 |
| Πηγή εικόνας |
Σαν παιδί δεν πρόλαβα το γαλατά. Στη γειτονιά της Αθήνας που μεγάλωσα, το γάλα το αγοράζαμε από την ΕΒΓΑ. Τότε ακόμα τα σούπερ μάρκετ δεν ήταν τόσα πολλά. Είχαμε μπακάλικο, που πούλαγε μουχλιασμένα και ληγμένα και στη γωνία απέναντι το γαλακτοπωλείο, που το λέγαμε ΕΒΓΑ από το όνομα της πιο διάσημης και ιστορικής βιομηχανίας γάλακτος.
Η ιστορία της ξεκίνησε το 1936, αρχικά ως Εθνική Βιομηχανία Γάλακτος και μετέπειτα Ελληνική Βιομηχανία Γάλακτος. Σήμερα ελέγχεται από ξένη πολυεθνική.
Το καλοκαίρι του '36 ήταν η πρώτη φορά που οι Έλληνες έφαγαν παγωτό σε ξυλάκι, το πρώτο παγωτό ξυλάκι στην Ελλάδα, με άδεια ευρεσιτεχνίας σε δύο αδέρφια που είχαν επιστρέψει από την Αμερική, τους αδερφούς Σουραπά, οι οποίοι είχαν ιδρύσει την Εθνική Βιομηχανία Γάλακτος στο Βοτανικό. Το παγωτό ήταν στην αρχή μόνο γεύση βανίλια. Το ξυλάκι με επικάλυψη σοκολάτας ήρθε αργότερα!
Το 1953 η ΕΒΓΑ ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε πλαστικό για τις συσκευασίες του γιαουρτιού και των παγωτών της, ενώ το 1955 επεκτείνει τη δραστηριότητά της και στον κλάδο της σοκολατοποιίας, έχοντας τα πιο εξελιγμένα μηχανήματα τα οποία έφτιαχναν σοκολάτες ελβετικού τύπου γάλακτος, αμυγδάλου κ.ά.
 |
Τα γυάλινα μπουκάλια που επιστρέφονταν δεν τα πρόλαβα, αλλά πρόλαβα το πλαστικό μπουκάλι που σφράγιζε από πάνω με αλουμίνιο, που έμοιαζε με τη σημερινή συσκευασία της συνεταιριστικής βιομηχανίας γάλακτος του Βόλου.
Όταν άνοιγες το καπάκι, πάνω πάνω ήταν η κρέμα που σχημάτιζαν τα λιπαρά συστατικά. Τότε, σαν παιδί, δεν ήμουνα σε θέση να εκτιμήσω τη γεύση και την ποιότητά του. Στις επόμενες δεκαετίες στη χώρα μας το φρέσκο γάλα ήτανε ποιοτικό και προσιτό στην τιμή. Με τον καιρό εμφανίστηκαν και τα μακράς διαρκείας που δεν τα θυμάμαι να υπήρχαν παλιά. Μόνο τα εισαγόμενα εβαπορέ και ζαχαρούχα θυμάμαι.
Τα τελευταία χρόνια το φρέσκο γάλα και ακρίβυνε, συγκρινόμενο μάλιστα μα το οικογενειακό εισόδημα που μειώθηκε δραματικά, και η ποιότητά του αλλοιώθηκε. Βρίσκει κανείς μεγάλη ποικιλία σε μάρκες και είδη, αλλά είναι προφανές από τη γεύση και μόνο πως τα πιο φτηνά υστερούν. Μερικά δεν πίνονται καν, όπως αυτά που τυποποιεί αλυσίδα σούπερ μάρκετ που μια φορά δοκίμασα και το πέταξα, ενώ άλλα απλώς φαίνεται οτι περιέχουν και κάμποσο ... νεράκι. Όσο για κρέμα στην επιφάνεια, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, ούτε στα μη light.
 |
| Πηγή εικόνας |
Έτυχε να επισκεφθώ το εργοστάσιο μιας πολύ γνωστής ελληνικής βιομηχανίας γάλακτος. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό: καθαριότητα, απόλυτη τυποποίηση και αυτοματισμός. Το γάλα φτάνει από τις φάρμες με ειδικά φορτηγά βυτία της βιομηχανίας στην κατάλληλη θερμοκρασία. Ζυγίζεται και ελέγχεται. Αποθηκεύεται σε μεγάλα σιλό. Το φρέσκο παστεριώνεται σε χαμηλότερη θερμοκρασία από αυτό μακράς διαρκείας, διατηρώντας έτσι περισσότερες βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά. Συσκευάζεται χωρίς να μεσολαβεί ανθρώπινο χέρι, σφραγίζεται με την ημερομηνία παραγωγής και λήξης, ελέγχεται τελικά και φεύγει κατευθείαν για την αγορά πάλι με ειδικά φορτηγά ψυγεία της εταιρείας. Όπως είδα, αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει μέσα σε λίγες ώρες.
Δεν ξέρω γιατί κάποτε αυτή η χώρα ζούσε μια χαρά με αποκλειστικά δικό της φρέσκο γάλα και σήμερα πρέπει να το εισάγουμε. Εξάλλου πρόκειται για παραλογισμό, καθώς είναι αδύνατο να θεωρηθεί φρέσκο ένα γάλα που πρέπει να διανύσει τόσο μεγάλες αποστάσεις μέχρι να υποστεί την επεξεργασία και να διοχετευθεί στην αγορά. Εκτός αυτού μια πραγματικά εθνική πολιτική θα επέβαλε το προφανές, δηλαδή την με κάθε τρόπο ενίσχυση της ελληνικής κτηνοτροφικής δραστηριότητας, ενός παραδοσιακά πολύ ισχυρού πυλώνα της οικονομίας μας. Τα ελληνικά γιαούρτια είναι διάσημα στα καταστήματα της Ευρώπης. Και καθώς κοιτάζει κανείς προς τα πίσω, συνειδητοποιεί οτι η κτηνοτροφία δεν είναι μόνο ένα δυνατό οικονομικό πλεονέκτημα της χώρας μας αλλά και ένας τομέας βαθιά συνδεδεμένος με την ιστορία και τον πολιτισμό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου