Η Ελευθερία

Εντύπωση μου έκανε μια γυναίκα, που ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά, που σηκώνει το δικό της σταυρό, που σηκώνει τη δικιά της σιωπή, που πονάει από τη δικιά της πληγή και με το δικό της πόνο. Κάτω από τη δικιά της ζωή πλακωμένη, από τις δικές της αποφάσεις σταυρωμένη, από τον δικό της φόβο φυλακισμένη, κάτω από την δικιά της σκέψη περιορισμένη.

Τίποτα. Τίποτα από όλ’ αυτά δεν συμβαίνει, ο κόσμος ξέρει και βλέπει απλώς πως αντιμετωπίζει κάποια προβλήματά υγείας, τα υπόλοιπα τα ξέρουν μόνο οι ποιητές.

Όμως τη γυναίκα αυτή, η υγεία της και η ψυχολογία της, την υποχρεώνει να είναι διαρκώς μέσα, στο σπίτι μέσα, στο κρεβάτι μέσα, στο συρτάρι μέσα.

Όμως μια μέρα, μια φωτεινή όμορφη μέρα του Οκτώβρη, βγήκε στο μπαλκόνι του εξοχικού της, κοίταξε τα δέντρα, τα πουλιά, τα νερά, τα άσπρα, κι αναφώνησε σαν να τα έβλεπε για πρώτη φορά: τι όμορφα! τι όμορφα! θεέ μου τι όμορφα!

Από μια γωνιά την άκουσα και χαμογελούσα, "αφυπνίζεται", σκέφτηκα, το πολύ μέσα, το σκληρό και η πάλη... κοίτα που τελικά την αφυπνίζουν. Και το πονεμένο σώμα της, και η ασθένειά της, κοίτα που τελικά την αφυπνίζουν και τη φέρνουν στον κόσμο μας, στον πλανήτη και τη γη μας, για πρώτη της φορά.

Και σκεφτόμουν: σε όλη τη ζωή τους τελικά οι άνθρωποι αφυπνίζονται, είτε με αφορμή ένα ζήτημα υγείας, είτε ένα ζήτημα περαστικής κατάθλιψης, είτε είτε. Και τότε, κάποια στιγμή καταφέρνουν να σταματήσουν τη σκέψη τους, και από το κενό μεταξύ δύο σκέψεων ρίχνουν μια κρυφή ματιά έξω και αναφωνούν πάντα το ίδιο! Τι όμορφα! θεέ μου τι όμορφα!

Βλέπουν με τα ίδια εκείνα παιδικά μάτια, και πιο κάτω, τα ίδια εκείνα μάτια τα βρεφικά, κι αν καταφέρουν για λίγο από την ταραγμένη τους ψυχή, την ταραγμένη τους σκέψη, την ταραχή τους έξω να δουν… απομένουν αποσβολωμένοι και εκστασιασμένοι και αναφωνούν σιωπηρά ή ηχηρά! θεέ μου τι όμορφα!

Ναι, είναι όμορφα έξω, σταθερά όμορφα, έχει γαλήνη έξω και όλα λάμπουν. Είναι πάρα πολύ όμορφα έξω, έξω από τη σπηλιά, να δεις τον κόσμο με καθαρή καρδιά και καθάρια μάτια...ε, είναι πάρα πολύ όμορφα!

Λίγη μόνο από την ομορφιά αυτή να δεις...κουράγιο για δέκα ζωές βασάνων αντλείς. Λιγάκι μόνο να δεις, από μια σχισμούλα.

Όπως η γυναίκα της ιστορίας, μετά από ώρα σκοτείνιασε ξανά, και το ίδιο της το υποσυνείδητο κίνησε τα πόδια της ξανά μέσα, να αερίσει τα συρτάρια της, να ξεσκονίσει τα προικιά της, να βάλει τον πατέρα και τη μάνα της στη θέση νεκρών κι ίσως τον θεό και τον θάνατο σε μια θέση ζωντανών.

Ναι, είναι όμορφα έξω, και η ελευθερία της ψυχής μας ζητά το πιο ακριβό τίμημα από εμάς. Ποιος θα κάψει τον εαυτό του; ποιος θα τον αλέσει στις μυλόπετρες του νου; ποιος θα περάσει από τις συμπληγάδες του; ποιος θα λεπτύνει τόσο ώστε να περάσει από μια σχισμή, λεπτή σαν οπή βελόνας; ποιος τελικά θα περάσει μέσα από την κόλαση;

Ποιος θα περάσει όλη τη ζωή του και την ιστορία της ζωής στον πλανήτη από το κόσκινό του; Ποιος θα αντέξει ως το τέλος; ποιος θα αντλήσει και θα στραγγίξει από την ψυχή του κάθε κουράγιο, θέληση, δύναμη, επιμονή και υπομονή;

Εκείνον τον περιμένει μια ανυπολόγιστη ομορφιά. Γιατί είναι όμορφα έξω, πολύ όμορφα, αλλά να σβήσουν πρώτα οι μέσα φωτιές. Αλλά πρώτα να κάψεις τα ρούχα σου, γιατί μόνο γυμνός θα βγεις έξω.

Αχ εσύ γυναίκα, μια εσύ γυναίκα από τις πολλές, σαν ξίφος με χτύπησε ο αγώνας σου! Όμως είδες έξω μέσα από τις πολλές σου σύμφορες, είδες έξω μέσα από τα πολλά σου βάσανα, για λίγο μια μυρουδιά ευτυχίας σε πλημμύρισε, μια αλλά αρκετή για να αντέξεις άλλα τόσα. Γιατί και μόνο μια τζούρα ομορφιάς να πάρεις αντέχεις καράβια ασχήμιας, γιατί και μόνο ένα κελάδημα καναρινιού να ακούσεις καθαρά αντέχεις χιλιάδες κρωξίματα κορακιών. Και λίγη μόνο αγάπη να βρεις… όλο το μίσος του κόσμου το αντέχεις.

Ξέρω εγώ τον δικό μου άνθρωπο, είναι αυτός που δεν βολεύεται στη σκλαβιά, που μισεί τη φυλακή και δεν τον χωράει. Είναι αυτός που βγαίνει στο μπαλκόνι μια φωτεινή μέρα και αναφωνεί: τι όμορφα θεέ μου, τι όμορφα είναι έξω! Και μετά, με αξιοπρέπεια και με υπακοή στον θεό του…κινεί ξανά για τα αλόγιστα βάθη της σκλαβιάς, να κόψει τις σκιές των αλυσίδων του.

Ίσως να μην είναι για όλους υπέρτατη αξία η ελευθερία, όμως και τι είναι για όλους;

triala