Το σύνδρομο Ομπάμα

Πάνε 15 χρόνια που εμπλέκομαι με εκλογικές διαδικασίες. Τα τελευταία 11, μάλιστα, έχω συμμετάσχει ενεργά στην οργάνωση και το σχεδιασμό κάθε λογής εκλογών, εθνικές, δημοτικές, νομαρχιακές, εκλογές συλλόγων, ομάδων, συνδικαλιστικών οργάνων, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, ακόμη σε αυτές των αρτοποιών. Ποιος ο σκοπός; Προφανώς υπήρχε, δεν επιθυμώ να αναφερθώ σε αυτόν, άλλωστε δεν έχει σημασία, δεν είναι αυτός ο λόγος του ποστ...

Αν εξαιρέσω τις εκλογικές διαδικασίες του επαγγελματικού μου κλάδου, στις οποίες είχα φυσική συμμετοχή, σε όλες τις υπόλοιπες κινούμουν ανάμεσα σε σκιές. Αναλάμβανα αποστολές και έβρισκα πάντα τον τρόπο να τις φέρνω σε πέρας, την εκλογή του τάδε προέδρου, του γραμματέα, του σύμβουλου, τους συσχετισμούς στα συμβούλια, το στήσιμο συνδυασμών. Η προσωπική μου ικανοποίηση από αυτή μου την ενασχόληση δεν ήταν η δόξα, άλλωστε ήμουν καλά κρυμμένος πίσω από τις κουρτίνες, ήταν η επιτυχία του εγχειρήματος. Μόνο γι᾽ αυτό ήμουν υπεύθυνος. Ο απώτερος στόχος ήταν η εκλογή ανθρώπων οι οποίοι θα συνεισφέρουν με τη σειρά τους σε ένα άλλο εκλογικό εγχείρημα, δηλαδή το στήσιμο ενός μεγάλου μηχανισμού και ο συντονισμός αυτού για την επίτευξη -να το πω κάπως έτσι- ενός μεγαλύτερου στόχου. Προφανώς, υπήρχαν και τα ανταλλάγματα. Βοηθούσες κάποιον και μετά πρόσμενες στη δική του βοήθεια. Προσωπικά, όταν πετύχαινα το στόχο, μετακινούμουν σε νέο στόχο. Δε συμμετείχα στο σχέδιο των ανταλλαγμάτων, δε μου άρεσε διόλου, και να σας πω την πάσα αλήθεια, ντρεπόμουν, δε μπορώ να ζητάω.

Έμαθα πολλά για τους ανθρώπους από αυτή μου την ενασχόληση. Όσα, ίσως, δε θα μπορούσε να μου μάθει κανένα βιβλίο και καμία συζήτηση. Μα περισσότερο όλων κείνο που με τρόμαξε είναι η αρρωστημένη φιλοδοξία και η ματαιοδοξία που θέριευε όσο πλησίαζε τη μάγισσα εξουσία. Αυτοί που εκλέγονταν ξεκινούσαν μία νέα προσπάθεια για την κορυφή, όχι τη δική τους, την υψηλότερη κορυφή του κόσμου. Άλλαζαν συμπεριφορά, χρησιμοποιούσαν ανθρώπους, έσπαγαν κώδικες ηθικής, θεωρούσαν εαυτούς ως τους εκλεκτούς, τους καλύτερους ή ακόμη τους αδικημένους σε σύγκριση με τους από πάνω. Η εξουσία σαν πλαστελίνη τους παραμόρφωνε όπως αυτή ήθελε, έπαιζε τη δική της μουσική και κείνοι χόρευαν στον ίδιο ρυθμό με ένα θαυμαστό συγχρονισμό. Στον αντίποδα, οι εξαιρέσεις, αυτοί που ήξεραν τι θέλουν απ᾽ τη ζωή τους, που ήταν ξεκάθαροι ως προς την άποψή τους, που πίστευαν στις συλλογικότητες, οι λίγοι. Αυτούς, τους δοκιμασμένους στο χρόνο, τους τιμώ.

Τότε, κάπου στο 2008, είχα περιγράψει όλο αυτό που έζησα κατ᾽ αυτόν τον τρόπο:

Οι γύπες χτύπησαν δυνατά τα φτερά τους να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο ταξίδι μου.

Απαίτησαν την προσοχή μου άκομψα, με θράσος.

Το κυκλικό τους πέταγμα συνέχισε με εμμονή πάνω απ' το κεφάλι μου.

Ακούραστοι ιπτάμενοι οδοιπόροι σε στοιχειωμένη τροχιά να βασανίζουν τη σκέψη μου.

Οι φωνές τους άχαρες, άρρυθμες μου τρυπούν τα τύμπανα και σκαλίζουν τα πληγωμένα νεύρα μου.

Μαζεύτηκαν περισσότεροι, μαύρισαν τον ουρανό, έκρυψαν τον ήλιο, σκοτείνιασε τ' όνειρο που 'χα σταματημένο από μικρός ακόμη.

Τόσοι πολλοί μαζεύτηκαν, μύριους μετρώ, άφιλοι και απόξενοι ανταγωνιστές γυρεύουν σάρκα να θρέψουν την απληστία τους.

Τους βλέπω και κουράζομαι, αμέτρητοι διεκδικητές στην πλάτη μου, κανείς τους δεν περνά μπροστά, περιμένουν να πέσω.

Στέκω καλά στα πόδια μου, πιάνω έναν στα χέρια μου, του στρίβω βίαια το λαιμό και τον κρεμώ στον ώμο μου νεκρό, πιστεύω έτσι θα σκιαχτούν.

Το αίμα μύρισε ζεστό, τους άνοιξε τη διάθεση, ντοπαρισμένοι αμαρτωλοί που κυνηγούν να βάψουν κόκκινα τα ράμφη τους.

Φοβάμαι πως δε θα χαθούν, κλέβουν ζωή απ' το θάνατο, φοβάμαι τις ορέξεις τους.

Αρχίζω· τρέχω γρήγορα να σώσω το τομάρι μου, κουνώ τα χέρια ρυθμικά σαν δυο φτερά τεράστια, ξάφνου κοιτάζω κάτω μου, βλέπω τη γη από ψηλά, πετώ κι εγώ μ' όλους μαζί, έγινα γύπας, σώθηκα...

Και αυτοί; Απλά περνάνε δίπλα μου, δίχως να με παρατηρούν, αδιαφορούν, κενή η μεταμόρφωση.

Υπάρχει μία διαφορά, μονάχα μία διαφορά, δε στέκονται ξοπίσω μου, τώρα μπορούν και προσπερνούν.

Και το χειρότερο απ' όλα; Είναι πως με πειράζει.

Σήμερα, εν μέσω κρίσης, παρακολουθώ το ίδιο έργο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Νέοι πολιτικοί σχηματισμοί φτιαγμένοι κυρίως από φθαρμένους -αλλά και άφθαρτους- ανθρώπους, οι οποίοι αισθάνονται πως αυτοί είναι οι εκλεκτοί που θα σώσουν τη χώρα ενώ η πρότασή τους, η οποία αλλάζει κατά περίσταση, είναι η μόνη στη σωστή κατεύθυνση. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι το πιστεύουν ακράδαντα. Έχουν κυριευθεί από το «σύνδρομο Ομπάμα» θεωρώντας εαυτούς ήδη πλανητάρχες και θυμώνουν μάλιστα με τον αδαή λαό που δεν καταλαβαίνει την επιστημονοσύνη των οραμάτων τους και την έμφυτη ευφυία τους. Τρομάζω βλέποντας αλλοπαρμένους δελφίνους να είναι έτοιμοι να ζητήσουν ακόμη και την παραίτηση του Ομπάμα και να αναλάβουν τις τύχες του πλανήτη. Οι δε εξαιρούντες, οι λίγοι, αυτοί στους οποίους πράγματι μπορείς να βασιστείς, είναι κάπου περιθωριοποιημένοι, στιγματισμένοι, βασανισμένοι ακόμη, και αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο η προσπάθεια. 

Προφανώς αξίζει, θα ´λεγα εγώ. Αν πράγματι γνωρίζεις την πολιτική σου Ιθάκη, αν πράγματι πιστεύεις σε αυτό το ταξίδι  και αποφασίσεις να το κάνεις εσύ ο ίδιος, τότε η αξία που θα έχει τούτο το ταξίδι θα είναι ανεκτίμητη, όχι επειδή θα είναι μεγάλη ή μικρή, αλλά επειδή θα είναι η δική σου αξία. Και σίγουρα είναι προτιμότερο το πλοίο της γραμμής από ένα βαρκάκι με κουπί. Και σίγουρα υπάρχει ο κίνδυνος της κάθε φουρτούνας, η αποτυχία, ο πνιγμός. Και σίγουρα είναι μειονέκτημα να είμαστε λίγοι. Όμως ποτέ δε γίνονται οι πολλοί χωρίς τους λίγους. Όμως ποτέ, αν έχεις αποφασίσει να κάνεις τούτο το ταξίδι, δε μπαίνεις στη βάρκα και σκέφτεσαι ότι θα πνιγείς. Την Ιθάκη έχεις πλασμένη καλά στο μυαλό σου και το ταξίδι θα είναι το πιο όμορφο της ζωής σου.

epikairo