Ο δάσκαλος δεν γυρίζει πίσω, μόνο ο μαθητής μπορεί να φτάσει τον δάσκαλο, ο δάσκαλος δεν μπορεί να φτάσει τον μαθητή.

Δε νομίζω πως υπάρχει άλλος τρόπος να γιατρευτεί κανείς απ’ τον να αγαπήσει.

Άλλος τρόπος για να γιατρευτεί η ψυχή του εννοώ.

Άλλος τρόπος να έχει νικήσει το φόβο εννοώ.

Τείνω γι’ αυτό να πεισθώ, αν δεν έτεινα θα το είχα κάνει και θα γνώριζα. Με έναν τρόπο όμως η ψυχή το ομολογεί, πως αν δεν ανοιχθεί ολότελα στην αγάπη δεν θα βρει την γιατρειά της.

Όχι πως είναι εύκολο, ας είμαστε ρεαλιστές, ρεαλιστικά άλλωστε ομιλώ.

Γιατί δεν είναι εύκολο; γιατί αγάπη είναι ο θάνατος και θάνατος είναι η αγάπη, δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά· και τα δύο είναι θεός.

Ας είμαστε όμως ρεαλιστές, αυτή η αγάπη μπορεί να υπάρξει, έχει υπάρξει, μία στο εκατομμύριο. Έχει ένα πρόβλημα η όλη υπόθεση, η αγάπη που εκπέμπεται - από το ένα μέρος - χρειάζεται από το άλλο να μπορεί να απορροφηθεί, αλλιώς κι η ίδια η αγάπη αρρωσταίνει. Δεν μπορείς να δώσεις σε κανέναν περισσότερα απ' όσα μπορεί αυτός να λάβει, αν πάλι η δικιά σου ψυχή, έχει μια ανεξέλεγκτη δίψα και μια λύσσα προσφορά ... - γιατί αυτό πολλές φορές είναι θετικό και λυτρωτικό κι απελευθερωτικό για σένα τον ίδιο - τότε το περίσσευμα της αγάπης σου θα διαστρεβλωθεί, για να το λάβει ο άλλος με τον τρόπο που μπορεί.

Γι’ αυτό, αν ένας άνθρωπος είναι σε θέση να λάβει περισσότερα απ’ όσα μπορείς εσύ να του δώσεις...προς αυτόν να προχωρήσεις, αυτός θα ανοίξει και την δικιά σου καρδιά, αυτός θα αντλήσει και το δικό σου βάθος, και θα φέρει ως τα μάτια σου και τους δικούς σου θησαυρούς. Κι είναι μέγα λάθος να πας στον κλειστό, γιατί από τον πλούτο της καρδιάς σου θα στομώσεις και θα πνιγείς μέσα στους ίδιους τους θησαυρούς σου. Μόνο με πονηρία από σένα μπορείς να προχωρήσεις προς τον χαμηλότερο άνθρωπο, μόνο από αυτοκαταστροφή, γιατί τότε γυρίζει η συνείδηση πίσω και δεν ακολουθεί την εξελικτική της πορεία και τον ανοδικό άξονα.

Ο χαμηλότερος στην βαθμίδα εξέλιξης της συνείδησης... έχει το μέγιστο όφελος να πάει κοντά σε εκείνον που προηγείται. Γιατί αν η κλειστή καρδιά ζυμωθεί με την ανοιχτή θα ανοίξει, ενώ αν η ανοιχτή ζυμωθεί με την κλειστή δεν θα κλείσει.

 Ο μαθητής θα τρέξει στον δάσκαλο, έχει τη μέγιστη ωφέλεια να το κάνει. Ο δάσκαλος δεν γυρίζει πίσω, μόνο ο μαθητής μπορεί να φτάσει τον δάσκαλο, ο δάσκαλος δεν μπορεί να φτάσει τον μαθητή.

Για να γιατρευτεί μια ψυχή χρειάζεται να έρθει στην αγάπη, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, κι όχι μόνο να έρθει αλλά να μείνει στην αγάπη, αφού απαγκιστρωθεί από τη σκέψη που την παίρνει μαζί της και την ταξιδεύει σε σημεία του λαβυρινθώδους μυαλού.

Αγάπη, φως, θεός, ζωή και θάνατος είναι ένα.

Για να γιατρέψεις την ψυχή σου χρειάζεται να αγαπήσεις έναν άνθρωπο που μπορεί να αγαπήσει. Όχι που να μπορεί να ΣΕ αγαπήσει, αλλά που να μπορεί ΝΑ αγαπήσει. Αν μπορεί ΝΑ αγαπήσει θα ΣΕ αγαπήσει. Αν δεν μπορεί ΝΑ αγαπήσει ΔΕΝ θα ΣΕ αγαπήσει. Γιατί η αγάπη σμίγει και καταλήγει στην αγάπη. Η αγάπη για σένα ή για εκείνον... ΔΕΝ είναι ανιδιοτελείς αγάπη και δεν θα θεραπεύσει στο απαιτούμενο βάθος, είναι αγάπη επιλεκτική. Η αγάπη για να αγαπήσει χρειάζεται να διακρίνει αγάπη, σε αυτό το αντίκρισμα δεν υπάρχει σώμα, δεν υπάρχει το ανάμεσα σώμα. Αυτή η αγάπη γιατρεύει, αυτή που μπορεί να δρασκελίσει το ανάμεσα σώμα. Αν φύγει από τη μία πηγή και φτάσει ανεμπόδιστα στην άλλη πηγή, τότε έχει τελεσθεί θεραπεία της ψυχής πλήρως.

Ένα άτομο με την αγάπη αυτή διαθέσιμη, μπορεί να γιατρέψει μία πόλη ανθρώπων. Μία πόλη ανθρώπων δεν μπορεί να γιατρευτεί χωρίς ανάμεσά τους να υπάρχει έστω ένα άτομο γιατρεμένο.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Κανείς δεν μπορεί να γιατρέψει την ψυχή του αν δεν φτάσει στην ίδια του την αγάπη, και κανείς δεν μπορεί να φτάσει στην αγάπη του χωρίς να αγαπήσει. Και μόνο εκείνος που μπορεί να αγαπήσει έχει γιατρευτεί.

Θα έγινα σίγουρα κατανοητός, απλό είναι. Το επαναλαμβάνω μόνο για τους τύπους. Αγάπη, Θεός, Φως, Ζωή και Θάνατος είναι ένα. Δύο που αγαπιούνται είναι ένα. Στο ένα δεν έχει σημασία ποιος αγαπάει και ποιος αγαπιέται.

triala