O ΣΥΡΙΖΑ προχωρά ακάθεκτος προς την εξουσία, θαμπωμένος από τα ιστορικά πρωτοφανή - είναι αλήθεια - εκλογικά και δημοσκοπικά ποσοστά του. Το επίσημο ραδιόφωνο του Στο Κόκκινο αποπνέει κάτι από το παλιό, καλό, κρατικό ραδιόφωνο περασμένων δεκαετιών, τότε που η μεσαία τάξη αυξανόταν και πληθυνόταν και το βιοτικό επίπεδο των περισσότερων Ελλήνων βρισκόταν σε ανοδική τροχιά και όπου η κουλτούρα φυσικά κατείχε δικαιωματικά περίοπτη θέση, τουλάχιστον για ένα υπολογίσιμο μέρος της αστικής τάξης. Εκπομπές πολιτισμού, ποιοτικού λόγου, σχολιασμός της επικαιρότητας, μια γεύση από ανταποκρίσεις και συνεντεύξεις με ανθρώπους και κινήματα αντίστασης, λίγο και επιλεκτικά. Ο συνδικαλισμός του αργοβαδίζει όπως πάντα κάνει ο συνδικαλισμός σέρνοντας τα βαρίδια των προσωπικών φιλοδοξιών, θέσεων, καριέρας, εξαρτήσεων, στην υπηρεσία της κομματικής γραμμής που στοχεύει την κατάληψη της κυβέρνησης.
Αυτή είναι μια πολύ ωραία Αριστερά για την Ελλάδα του 20ου αιώνα! Ο 21ος αιώνας όμως επιφύλαξε γι αυτή τη χώρα μια κατάσταση εκτεταμένου θανάτου, κυριολεκτικά. Και μπροστά σε αυτή την κατάσταση αυτή η Αριστερά δεν μοιάζει καν με τον πάλαι ποτέ κεντροαριστερό χώρο που σε εποχές ανάπτυξης και ρευστότητας μοίραζε από δω κι από κει μπόλικο το χρήμα, αν και πάλι άνισα και χυδαία.
Αυτή η Αριστερά είναι σκιά του ότι σημαίνει Αριστερά ιστορικά, δηλαδή προάσπιση των συμφερόντων των κοινωνικά πιο αδύναμων, των μη προνομιούχων, υπεράσπιση στην πράξη και όχι στα λόγια της ισότητας και της δικαιοσύνης, των υλικών προϋποθέσεων για την οικοδόμηση ενός άλλου κόσμου, ενός άλλου πολιτισμού. Σε ακραίες συνθήκες πολέμου, αυτά μπορεί και να πρέπει να σημαίνουν ρήξη και σύγκρουση και σε καμιά περίπτωση μόνο ρητορική διαφοροποίηση και σπουδαίες αγορεύσεις εντός του κοινοβουλίου. Μάλιστα σε τέτοιες ακραίες συνθήκες κοινωνικής καταστροφής τα λόγια μπορεί να φαντάζουν όχι μόνο άχρηστα αλλά και φτηνά.
Οι ετοιμοθάνατοι δεν χρειάζονται τραγούδια και ποιήματα, χρειάζονται πρωτίστως ποιοτική τροφή, ζεστασιά το χειμώνα, ένα ασφαλές σπίτι με ηλεκτρικό ρεύμα, υγεία, νοσοκομεία, φάρμακα. Και όσο όλο και περισσότεροι δεν έχουν αυτά τα στοιχειώδη αγαθά, μια Αριστερά οφείλει να στραφεί εκεί πρωταρχικά και απόλυτα και να αφήσει σε δεύτερη μοίρα τα τραγουδάκια για όσους ζουν ασφαλείς, πολύ περισσότερο όταν εκείνοι που ακόμα έχουν και καίνε λίπος είναι κατά κανόνα οι χτεσινοί κλέφτες και απατεώνες. Στην πραγματικότητα η πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα υπερασπίζεται όλα τα χτεσινά λαμόγια που τώρα, υπό την κυβέρνηση των μεγαλοδανειστών, χάνουν τα αλλοτινά προνόμιά τους. Και δεν υπερασπίζεται όσους βρίσκονταν έτσι κι αλλιώς χαμηλά στην κοινωνική πυραμίδα και σήμερα συνθλίβονται μέχρι φυσικού θανάτου, εκείνους δηλαδή για τους οποίους το όριο θραύσης έχει ήδη επέλθει. Επειδή για εκείνους δεν υπάρχει χρόνος κοινοβουλευτικών διεργασιών και αναμονής εκλογικών διαδικασιών, αλλά υπάρχει μόνο ένα μαύρο παρόν που κρατά πολύ λίγο. Αυτόν τον ελάχιστο χρόνο, ο ΣΥΡΙΖΑ τον έχει χάσει, τον έχει προσπεράσει, ατενίζοντας πέρα μακριά το κυβερνητικό του μέλλον.
Απόλυτα συνένοχο σε όλο αυτό το ΚΚΕ που και στις τελευταίες εκλογές αρνήθηκε πεισματικά κάθε είδους συνεργασία στερώντας κάθε ελπίδα από όλο αυτόν τον κόσμο που βρίσκεται σε τελικό στάδιο, που έχει κομμένο ρεύμα, που απολύεται, που είναι μακροχρόνια άνεργος και άπορος, που χρωστά στην εφορία και απειλείται με κατάσχεση της περιουσίας του, που είναι άρρωστος και ελλειμματικά ασφαλισμένος και δεν έχει να πληρώσει γιατρούς και φάρμακα.
Το ΚΚΕ δεν έχει ακριβώς διαφορά φάσης με το παρόν, παρά είναι εκτός παρόντος. Το ΚΚΕ είναι μόνο ένα σήμα κατατεθέν, με όλη την ιστορία που κουβαλά, και τίποτα στο παρόν. Αυτός είναι και ο λόγος που όλα τα ιστολόγια και blogs που το υποστηρίζουν δεν κάνουν άλλο παρά να αναφέρονται τακτικά σε αυτή την ένδοξη ιστορία των νεκρών που όμως δεν είναι ιδιοκτησία του τωρινού μορφώματος αλλά είναι μέρος της ιστορίας του αγωνιζόμενου λαού. Αυτό το πράμα που ονομάζεται σήμερα με αυτό το βαρύ όνομα, τίποτα δεν προσφέρει επί της ουσίας στην υπόθεση της απελευθέρωσης από το σύγχρονο ζυγό. Ακόμα και η ίδια η ρητορική του, που τοποθετεί σε ένα τόσο μακροχρόνιο και γενικό στόχο τις προϋποθέσεις της όποιας βελτίωσης της ζωής των φτωχών ανθρώπων, είναι σκοταδιστική και παραπλανητική. Όσο για τις συνδικαλιστικές πρακτικές του, κυμαίνονται περίπου στην ίδια κατηγορία με αυτές και των άλλων συνδικαλιστών με το επιπρόσθετο οτι δεν συνεργάζεται πουθενά με κανέναν και για κανένα λόγο.
Από αυτή την Αριστερά δεν έχουμε να περιμένουμε και πολλά και αυτό πρέπει γρήγορα και άμεσα να το καταλάβουμε και να απογαλακτιστούμε ψυχολογικά και ίσως και οργανωτικά και να πυκνώσουμε με την ενεργή παρουσία μας τις γραμμές κινημάτων πραγματικά και μόνο από τα κάτω και κυρίως που φέρνουν άμεσα και χειροπιαστά αποτελέσματα στις ζωές μας. Ο καιρός της ανάθεσης πέρασε ανεπιστρεπτί και αν δεν το συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως σαν λαός, η μοίρα μας θα είναι όλοι αυτοί οι λίγοι της Αριστεράς, μαζί με τους δολοφόνους και φασίστες και πουλημένους της κυβέρνησης, να μας οδηγήσουν στο βέβαιο θάνατο, κάτι που έχει ήδη δρομολογηθεί.
Πρέπει να απομυθοποιήσουμε και αυτές τις εξουσίες και να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας παντού, σε όλα τα επίπεδα. Τέτοια πολύ αποτελεσματικά και ουσιαστικά κινήματα είναι όλα τα οργανωμένης άρνησης πληρωμής, όπως έγινε με τα τέλη κυκλοφορίας και τα διόδια, τα μαζικής προσφυγής στη δικαιοσύνη, όπως για τους ομολογιούχους, τα κινήματα που σαμποτάρουν στην πράξη επιχειρηματικές επενδύσεις που καταστρέφουν το περιβάλλον, όπως στη Χαλκιδική και παλιότερα στην Κερατέα, αυτά που παρεμβαίνουν δυναμικά σε διαδικασίες στελεχών φορέων και σταματάνε την ψήφιση αντεργατικών νομοθετημάτων. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα με πορειούλες, 24ωρες απεργιούλες και με το να ψηφίσουμε μόνο, και αυτό επειδή όσοι κρατάνε τις θέσεις εξουσίας αυτή τη στιγμή είναι κοινοί δολοφόνοι, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, και ως εκ τούτου δεν συγκινούνται από το δίκαιο των αιτημάτων ούτε των αναπήρων, ούτε των γερόντων, ούτε των μακροχρόνια ανέργων, ούτε κανενός. Είναι σα να πιστεύουμε οτι ο Χίτλερ θα σταματούσε την εξολόθρευση των τσιγγάνων, των Εβραίων, των κομμουνιστών, αν εκείνοι οργανώνανε μια 24ωρη απεργία. Πρέπει να έχεις ζυγίσει τον εχθρό για να τον νικήσεις, και να χρησιμοποιήσεις τα ανάλογα όπλα. Τούτοι εδώ δεν σταματάνε τόσο εύκολα. Βγες στο δρόμο, συνάντησε ανθρώπους που μπαίνουν μπροστά και συγκρούονται και μπες κι εσύ μαζί τους μπροστά και ρίσκαρε κάτι, πρόσφερε κάτι, όσο και ότι μπορείς. Μόνο έτσι θα κερδίσουμε τη ζωή μας, κανείς δε θα μας τη χαρίσει, ούτε ο καλύτερος.Ο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου