Βγήκα λοιπόν νωρίς το πρωί μια βόλτα, για να παρατηρήσω όλα εκείνα που ασυναίσθητα μου φτιάχνουν το κέφι και με κάνουν να ερωτεύομαι από την αρχή τον τόπο μου, κρατώντας με εδώ όταν όλα μου λένε να φύγω.
Αλλά πώς να παγιδεύσω την καθαρότητα του φθινοπωρινού ήλιου που με χαϊδεύει και με ξεμουδιάζει μετά τη βροχή; Ή την αίσθηση της άμμου γύρω από τους αστραγάλους μου, καθώς τα πόδια μου βυθίζονται στο θαλασσινό νερό που ρουφά από μέσα μου κάθε στεναχώρια. Τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού που μου ανοίγει την όρεξη και του καφέ που με ξυπνά πριν καν τον γευτώ. Είναι όλα αυτά που συνόδεψαν τις όμορφες στιγμές της ζωής μου, το κοινό μυστικό που μοιράζομαι με κάθε έναν που μεγάλωσε εδώ.
Κι όταν το βάρος της Ελληνικής πραγματικότητας με γονατίσει, αρκεί να πάρω το φρεσκοψημένο ψωμάκι και τον μυρωδάτο καφέ και να τρέξω στην Ακρόπολη. Να σκαρφαλώσω τον βράχο και, κρυμμένη σε μια γωνιά μέσα στα πεύκα, να απολαύσω το σύντομο ταξίδι μου έξω απ’ το χρόνο. Εκεί, για κάποιο λόγο, οι αμαρτίες ενός καλοσυνάτου κι αφελή λαού συγχωρούνται, η αγανάκτηση γίνεται ελπίδα κι η οργή συμπόνια.
Γι’ αυτό λοιπόν σου στέλνω, για καλή τύχη, ένα μπουκαλάκι γεμάτο χώμα από τον βράχο της Ακρόπολης, που είναι ποτισμένο με την ενέργεια των αμέτρητων ανθρώπων που γονάτισαν πάνω του για να εκφράσουν άλλοτε πόνο και αγωνία, άλλοτε σεβασμό κι ευγνωμοσύνη στη Δύναμη που κρατά στα χέρια της την ζυγαριά της συμπαντικής δικαιοσύνης. Δεν είναι τα μάρμαρα κι η γεωμετρία, ούτε η ιστορία του τόπου που τον κάνει τόσο αγαπητό. Είναι η κατανυκτική ενέργεια ενός συμβόλου που θύμιζε πάντα και συνεχίζει να θυμίζει σε ολόκληρο τον κόσμο, ότι και στα πιο βρώμικα κι αφιλόξενα νερά, ο λωτός συνεχίζει να ανθίζει.
Από την Ελλάδα με αγάπη.
Ελεάνα Τυραδέλλη
omorfizoi