Νέα Τάξη Πραγμάτων στην Ευρώπη, διότι έχουν μεγάλη σημασία, η «δημοκρατική διακυβέρνηση», ακόμα και ως λέξη, ολοένα και λιγότερο ακούγεται.

Βασίλης Δημ. Χασιώτης 

Κατ’ αρχήν, μια διευκρίνιση.

Ποια είναι αυτή η Ευρώπη;

Η απάντηση είναι αυτονόητη : το σύνολο των λαών της.

Ποια ΔΕΝ είναι η Ευρώπη;

Η Ευρώπη μιας κυρίαρχης οικονομικής ολιγαρχίας, που πολιτικά εκπροσωπείται από τη σημερινή γερμανική κυβέρνηση και ένα αριθμό κυβερνήσεων που ιδεολογικά βρίσκονται ταυτισμένοι μαζί…της. Εκόντες άκοντες σύμμαχοί της, αλλά όχι χωρίς συμβολή στις καταστρεπτικές συνέπειες της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη, είναι και οι κυβερνήσεις εκείνες, που διαφοροποιούμενες αρχικά, τελικώς δεν τολμούν να βγουν έξω από τη γραμμή που χαράζει το Βερολίνο.

Στην Ευρώπη, υπάρχει ένα κοινό ευρωπαϊκό τόξο, που διατρέχει όλους τους λαούς.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία μακροπρόθεσμα, αλλά δεν αρκεί βραχυπρόθεσμα, μάλιστα δε, αν αυτό το «βραχυπρόθεσμο» δεν προσεχθεί ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά και τις μακροπρόθεσμες προοπτικές.

Πρέπει να διατρέχει και τις κυβερνήσεις τους.

Όμως στη σημερινή Ευρώπη, η Δημοκρατία είναι ακριβώς το ζητούμενο.

Και για να είμαστε πιο σαφείς : η Δημοκρατία θεωρείται πλέον εχθρός όταν προβάλλει προσκόμματα εν ονόματι των αρχών της, στις απαιτήσεις των αγορών. Στη σημερινή Ευρώπη, την Ευρώπη της «οικονομικής διακυβέρνησης», και παρακαλώ πολύ προσέξτε τις λέξεις που εγκαθιδρύονται ως κυρίαρχες λέξεις στην Νέα Τάξη Πραγμάτων στην Ευρώπη, διότι έχουν μεγάλη σημασία, η «δημοκρατική διακυβέρνηση», ακόμα και ως λέξη, ολοένα και λιγότερο ακούγεται. Ολοένα και λιγότερο ακούγονται λέξεις όπως «κοινωνικά δικαιώματα», όπως «δικαιοσύνη», όπως «πλήρης απασχόληση», όπως «δίκαιη κατανομή των βαρών», όπως «δίκαιη κατανομή του πλούτου και του εισοδήματος» (για την ακρίβεια δε, αυτό το τελευταίο δεν ακούγεται καθόλου), όπως «κοινωνικό κράτος». Τι ακούγεται όλο και πιο συχνά; «Δούναι και Λαβείν», και ακούστηκε πάλι χτες από την κυρία Άγκελα Μέρκελ, που το έχει ξαναπεί επίσης πολλές φορές και στο παρελθόν. Τα πάντα ως έννοιες, ανακατατάσσονται και επαναπροσδιορίζονται εννοιολογικά εντός αυτού του Νέου Κυρίαρχου Αγοραίου Λεξιλογίου της Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης Πραγμάτων. Αλληλεγγύη πλέον δεν είναι να σε βοηθώ με όρους κοινωνικής ευαισθησίας και σεβασμού των κοινών δημοκρατικών αξιών, αλλά, είναι να σε βοηθώ με όρους αγορών, και αν αυτό απαιτεί την εξαφάνιση μιας κοινωνίας και της δημοκρατίας, αυτά πολύ λίγη σημασία έχουν για τις αγοραίες αξίες της Νέας Τάξης Πραγμάτων στην Ευρώπη.

Βεβαίως, αυτή η αργή στην αρχή αλλά συνεχώς επιταχυνόμενη στις μέρες μας αγοραία παλίρροια που πλησιάζει τις ακτές των «κοινωνιών», δεν είναι μια συνηθισμένη παλίρροια, αλλά απειλεί να καταπιεί ολάκερη τη στεριά πάνω στην οποία στέκονται οι κοινωνίες και οι δημοκρατίες τους.

Αποτελεί ένα πείραμα στοιχειώδους νοημοσύνης για τους λαούς της Ευρώπης, να διερωτηθούν κατά πόσο ο καθένας απ’ αυτούς, θεωρεί ότι το νεοφιλελεύθερο παιχνίδι που παίζεται αφορά όλους τους άλλους, εκτός από τον ίδιο.

Όμως, επειδή την απάντηση σ’ αυτό τα δίλημμα τη γνωρίζει καλά η Μέκκα του Νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη, το Βερολίνο, γι’ αυτό και σπεύδει στα πλαίσια της Ελληνικής Κρίσης, να στείλει τα μηνύματά της προς κάθε λαό της Ευρώπης, που θα διανοηθεί να σκεφθεί ότι μπορεί να ορθώσει εμπόδια μπρος σ’ αυτή την κυριαρχία κάποιων αγοραίων ελίτ στην Ευρώπη. Γνωρίζει πολύ καλά, πως αν η ελληνική κυβέρνηση κατορθώσει και διασώσει τη κοινωνία της και τα δημοκρατία της, όχι καταστρέφοντας την αγορά, μα τοποθετώντας την και περιορίζοντάς την στον πραγματικό «θεσμικό» της ρόλο, που είναι να λειτουργεί μεν με τους νόμους της αλλά ταυτόχρονα υποτασσόμενη στις δημοκρατικές αξίες, τότε, αυτό θα αποτελέσει ένα ντόμινο πολύ χειρότερο από το ντόμινο των οικονομικών συνεπειών της Ελληνικής Κρίσης, και ακριβώς αυτή τη θρυαλλίδα πρέπει να αχρηστεύσει, ταυτόχρονα δε, και τη θρυαλλίδα να αρχίσουν να ξεφυτρώνουν κυβερνήσεις ιδεολογικά εχθρικές προς το νεοφιλελεύθερο όραμα και ακόμα χειρότερο, αποφασισμένες να μην το ακολουθήσουν, διότι αυτό το τελευταίο έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία και από την ίδια την επίσημη ιδεολογική σημαία του κάθε κόμματος, που μπορεί άλλα να αντιπροσωπεύει και άλλα να ακολουθεί στη πράξη, πράγμα που βλέπουμε αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη με διάφορους σοσιαλιστές και σοσιαλίζοντες, αριστερούς και αριστερίζοντες, ενώ την ίδια στιγμή, μπορείς ακόμα να βρεις και πολιτικές δυνάμεις της λαϊκής Δεξιάς, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, που κι αυτές αντιτίθενται στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, κι έχει κι αυτό τη σημασία του.

Η Ελλάδα συνεπώς, αυτή τη στιγμή, προσφέρει μια προοπτική αφύπνισης των δυνάμεων εκείνων στην Ευρώπη, που διαδηλώνουν ότι κινούνται στο «δημοκρατικό ευρωπαϊκό τόξο». Πρέπει να αποφασίσουν αν θα τηρήσουν κι άλλη στάση αναμονής στη νεοφιλελεύθερη παλίρροια, ή αν θα αντιδράσουν με όλα τα δημοκρατικά και συνταγματικά όπλα που τους παρέχει ακόμα η Δημοκρατία, και που δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα συνεχίσει να τους παρέχει η Αγοραία «Δημοκρατία» αύριο, όταν πλέον θα έχει κατορθώσει να εισάγει τις δικές τις αρχές στα νυν Συντάγματα, αρχές που θα καθιστούν αντισυνταγματική πλέον και κάθε αντίδραση εναντίον των αγοραίων αρχών που θα έχουν εγκαθιδρυθεί, μια προσπάθεια που ήδη τη βλέπουμε να εκδηλώνεται, με την αξίωση κάποιων οι πολιτικές λιτότητας που πρεσβεύουν, λιτότητας για τους πολλούς και ασυδοσίας για τους λόγους, να μπουν και ωε συνταγματικές πρόνοιες στα ήδη υπάρχοντα Συντάγματα.

Η Αθλιότητα ορθώνει μέρα με τη μέρα του ανάστημά της, όσο η Δημοκρατία εξακολουθεί να παραμένει αμήχανη στη γωνία.

Αυτή η αμηχανία, πρέπει να μετατραπεί σε μια αποφασιστική στάση της Δημοκρατίας απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, πρέπει να ορθώσει το μπόι της απέναντι σε ένα ιδεολογικό νάνο, του οποίου το ανάστημα φαντάζει μεγάλο διότι η Δημοκρατία δεν έχει ανορθώσει το δικό της.

Αν οι στιγμές είναι κρίσιμες για την Ευρώπη, είναι ακριβώς στο επίπεδο αυτό. Στο πολιτικό επίπεδο. Και η πολιτική, είναι ό,τι ο νεοφιλελευθερισμός δεν επιθυμεί να εμφιλοχωρεί στην ατζέντα των συζητήσεών του, διότι σ’ αυτό το επίπεδο, είναι εντελώς «αστοιχείωτος» : το μόνο που γνωρίζει είναι μια λέξη («αγορές») και μια φράση ( «δούναι και λαβείν»). Ο,τιδήποτε άλλο τον βραχυκυκλώνει.

Θα μπορούσε λοιπόν η Ελλάδα να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για την αφύπνιση του δημοκρατικού τόξου στην Ευρώπη;

Η απάντησή μου είναι : Δεν γνωρίζω, αλλά θα έπρεπε. Διότι τέτοιου είδους μεγάλες κρίσεις, δεν πρέπει να αφήνονται ανεκμετάλλευτες, τουλάχιστον στη λογική να μετατραπούν σε πραγματικές ευκαιρίες.

olympia