρία Τ. ήταν καθισμένη σε μια καρέκλα με ανοιχτά τα πόδια και κοίταζε το πάτωμα. Τα πόδια της ήταν μακριά, ερωτικά και οι γάμπες της άριστα σμιλευμένες. Τα μακριά ξανθά μαλλιά της έπεφταν σαν μια κουρτίνα μπροστά στο πρόσωπό της. Κοίταζε το πάτωμα με έναν τρόπο λες και γύρευε να το τρυπήσει. Πονούσε, ήταν πληγωμένη.

Σηκώθηκε κι άρχισε να βηματίζει μέσα στο μακρόστενο σαλόνι της, είχε μια διάθεση να κάνει κακό, κάποιον να γδάρει με τα νύχια της, ας μην ήταν αυτός που την πλήγωσε, αρκεί άνθρωπος να ήταν, αλλά να μην πληρώνει κανείς για αυτό που της συνέβαινε δε το άντεχε.

Μετά έσπασε, λύγισε, «τι νόημα έχουν όλα αυτά τα ξεσπάσματα», αναρωτήθηκε, και το έκανε πρωτόγνωρα καθαρά. Μετά βάδισε σε μια γωνιά, σε ένα χαμηλό σκαμπό, σαν ένας άνθρωπος που είχε νικηθεί και καλέστηκε να αποδεχθεί τη μοίρα του. Κάθισε εκεί στην άκρη στο σκαμπό σα τιμωρία, σαν την τιμωρία που της είχε βάλει μικρή ένας (μέτριος) δάσκαλος στο σχολείο.

Σε λίγο της πέρασε η τάση για εκδίκηση, της πέρασε σαν ένα ψυχικό στρώμα και της έφτασε ένα όμορφο αίσθημα, λίγο ακόμα και θα τον συγχωρούσε. Όμως μια διάθεση σκληρή την άρπαξε πάλι και το βλέμμα της σφίχτηκε. Ένα νέο κύμα πόνου βγήκε, που έφερε στην επιφάνεια καημό και παράπονο αυτή τη φορά. Η κυρία Τ. ένιωθε να χαμηλώνει, σε λίγο συνάντησε ένα κοριτσάκι, απλά ένα κοριτσάκι.

Του χαμογέλασε αυθόρμητα και ένιωσε υπέροχα. Στην αρχή δεν καταλάβαινε, αλλά εκείνο το κοριτσάκι ήταν κρυμμένο κάτω από τον πόνο της, είχε καταφύγιο κάτω από τον πόνο της κι απόρησε με τον τρόπο, που στην ψυχή της συνέβαιναν τα πράγματα. Πρώτη φορά είχε συναντήσει τόσο καθαρά το κοριτσάκι, κι άλλες νύχτες το είχε συναντήσει αλλά μακρινό και μέσα σε μια ομίχλη, σα χαμένο, σα να της ζητούσε το χέρι της ή να φώναζε βοήθεια!

Τώρα ένιωθε όμορφα και καμία δυσφορία, το κοριτσάκι για λίγο χάθηκε και ξανά εμφανίστηκε, της είπε εδώ είμαι. Μα υπήρχε μια τέτοια γλυκύτητα στη στιγμή που έστρεψε το βλέμμα της εκεί που άκουσε τη φωνούλα.

Απόρησε. Στο γραφείο την έλεγαν στρίγγλα, είχε πάντα μια τσιριχτή φωνή που έβγαινε λες και κάποιος της είχε βάλει θηλιά στο λαιμό. Όμως τώρα, το κοριτσάκι βάθυνε κι άλλο, ενώ αυτή δεν ήθελε να το χάσει. Εκείνο κατέβαινε και της κουνούσε το χέρι του, το παρακολουθούσε που είχε στρέψει το χέρι του, με την αντιστροφή της παλάμης, και την καλούσε, της έλεγε διαρκώς εδώ είμαι, έλα έλα, μη φοβάσαι, κατέβαινε...

Κάποια στιγμή κόντεψε να πνιγεί, ένιωσε να πέφτει μέσα σε ένα πηγάδι. Και τότε είδε το κοριτσάκι ολοκάθαρα, ζούσε μέσα στο πηγάδι και μέσα στο φως. Έμεινε έκπληκτη

Το μυαλό της δεν μπορούσε να το καταλάβει όλο αυτό, κι ένιωσε αποτρεπτικές δυνάμεις να θέλουν να την πάρουν πίσω από αυτό, να την τραβήξουν πάνω. Δεν μπορούσε, δεν είχε τη δύναμη να κρατηθεί κι ένιωσε ένα αίσθημα αποχωρισμού και μια έντονη βαθιά λύπη. Ενώ το κοριτσάκι της έλεγε μην με εγκαταλείπεις κι εκείνη του αποκρίθηκε, θα γυρίσω να σε πάρω.

Μετά χτύπησε το κουδούνι. Ήταν εκείνος. Εκείνος που την πλήγωσε. Δεν ήξερε πώς να νιώσει καθώς τον είδε, της έμοιαζε πια μακρινός και ξένος. Της είπε μερικές κουβέντες που της ακούστηκαν ακαθόριστες και δεν τις κατάλαβε, όμως εντάξει, εντάξει του αποκρίθηκε, όλα εντάξει και με λίγο σπρώξιμο τον πέταξε έξω από την πόρτα.

Από τότε άλλαξε πολλές από τις συνήθειές της, τις νύχτες δεν έβγαινε πια στις κοσμικές συγκεντρώσεις όπως συνήθιζε. Γύριζε σπίτι της και κάθονταν εκεί στο ίδιο σκαμπό κατάστηθα λυπημένη, και με την ελπίδα να συναντήσει το κοριτσάκι ξανά. Γιατί κατάλαβε πως εκείνο κρατούσε στα χέρια της την πιο όμορφη ζωή της, την πιο υψηλή, ελαφριά, διάφανη και χρωματιστή της αισθαντικότητα. Την πιο ποιοτική ποιότητα της αισθαντικότητάς της.

Με τον καιρό άρχισε να προσεύχεται κι έβαλε στη ζωή της τη μοναξιά και τη σιωπή. Όλη η ζωή της άλλαξε, όλα τα προγράμματά της, τα όνειρά της και οι σκοποί της. Όλες οι πεποιθήσεις της, όλες οι σκέψεις της, οι απόψεις της, οι ιδέες της, οι γνώμες της, όλα, τα πάντα άλλαξαν από εκείνη τη φωνούλα που είχε πει: μη με εγκαταλείψεις, σε παρακαλώ μη με εγκαταλείψεις ξανά ποτέ. Κι είχε εκείνη πει θα γυρίσω να σε πάρω, πριν χτυπήσει το κουδούνι.

triala