Η Μοναξιά των Αγγέλων

Σήμερα, που ζούμε στον τεχνολογικό αιώνα, έγιναν εύκολα και τα γράμματα, πήραν και αυτά την ελαφρότητα της επιφάνειας και ξεθώριασαν. Τα γράμματα, που κάποτε υπήρξαν μια άντληση βάθους, τώρα πήραν ευτέλεια και καθημερινότητα, αγάπη, φιλία, φιλιά, κυκλοφορούν χωρίς μέλισσα και δίχως άνοιξη.

Όλες οι ομορφιές χωρίς συναίσθημα προφέρονται, νεκρές λέξεις πίσω από το τζάμι, σκέψεις που δεν σκύβουν αρκετά να αρπάξουν συναίσθημα, πίσω από την ασφάλεια του τζαμιού παραμιλητό χριστιανοσύνης. Μα αν κοιτάξεις έναν από αυτούς που αφιλοκερδώς στέλνεις τις χρυσαφένιες σκουριές... θα δίσταζες να του προσκομίσεις λούλουδα, και αν προσπαθούσες να το κάνεις, η ανταριασμένη ψυχή του θα στα γύριζε πίσω, θα σου τα πέταγε στα μούτρα γιατί δεν μπορεί να τα δεχθεί. Γιατί όπως Εκείνος λέει: "Μη δώσετε τα άγια πράγματα στους σκύλους ούτε να πετάξετε τα μαργαριτάρια στους χοίρους, γιατί αλλιώς οι χοίροι θα τα καταπατήσουν με τα πόδια τους κι οι σκύλοι θα στραφούν εναντίον σας και θα σας καταξεσκίσουν".

Ευκολία και αλλόκοτη μοναξιά. Ζούμε τον αιώνα της ευκολίας και της αλλόκοτης μοναξιάς. Διαβάζεις σας αγαπώ και εννοεί λυπηθείτε με. Διαβάζεις φίλοι μου και εννοεί τρέμω να μείνω μόνος. Διαβάζεις φιλιά απουσία χειλιών, μα όταν τα χείλη είναι παρόντα δαγκώνονται.

Αχ ψυχή του ανθρώπου, σε θρηνώ! Αντί η γραφή να σε φέρει πάνω, να σε εκφράσει, να σε φανερώσει, να σε πει, να σε απελευθερώσει, σε έριξε στην κουφόβραση της μη μεταμέλειας.

Αχ αιώνα μου σκάρτε, που ενώ μας φανερώθηκε η εσωτερικότητα του ανθρώπου μέσα από την τεχνολογία… ο άνθρωπος δεν μας φανερώθηκε, πασπαλίστηκε μόνο με λίγη ζάχαρη, όμως τα τέρατα καλά κρατούν. Δεν ησυχάζει η νύχτα του ανθρώπου, όποιο πλευρό και αν γυρίσει τον δαγκώνει. Τα γράμματα ήρθαν ψηλά, μα ιερές γραφές δεν διαβάζουμε. Αχ άνθρωπε, βασανισμένε, τυραννισμένε, πεσμένε μέσα στην υποκρισία σου, τι ζητάς να σώσεις;

Για ποιο πράγμα παλεύεις; Για τι αγωνίζεται; Τι να καταφέρεις; Τι να κερδίσεις; Αφού εσύ ο ίδιος χάθηκες πια. Κι αρπάζουν οι λέξεις σου ξέφτια αισθημάτων.

Αιώνα μου, εσύ που κρατάς τον άνθρωπο δέσμιο του καιρού σου και την ανάσα του ψηλά, πάνω από όσα κρύβει. Θεέ μου, τέλειε Εσύ Βασιλέα του σύμπαντος, άριστε Εσύ Ιχνηλάτη του ανθρώπινου δρόμου, που ό,τι και αν ο άνθρωπος πει, ό,τι και αν καταλάβει, όσο και αν φροντίσει και μεριμνήσει… Εσύ Δοξασμένε, συνεχίζεις αιωνίως το Έργο Σου. Το Έργο σου που είναι, να συνεχίζεις πάντα να φέρνεις την ψυχή στο ανθρώπινο στόμα.

Φως της δικαιοσύνης Εσύ,  που την εργασία Σου μυστικά ποιείς κάτω από το ανθρώπινο συμφέρον. 

Υστερόγραφο: θα ΄θελα κάποτε να γυρίσουν ανάποδα τους ναούς, και να μπουν όλοι οι κοσμικοί στα ιερά τους. Και μάλιστα να ανοίξουν στα ιερά των ναών πόρτα πλατιά από το δρόμο. Να μην έχουν αποκλεισμένους τους ανθρώπους από τα ιερά, έτσι ώστε να αποχτήσουν όλοι πρόσβαση στο ιερό τους βαθούλωμα, για να πάψει επιτέλους η μοναξιά των αγγέλων!

triala