Στον καταυλισμό του Χαλανδρίου

Κώστας Γιαννακίδης

Στον καταυλισμό του Χαλανδρίου

Μόνο φακός κάμερας μπορεί να είναι χορτάτος σε έναν καταυλισμό Ρομά. Α, και η βουλιμία των δημοσιογράφων θα φύγει ικανοποιημένη από εκεί μέσα. Ναι, θα δεις και εικόνες που σε σοκάρουν. Όμως η έκπληξη δεν έρχεται από εκεί. Αυτό που σε εντυπωσιάζει περισσότερο είναι το παράταιρο του σκηνικού, ειδικά αν πρόκειται για το Χαλάνδρι. Δεν είσαι στην Αγία Βαρβάρα, ούτε στους πρόποδες της Πάρνηθας. Είσαι στη Μεσογείων, δίπλα στο Νομισματοκοπείο. Κάνω μία διεστραμμένη σκέψη και λέω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν άλλοι Ρομά που να έχουν βρεθεί δίπλα σε τόσο χρήμα. Και αντίστροφα: ποτέ τόσα φρεσκοκομμένα δισεκατομμύρια δεν πρέπει να αποθηκεύτηκαν δίπλα σε τόσο μεγάλη εξαθλίωση. Οι συνθήκες στον καταυλισμό είναι, φυσικά, άθλιες. Παραπήγματα με τσίγκινα μπαλώματα, λίμνες με στάσιμο νερό, μικρές χωματερές, παιδιά με σπασμένα παιχνίδια. Ένα κράτος με στοιχειώδη λειτουργικότητα δεν επιτρέπει αυτές τις συνθήκες, είτε πρόκειται για το Χαλάνδρι, είτε για τα Λιόσια. Άνθρωποι μέσα στο ιδιόμορφο γκέτο τους, χωρίς καμία μέριμνα και υποστήριξη από το κράτος.

Κλωτσάω μια σκισμένη μπάλα πάνω σε έναν σωρό από σπασμένες τηλεοράσεις. Και ακούω έναν κύριο με t-shirt «Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ» να τα βάζει με τον Σίμο Ρούσο, τον δήμαρχο του Χαλανδρίου. «Είσαι Αριστερός, αλλά συμπράττεις με το κεφάλαιο.» Ανοησίες. Ο Ρούσος είναι ο μοναδικός θεσμικός παράγοντας που υπενθύμισε ότι η χώρα έχει αναλάβει και διεθνείς υποχρεώσεις έναντι αυτών των ανθρώπων. Αλλά από την άλλη, έχει και επίγνωση της νομιμότητας. Ε, λοιπόν, αυτή ψάχνω να βρω και εγώ στα σκουπίδια του καταυλισμού. Τη νομιμότητα. Τι ακριβώς συμβαίνει εκεί; Γιατί πρέπει να μετακινηθούν οι Ρομά σε άλλο σημείο; Τι έχει συμβεί στα δικαστήρια; Πιστέψτε με, κανένας δεν είναι σε θέση να δώσει μία πλήρη αφήγηση. Και έτσι κατάφερα να μάθω τα εξής:

Κατά τη διάρκεια της χούντας οι υπάλληλοι του υπουργείου Εμπορίου δημιούργησαν έναν οικοδομικό συνεταιρισμό -ήταν της μόδας τότε. Στον συνεταιρισμό αυτόν διατέθηκε έκταση στο Χαλάνδρι, πλην όμως η οριοθέτηση ήταν κάπως ασαφής. Ταυτοχρόνως στην περιοχή, που τότε ήταν πραγματικό προάστιο, εμφανίστηκε αυτή η ομάδα των Ρομά, που σήμερα αριθμεί 74 οικογένειες. Στο σημείο όπου κατεδαφίστηκαν τα άδεια παραπήγματα, έχει αναγνωριστεί η ιδιοκτησία οικοπέδων σε ανθρώπους που συνδέονται με τον οικοδομικό συνεταιρισμό του υπουργείου Εμπορίου. Πόσοι είναι αυτοί; Περίπου 30. Κανένας δεν έχει αμφισβητήσει αυτή τη δικαστική απόφαση αν και αντιδήμαρχος μου έλεγε ότι υπάρχουν διάφοροι «αστικοί μύθοι» για την κτήση αυτών των τίτλων. Παράλληλα με τη δικαστική εξέλιξη, δρομολογήθηκε και η απόφαση για μετεγκατάσταση του καταυλισμού στο Όρος Πατέρα. «Έφυγα από εδώ για να πάω να δω το μέρος και είχε επτά βαθμούς πιο χαμηλή θερμοκρασία» μου λέει ένας από τους «προύχοντες» του καταυλισμού. Τον ρώτησα για ποιο λόγο δεν κινήθηκαν και οι ίδιοι νομικά. Αν μη τι άλλο, είναι τόσες ΜΚΟ που τους υποστηρίζουν. «Α, ναι, μπορούσαμε να έχουμε κάνει ασφαλιστικά μέτρα και διάφορα άλλα. Πιστεύαμε, όμως, ότι θα μπαίναμε σε ευρωπαϊκά προγράμματα και θα παίρναμε χρηματοδότηση για διάλυση του καταυλισμού, αφού η κάθε οικογένεια θα έκανε το δικό της σπίτι».

Τώρα έχουν έξι μήνες καιρό για να τα μαζέψουν και να φύγουν στα Μέγαρα. Ίσως να πάει και λίγο παραπάνω, μέχρι να τελειώσουν τα παιδιά το σχολείο. Και μετά, με τις πρώτες ζέστες, θα ανάψουν πάλι οι κάδοι και τα λάστιχα.

panosz.wordpress.com