Η Φύση της Δημιουργίας

Χρειάζεται να υπερβείς τον εαυτό σου, τα προβλήματά σου τις ανάγκες σου, γιατί αν δεν είσαι πάνω από αυτά είσαι κάτω από αυτά. Αυτό που χρειάζεσαι στα χέρια σου είναι η δημιουργία σου, το απόκτημά σου, αυτό θα κοινοποιήσεις, αυτό θα μοιραστείς με τον κόσμο, αυτό θα τού δώσεις κι αυτό θα αφήσεις πίσω σου. Εσύ θα περάσεις, το έργο σου θα μείνει, ακόμα κι αν είναι το παιδί σου. Και στο παιδί σου θα φανεί ο εαυτός σου, όχι σε σένα. Ακόμα κι αν είναι πνευματικό παιδί ή το παιδί μιας τέχνης.

Όμως γι' όλα αυτά χρειάζεσαι έναν εαυτό απαλλαγμένο από τις ανάγκες του και με πληρωμένα τα χρέη του, αλλιώς δεν μπορείς να έχεις την προαπαιτούμενη εξωστρέφεια. Γι' αυτό χρειάζεται να είσαι ολόκληρος μέσα ολόκληρος έξω.

Αυτό που θα επικοινωνήσεις με τον κόσμο, σε αυτό μέσα που θα μπεις, θα είναι η δημιουργία σου, θα είναι το έργο σου. Γι’ αυτό θα κριθείς, γι' αυτό θα μισηθείς ή θα αγαπηθείς, αυτό θα πάρει τη θέση σου. Όπως δίνει μια μάνα τη θέση της στη ζωή στο παιδί της, κι ενώ εκείνη ξεθωριάζει το παιδί της τονίζεται και ζωηρεύει. Κι ενώ εκείνη περνά το παιδί της έρχεται. Η θέση κάθε δημιουργού είναι στο παρασκήνιο, είναι πίσω από το έργο του. Η θέση κάθε μάνας είναι πίσω από το παιδί της. Η θέση αυτή είναι του υπερασπιστή κι εκείνου που στηρίζει. Η θέση αυτή είναι εκείνου που δίνει φτερά σε ότι δημιούργησε. Μια μάνα δεν κρατάει πίσω το παιδί της, το ενθαρρύνει, το αναπτερώνει, το φυσάει με την πνοή της. Γιατί δεν γέννησε παιδί, ένα πανί καραβιού γέννησε που το ρίχνει στο πέλαγος.

Είσαι εσύ και είναι το έργο σου, αυτά τα δύο δεν μπορείς να τα διαχωρίσεις, ακόμα κι αν το έργο σου είναι το λιμάρισμα των νυχιών σου. Εσύ δεν μπορείς να φανείς, το έργο σου όμως φαίνεται, επειδή εσύ είσαι πίσω από το έργο σου. Εσύ θα μείνεις πίσω, το έργο σου θα προβληθεί. Εσύ θα κατέβεις χαμηλά, το έργο σου θα ανέβει ψηλά. Η δικιά σου θέση είναι κάτω, η θέση του έργου σου είναι πάνω. Εσύ σωπαίνεις, το έργο σου μιλάει, γιατί αυτή είναι η φύση της δημιουργίας. Το δέντρο το αναγνωρίζεις από τον καρπό του και τη μάνα από το παιδί της. Κι από τον χαρακτήρα του παιδιού αναγνωρίζεις τη μάνα του.

Να προβληθείς εσύ, να αξιωθείς εσύ, να καταξιωθείς εσύ, να κερδίσεις αποδοχή εσύ, τι να τα κάνεις αυτά? Εσύ φεύγεις, περαστικός είσαι, αυτά είναι μόνο ένα αντίκρισμα στα μάτια των άλλων, να σου επιστρέψουν την καταβυθισμένη σου αξία, να σου τραβήξουν το πρόσωπο μέσα από τους βυθούς και τα πηγάδια. Να πάρεις πίσω τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου και να σπάσεις τα δεσμά με όσα χέρια σε κρατούν. Να προβληθείς εσύ, να καταξιωθείς εσύ ως πρόσωπο, είναι απλά ο κρυφός εφιάλτης σου που σε μαστίζει. Είναι απλά η προσπάθεια να μείνεις πίσω, εδώ, σε τούτη τη ζωή ισόβια και χαραγμένος πάνω στην πέτρα.

Όμως αυτή είναι μόνο μια ανοησία που ξεκινάει από τη βάση του θανάτου. Εσύ θα φύγεις, είσαι περαστικός κι έτσι είναι καλύτερα να ζεις, ανοιχτά, χωρίς το μυστικό του θανάτου κρυμμένο και χωρίς τον θάνατο μακρινό. Αλλά εδώ, τώρα, αυτή η στιγμή να είναι η μοναδική σου και η τελευταία σου κι έτσι να το χαίρεσαι. Γιατί δεν έχεις χρόνο, όχι, δεν έχεις χρόνο. Τώρα γεννήθηκες, τώρα πεθαίνεις, τώρα ζεις. 

Ο Μάρτυρας πως πέρασες από τη ζωή αυτή θα είναι η δημιουργία σου.

triala