Η ΜΕΘΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ

Απόψε το φεγγάρι

στάθηκε για λίγο

καταμεσής

της ουράνιας σφαίρας

και χαμογέλασε πονηρά.

Πίσω από τα κλαδιά

των δέντρων

που απολάμβαναν

την πλήρη ωριμότητα

στην καρδιά του καλοκαιριού

μπόρεσα να διακρίνω

την ολόσωμη παρουσία του

να συντονίζει με μαεστρία

το θεσπέσιο ταξίδι

της ραψωδίας των αστεριών.

Ο βράχος

στην άκρη της θάλασσας

έμοιαζε με βάθρο παρατήρησης

αντίκρυ

στην ομορφιά της έκστασης

που πρόσφερε αφιλόκερδα

η έγκαιρη επιτομή

του ωραίου.

Μια κίτρινη γραμμή

εμπλουτισμένη

με χρυσαφιές ανταύγειες

χώριζε το πέλαγος

σε δύο κόσμους

βυθισμένους

στη σιωπή.

Οι διαβαθμίσεις του σκότους

έρχονταν σε αντίθεση

με το παιχνίδισμα

των εκμυστηρεύσεων του φωτός

που γέμιζαν την ψυχή

του ανυπόταχτου γητευτή

του ονείρου

με την μέθη του απόλυτου

καθώς ακολουθούσε μαγεμένη 

τα βήματα του φεγγαριού

που απολάμβανε μ’ ευγνωμοσύνη

τα εχέγγυα

της πληρότητάς του.

Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

lefkoilykoi